Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Peuter op observatie/diagnostiek-groep

30-06-2020 14:08 32 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Over een paar maanden gaat mijn peuter starten op een observatie/diagnostiekgroep voor 2 ochtenden per week, dit omdat zijn (taal)ontwikkeling erg achter loopt en er ook nog wat 'afwijkende' dingen zijn rondom zijn gedrag.

Na een aantal logopedie-sessies, een observatie van een orthopedagoog op het kdv en zorgen van onze kant is besloten hem hier voor minimaal vier maanden te observeren om er zo wellicht achter te komen waarom hij nog niet praat (hij is 2,5 en zegt zo goed als niks, op wat brabbelen na) en of dit te maken heeft met wellicht een taalontwikkelingsstoornis, of dat er meer 'iets' in het gedrag zit wat hem remt in zijn verdere ontwikkeling.

Ik vind het best spannend, maar ben ook blij dat dat hij hier kan starten. Hopelijk komen we er zo achter hoe we hem beter kunnen helpen.

Zijn er hier ouders met ervaring?
Alle reacties Link kopieren Quote
herfst100 schreef:
30-06-2020 19:43

Schuldgevoel herken ik ook heel erg. Mijn zoon is nooit gaan praten. In het begin was ik daar heel erg mee bezig. Allerlei therapieën zoeken en uitproberen. Allemaal zonder resultaat. Ik was zo bang dat ik iets gemist had, niet had aangeboden. Wat als ik wel net die ene therapie had gevonden? Had hij dan wel gaan praten? Is het mijn schuld dat hij verstandelijk niet meer gegroeid is na 1,5 jaar? Dit gevoel is wel gaan slijten na verloop van jaren. Maar alsnog knaagt het in mijn achterhoofd...in hoeverre heb ik invloed op zijn verstandelijke beperkingen? Doen we wel genoeg? Lastig, ondanks dat ik zie dat het bij de andere jongens allemaal redelijk vanzelf gaat zal ik dit toch nooit helemaal kunnen loslaten denk ik.
Ik begrijp dit heel goed, maar hoop dat je een beetje mild voor jezelf kunt zijn hierin. Je bent in eerste plaats moeder, geen behandelaar. Ik probeer hier zelf ook echt nog een balans in te vinden hoor, vandaar ook dat ik wel geraakt word door wat je schrijft. Ik had hier laatst een gesprek over met onze gezinsbehandelaar, over wat je moet proberen aan therapieën en wanneer het genoeg is. Haar ervaring in 15 jaar is dat er toch echt geen wondermiddelen zijn en dat sommige ouders maar door blijven gaan met therapieën zoeken en proberen. Bijvoorbeeld een gezin met een zoon die non-verbaal is gebleven ondanks 2 sessies dolfijn-therapie op Curaçao. Het is toch ook wel gewoon wat het is denk ik dan. En helaas is het toch ook gewoon een hele industrie geworden die achter veel behandelingen zit.
Ik weet zeker dat je keihard je best hebt gedaan en doet!
Alle reacties Link kopieren Quote
ZeeKees schreef:
30-06-2020 21:20
ODC staat voor orthopedagogisch dag centrum. Is een dagbehandeling voor kinderen met een ontwikkelingsachterstand. Is een hele fijne plek voor hem!

Dat loslaten van verwachtingen is iets dat nu een beetje komt en gaat merk ik, het overvalt me soms, maar meestal lukt het goed om alleen naar mijn zoon en zijn ontwikkeling te kijken. Gisteren had ik een kort gesprekje met een jongetje van zoons leeftijd in de speeltuin en als ik merk hoe makkelijk dat gaat in vergelijking met contact maken met mijn zoon dan is dat wel even lastig.

Fijn dat je steun zoveel steun ervaart vanuit jeugdhulp! Bij ons denken ze vanuit het ODC goed mee en dat is erg fijn. Het hulpverleningslandschap kan inderdaad wat overweldigend zijn. Er is aan de ene kant veel aanbod, aan de andere kant lange wachtlijsten vaak en daarnaast weten de verschillende partijen elkaar vaak moeilijk te vinden is mijn ervaring.
Ja mooi hoe je dat zegt. Voor nu kijk ik ook niet te ver vooruit, over 1,5 Jaar gaat hij naar school maar of dat het reguliere onderwijs zal zijn.... geen idee. En daar wil ik ook nog niet over nadenken, niet tot we eigenlijk nog niks weten.
Alle reacties Link kopieren Quote
Hier ook ervaring. Onze zoon (4,5) heeft van 2,5 tot 4 jaar op een observatie- en behandelgroep gezeten ivm algehele ontwikkelingsachterstand. Hij zit nu sinds een half jaar op het speciaal basis onderwijs. Binnenkort start een onderzoekstraject (autisme).

Als je meer info wil mag je me een pb sturen. :)
Geloof niet alles wat je denkt.
Alle reacties Link kopieren Quote
Herfstblaadje19 schreef:
30-06-2020 21:45
Hier ook ervaring. Onze zoon (4,5) heeft van 2,5 tot 4 jaar op een observatie- en behandelgroep gezeten ivm algehele ontwikkelingsachterstand. Hij zit nu sinds een half jaar op het speciaal basis onderwijs. Binnenkort start een onderzoekstraject (autisme).

Als je meer info wil mag je me een pb sturen. :)
Je hebt een PB! :)
Alle reacties Link kopieren Quote
promesso schreef:
30-06-2020 20:53
Oh dat ben ik niet constant. Heb al flink wat tranen gelaten en soms vliegt het me ook wel aan hoor. Ben ik die zin ook wel ‘bang’ voor ons 1e gesprek op de groep, dat zal wellicht confronterend worden.

Hoe oud is je zoon nu?
Mijn zoon is inmiddels een tiener.

Ik kan me voorstellen dat je ertegenop ziet. Ik hoop dat het een fijne groep is waar hij komt.

Ik ging er heel naïf heen toentertijd. Jij lijkt je al wat meer bewust van alles en beter voorbereid. Hopelijk zal dat helpen. Maar verdrietig blijft het toch natuurlijk. Veel sterkte! Ik hoop van harte dat zijn taalontwikkeling op gang gaat komen. Dat scheelt al zo vreselijk veel.
Alle reacties Link kopieren Quote
ZeeKees schreef:
30-06-2020 21:35
Ik begrijp dit heel goed, maar hoop dat je een beetje mild voor jezelf kunt zijn hierin. Je bent in eerste plaats moeder, geen behandelaar. Ik probeer hier zelf ook echt nog een balans in te vinden hoor, vandaar ook dat ik wel geraakt word door wat je schrijft. Ik had hier laatst een gesprek over met onze gezinsbehandelaar, over wat je moet proberen aan therapieën en wanneer het genoeg is. Haar ervaring in 15 jaar is dat er toch echt geen wondermiddelen zijn en dat sommige ouders maar door blijven gaan met therapieën zoeken en proberen. Bijvoorbeeld een gezin met een zoon die non-verbaal is gebleven ondanks 2 sessies dolfijn-therapie op Curaçao. Het is toch ook wel gewoon wat het is denk ik dan. En helaas is het toch ook gewoon een hele industrie geworden die achter veel behandelingen zit.
Ik weet zeker dat je keihard je best hebt gedaan en doet!
Bedankt! De laatste jaren heb ik dat gevoel gelukkig veel minder. Ik heb me erbij neergelegd dat dit het is. Hij maakt kleine stapjes vooruit, maar er zit overduidelijk grens. Ik ben nu veel minder bezig met allelei therapieën zoeken, stimuleren tegen beter weten in... Ons doel is nu dat hij zo ontspannen mogelijk de dag door komt, een rustig leven heeft. Daar zetten we op in. Ook qua leerdoelen. Kleine stapjes die zijn leven iets makkelijker maken. Mijn enige echte hoop is nu nog dat hij ooit zindelijk gaat worden. En leert 'zwemmen' zonder bandjes. Dat lijkt me zo fijn voor hem.

Wat jij schrijft herken ik trouwens ook erg. De confrontatie met leeftijdsgenoten. Erg lastig en nu jaren later nog streeds pijnlijk. Ook ik dacht de eerste jaren dat het aan de opvoeding lag. Ik dacht dat ik het gewoon niet kon ofzo. De reacties buiten op zijn gedrag waren ook niet bepaald mals (ja, als je een kindje wilt, moet je het ook opvoeden he). Gelukkig is dat gevoel wel weg gegaan.
Alle reacties Link kopieren Quote
Oh wat erg dat mensen dat zeggen... :|

Mooi dat dat jullie doel nu is Herfst, hem goed de dag helpen te doorkomen.

Als ik het zo lees zijn jullie allemaal al stukken verder in het proces, wellicht dat ik er daarom relatief rustig onder ben omdat ik nog geen idee heb... :P We weten het gewoon nog niet, het kan ‘maar’ een tos zijn maar wellicht ook meer. We gaan het zien.

Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven