Kinderen
alle pijlers
Vanaf oktober 2010 kindvrij - deel 22 -
maandag 3 juli 2017 om 10:24
Het pesten heeft mijn keuze mbt kinderen niet beïnvloed. Dat heeft de NLD gedaan.
Ik heb wel wrokgevoelens gehad. Ik heb zelfs gehoopt dat er een overlijdensbericht in de krant zou staan. Maar dat heb ik nu niet meer zo. Bij de middelbare school is het over, die haat. Op de laatste opleiding nog niet helemaal, maar dat is minder lang geleden dan de middelbare school.
Ik zal maar niet zeggen wat ik het liefste met mijn pesters had gedaan.
Ik heb wel wrokgevoelens gehad. Ik heb zelfs gehoopt dat er een overlijdensbericht in de krant zou staan. Maar dat heb ik nu niet meer zo. Bij de middelbare school is het over, die haat. Op de laatste opleiding nog niet helemaal, maar dat is minder lang geleden dan de middelbare school.
Ik zal maar niet zeggen wat ik het liefste met mijn pesters had gedaan.
maandag 3 juli 2017 om 10:38
Misschien kun je het ooit nog verwerken in een goed horror- of thrillerverhaal. (Ja, ik probeer er een productieve draai aan te geven.)Elfje112 schreef: ↑03-07-2017 10:24Het pesten heeft mijn keuze mbt kinderen niet beïnvloed. Dat heeft de NLD gedaan.
Ik heb wel wrokgevoelens gehad. Ik heb zelfs gehoopt dat er een overlijdensbericht in de krant zou staan. Maar dat heb ik nu niet meer zo. Bij de middelbare school is het over, die haat. Op de laatste opleiding nog niet helemaal, maar dat is minder lang geleden dan de middelbare school.
Ik zal maar niet zeggen wat ik het liefste met mijn pesters had gedaan.
Ik snap dat het bij jou door een andere reden komt, maar ik kan mij voorstellen dat iemand die twijfelt zoiets wel mee neemt. Sowieso ben je als ouder toch vaak machteloos als ik het zo hier en daar lees. Lijkt mij heel erg naar.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 3 juli 2017 om 10:51
Ik kan het me ook wel voorstellen dat het effect zou kunnen hebben mbt het krijgen van kinderen.
Haha, mss kan ik het idd wel eens verwerken in een goed horror verhaal. wie weet. Maar die gevoelens komen nu weer boven, omdat ik alles aan het opschrijven ben. Zo denk ik er bijna niet meer aan, gelukkig.
Haha, mss kan ik het idd wel eens verwerken in een goed horror verhaal. wie weet. Maar die gevoelens komen nu weer boven, omdat ik alles aan het opschrijven ben. Zo denk ik er bijna niet meer aan, gelukkig.
donderdag 6 juli 2017 om 19:45
vrijdag 7 juli 2017 om 08:44
Deze moet ik even kwijt: ik heb een vriendengroep die ik al 20 jaar ken, van uitgaan, dansen en festivals. Maar, zoals je wel kan raden, tegenwoordig probeer ik nog wel eens mensen mee uit te krijgen, maar alleen de kinderlozen gaan dan mee en dat is een uitstervend ras binnen onze groep. Laatst zette ik in de groepsapp een aantal data met concerten waar ik heen ga met de vraag of mensen wilden aanhaken. Doodse stilte. Na een week vraagt een papa: zullen we binnenkort afspreken met 'onze' kinderen erbij. Meteen reactie van vijf mensen.
Ik was zo beledigd. Ten eerste omdat hij een uitnodiging deed gericht aan mensen met kinderen, waarom niet iets waar iedereen aan mee kan doen? En dat er dan ineens wel enthousiast gereageerd wordt. Ik wil echt graag met deze mensen afspreken, maar ze geven me ook geen clue wat zij dan leuk vinden om te doen waar ik als kindvrije ook aan mee kan doen. Ze mogen best zeggen dat concerten er niet meer zo in zitten of wat dan ook. (Ik vraag me dan alleen af waarom niet?) Maar draait hun leven dan echt alleen nog maar om kinderen?
Vervolgens kreeg ik een uitnodiging via de datumprikker voor de kinderdag
Ohja... Met 'onze' bedoelde hij natuurlijk zichzelf en zijn vriendin.. Oeps. En hij deed er gelijk een uitnodiging bij voor het jaarlijkse weekend weg met z'n allen (zonder kinderen). Dat had ik afgelopen drie jaar georganiseerd en ik dacht: als ik de enige ben die er behoefte aan heeft, dan kap ik ermee.
Vanavond maar eens een telefoontje plegen over dat ik het echt superlief vind dat hij iedereen bij elkaar probeert te houden. Maar dat ik kinderdag toch oversla omdat ik gek wordt als ik langer dan een half uur in het gezelschap van meer dan 3 kinderen onder de 6 moet zijn
Ik was zo beledigd. Ten eerste omdat hij een uitnodiging deed gericht aan mensen met kinderen, waarom niet iets waar iedereen aan mee kan doen? En dat er dan ineens wel enthousiast gereageerd wordt. Ik wil echt graag met deze mensen afspreken, maar ze geven me ook geen clue wat zij dan leuk vinden om te doen waar ik als kindvrije ook aan mee kan doen. Ze mogen best zeggen dat concerten er niet meer zo in zitten of wat dan ook. (Ik vraag me dan alleen af waarom niet?) Maar draait hun leven dan echt alleen nog maar om kinderen?
Vervolgens kreeg ik een uitnodiging via de datumprikker voor de kinderdag
Ohja... Met 'onze' bedoelde hij natuurlijk zichzelf en zijn vriendin.. Oeps. En hij deed er gelijk een uitnodiging bij voor het jaarlijkse weekend weg met z'n allen (zonder kinderen). Dat had ik afgelopen drie jaar georganiseerd en ik dacht: als ik de enige ben die er behoefte aan heeft, dan kap ik ermee.Vanavond maar eens een telefoontje plegen over dat ik het echt superlief vind dat hij iedereen bij elkaar probeert te houden. Maar dat ik kinderdag toch oversla omdat ik gek wordt als ik langer dan een half uur in het gezelschap van meer dan 3 kinderen onder de 6 moet zijn
vrijdag 7 juli 2017 om 09:57
Jeetje Luistervink, ik snap je helemaal.
Mijn vriendengroep is al heel lang uit elkaar gevallen.
Nu heb ik nog wel een paar vriendinnen, maar ook dat zijn eigenlijk meer kennissen geworden.
Het is zo eenzijdig en ieder voor zich geworden.
Een vriendin van mij die ik al heel lang ken wordt zo opgeslokt door het moederschap, ik vertel haar nog dingen maar er wordt eigenlijk nooit meer echt op gereageerd.
Binnenkort is een van haar kinderen jarig, kinderfeestje, en ik heb besloten om het over te laten gaan.
Weet je, ik ben er altijd bij geweest, geboortes, verjaardagen enz enz maar wat is er andersom nog?
Ik zie het gewoon niet zitten om een weekend dag te spenderen aan een kind verjaardag, dan ga ik liever sporten.
Ik kies meer voor mezelf de laatste tijd.
Het voelde eerst heel egoïstisch, maar aan de andere kant andere mensen kiezen ook voor zichzelf en hun gezin.
Ik val er trouwens weer even middenin, even niet mee geschreven! Ik ga nog even alles bij lezen
Mijn vriendengroep is al heel lang uit elkaar gevallen.
Nu heb ik nog wel een paar vriendinnen, maar ook dat zijn eigenlijk meer kennissen geworden.
Het is zo eenzijdig en ieder voor zich geworden.
Een vriendin van mij die ik al heel lang ken wordt zo opgeslokt door het moederschap, ik vertel haar nog dingen maar er wordt eigenlijk nooit meer echt op gereageerd.
Binnenkort is een van haar kinderen jarig, kinderfeestje, en ik heb besloten om het over te laten gaan.
Weet je, ik ben er altijd bij geweest, geboortes, verjaardagen enz enz maar wat is er andersom nog?
Ik zie het gewoon niet zitten om een weekend dag te spenderen aan een kind verjaardag, dan ga ik liever sporten.
Ik kies meer voor mezelf de laatste tijd.
Het voelde eerst heel egoïstisch, maar aan de andere kant andere mensen kiezen ook voor zichzelf en hun gezin.
Ik val er trouwens weer even middenin, even niet mee geschreven! Ik ga nog even alles bij lezen
vrijdag 7 juli 2017 om 10:35
Luistervink, dat is inderdaad wel heel pijnlijk. Zelfs als ik het maar dat ze zeggen, lijkt mij heel gaaf maar het gaat gewoone cht niet lukken. Jammer dat ze er niet gewoon eerlijk over zijn dat ze geen zin/tijd meer hebben. Of misschien gaan ze er van uit dat je dat eigenlijk wel begrijpt??
Tja, dat is gewoon heel lastig als er kinderen zijn. Bij de meeste mensen veranderen alle prioriteiten. En daar kan ik best wel wrokkig over zijn, want ik krijg nog wel eens het verwijt dat ik nooit iets wil doen. Nee, niet als er kinderen bij zijn, dat zie ik als een verloren dag. Ik was naar een verjaardag geweest, super gezellig, tot de kleinkinderen binnen kwamen. Echt iedereen was daar ineens mee bezig, ik weet nu nog steeds niet hoe het verhaal afliep want dat werd halverwege afgebroken.
Wat ik wel fijn vond, dat toen ik naar huis ging, diegene die met mij mee liep, aangaf er soms best moeite mee te hebben dat je dan ineens volledig genegeergd wordt. Meestal krijg ik te horen van mensen dat ik mij aanstel, dus het was fijn om die erkenning te krijgen van iemand die verder dol is op die kinderen. Ik heb maar gezegd dat we de volgende keer gewoon maar met elkaar gaan kletsen.
O ja, ik haal ook wel eens iets weg omdat ik denk, het past toch niet.
Tja, dat is gewoon heel lastig als er kinderen zijn. Bij de meeste mensen veranderen alle prioriteiten. En daar kan ik best wel wrokkig over zijn, want ik krijg nog wel eens het verwijt dat ik nooit iets wil doen. Nee, niet als er kinderen bij zijn, dat zie ik als een verloren dag. Ik was naar een verjaardag geweest, super gezellig, tot de kleinkinderen binnen kwamen. Echt iedereen was daar ineens mee bezig, ik weet nu nog steeds niet hoe het verhaal afliep want dat werd halverwege afgebroken.
Wat ik wel fijn vond, dat toen ik naar huis ging, diegene die met mij mee liep, aangaf er soms best moeite mee te hebben dat je dan ineens volledig genegeergd wordt. Meestal krijg ik te horen van mensen dat ik mij aanstel, dus het was fijn om die erkenning te krijgen van iemand die verder dol is op die kinderen. Ik heb maar gezegd dat we de volgende keer gewoon maar met elkaar gaan kletsen.
O ja, ik haal ook wel eens iets weg omdat ik denk, het past toch niet.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
vrijdag 7 juli 2017 om 16:38
Luistervink, ik snap je heel goed. Gewoon even reageren lijkt me de moeite niet.
Ik baal er ook van dat ik altijd degene moet zijn die een afspraak probeert te maken met een vriendin met kinderen. Zij heeft zelden tijd en volgens mijn moeder moet ik snappen dat ze het druk heeft. Druk snap ik best, maar ik voel me gewoon niet meer gezien.
Ik baal er ook van dat ik altijd degene moet zijn die een afspraak probeert te maken met een vriendin met kinderen. Zij heeft zelden tijd en volgens mijn moeder moet ik snappen dat ze het druk heeft. Druk snap ik best, maar ik voel me gewoon niet meer gezien.
vrijdag 7 juli 2017 om 17:12
Het is lekker weer, dus iedereen heeft ramen en of deuren open staan, ik ook, maar als je dan een blerend kind hebt dat al een uur aan het brullen is, dan denk ik "Doe raam/deur even dicht". De hele buurt kan meegenieten, want we hebben het wel over het dichtbebouwde Amsterdam Oud West.
Morrigan Crow, net zo leuk als Harry Potter.
vrijdag 7 juli 2017 om 18:13
Ik moet even van me afschrijven. Mijn "vriendin" gaat echt te ver nu, vind ik. Na elkaar dik 2 weken genegeerd te hebben stuurde ze me gisteren een mail. De vraag was of wij weer normaal kunnen doen op het werk. Want de fout lag echt bij mij. Ik heb haar in haar ogen bedrogen met vriendschap. Dat lotgenotencontact met die pester van haar. Van de week vroeg ze me normaal of ik haar even wilde helpen iets te verzetten. Dat heb ik gewoon gedaan. De 2 dagen daarna hebben we weer geen contact gehad. Ik moest niet in haar buurt zijn in de hal, dus ik zoek het ook niet op. Nu heeft zij alles tegen de voorvrouw gezegd en die staat volgens haar aan haar kant. Ook haar collega vindt dat ik echt verkeerd bezig ben en mijn vriendin wel kwets. Mijn vriendin heeft blijkbaar meer inspraak op het werk dan ik. Zij en die collega zijn aangesteld als aanspreekpunt. Ze zijn geen voorvrouw, maar mogen toezicht houden als de voorvrouw er niet is. Omdat die 2 veel inzetbaar zijn en net wat meer kunnen dan de rest. De voorvrouw heeft gezegd blijkbaar gezegd dat ik verplicht normaal te doen tegen mijn "vriendin". Terwijl ze me gevraagd had met rust te laten. Dat heb ik gedaan. Voor mij betekent dat ook echt helemaal. Behalve als ze zelf iets vraagt. Maar dat is ook weer niet goed. Ze wil een excuus van me. Voor iets dat ik niet gedaan heb. Nu had de voorvrouw vandaag steeds kritiek op mij en normaal doet ze dat niet. Dat vind ik wel verdacht. Vriendin gaat er nu ineens collega's in betrekken. Terwijl de ruzie niks met het werk te maken heeft. Ik zie dit uit de hand lopen. Mijn moeder gaat me helpen hierin op afstand, we gaan hier werk van maken. Als zij om versterking gaat vragen kan ik dat ook. Ik vind mijn vriendin echt ziek in haar hoofd nu. Ze doet hetzelfde bij mij als wat een andere pester vorig jaar bij haar deed.
hondenmens wijzigde dit bericht op 07-07-2017 20:43
8.02% gewijzigd
vrijdag 7 juli 2017 om 19:46
@Luistervink Jammer dat het lijkt alsof je vriendengroep beperkt gaat worden naar een weekend per jaar. Dat weekend zal vast wel heel leuk zijn, maar ja je wil toch vaker (spontaan) leuke dingen doen en dat lijkt er niet meer in te zitten.
Zo'n kinderdag zou ik ook overslaan hoor, daar heb je gewoon echt niks aan als je zelf geen kinderen hebt.
Ik heb al jaren een hele fijne collega zonder kinderen. Ze is nu begin 40. Ik heb nooit durven vragen naar de reden dat ze geen kinderen heeft, omdat ik eigenlijk dacht dat het niet lukte. Maar laatst hadden we er ineens een gesprek over, en ze vertelde heel openhartig dat ze 'het gevoel' gewoon nooit heeft gekregen, en dat ze ook bang was om er alleen voor op te draaien omdat haar man niet helemaal gezond is, dus dat ze daarom hebben besloten het niet te doen. In haar cultuur is dat nog echt niet gebruikelijk, dus ik vind het wel heel sterk van haar en leuk om te horen.
Ben echt blij dat ik op mijn werk meerdere kindvrije mensen heb, en niet constant baby-gedoe moet aanhoren of ouders die menen dat ze allerlei rechten hebben vanwege de kinderen, of -de horror- mensen die hun kinderen mee naar kantoor nemen.
Zo'n kinderdag zou ik ook overslaan hoor, daar heb je gewoon echt niks aan als je zelf geen kinderen hebt.
Ik heb al jaren een hele fijne collega zonder kinderen. Ze is nu begin 40. Ik heb nooit durven vragen naar de reden dat ze geen kinderen heeft, omdat ik eigenlijk dacht dat het niet lukte. Maar laatst hadden we er ineens een gesprek over, en ze vertelde heel openhartig dat ze 'het gevoel' gewoon nooit heeft gekregen, en dat ze ook bang was om er alleen voor op te draaien omdat haar man niet helemaal gezond is, dus dat ze daarom hebben besloten het niet te doen. In haar cultuur is dat nog echt niet gebruikelijk, dus ik vind het wel heel sterk van haar en leuk om te horen.
Ben echt blij dat ik op mijn werk meerdere kindvrije mensen heb, en niet constant baby-gedoe moet aanhoren of ouders die menen dat ze allerlei rechten hebben vanwege de kinderen, of -de horror- mensen die hun kinderen mee naar kantoor nemen.
vrijdag 7 juli 2017 om 22:07
Herkenbaar Elf, ik zit nu precies hetzelfde met een vriendin. Ik heb er echt wel begrip voor als iemand het druk heeft, maar het voelt eigenlijk al te lang heel eenzijdig.Elfje112 schreef: ↑07-07-2017 16:38Luistervink, ik snap je heel goed. Gewoon even reageren lijkt me de moeite niet.
Ik baal er ook van dat ik altijd degene moet zijn die een afspraak probeert te maken met een vriendin met kinderen. Zij heeft zelden tijd en volgens mijn moeder moet ik snappen dat ze het druk heeft. Druk snap ik best, maar ik voel me gewoon niet meer gezien.
In mijn leven gebeuren ook belangrijke dingen, maar het voelt dan alsof dat allemaal niet zo belangrijk is. Ik heb laatst iets verteld over de app en daar wordt gewoon niet op ingegaan. Dat gebeurt dus heel vaak. Andersom ben ik altijd betrokken geweest, maar ik merk dat ik dat steeds moeilijker begin te vinden.
Het voelt uit balans en ik kies ook echt meer voor mezelf en ik spreek vaker met andere mensen af. Een kennis van mij heeft ook geen kinderen, daar heb ik laatst mee afgesproken en dan merk ik hoeveel energie me zo'n middag geeft.
zaterdag 8 juli 2017 om 18:06
Ik wel. Hoewel honden kunnen zich ook als kleine kunnen kinderen gedragen. Alleen roepen die niet steeds: Mama mama....!
Hier lekker rustig in de tuin. Lekker buiten eten. Vandaag verse aardappelschijfjes uit mijn nieuwe Airfryer en bitterballen uit de oven. Nog een avondwandeling met mijn "gezin".
maandag 10 juli 2017 om 10:14
Nou Hondenmense, daar ben je mooi klaar mee. Maar ga het in je hoofd niet groter maken dan het is!!
Natuurlijk kun je normaal beleefd tegen haar zijn, maar je hoeft niet close te zijn. Ik zou wel even aangeven bij de voorvrouw, dat jullie privé wat strubbelingen hebben, maar dat je dat vooral privé wilt laten en op je werk professioneel met elkaar om wilt gaan. Dat kun je ook aangeven bij je andere collega. Geen woorden verder aan vuil maken. Zorg dat jezelf professioneel blijft!
Ik heb verder een zalig rustig weekend gehad!
Natuurlijk kun je normaal beleefd tegen haar zijn, maar je hoeft niet close te zijn. Ik zou wel even aangeven bij de voorvrouw, dat jullie privé wat strubbelingen hebben, maar dat je dat vooral privé wilt laten en op je werk professioneel met elkaar om wilt gaan. Dat kun je ook aangeven bij je andere collega. Geen woorden verder aan vuil maken. Zorg dat jezelf professioneel blijft!
Ik heb verder een zalig rustig weekend gehad!
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 10 juli 2017 om 16:32
Afgelopen weekend had ze nog een paar mails gestuurd met nieuwe verwijten. Dat het zeer kinderachtig is om mijn moeder te laten bemiddelen tussen ons. Ze had zelf gemaild dat ik het maar aan mijn moeder moest vragen. Heb ik gedaan en die heeft naar ons beiden een neutrale brief gestuurd. Geen verwijten, maar het advies dat het beter is om elkaar als vriendinnen los te laten en gewoon als collega's verder te gaan. Ik kan niet tot haar doordringen. Want na elke reactie die ik gaf werd ze nog kwader. Ik hoopte dat ze van mijn moeder het wel zou aannemen. Maar nee. Ze bedankte haar wel, maar gaf gelijk nieuwe verwijten over mij. Dat ik op het werk niet goed functioneer. "Zij ruimt nooit haar tafel op. Ze houd nooit rekening met anderen. Ook in het werk is ze zeer aarzelend wat irritatie bij anderen opwekt." Wie die anderen zijn staat er niet bij. Mijn collega naast zou me slecht beïnvloeden.dianaf schreef: ↑10-07-2017 10:14Nou Hondenmense, daar ben je mooi klaar mee. Maar ga het in je hoofd niet groter maken dan het is!!
Natuurlijk kun je normaal beleefd tegen haar zijn, maar je hoeft niet close te zijn. Ik zou wel even aangeven bij de voorvrouw, dat jullie privé wat strubbelingen hebben, maar dat je dat vooral privé wilt laten en op je werk professioneel met elkaar om wilt gaan. Dat kun je ook aangeven bij je andere collega. Geen woorden verder aan vuil maken. Zorg dat jezelf professioneel blijft!
Ik heb verder een zalig rustig weekend gehad!
Vandaag ben ik een gesprek aangegaan met mijn baas. Ik vond het doodeng om te zeggen. Maar hij leek me helemaal te begrijpen. Al onze mails over de ruzie heb ik daar laten zien. Vooraf gemarkeerd wat belangrijk is. Volgens hem functioneer ik prima en ben in verschillende dingen inzetbaar. Oke, niet zoveel als die collega dan, maar hij is tevreden. Dus collega zit me zwart te maken. Hij gaat 2 aparte gesprekken aan met de voorvrouw en mijn collega. Hoe het afgelopen is weet ik morgen. Hopelijk ziet ze het nu in en stopt het. Het kan ook dat ze nog bozer wordt.
In mijn hoofd maak ik het inderdaad wel groter helaas. Als ik een nieuwe mail lees krijg ik een misselijk gevoel. Daar zou ik wel beter mee willen omgaan.
maandag 10 juli 2017 om 17:18
Goed van je hoor Hondenmens, dat je het met je baas gedeeld hebt. Dat jullie privé problemen hebben is één, maar dat ze dat ook zo naar de werkvloer trekt is echt vervelend. En natuurlijk gaat zij dit niet prettig vinden, maar ja, zoals het nu gaat is het ook niet fijn voor jou. En het advies van je moeder zou ik hierin ter harte nemen, laat haar los als vriendin. Vriendschap hoeft niet altijd over rozen te gaan, maar zo met elkaar om te gaan zoals je vriendin doet, ook al is de aanleiding voor haar pijnlijk (dat jij contact hebt met een pester van haar), dat hoort niet.
Ik vind het echt goed dat je het zo aanpakt; eerst hulp vragen aan je moeder en het nu ook met je baas bespreken, omdat je ziet dat het zo niet gaat. Al blijft het naar dat het zo gelopen is en het waarschijnlijk nog wel even gaat duren voor de rust terug gekeerd is.
Ik vind het echt goed dat je het zo aanpakt; eerst hulp vragen aan je moeder en het nu ook met je baas bespreken, omdat je ziet dat het zo niet gaat. Al blijft het naar dat het zo gelopen is en het waarschijnlijk nog wel even gaat duren voor de rust terug gekeerd is.
Hope for the best, plan for the worst - Jack Reacher
maandag 10 juli 2017 om 20:10
+1!Roxy21 schreef: ↑10-07-2017 17:18Goed van je hoor Hondenmens, dat je het met je baas gedeeld hebt. Dat jullie privé problemen hebben is één, maar dat ze dat ook zo naar de werkvloer trekt is echt vervelend. En natuurlijk gaat zij dit niet prettig vinden, maar ja, zoals het nu gaat is het ook niet fijn voor jou. En het advies van je moeder zou ik hierin ter harte nemen, laat haar los als vriendin. Vriendschap hoeft niet altijd over rozen te gaan, maar zo met elkaar om te gaan zoals je vriendin doet, ook al is de aanleiding voor haar pijnlijk (dat jij contact hebt met een pester van haar), dat hoort niet.
Ik vind het echt goed dat je het zo aanpakt; eerst hulp vragen aan je moeder en het nu ook met je baas bespreken, omdat je ziet dat het zo niet gaat. Al blijft het naar dat het zo gelopen is en het waarschijnlijk nog wel even gaat duren voor de rust terug gekeerd is.
maandag 10 juli 2017 om 20:21
Tja tja, ik vind het op zich wel aardig dat ze aan me denken. Maar inderdaad, het lijkt me vreselijk, 12 kinderen onder de 8. Brrr. Ik wil mijn vrienden graag weer eens zien, maar op zo'n dag draait toch alles om de 'kids'. Maar ik vind het dan ook weer lullig om niks van me te laten horen. En het is toch ook wel een gek excuus dat ik kinderen te druk vind. Ik ga wel naar festivals en andere drukke omstandigheden. (Maar dat ervaar ik niet op die manier als druk...)CarrieM schreef: ↑07-07-2017 19:46@Luistervink Jammer dat het lijkt alsof je vriendengroep beperkt gaat worden naar een weekend per jaar. Dat weekend zal vast wel heel leuk zijn, maar ja je wil toch vaker (spontaan) leuke dingen doen en dat lijkt er niet meer in te zitten.
Zo'n kinderdag zou ik ook overslaan hoor, daar heb je gewoon echt niks aan als je zelf geen kinderen hebt.
Ik vind het toch ook wel erg intolerant van mezelf dat die kinderen er wat mij betreft nooit bij hoeven te zijn.
Of zouden ouders dat toch ook wel begrijpen dat je dat niet trekt?
Fijn he! Ik moet zeggen dat ik ook altijd beide heb gehad: collega's met en zonder kinderen (of met grote kinderen waar ze het niet zo vaak over hadden). En ook in mijn vriendenkring is dat wel, maar om een of andere reden blijf ik maar tobben over die paar waar de vriendschap op een laag pitje staat. Ik moest mijn energie maar eens in mensen steken waar ik wel wat van terugkrijg.
dinsdag 11 juli 2017 om 09:45
Wow, hondenmens, wat goed dat je het bij je LG hebt aangekaart! 
Dat is echt niet makkelijk en veel mensen zouden dat echt niet durven. Ik denk inderdaad dat je haar los moet laten, maar ik vind het allemaal wel heel naar voor je.
Luistervink, kinderen zijn echt een hele andere drukte dan een festival of zo. Het is bij een festival toch wel dat je allemaal mee gaat in hetzelfde 'ritme'. Bij een feestje met volwassenen is het 'ritme' ook anders, je hebt het over andere dingen en je kunt ook wat meer de diepte in gaan bij een gesprek.
Ik snap wel dat je tobt over die vriendschappen die op een laag pitje staan. Want ze zijn altijd goed geweest en je hoopt toch altijd dat het weer goed komt.
Dat is echt niet makkelijk en veel mensen zouden dat echt niet durven. Ik denk inderdaad dat je haar los moet laten, maar ik vind het allemaal wel heel naar voor je. Luistervink, kinderen zijn echt een hele andere drukte dan een festival of zo. Het is bij een festival toch wel dat je allemaal mee gaat in hetzelfde 'ritme'. Bij een feestje met volwassenen is het 'ritme' ook anders, je hebt het over andere dingen en je kunt ook wat meer de diepte in gaan bij een gesprek.
Ik snap wel dat je tobt over die vriendschappen die op een laag pitje staan. Want ze zijn altijd goed geweest en je hoopt toch altijd dat het weer goed komt.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 11 juli 2017 om 11:18
Ik weet niet of alle ouders dat begrijpen, maar als ze een beetje nuchter zijn echt wel hoor! Ik had ook een vriendinnengroepje, zij hadden allemaal kinderen. Ze vieren dus ook met elkaar alle kinderverjaardagen, maar ze snapten het helemaal dat ik daar geen zin in had. Daar werd totaal niet raar over gedaan. Voor hun is het leuk om de kinderen samen te laten spelen en een beetje toe te kijken, maar voor anderen is daar gewoon weinig aan. Ik zag ze alleen maar zonder kinderen.Luistervink schreef: ↑10-07-2017 20:21Tja tja, ik vind het op zich wel aardig dat ze aan me denken. Maar inderdaad, het lijkt me vreselijk, 12 kinderen onder de 8. Brrr. Ik wil mijn vrienden graag weer eens zien, maar op zo'n dag draait toch alles om de 'kids'. Maar ik vind het dan ook weer lullig om niks van me te laten horen. En het is toch ook wel een gek excuus dat ik kinderen te druk vind. Ik ga wel naar festivals en andere drukke omstandigheden. (Maar dat ervaar ik niet op die manier als druk...)
Ik vind het toch ook wel erg intolerant van mezelf dat die kinderen er wat mij betreft nooit bij hoeven te zijn.
Of zouden ouders dat toch ook wel begrijpen dat je dat niet trekt?
Fijn he! Ik moet zeggen dat ik ook altijd beide heb gehad: collega's met en zonder kinderen (of met grote kinderen waar ze het niet zo vaak over hadden). En ook in mijn vriendenkring is dat wel, maar om een of andere reden blijf ik maar tobben over die paar waar de vriendschap op een laag pitje staat. Ik moest mijn energie maar eens in mensen steken waar ik wel wat van terugkrijg.
Inmiddels heb ik het contact wat laten verwateren, maar dat kwam dus niet door de kinderen, maar omdat we verder gewoon niet zoveel raakvlakken meer hadden.
Sommige mensen zijn gelukkig wel gewoon nuchter met kinderen, en die snappen dat er nog meer op de wereld is.
Anderen zien alleen nog maar hun kind, daar kun je geen gesprek mee voeren want zodra het kind z'n mond open trekt gaat alle aandacht weer daar naartoe. Als je iets aan het vertellen bent, en kind steekt ondertussen een pen in een plantenbak is het meteen 'ohhhh kijk eens wat grappig wat Jantje doet!!' Weg verhaal.
Hopelijk heb je meer van het eerste type ouders om je heen dan het tweede type, maar misschien draaien die tweede types ooit wel weer bij. Totdat er kleinkinderen komen...
Helaas zijn in mijn familie verjaardagen weinig meer aan sinds er kinderen zijn. Iedereen zit in een kringetje naar de kinderen te kijken en daar over/mee te praten. Ik kan niet wachten tot het chagrijnige pubers zijn, dat vind ik dan wel weer leuk.
dinsdag 11 juli 2017 om 12:04
CarrieM, weet je, die nuchtere ouders, die kom ik in het wild bijna niet tegen. Misschien zit ik in de verkeerde omgeving of zo. Nu moet ik wel zeggen dat op een gemiddelde verjaardag er maximaal 3-4 kinderen rondlopen (kinderverjaardagen uitgezonderd). Maar misschien als er meer kinderen zijn, dat ze minder aandacht krijgen van de volwassenen. Ze worden nu denk ik teveel gezien als iets bijzonders. En inderdaad alles dat ze doen is zoooo interessant.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 11 juli 2017 om 13:53
Ik ken beide varianten; de nuchtere en de de-wereld-draait-om-mijn-kind variant. Die nuchtere exemplaren zijn gelukkig prima te handelen.
Afgelopen weekend had ik weer 'de discussie'. Een afdelingsuitje met het werk van mijn vriend + partners. Drie van de vrouwen hadden het onderling over kinderen en onderwijs; best een aardig thema, dus ik luisterde aandachtig mee. 'Heb jij ook kinderen?', vroeg één van hen. 'Nope', was mijn antwoord. 'Ah, nog geen kinderen....' concludeerde ze. 'Nou, ze gaan er ook niet komen hoor!' Moeder nummer twee trok vervolgens de conclusie dat ik ze niet kon krijgen, wat ik meteen even ontkracht heb. Zegt moeder drie: 'Wat sterk van je dat je tegen de heersende norm durft in te gaan!'
Het was vast als compliment bedoeld
'Nou ja, het is nogal een ingrijpend iets hè...enkel en alleen om maar aan een norm te voldoen. Lijkt me dat je er alleen voor moet kiezen als je het zelf ook echt wilt. Kinderen verdienen immers ouders die voor de volle 100% voor hen kiezen, toch?'
En een beetje moeder zal zo'n opmerking nooit ontkennen
Toch verbazen dergelijke discussies me steeds weer... ik word er ook een beetje recalcitrant van.
Afgelopen weekend had ik weer 'de discussie'. Een afdelingsuitje met het werk van mijn vriend + partners. Drie van de vrouwen hadden het onderling over kinderen en onderwijs; best een aardig thema, dus ik luisterde aandachtig mee. 'Heb jij ook kinderen?', vroeg één van hen. 'Nope', was mijn antwoord. 'Ah, nog geen kinderen....' concludeerde ze. 'Nou, ze gaan er ook niet komen hoor!' Moeder nummer twee trok vervolgens de conclusie dat ik ze niet kon krijgen, wat ik meteen even ontkracht heb. Zegt moeder drie: 'Wat sterk van je dat je tegen de heersende norm durft in te gaan!'
Het was vast als compliment bedoeld
'Nou ja, het is nogal een ingrijpend iets hè...enkel en alleen om maar aan een norm te voldoen. Lijkt me dat je er alleen voor moet kiezen als je het zelf ook echt wilt. Kinderen verdienen immers ouders die voor de volle 100% voor hen kiezen, toch?'
En een beetje moeder zal zo'n opmerking nooit ontkennen
Toch verbazen dergelijke discussies me steeds weer... ik word er ook een beetje recalcitrant van.
Ik geloof niet meer in sprookjes.
dinsdag 11 juli 2017 om 14:36
Doornroosje75 schreef: ↑11-07-2017 13:53'Nou ja, het is nogal een ingrijpend iets hè...enkel en alleen om maar aan een norm te voldoen. Lijkt me dat je er alleen voor moet kiezen als je het zelf ook echt wilt. Kinderen verdienen immers ouders die voor de volle 100% voor hen kiezen, toch?'
En een beetje moeder zal zo'n opmerking nooit ontkennen
Toch verbazen dergelijke discussies me steeds weer... ik word er ook een beetje recalcitrant van.
en dat recalcitrante herken ik. Ik wil ook wel eens doordrammen als mensen blijven zeuren.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
