Kinderen
alle pijlers
Vanaf oktober 2010 kindvrij - deel 22 -
dinsdag 1 mei 2018 om 13:55
Jaaaaa vreselijk hè! Ik vind vooral kinderverjaardagen pittig, omdat er dan vaak 10 kinderen tussen de 0 en 4 rondhopsen. Je kunt dan echt niet meer gesprekken voeren met de andere volwassenen. (Ik ben ook begin 30).vogelkip schreef: ↑01-05-2018 13:51Oh wat heerlijk om hier van gelijkgestemden te lezen!
Mijn grootste ergernissen momenteel zijn kinderverjaardagen en babyshowers. Daar word ik als begin 30-er helemaal mee doodgegooid. Wieeft er ooit bedacht dat dat soort evenementen leuk zijn?! Ronduit schuwelijk! Ik hoef er van mezelf dan ook niet meer naartoe, de kwelling is te groot.
dinsdag 1 mei 2018 om 14:00
Ik ben nog nooit naar 'n kinderverjaardag geweest sinds ik zelf kind-af ben. Ik ga sowieso zelden naar verjaardagen omdat ik daar niet van hou. Spreek liever 1 op 1 een keer iets met de jarige af. Hou niet van drukte en al helemaal niet als die drukte nog versterkt wordt door de aanwezigheid van kinderen.
Dans alsof er niemand toekijkt, schrijf alsof je elk moment geband kan worden.
dinsdag 1 mei 2018 om 14:01
Bij mij is het een beetje wat RB zegt.RégineFilange schreef: ↑30-04-2018 22:44Weet niet precies wat ik met deze post wil, van me afschrijven, herkenning...
maar ik merk dat ik de laatste tijd best wel veel moeite heb met babynieuws, het lijkt wel alsof iedereen zwanger raakt. Zelf heb ik voor mezelf beslist dat ik geen kinderen wil en dat is ook prima, maar dat wil (voor mij althans) niet zeggen dat het dus verder voor de rest van mijn leven geen thema meer is. Of dat ik sommige onderdelen ervan niet wil meemaken of kan missen. Of soms angst heb voor wat me te wachten staat als het eenmaal 'te laat' is (spijt, een 'leeg leven'). Ik vind dit allemaal heel verwarrende gevoelens. Ik denk dat dit gewoon bij mijn leeftijd hoort (rond de 30)?
Is dit herkenbaar voor sommigen hier of zitten hier allemaal vast overtuigde mensen die nooit op een bepaalde manier ermee worstelen?
Ik hoop overigens niet dat er nu gezegd gaat worden 'nou, het klinkt alsof jij binnen nu een een paar jaar zwanger bent', want echt, dat wil ik niet (en ik heb ook nog een man die het absoluut niet wil).
Als twintiger is het hele zwanger worden nog een beetje toekomstmuziek, maar ik kom nu in het decennium van mijn leven dat het menens gaat worden en ik zie er een beetje tegenop wat dat allemaal met zich mee gaat brengen ofzo.
Zelf heb ik niet echt twijfels, maar ik vind het wel eens jammer dat uiteindelijk de meeste mensen in mijn omgeving kinderen krijgen, vooral omdat dat effect heeft op mijn leven; Namelijk dat je bepaalde vrienden minder ziet, minder vaak met elkaar op vakantie gaat, contact verwaterd etc.
O, ik lees nu verder, en zie dat je het meer over BN rolmodellen hebt.
Ik vond het wel jammer van Eva Jinek, maar goed, blijkbaar wilde ze toch graag. Ik las laatst wel een artikel van eender andere Nederlandse actrice die nog niet wist of ze überhaupt wel kinderen wilde en geen kinderwens voelde, ik merk dat ik het wel prettig vind dat dat uitgesproken wordt. Ook omdat het toch bijdraagt aan het beeld dat kinderen nemen ene keuze is en niet perse hoeft.
Ik heb een boek van een Nederlandse schrijfster in de boek staan over bewust kindvrij. Geen kinderen, geen bezwaar heet het. Best aardig.
Ik voel het trouwens ook bij (baby)dieren, maar niet bij mensen baby's
Hope for the best, plan for the worst - Jack Reacher
dinsdag 1 mei 2018 om 14:07
Ja mensen willen 'een baby', maar die fase gaat zo ontzettend snel voorbij. Wil je ook een drukke 5-jarige? Een peperdure puber? De rest van je leven zorgen?
(toegegeven, als je zelf wat ouder bent (60+) lijkt het me wel weer leuk en een bepaald soort verrijking, maarja, een 30-jarige adopteren gaat nu eenmaal niet
).
dinsdag 1 mei 2018 om 14:10
Vixxen schreef: ↑01-05-2018 12:45Ik 'voel' gewoon niets bij kinderen. Gisteren liep ik met een vriend door de supermarkt en hij raakte vertederd van een kindje in een bolderkar. Daar gingen zijn zaadleiders wel van rammelen zei hij. Ik had dat kind niet eens opgemerkt en als ik het zie dan voel ik compleet niets. Hetzelfde als dat ik naar een random voorwerp zou staren.
Heb ik ook. Ik voel er gewoon niets bij. Sommige kinderen vind ik wel mooi of schattig, maar velen gewoon niet.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 1 mei 2018 om 14:10
vogelkip schreef: ↑01-05-2018 13:51Oh wat heerlijk om hier van gelijkgestemden te lezen!
Mijn grootste ergernissen momenteel zijn kinderverjaardagen en babyshowers. Daar word ik als begin 30-er helemaal mee doodgegooid. Wie heeft er ooit bedacht dat dat soort evenementen leuk zijn?! Ronduit schuwelijk! Ik hoef er van mezelf dan ook niet meer naartoe, de kwelling is te groot.
Ik word inmiddels niet eens meer uitgenodigd
Heb denk ik te vaak een uitnodiging afgeslagen haha.
dinsdag 1 mei 2018 om 15:47
Been there, done that!RégineFilange schreef: ↑30-04-2018 22:44Weet niet precies wat ik met deze post wil, van me afschrijven, herkenning...
maar ik merk dat ik de laatste tijd best wel veel moeite heb met babynieuws, het lijkt wel alsof iedereen zwanger raakt. Zelf heb ik voor mezelf beslist dat ik geen kinderen wil en dat is ook prima, maar dat wil (voor mij althans) niet zeggen dat het dus verder voor de rest van mijn leven geen thema meer is. Of dat ik sommige onderdelen ervan niet wil meemaken of kan missen. Of soms angst heb voor wat me te wachten staat als het eenmaal 'te laat' is (spijt, een 'leeg leven'). Ik vind dit allemaal heel verwarrende gevoelens. Ik denk dat dit gewoon bij mijn leeftijd hoort (rond de 30)?
Is dit herkenbaar voor sommigen hier of zitten hier allemaal vast overtuigde mensen die nooit op een bepaalde manier ermee worstelen?
Ik hoop overigens niet dat er nu gezegd gaat worden 'nou, het klinkt alsof jij binnen nu een een paar jaar zwanger bent', want echt, dat wil ik niet (en ik heb ook nog een man die het absoluut niet wil).
Als twintiger is het hele zwanger worden nog een beetje toekomstmuziek, maar ik kom nu in het decennium van mijn leven dat het menens gaat worden en ik zie er een beetje tegenop wat dat allemaal met zich mee gaat brengen ofzo.
Toen ik begin 30 was, raakte ik helemaal in de war. Ik miste inderdaad ook het rolmodel, wat doe je met je leven als je geen kinderen hebt? Dat mijn rolmodel Zooey Deschanel zwanger werd
Mijn relatie raakte uit en ik vond het jammer dat we geen kinderen hadden, want ik voelde me alleen (:O slechtste argument om een kind te krijgen!!) Ik had het idee dat ik iets achter moest laten op de wereld: een boek, een cd, iets tastbaars wat mij zou overleven. En ik raakte helemaal in de put van de zoveelste vriendin die ik had ingeschat als gelijkgestemde, die ‘iets te vertellen’ had.
Ik was ook bang om outcast te raken, buitengesloten van de schoolpleinen. Ik wilde er zo graag bij blijven horen, maar ondertussen spraken mijn vrienden alleen af met elkaar, zodat de kinderen met elkaar konden spelen. Ik voelde me in de steek gelaten. En ik vroeg me af of ik het als enige verkeerd zag en dat mensen die kinderen kregen eigenlijk gelijk hadden en ik dat later zou inzien.
En dan inderdaad het gevoel dat je op een punt zit waar je echt een weg gaat afsluiten. Je kan niet terug!
Die uitzending van Sex in the City is me ook op het lijf geschreven. Ik heb een vriendin die getrouwd is, gepromoveerd en twee kinderen heeft gekregen. Ik heb haar leven uitbundig gevierd, maar zij komt nooit op mijn verjaarsfeestjes, omdat ze daar niet van houdt. En verder heb ik niks te vieren.
Achteraf gezien zat ik te paniekhazen om niks. Mijn leven kabbelde gewoon door, mensen gingen, mensen kwamen. En het is goed zo.
Mijn vriend en ik zeggen wel vaak: ‘stel je voor dat we nu een kind zouden hebben’ en ik denk dat dat een thema blijft, zeker zo lang ik nog vruchtbaar ben.
dinsdag 1 mei 2018 om 15:54
Luistervink schreef: ↑01-05-2018 15:47
Toen ik begin 30 was, raakte ik helemaal in de war. Ik miste inderdaad ook het rolmodel
En ik vroeg me af of ik het als enige verkeerd zag en dat mensen die kinderen kregen eigenlijk gelijk hadden en ik dat later zou inzien.
Deze twee dingen vooral ja.
En inderdaad dat gevoel van 'ben ik nou zo raar, zijn al die mensen die kinderen krijgen nou zo raar? Waarom wijk ik af?'.
Ik zie klasgenotes van vroeger nu op foto's met baby's en ik vind dat zó raar voelen. Dat zij nu bij die groep horen, de groep die het gewoon doet zoals bijna alle mensen, en dat ik nu inderdaad anders ga worden. Dat zij het aandurven. Dat ze zwanger willen worden, willen baren (moet er niet aan denken).
Nou ja zomaar wat gedachtes. Vind het een enorm rare gewaarwording allemaal.
dinsdag 1 mei 2018 om 16:32
RégineFilange schreef: ↑01-05-2018 15:54Deze twee dingen vooral ja.
En inderdaad dat gevoel van 'ben ik nou zo raar, zijn al die mensen die kinderen krijgen nou zo raar? Waarom wijk ik af?'.
Ik zie klasgenotes van vroeger nu op foto's met baby's en ik vind dat zó raar voelen. Dat zij nu bij die groep horen, de groep die het gewoon doet zoals bijna alle mensen, en dat ik nu inderdaad anders ga worden. Dat zij het aandurven. Dat ze zwanger willen worden, willen baren (moet er niet aan denken).
Nou ja zomaar wat gedachtes. Vind het een enorm rare gewaarwording allemaal.
Het is heel herkenbaar wat je schrijft. Dat gevoel van er niet bij horen, alsof er een parallelle wereld aan die van mij bestaat. Ik vind het ook zo'n bizarre gewaarwording, dat mensen zo vaak en zo makkelijk voor een leven met kinderen kiezen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Waarschijnlijk is het dat ook, maar voelt het voor ons heel anders? En inderdaad, mensen die ik van vroeger ken en ineens met kinderen zie lopen is op een bepaalde manier confronterend. Niet omdat ik jaloers ben (in tegendeel!), maar bij mij is het denk meer de realisatie dat ik ouder word.
Ik zou met niemand van mijn vriendinnen die kinderen hebben willen ruilen. Dat dat dan de invulling van je leven is, dat is toch beperkend? Sommige vriendinnen herken ik amper terug. Dat geouwehoer over hapjes, stapjes en slaapjes, hou toch op. Dat vind ik soms wel pijnlijk om te zien, hoe leuke vrouwen veranderen in moeders. En alleen maar dat. Een van mijn vriendinnen zei laatst zelfs letterlijk dat ze het liefst ieder moment van de dag bij haar zoon wil zijn, dat een dagje weg haar al moeite kost. Ik vind dat heel ongezond klinken. De vriendschap met haar is echt enorm veranderd sinds ze zwanger is (en nu dus een kind van een jaar). Ik heb echt interesse getoond gedurende de zwangerschap en ik vraag altijd naar haar zoon, maar er komt gewoon niks meer terug. Dat ze zelfs na een supergave vijfweekse reis door Canada samen met mijn vriend niet eens vraagt hoe het was, maar wel een uur de tijd neemt om te vertellen hoe hun eerste weekendje weg als gezin op Center Parcs was, was voor mij de druppel. De vriendschap staat op een heel laag pitje.
dinsdag 1 mei 2018 om 16:48
Nou ja, zoals ik zei heb ik niemand in mijn omgeving die zwanger is of kinderen heeft en heb eigenlijk ook geen contact meer met iemand van vroeger. Dus dat hoef ik gelukkig allemaal niet zo mee te maken, ik denk dat ik dat ook heel slecht zou trekken ja, maar dan met name omdat ik ze heel de tijd met mezelf zou vergelijken en aan mezelf zou twijfelen waarom ik het totaal niet zie zitten.
Want ik vind al dat babygedoe an sich niet eens zo erg. Ik snap ook heel goed dat die zwangerword- en babyperiode je helemaal opslokt (zo zou ik zelf waarschijnlijk ook worden). Het is ook voor een groot deel de natuur dat dat je op die leeftijd daarmee bezighoudt.
Maar het is inderdaad wat iones eerder zei, het is waarschijnlijk onrust omdat je iets wat in je instinct zou moeten liggen aan je voorbij laat gaan. Bij mij wel in ieder geval. Ik wéét prima dat ik echt geen kinderen wil/moet nemen, maar je gaat gewoon bijna denken '....moet ik toch?'.
Ik kijk de laatste tijd ook wat vlogs over babydingen, daar moet ik ook denk ik mee ophouden. Want dan zie ik (sommige) dingen die ik in theorie ook best wil, maar die toch nooit gaan gebeuren.
Ik kan beter hier op de kinderpijler al die ellende-topics blijven lezen, want op dat soort momenten ben ik weer helemaal blij en sta ik 100% achter mijn keuze.
Want ik vind al dat babygedoe an sich niet eens zo erg. Ik snap ook heel goed dat die zwangerword- en babyperiode je helemaal opslokt (zo zou ik zelf waarschijnlijk ook worden). Het is ook voor een groot deel de natuur dat dat je op die leeftijd daarmee bezighoudt.
Maar het is inderdaad wat iones eerder zei, het is waarschijnlijk onrust omdat je iets wat in je instinct zou moeten liggen aan je voorbij laat gaan. Bij mij wel in ieder geval. Ik wéét prima dat ik echt geen kinderen wil/moet nemen, maar je gaat gewoon bijna denken '....moet ik toch?'.
Ik kijk de laatste tijd ook wat vlogs over babydingen, daar moet ik ook denk ik mee ophouden. Want dan zie ik (sommige) dingen die ik in theorie ook best wil, maar die toch nooit gaan gebeuren.
Ik kan beter hier op de kinderpijler al die ellende-topics blijven lezen, want op dat soort momenten ben ik weer helemaal blij en sta ik 100% achter mijn keuze.
dinsdag 1 mei 2018 om 16:56
Vriendschappen veranderen met de komst van kinderen ja. Maar dat doen ze toch wel. Mensen veranderen. Soms groei je uit elkaar. Maar soms groei je weer naar anderen toe. En krijg je nieuwe vriendschappen. Ik heb twee vriendinnen waarvan een met volwassen kinderen en een zonder kinderen. Zijn beide interessante en leuke personen om mee om te gaan .En vriendinnen van vroeger.... tsja, ik ben 185 km verderop verhuisd. Dat hou je dan moeilijker in stand toch. Jammer maar ik heb er veel voor teruggekregen.
dinsdag 1 mei 2018 om 18:14
Dat gevoel heb ik ook. Bij foto's, maar ook als ik oud-klasgenoten of hun ouders in real life tegenkom. Als er weer iemand zwanger is, bevallen. Dan voel ik me weer even afwijkend. Dat zij hun eigen leven op het spel durven/willen zetten voor een kind, lichamelijk en psychisch. Ik WIL en KAN dat gewoon niet. Veranderende vriendschappen begon bij mij al na de middelbare school. Toen draaide alles ineens om jongens, feestjes. Ik begreep daar niks van. Nu heb ik 1 single-vriendin, maar haar leven draait nu ook om het vinden van een man. Nieuwe vriendschappen is bij mij toch flink tegengevallen.RégineFilange schreef: ↑01-05-2018 15:54Deze twee dingen vooral ja.
En inderdaad dat gevoel van 'ben ik nou zo raar, zijn al die mensen die kinderen krijgen nou zo raar? Waarom wijk ik af?'.
Ik zie klasgenotes van vroeger nu op foto's met baby's en ik vind dat zó raar voelen. Dat zij nu bij die groep horen, de groep die het gewoon doet zoals bijna alle mensen, en dat ik nu inderdaad anders ga worden. Dat zij het aandurven. Dat ze zwanger willen worden, willen baren (moet er niet aan denken).
Nou ja zomaar wat gedachtes. Vind het een enorm rare gewaarwording allemaal.
dinsdag 1 mei 2018 om 19:17
Wat ik vooral eng vind is om mijn leven in te vullen op een manier die afwijkt van de standaard. Ik heb weinig voorbeelden in mijn omgeving en ben soms bang dat ik als ik 40 ben of ouder vereenzaam omdat ik geen vrienden heb zonder kinderen.
Maar er rammelt niets, ik voel niets bij kinderen en ook rationeel wil ik ze niet.
Maar er rammelt niets, ik voel niets bij kinderen en ook rationeel wil ik ze niet.
dinsdag 1 mei 2018 om 19:39
Ik lees eigenlijk weinig herkenning. Zelf heb en wil ik ook geen kinderen, nooit gewild ook tot ik mijn huidige man tegenkwam toen ging ik even twijfelen. Daar heb ik zelf even de tijd voor gegeven en toen kwam ik al snel tot inzicht dat ik het moeten moederen echt niet leuk zou gaan vinden, het inleveren van vrijheid, geld en meer van die argumenten. Dus ik heb altijd alleen naar mezelf gekeken en mezelf ook nooit als een buitenbeentje gezien, eerder het tegenovergestelde als ik mensen weer eens hoor mekkeren over hun kinderen. Hadden ze er maar over na moeten denken voordat ze de pil door de plee spoelden.
Mijn zus piepte ook altijd dat het zo zwaar was met kind en ik kaatste de bal terug dat een kind een keuze is en geen ziekte.
Nu ben ik 40 en ik geniet me suf van feesten, vakantie een mooi huis, mijn vrijheid en lekkere zorgeloze leven. Beste keuze ooit.
Mijn zus piepte ook altijd dat het zo zwaar was met kind en ik kaatste de bal terug dat een kind een keuze is en geen ziekte.
Nu ben ik 40 en ik geniet me suf van feesten, vakantie een mooi huis, mijn vrijheid en lekkere zorgeloze leven. Beste keuze ooit.
Ja en?
dinsdag 1 mei 2018 om 19:54
Ik vind het juist heerlijk dat ik vrij ben. Je zou maar op je 40e vast zitten aan een kind! Het beperkt je keuzemogelijkheden en vrijheid enorm. Er zijn genoeg mensen ook kindvrij en vanaf half in de 40 zijn bij veel mensen de kinderen alweer t huis uit. Althans bij mijn gemeratie. Anno nu beginnen sommigen pas op hun 40e aan een kind.Vixxen schreef: ↑01-05-2018 19:17Wat ik vooral eng vind is om mijn leven in te vullen op een manier die afwijkt van de standaard. Ik heb weinig voorbeelden in mijn omgeving en ben soms bang dat ik als ik 40 ben of ouder vereenzaam omdat ik geen vrienden heb zonder kinderen.
Maar er rammelt niets, ik voel niets bij kinderen en ook rationeel wil ik ze niet.
Dans alsof er niemand toekijkt, schrijf alsof je elk moment geband kan worden.
dinsdag 1 mei 2018 om 20:15
redbulletje schreef: ↑01-05-2018 19:54Ik vind het juist heerlijk dat ik vrij ben. Je zou maar op je 40e vast zitten aan een kind! Het beperkt je keuzemogelijkheden en vrijheid enorm. Er zijn genoeg mensen ook kindvrij en vanaf half in de 40 zijn bij veel mensen de kinderen alweer t huis uit. Althans bij mijn gemeratie. Anno nu beginnen sommigen pas op hun 40e aan een kind.
Wil jij dan mijn voorbeeld zijn?
dinsdag 1 mei 2018 om 20:16
Ah nog een rolmodelsnoopylynn schreef: ↑01-05-2018 19:39Ik lees eigenlijk weinig herkenning. Zelf heb en wil ik ook geen kinderen, nooit gewild ook tot ik mijn huidige man tegenkwam toen ging ik even twijfelen. Daar heb ik zelf even de tijd voor gegeven en toen kwam ik al snel tot inzicht dat ik het moeten moederen echt niet leuk zou gaan vinden, het inleveren van vrijheid, geld en meer van die argumenten. Dus ik heb altijd alleen naar mezelf gekeken en mezelf ook nooit als een buitenbeentje gezien, eerder het tegenovergestelde als ik mensen weer eens hoor mekkeren over hun kinderen. Hadden ze er maar over na moeten denken voordat ze de pil door de plee spoelden.
Mijn zus piepte ook altijd dat het zo zwaar was met kind en ik kaatste de bal terug dat een kind een keuze is en geen ziekte.
Nu ben ik 40 en ik geniet me suf van feesten, vakantie een mooi huis, mijn vrijheid en lekkere zorgeloze leven. Beste keuze ooit.
woensdag 2 mei 2018 om 09:06
Ik heb serieus nooit getwijfeld. De vraag 'zullen we een kind..?' is simpelweg nooit bij me opgekomen. En dat voelt zo natuurlijk, dat ik oprecht verbaasd kan zijn als mensen ze wel blijken te willen hebben.
Wel ben ik er halverwege de 30 meer bij stil gaan staan. Toen realiseerde ik me ineens dat ik afweek ofzo. Ik zat ook in een soort dertigersdillema, vooral qua werk. Ik vroeg me een tijdje af wat ik wilde in het leven en bedacht me dat veel andere vrouwen op dat punt gaan baren en die invulling dáár in vinden.
Nu ben ik helemaal niet meer zo bezig met wat ik eens zal doen met mijn leven: ik leef het gewoon en daar geniet ik van
Wat ik wel merk is dat met name in de vriendenkring van mijn vriend (hij is iets ouder dan ik), veel kinderen alweer ver in de puberteit of het huis uit zijn en dat die mensen weer bijna net zo leven als wij. Die gaan weer lekker mee naar festivals, etentjes, weekendjes weg enzo. Dat komt meg mijn vriendinnen vast ook weer goed
Wel ben ik er halverwege de 30 meer bij stil gaan staan. Toen realiseerde ik me ineens dat ik afweek ofzo. Ik zat ook in een soort dertigersdillema, vooral qua werk. Ik vroeg me een tijdje af wat ik wilde in het leven en bedacht me dat veel andere vrouwen op dat punt gaan baren en die invulling dáár in vinden.
Nu ben ik helemaal niet meer zo bezig met wat ik eens zal doen met mijn leven: ik leef het gewoon en daar geniet ik van
Wat ik wel merk is dat met name in de vriendenkring van mijn vriend (hij is iets ouder dan ik), veel kinderen alweer ver in de puberteit of het huis uit zijn en dat die mensen weer bijna net zo leven als wij. Die gaan weer lekker mee naar festivals, etentjes, weekendjes weg enzo. Dat komt meg mijn vriendinnen vast ook weer goed
Ik geloof niet meer in sprookjes.
woensdag 2 mei 2018 om 16:18
Ik heb eigenlijk ook nog amper contact met mensen van vroeger, ook niet van de middelbare school of wat dan ook. Ik ben altijd al een beetje een buitenbeentje geweest, dus dat ik dan ook nog geen kinderen wil voelt niet als iets waardoor ik afwijk, het is gewoon een van de dingen waardoor ik afwijk. Eigenlijk alsof je een extra teen hebt ofzo.
Ach, ik zoek gewoon een andere invulling van mijn leven en ga gewoon fulltime werken + studeren. Dan heb ik niet eens tijd voor een kind
Ach, ik zoek gewoon een andere invulling van mijn leven en ga gewoon fulltime werken + studeren. Dan heb ik niet eens tijd voor een kind
Valhalla! Where the brave may live Forever!
woensdag 2 mei 2018 om 16:29
Ik ben ook nooit zo dol geweest op andermans kinderen. Nooit begrepen dat een kinderwens betekent dat je andermans (kleine) kinderen maar lief en schattig moet vinden. Of dat je er "gevoelens" bij moet hebben. Gelukkig ben ik zelf niet kinderloos gebleven, het zou uiteindelijk wel een reden zijn om een relatie te verbreken denk ik.Vixxen schreef: ↑01-05-2018 12:45Ik 'voel' gewoon niets bij kinderen. Gisteren liep ik met een vriend door de supermarkt en hij raakte vertederd van een kindje in een bolderkar. Daar gingen zijn zaadleiders wel van rammelen zei hij. Ik had dat kind niet eens opgemerkt en als ik het zie dan voel ik compleet niets. Hetzelfde als dat ik naar een random voorwerp zou staren.
woensdag 2 mei 2018 om 16:35
Wat een onzin. Ondanks het krijgen van kinderen gewoon altijd nagestreefd wat ik wilde doen in dit leven. En mijn partner ook. Het vraagt wat meer planningskunsten, maar waarom zou je jezelf volkomen moeten wegcijferen? Als je geen kinderen wilt is dat prima, maar ik vraag me wel eens af of dit de goed doordachte argumenten zijn.redbulletje schreef: ↑01-05-2018 19:54Ik vind het juist heerlijk dat ik vrij ben. Je zou maar op je 40e vast zitten aan een kind! Het beperkt je keuzemogelijkheden en vrijheid enorm. Er zijn genoeg mensen ook kindvrij en vanaf half in de 40 zijn bij veel mensen de kinderen alweer t huis uit. Althans bij mijn gemeratie. Anno nu beginnen sommigen pas op hun 40e aan een kind.
