Kinderen
alle pijlers
Onze zoon is overleden
woensdag 27 mei 2026 om 10:56
Omdat ik hier al jaren ons lief en leed deel en veel mensen ook wel ons verhaal kennen en dat van onze lieve zoon wil ik dit toch delen hier.
Onze oudste zoon is compleet onverwacht overleden als gevolg van een zware hersenbloeding, we zijn hier helemaal kapot van en hebben nog geen idee hoe we hier nu verder mee moeten leven. Ondanks alle zorgen die we hadden om zijn epilepsie en verstandelijke beperking genoten we enorm van hem en zijn fantastische karakter en hoe vrolijk hij in het leven stond.
Onze oudste zoon is compleet onverwacht overleden als gevolg van een zware hersenbloeding, we zijn hier helemaal kapot van en hebben nog geen idee hoe we hier nu verder mee moeten leven. Ondanks alle zorgen die we hadden om zijn epilepsie en verstandelijke beperking genoten we enorm van hem en zijn fantastische karakter en hoe vrolijk hij in het leven stond.
Stressed is just desserts spelled backwards
zaterdag 4 juli 2026 om 14:18
En niet alleen door ons. We zeggen ook steeds van, hij had familie vanuit geboorte, maar hij had daarnaast een familie van begeleiders. Zo waren er 2 bij hem en bij ons, die hem al 12 jaar verzorgd hebben, toen hij stierf. En er zaten een aantal te wachten in de familiekamer van het ziekenhuis die korter met hem hadden gewerkt maar wel heel erg betrokken waren. Die waren er direct daarna ook meteen bij om ons te steunen. Omdat hij 1 op 1 zorg had, dus dan ben je heel close aan het werk met hem. Het is onmogelijk om dan geen band te krijgen. We hebben hun ook alle ruimte gegeven om een eigen invulling te geven aan het afscheid en wat ze erbij voelden, zo hebben zij hem ook gewassen voor hij naar het mortuarium ging, ze hebben de kleding uitgezocht en gekocht en de 2 begeleiders van 12 jaar die hebben de laatste keer wassen en aankleden gedaan. Maar ik merk ook aan alles dat ze hem nog steeds vreselijk missen en dat niemand het nog echt een plek kan geven.
Stressed is just desserts spelled backwards
zaterdag 4 juli 2026 om 14:51
Dat moet op een bepaalde manier ook troostend zijn, dat zijn overlijden mensen zo heeft geraakt. Zoveel mensen die zó van hem hielden. Hij moet een heel bijzonder kind zijn geweest. En wat mooi van jullie dat jullie deze kostbare momenten hebben willen delen met andere mensen en hen deze ruimte hebben gegeven. Dat zal zeker veel voor hen hebben betekend. 
Tjielp
zaterdag 4 juli 2026 om 14:55
Maleficent schreef: ↑04-07-2026 14:18En niet alleen door ons. We zeggen ook steeds van, hij had familie vanuit geboorte, maar hij had daarnaast een familie van begeleiders. Zo waren er 2 bij hem en bij ons, die hem al 12 jaar verzorgd hebben, toen hij stierf. En er zaten een aantal te wachten in de familiekamer van het ziekenhuis die korter met hem hadden gewerkt maar wel heel erg betrokken waren. Die waren er direct daarna ook meteen bij om ons te steunen. Omdat hij 1 op 1 zorg had, dus dan ben je heel close aan het werk met hem. Het is onmogelijk om dan geen band te krijgen. We hebben hun ook alle ruimte gegeven om een eigen invulling te geven aan het afscheid en wat ze erbij voelden, zo hebben zij hem ook gewassen voor hij naar het mortuarium ging, ze hebben de kleding uitgezocht en gekocht en de 2 begeleiders van 12 jaar die hebben de laatste keer wassen en aankleden gedaan. Maar ik merk ook aan alles dat ze hem nog steeds vreselijk missen en dat niemand het nog echt een plek kan geven.
Ik heb inmiddels 16 jaar geleden mijn zus verloren (had ook een beperking) en ervaren dat je het ook nooit echt een plek kan geven. Je leert ermee omgaan, je gaat weer genieten van het leven, maar de rouw blijft. Soms is het heel ver weg, soms is het heel erg op de voorgrond aanwezig en daartussen leef je. Dat gaat met de jaren beter en beter en dan ineens voelt het weer zwaar en verdrietig en inmiddels laat ik die momenten er gewoon zijn, want het is gewoonweg te groot en zwaar om nooit meer aan te denken of een plekje te geven.
Een hele dikke knuffel!
zaterdag 4 juli 2026 om 16:00
Ik heb dat een tijdje als motto gehad.Maleficent schreef: ↑04-07-2026 12:42Ik las ergens een engelse quote 'Grief is just love with no place to go' en dat is precies wat het is. Omdat onze knul verstandelijk nog een peuter/kleuter was en niet kon spreken, was heel veel communicatie en liefde heel lichamelijk. Dus veel knuffelen, op schoot willen, veel kusjes, veel fysiek contact willen... Ik mis dat heel erg. Ik zit hier maar met alle liefde die ik nog voel en ik kan het niet meer kwijt.
One day everything will be fine. Or not. Either way.
Week 33 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 33 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 4 juli 2026 om 20:17
Jullie zoon zal altijd deel uitmaken van jullie hart, jullie herinneringen en jullie leven. Hij blijft voortbestaan in elke herinnering, in elke traan, in elke glimlach en in elk moment waarop jullie aan hem denken.
Heel veel sterkte voor jullie lieve Male
Heel veel sterkte voor jullie lieve Male
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
zaterdag 4 juli 2026 om 23:40
Die liefde die je niet meer geven kan. De moeilijkste liefde. En die houdt niet zomaar op. Want jullie houden niet op met houden van jullie geweldige zoon.
Ik denk sinds je zijn overlijden hier kenbaar maakte vaak aan jou en jullie Male. Wij verloren onze baby bijna 30 jaar geleden. Sinds heeft ons leven een hele andere wending gekregen. En die liefde kunnen we nog altijd niet 'kwijt'. Die proberen we voor het goede in te zetten. En dat is ok. Maar het verlies en de leegte zijn er ook nog steeds.
Ik denk sinds je zijn overlijden hier kenbaar maakte vaak aan jou en jullie Male. Wij verloren onze baby bijna 30 jaar geleden. Sinds heeft ons leven een hele andere wending gekregen. En die liefde kunnen we nog altijd niet 'kwijt'. Die proberen we voor het goede in te zetten. En dat is ok. Maar het verlies en de leegte zijn er ook nog steeds.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras.
zaterdag 4 juli 2026 om 23:53
Wat mooi Maleficient. Lijkt erg op de situatie bij een vriend van mij. De begeleiders waren bijna onderdeel van het gezin geworden. (Dochter chronisch ziek en toch nog plotseling overleden. Veel sterkte bij jullie verlies.Maleficent schreef: ↑04-07-2026 14:18En niet alleen door ons. We zeggen ook steeds van, hij had familie vanuit geboorte, maar hij had daarnaast een familie van begeleiders. Zo waren er 2 bij hem en bij ons, die hem al 12 jaar verzorgd hebben, toen hij stierf. En er zaten een aantal te wachten in de familiekamer van het ziekenhuis die korter met hem hadden gewerkt maar wel heel erg betrokken waren. Die waren er direct daarna ook meteen bij om ons te steunen. Omdat hij 1 op 1 zorg had, dus dan ben je heel close aan het werk met hem. Het is onmogelijk om dan geen band te krijgen. We hebben hun ook alle ruimte gegeven om een eigen invulling te geven aan het afscheid en wat ze erbij voelden, zo hebben zij hem ook gewassen voor hij naar het mortuarium ging, ze hebben de kleding uitgezocht en gekocht en de 2 begeleiders van 12 jaar die hebben de laatste keer wassen en aankleden gedaan. Maar ik merk ook aan alles dat ze hem nog steeds vreselijk missen en dat niemand het nog echt een plek kan geven.
zaterdag 4 juli 2026 om 23:56
zaterdag 4 juli 2026 om 23:58
Ballon schreef: ↑04-07-2026 23:56Ik vind de volgende quote erg treffend voor rouw
Those we love don't go away
They walk beside us day by day
Unseen, unheard but always near
Still loved, still missed, and held so dear
Onze geliefden laten we nooit meer los, je blijft altijd met elkaar verweven, voor eeuwig
zondag 5 juli 2026 om 20:05
Herkenbaar! Een dikkeLalalola schreef: ↑04-07-2026 14:55Ik heb inmiddels 16 jaar geleden mijn zus verloren (had ook een beperking) en ervaren dat je het ook nooit echt een plek kan geven. Je leert ermee omgaan, je gaat weer genieten van het leven, maar de rouw blijft. Soms is het heel ver weg, soms is het heel erg op de voorgrond aanwezig en daartussen leef je. Dat gaat met de jaren beter en beter en dan ineens voelt het weer zwaar en verdrietig en inmiddels laat ik die momenten er gewoon zijn, want het is gewoonweg te groot en zwaar om nooit meer aan te denken of een plekje te geven.
Een hele dikke knuffel!
voor jou! Ik ben bijna 11 jaar geleden mijn enige broer verloren die een zware lichamelijke beperking door een ongeval kreeg (hij was toen 6 en werd ook maar 31 jaar). Het maakt deel uit van mijn leven maar ik heb het ook niet helemaal een plek gegeven want het gemis zal er altijd zijn. Het is zoals je schrijft ´de rouw blijft´. Ik geniet ook van alle mooie dingen in het leven en het gaat beter dan in het begin. Soms denk ik er niet aan en dan kan het opeens weer heftig binnen komen. Als ik ff een mindere dag heb en dan ineens een ambulance met zwaailicht voorbij zie rijden dan wordt ik emotioneel en dan denk ik weer aan mijn broer die in een ambulance lag. Het rouwen en het gemis blijven en de moeilijke momenten laat ik toe. Dat is okay.
I didn't say tak. YOU said tak. Tak ah lah!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in