Kinderen
alle pijlers
Ons meisje overleden in mn buik na 39 weken
zondag 28 september 2008 om 07:32
Hallo
Pfff....weet niet zo goed waar ik moet beginnen, maar ik voel de enorme behoefte mn verhaal te doen.
Ik ben bijna 39 weken zwanger van een meisje.
Gistermiddag was ik lekker bezig in het huis toen ik me ineens besefte dat ik mn kleine meid de hele dag al niet had gevoeld...ergens vertrouwde ik het niet, ben meteen naar boven gelopen en heb de Angelsound gebruikt....de grond werd onder mn voeten weggeslagen, ik hoorde niets...
Heb meteen de vk gebeld en die hoorde ook niets...door naar het ziekenhuis en daar werd mn nachtmerrie bevestigd. Na 2 miskramen vorig jaar is nu ook mn kleine meisje na 39 weken in mn buik geleefd te hebben overleden...
En daar zit ik nu, al 16 uur onafgebroken te huilen, boos te zijn, het niet te snappen...ons meisje is niet meer
Maandag wordt ik ingeleid....het ondragelijkste is nog dat ik weet dat de pijn die ik nu voel alleen nog maar erger gaat worden en ik de moeilijkste tijd van mn leven tegemoet ga met mn vriend, zonder ons lieve kindje.....
Waarom dit topic? Ik weet het niet..... mn verhaal doen, lotgenoten zoeken, alles voor mezelf op n rijtje zetten, t van me afschrijven, mn verdriet delen, onbegrip uiten, ik weet het niet.....
Damn, wat doet dit pijn
Pfff....weet niet zo goed waar ik moet beginnen, maar ik voel de enorme behoefte mn verhaal te doen.
Ik ben bijna 39 weken zwanger van een meisje.
Gistermiddag was ik lekker bezig in het huis toen ik me ineens besefte dat ik mn kleine meid de hele dag al niet had gevoeld...ergens vertrouwde ik het niet, ben meteen naar boven gelopen en heb de Angelsound gebruikt....de grond werd onder mn voeten weggeslagen, ik hoorde niets...
Heb meteen de vk gebeld en die hoorde ook niets...door naar het ziekenhuis en daar werd mn nachtmerrie bevestigd. Na 2 miskramen vorig jaar is nu ook mn kleine meisje na 39 weken in mn buik geleefd te hebben overleden...
En daar zit ik nu, al 16 uur onafgebroken te huilen, boos te zijn, het niet te snappen...ons meisje is niet meer
Maandag wordt ik ingeleid....het ondragelijkste is nog dat ik weet dat de pijn die ik nu voel alleen nog maar erger gaat worden en ik de moeilijkste tijd van mn leven tegemoet ga met mn vriend, zonder ons lieve kindje.....
Waarom dit topic? Ik weet het niet..... mn verhaal doen, lotgenoten zoeken, alles voor mezelf op n rijtje zetten, t van me afschrijven, mn verdriet delen, onbegrip uiten, ik weet het niet.....
Damn, wat doet dit pijn
zaterdag 18 juli 2009 om 05:02
Riz, ik vind 't soms ook moeilijk om te merken dat andere mensen ook zoveel verdriet krijgen van mijn verhaal, dat levert een soort schuldgevoel.
ik hoop zo dat je gelijk hebt en dat ik 't over een tijdje ook een plekje kan geven, want nu heb ik soms echt 't gevoel dat ik bijna 'gek' ga worden.
hoe ver ben je nu met je zwangerschap. ik blijf je zeker volgen hier op viva om te weten hoe 't allemaal met je verder gaat.
ik hoop zo dat je gelijk hebt en dat ik 't over een tijdje ook een plekje kan geven, want nu heb ik soms echt 't gevoel dat ik bijna 'gek' ga worden.
hoe ver ben je nu met je zwangerschap. ik blijf je zeker volgen hier op viva om te weten hoe 't allemaal met je verder gaat.
woensdag 22 juli 2009 om 21:39
Ja echter wordt het zeker wel....soms wel heel erg echt. Ik vraag me soms serieus af hoe ik de komende 18 weken in vredesnaam door ga komen....alles komt weer zo erg boven...kan om het minste geringste weer volledig instorten en een jankbui krijgen, ben heel erg met de bevalling van Lois bezig, met het moment dat ik besefte dat het mis was...en toch, andere momenten voel ik me "on top of the world".
Soms voelt het alsof we een nieuwe kans krijgen maar zo wil ik het helemaal niet zien....dit is een nieuw kindje...het zusje van Lois.
Zo moeilijk uitleggen. Het is echt een achtbaan van emoties.
Soms voelt het alsof we een nieuwe kans krijgen maar zo wil ik het helemaal niet zien....dit is een nieuw kindje...het zusje van Lois.
Zo moeilijk uitleggen. Het is echt een achtbaan van emoties.
woensdag 22 juli 2009 om 21:43
![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif){kind=small}
donderdag 23 juli 2009 om 11:46
Lieve Riz,
Ik heb je topic gevolgd, toen je bevalling van Lois speelde was ik zelf net uit het ziekenhuis vanwege de bevalling en complicaties bij mij en mijn dochter.
Hartverscheurend vond en vind ik je verhaal, maar tegelijkertijd ontzettend mooi en sterk, zoals jullie hier samen mee om zijn gegaan.
En dan dit prachtige nieuws: Gefeliciteerd met je zwangerschap!
Heel veel sterkte de komende weken, want het zal spannend blijven voor je, maar probeer af en toe al stiekem te genieten van die kleine meid in je buik. En bedenk; je tweede dochter heeft een heel speciaal beschermengeltje, want Lois* houdt ongetwijfeld een oogje in het zeil.
heel veel geluk samen!
Ik heb je topic gevolgd, toen je bevalling van Lois speelde was ik zelf net uit het ziekenhuis vanwege de bevalling en complicaties bij mij en mijn dochter.
Hartverscheurend vond en vind ik je verhaal, maar tegelijkertijd ontzettend mooi en sterk, zoals jullie hier samen mee om zijn gegaan.
En dan dit prachtige nieuws: Gefeliciteerd met je zwangerschap!
Heel veel sterkte de komende weken, want het zal spannend blijven voor je, maar probeer af en toe al stiekem te genieten van die kleine meid in je buik. En bedenk; je tweede dochter heeft een heel speciaal beschermengeltje, want Lois* houdt ongetwijfeld een oogje in het zeil.
heel veel geluk samen!
dinsdag 28 juli 2009 om 21:45
dinsdag 18 augustus 2009 om 17:55
Hier gaat het zo zo....aan de ene kant onwijs goed...kleine beweegt goed, doet goed en lichamelijk kan ik de wereld aan....aan de andere kant kut, continu in de "stress" mezelf afvragend of ze nog wel leeft, t nog wel doet en of t nu wel goed mag gaan....Maar over t algemeen genomen gaat het wel goed hoor, had t misschien wel erger verwacht...ben alleen zo verschrikkelijk moe door alle kopzorgen, heel veel hoofdpijn...ben echt aan het aftellen. Nu 23 weken, nog 6 weken werken en dan met verlof, daarna nog 7 weken thuis voor ik in week 36 het zh in ga...en zo streep je elke dag een dag weg.
Over 5 weken is Lois alweer een jaar en die datum komt ook zo dichtbij.....30 september. De mooiste en kutste dag van mn leven...mama geworden en mn meisje kwijt geraakt.
Loop soms echt over van emoties, blijdschap, verdriet....en dan mn hormoontjes er nog bij....gewoon een beetje raar allemaal. Weet soms niet zo goed wat ik met mezelf aan moet.
En met jou?
Over 5 weken is Lois alweer een jaar en die datum komt ook zo dichtbij.....30 september. De mooiste en kutste dag van mn leven...mama geworden en mn meisje kwijt geraakt.
Loop soms echt over van emoties, blijdschap, verdriet....en dan mn hormoontjes er nog bij....gewoon een beetje raar allemaal. Weet soms niet zo goed wat ik met mezelf aan moet.
En met jou?
dinsdag 18 augustus 2009 om 18:11
Ja sowieso voor week 37 moet ik er zijn, maar als ik wil eerder....mag vanaf week 32 geloof ik. Ik wil zelf graag half week 36 naar t ziekenhuis, zodat ze me goed in de gaten houden met alles. Tenminste, dat is wat ik nu heb verzonnen om mezelf weer wat rust te geven....moet natuurlijk zien of ik het zo lang volhou.
dinsdag 18 augustus 2009 om 18:15
krijg je dan elke dag een echo? of gaat de bevalling ook echt ingeleid worden? Ik vraag dit omdat een vriendin van me in precies dezelfde situatie zit als jij, maar bij haar is hier geen sprake van, zelfs inleiden voordat een spontane bevalling begint is niet echt een optie.
ellendig he, dat afwachten. De weken kruipen voorbij en elke dag is er 1 dichter bij de geboorte van je tweede kind, maar ook een dag dichterbij de termijn dat het de vorige keer fout ging.
ellendig he, dat afwachten. De weken kruipen voorbij en elke dag is er 1 dichter bij de geboorte van je tweede kind, maar ook een dag dichterbij de termijn dat het de vorige keer fout ging.
dinsdag 18 augustus 2009 om 18:27
dinsdag 18 augustus 2009 om 18:52
Dikke kus lief dinnetje.
Wat moet ik nu verder schrijven?
Hoop voor je dat het snel zover is en je ons kunt vertellen over hoe mooi het zusje van Lois is.
Je zit vaak in mijn gedachten, nu dat ik toch ook tegen het eind aan loop. Kun je na gaan hoe jij je soms moet voelen.
Weet dat je altijd bij ons terecht kunt.
Wat moet ik nu verder schrijven?
Hoop voor je dat het snel zover is en je ons kunt vertellen over hoe mooi het zusje van Lois is.
Je zit vaak in mijn gedachten, nu dat ik toch ook tegen het eind aan loop. Kun je na gaan hoe jij je soms moet voelen.
Weet dat je altijd bij ons terecht kunt.
Allemaal lieve dinnetjes die zich speciaal inloggen..
dinsdag 18 augustus 2009 om 21:32
Wat goed dat je weer zwanger bent! Maar ook heel dubbel en zwaar... lijkt me zo moeilijk!
Is het niet mogelijk om thuismonitoring te krijgen? Mijn nichtje heeft haar kindje met 37 weken verloren en heeft bij alle (4) de kinderen erna thuismonitoring gehad, ik geloof vanaf een week of 35, 2 keer per dag, tot bijna 37 weken, toen is ze telkens ingeleid.
Maar misschien voel jij je er beter bij om in het ziekenhuis te zijn (kan ik me ook goed voorstellen), of is thuismonitoring niet mogelijk. Maar ik dacht, ik vertel het toch even
.
Succes!
p.s. Ik vind je onderschrift zo mooi...
Is het niet mogelijk om thuismonitoring te krijgen? Mijn nichtje heeft haar kindje met 37 weken verloren en heeft bij alle (4) de kinderen erna thuismonitoring gehad, ik geloof vanaf een week of 35, 2 keer per dag, tot bijna 37 weken, toen is ze telkens ingeleid.
Maar misschien voel jij je er beter bij om in het ziekenhuis te zijn (kan ik me ook goed voorstellen), of is thuismonitoring niet mogelijk. Maar ik dacht, ik vertel het toch even
.Succes!
p.s. Ik vind je onderschrift zo mooi...
