Kinderen
alle pijlers
Vertel hier over je bevallingsfeest!
vrijdag 5 februari 2010 om 11:08
Dangeensuus inspireerde me op haar heerlijke onbevangen manier tot het openen van dit topic.
Haar bevallingen waren een feest. Prachtige, positieve ervaringen.
Ik heb die ervaring zelf totaal niet maar ik hunker naar mooie verhalen van anderen, van jullie, want die zijn er en Suus is er een voorbeeld van.
Ik wil zo graag lezen over mooie bevallingen, 'gouden uren' met de nieuwgeborene, goede ervaringen met kraamhulpen, artsen, ziekenhuizen, thuisbevallingen, badbevallingen, krukbevallingen, weeën die zalig samen werden opgevangen met de vader/andere aanwezigen, mooie, fijne, hilarische reacties, uitspraken nou ja, alles wat er goed kan gaan aan een bevalling.
Ook om Djoels moed in te spreken en te inspireren voor haar aanstaande baring.
Ik zit er klaar voor om te genieten!
Haar bevallingen waren een feest. Prachtige, positieve ervaringen.
Ik heb die ervaring zelf totaal niet maar ik hunker naar mooie verhalen van anderen, van jullie, want die zijn er en Suus is er een voorbeeld van.
Ik wil zo graag lezen over mooie bevallingen, 'gouden uren' met de nieuwgeborene, goede ervaringen met kraamhulpen, artsen, ziekenhuizen, thuisbevallingen, badbevallingen, krukbevallingen, weeën die zalig samen werden opgevangen met de vader/andere aanwezigen, mooie, fijne, hilarische reacties, uitspraken nou ja, alles wat er goed kan gaan aan een bevalling.
Ook om Djoels moed in te spreken en te inspireren voor haar aanstaande baring.
Ik zit er klaar voor om te genieten!
vrijdag 5 februari 2010 om 11:44
Mijn bevallings feest.
Bevalling van jongste dochter ging super als je even niet mee rekend dat ik 2 dagen zonder effect ingeleid ben en al sinds week 33 in het ziekenhuis lag.
3de dag inleiding smorgens gel,smiddags rond uur of 12 zeg ik nog heel leuk tegen verpleegkundige dat het niet gaat lukken die dag.
Half uur later eerste echte weeen beetje vervelend maar niet super pijnlijk.
Om half 2 blijk ik 7 cm te hebben maar 3 minuten later persweeen en volledige ontsluiting.
1 perswee later was mijn dochter geboren en een uur later liep ik alweer gedoucht en al rond zonder een centje pijn.
Kraamtijd was iets minder die hebben we hoofdzakelijk in het ziekenhuis doorgebracht ( wat opstart probleempjes zoals lage suikerspiegel en onregelmatige hartslag)
Bevalling van jongste dochter ging super als je even niet mee rekend dat ik 2 dagen zonder effect ingeleid ben en al sinds week 33 in het ziekenhuis lag.
3de dag inleiding smorgens gel,smiddags rond uur of 12 zeg ik nog heel leuk tegen verpleegkundige dat het niet gaat lukken die dag.
Half uur later eerste echte weeen beetje vervelend maar niet super pijnlijk.
Om half 2 blijk ik 7 cm te hebben maar 3 minuten later persweeen en volledige ontsluiting.
1 perswee later was mijn dochter geboren en een uur later liep ik alweer gedoucht en al rond zonder een centje pijn.
Kraamtijd was iets minder die hebben we hoofdzakelijk in het ziekenhuis doorgebracht ( wat opstart probleempjes zoals lage suikerspiegel en onregelmatige hartslag)
vrijdag 5 februari 2010 om 11:44
:
[...]
Nee niet high, wel hysterisch als in blijven praten
O wat grappig Star, wat een prestatie zet je ook neer he?
Helemaal een nieuw mens maken en dan er uit persen ook nog.
Mijn schoonzus was zo mooi en sereen, ik krijg nog tranen in mijn ogen als ik er weer aan denk.
Ze kon zo model staan voor een Mariabeeld vond ik.
Ze was heel stil maar dat hoofd van haar, die gezichtsuitdrukking, die zei álles.
Mijn broer was ook onbetaalbaar trouwens. Echt een rots in de branding en meteen helemaal vader. Ik was er bij toen hij de eerste luier verschoonde, toen bibberde zijn handen, ik vond het een genot om naar te kijken allemaal.
Het lijkt zowat op voyeurisme als je mensen zó gelukkig ziet zijn vond ik.
vrijdag 5 februari 2010 om 11:44
vrijdag 5 februari 2010 om 11:49
:
[...]
Ik weet niet of ik high werd. Ik lag wel heerlijk te zennen, als een brullende zeeleeuw op mijn zij
En dat je na een gewone bevalling zo hops uit je bed kunt stappen! Zelf naar de wc kunt! Zelf je kunt wassen! Zelf naar je kind kunt lopen, en hem zelf uit het bedje kunnen tillen! Wow!
Dat was ik niet gewend. MK was een geplande keizersnede en dan ben je toch best behoorlijk hulpbehoevend, die eerste dagen
Een weelde inderdaad.
Dat je meteen helemaal mee mag doen met alles.
Ik zou er wat voor geven om dat een keer mee te maken.
Of nou ja, ik ben blij met wat ik heb hoor, maar zo'n bevalling bedoel ik....
Haha! Da's wel praktisch ja! Fijn dat het zo gemakkelijk ging!
vrijdag 5 februari 2010 om 11:54
En kindje 4:
Het rommelt al een paar dagen in mijn buik. De maanden zijn voorbij gevlogen maar wat wil je ook met drie jongens waarvan eentje met een heftige gebruiksaanwijzing. Tijd om stil te staan bij het wonder wat zich had voltrokken in mijn buik had ik niet.
We bellen s'avonds toch de verloskundige maar op omdat het door lijkt te zetten, en gezien de vorige drie bevallingen is het wijs om direct contact te zoeken.
Ze komt langs en constateerd 3 cm ontsluiting dus hup naar het ziekenhuis want weer te vroeg, vier weken.
Eenmaal aangekomen word ik op "mijn" verloskamer gelegd en mag ik weer aan de apparatuur. Ik kan het bijna zelf bedienen ondertussen. De weeën zijn nog onregelmatig.
In de verloskamer naast mij gaat het minder goed. Hierdoor word ik erg onrustig en mijn lijf doet haar werk, er is geen rust dus er komt vannacht geen kind. De weeën stoppen.
Manlief gaat onverrichte zaken naar huis en ik moet blijven. Hier ben ik het natuurlijk totaal niet mee eens maar helaas pindakaas, suus blijft. In de verloskamer.
Om zeven uur s'ochtends komen de artsen plus co-assistenten even kijken. 4 cm en geen weeën. Ik opper zelf dat ze de vliezen maar even moeten breken en dat het dan wel weer goedkomt. Nou nou mevrouwtje, we gaan uw vliezen wel breken maar u moet aan het infuus. Waarom???? Nou u heeft geen weeën nu. Nee zeg ik, maar die komen wel, dit is mijn vierde en ik weet hoe het werkt.
Toch moet ik aan het infuus. Wat een drama. Mijn lichaam holt achter de feiten aan en dmv een chemische vloeistof word mijn baarmoeder gedwongen om buiten haar eigen ritme te werken. Het slaat werkelijk nergens op, en ik brul naar de verpleegkundige dat ze het infuus eruit moet halen. Dat ik het heel best zelf kan.
De verpleegkundige belt de arts. Deze komt niet, want mevrouwtje houdt het nog wel even vol he. En dan is er persdrang. NIet te zuinig. De verpleegkundige belt weer. En de arts komt niet. Hij stuurt een student. Deze zit met het schaamrood op zijn kaken te zoeken naar de ingang, en wroet in mijn lijf alsof hij op zoek is naar de verzonken stad Atlantis.
Ik doe mijn benen bij elkaar en verzoek hem vriendelijk de kamer te verlaten. De arts komt even kijken en vind me lastig. Ik mag niet persen want de student heeft gevoeld dat ik nog niet volledig ontsloten ben. Ik hou het nog wel even vol he....
De arts gaat weg, en met het sluiten van de deur doe ik wat me ingegeven word. Ik pers, en voel mijn kindje schuiven. De verpleegkundige belt de arts, deze komt niet want nog geen 10 cm. Ze klapt de telefoon erop en trekt iemand van de gang af.
Ze hollen terug naar het bed en zijn net op tijd om te zien hoe ik mijn dochter onder haar okseltjes uit mijn buik vandaan haal. Zo. Niks nog even volhouden. Ik maak zelf wel uit wanneer ik mijn kind krijg.
In mijn boosheid vergeet ik totaal te kijken wat er gebeurd. Een dochter!!! Na drie jongens heb ik een meisje! Een roze meisje, met zwarte krulletjes en blauwe oogjes, wat is ze mooi!
De arts komt later op de middag kijken en zegt, zo we kunnen aan de slag. Ik zeg hem dat ie te laat is en dat dochterlief al op de afdeling ligt. Hij kijkt me verbijsterd aan. Wil me een hand geven maar die wijs ik af. Hij zegt nog, ik had u om 2 uur ingepland. Dochter was er al om kwart voor 12. De lul.
Het rommelt al een paar dagen in mijn buik. De maanden zijn voorbij gevlogen maar wat wil je ook met drie jongens waarvan eentje met een heftige gebruiksaanwijzing. Tijd om stil te staan bij het wonder wat zich had voltrokken in mijn buik had ik niet.
We bellen s'avonds toch de verloskundige maar op omdat het door lijkt te zetten, en gezien de vorige drie bevallingen is het wijs om direct contact te zoeken.
Ze komt langs en constateerd 3 cm ontsluiting dus hup naar het ziekenhuis want weer te vroeg, vier weken.
Eenmaal aangekomen word ik op "mijn" verloskamer gelegd en mag ik weer aan de apparatuur. Ik kan het bijna zelf bedienen ondertussen. De weeën zijn nog onregelmatig.
In de verloskamer naast mij gaat het minder goed. Hierdoor word ik erg onrustig en mijn lijf doet haar werk, er is geen rust dus er komt vannacht geen kind. De weeën stoppen.
Manlief gaat onverrichte zaken naar huis en ik moet blijven. Hier ben ik het natuurlijk totaal niet mee eens maar helaas pindakaas, suus blijft. In de verloskamer.
Om zeven uur s'ochtends komen de artsen plus co-assistenten even kijken. 4 cm en geen weeën. Ik opper zelf dat ze de vliezen maar even moeten breken en dat het dan wel weer goedkomt. Nou nou mevrouwtje, we gaan uw vliezen wel breken maar u moet aan het infuus. Waarom???? Nou u heeft geen weeën nu. Nee zeg ik, maar die komen wel, dit is mijn vierde en ik weet hoe het werkt.
Toch moet ik aan het infuus. Wat een drama. Mijn lichaam holt achter de feiten aan en dmv een chemische vloeistof word mijn baarmoeder gedwongen om buiten haar eigen ritme te werken. Het slaat werkelijk nergens op, en ik brul naar de verpleegkundige dat ze het infuus eruit moet halen. Dat ik het heel best zelf kan.
De verpleegkundige belt de arts. Deze komt niet, want mevrouwtje houdt het nog wel even vol he. En dan is er persdrang. NIet te zuinig. De verpleegkundige belt weer. En de arts komt niet. Hij stuurt een student. Deze zit met het schaamrood op zijn kaken te zoeken naar de ingang, en wroet in mijn lijf alsof hij op zoek is naar de verzonken stad Atlantis.
Ik doe mijn benen bij elkaar en verzoek hem vriendelijk de kamer te verlaten. De arts komt even kijken en vind me lastig. Ik mag niet persen want de student heeft gevoeld dat ik nog niet volledig ontsloten ben. Ik hou het nog wel even vol he....
De arts gaat weg, en met het sluiten van de deur doe ik wat me ingegeven word. Ik pers, en voel mijn kindje schuiven. De verpleegkundige belt de arts, deze komt niet want nog geen 10 cm. Ze klapt de telefoon erop en trekt iemand van de gang af.
Ze hollen terug naar het bed en zijn net op tijd om te zien hoe ik mijn dochter onder haar okseltjes uit mijn buik vandaan haal. Zo. Niks nog even volhouden. Ik maak zelf wel uit wanneer ik mijn kind krijg.
In mijn boosheid vergeet ik totaal te kijken wat er gebeurd. Een dochter!!! Na drie jongens heb ik een meisje! Een roze meisje, met zwarte krulletjes en blauwe oogjes, wat is ze mooi!
De arts komt later op de middag kijken en zegt, zo we kunnen aan de slag. Ik zeg hem dat ie te laat is en dat dochterlief al op de afdeling ligt. Hij kijkt me verbijsterd aan. Wil me een hand geven maar die wijs ik af. Hij zegt nog, ik had u om 2 uur ingepland. Dochter was er al om kwart voor 12. De lul.
vrijdag 5 februari 2010 om 11:54
Hier ook een positief bevallingsverhaal! 
Hoewel ik erI tegen op zag, is het me achteraf echt meegevallen. De hele bevalling heeft zo'n diepe indruk op me achtergelaten dat ik er nu, 6 maanden later, nog regelmatig aan terug denk met een positief gevoel en een glimlach op mijn gezicht.
Ik ben exact 39 weken zwanger als ik zondagochtend rond 09:30 op de bank zit. Eindelijk heb ik die nacht weer eens lekker geslapen...Ik voel een lichte kramp in mijn buik. Eerder die week ben ik al een deel van de slijmprop verloren, maar ik wijt het allemaal aan "voorgerommel". Een uur later komt mijn man uit bed en we ontbijten samen. Uiteraard vertel ik hem van de krampen die ik voel. Want het afgelopen uur zijn ze aangehouden. Zo tegen het middaguur loop ik af en toe naar de tafel of het aanrechtblad om die krampen heupwiegend op te vangen.
Ondertussen forum ik wat en vertel ik over de krampen die ik voel. Voorweeen of echte weeën? De meiden raden me aan om eens te gaan timen. Tja, laat ik dat eens doen. Mijn man schrijft een aantal keer op wanneer die ik krampen voel. Ze duren ongeveer 45 seconden en komen op de paar minuten. En geloof het of niet...er gaat geen lampje branden! Vertwijfeld lees ik nog eens het beladvies van de VK "weeën die langer dan een minuut duren en om de 5 minuten komen voor minimaal een uur"...Hmm daar voldoe ik niet aan.
Tegen het einde van de middag krijg ik toch steeds meer pijn, er gaat geen kramp voorbij die ik niet opvang aan tafel...al staande en heupwiegend.
Ik besluit de proef op de som te nemen. Ik ga in bad! Als het echte weeën zijn dan zet het wel door. Zo alleen in bad zie ik mijn buik kei- en keihard worden. Na een half uur roept mijn man dat er onverwachts visite is gekomen. Shit, kan ik nog uit bad ook en me weer aankleden. Zo gezegd zo gedaan. Eenmaal beneden zie ik mijn ouders op de bank zitten. Hoewel ik dat normaal gesproken heel er gezellig vind, nu staat mijn hoofd er niet zo naar. Ik besluit niets te vertellen en ga op de bank zitten. Ik bedoel, ik weet nog niet eens zelf of dat de bevalling zeker begonnen is. Naast mijn vader op de bank, bijt ik keihard aan de binnenkant van mijn wang om de pijn op te vangen.
Mijn moeder ziet gelukkig wel wat aan me en sommeert mijn vader mee naar huis.
De rest van de avond hetzelfde liedje...de krampen duren nog steeds geen minuut. Dus we bellen de VK niet. Als we bellen dan zal ze wel denken dat ik me aanstel ofzo...
Tegen 23:00 uur ga ik naar bed, al vraag ik me af hoe ik zo in vredesnaam moet gaan slapen. Ik mik nog twee paracetamol naar binnen en that's it. Hier op het forum kreeg ik ook het advies om maar lekker te gaan slapen, daar zou ik vast van opknappen
Als ik mijn tanden sta te poetsen breken mijn vliezen...Fuck! Was het toch al begonnen...en dit zijn weeen! De heftigheid van de weeen overvalt me ineens en enorm! Dit zijn weeen van een heel ander kaliber! Zo dan!
Ik roep naar beneden dat mijn man de VK moet bellen.
Na een half uur komt de VK langs en ik weet ondertussen niet meer hoe ik moet zitten of liggen.
De VK bekijkt boven of en hoeveel ontsluiting ik heb. "Oh, wat goed!" roept ze uit. "Je gaat helemaal nergens meer heen." Doelend op de ziekenhuistas onder mijn bed. "Je hebt 9 centimer ontsluiting."
De rest gaat in een sneltreinvaart aan me voorbij. Een half uur later mag ik persen en binnen het uur is hij daar. Een kerngezonde en prachtige zoon! Hij geeft een kik en kijkt me daarna verschrikt aan. De tranen stromen over onze wangen, wat een prachtig mannetje! Snel wordt hij op mijn borst neergelegd.
Een klein tijdje later, als hij onderzocht is door de VK, mag hij weer bij me liggen en begint meteen naar mijn borst te zoeken. Met een klein beetje hulp en aansturing begint hij te drinken. En ik? Ik kan het nog niet geloven. Ik heb gewoon werkelijk niet doorgehad dat ik aan het bevallen was (totdat mijn vliezen braken ) Ik vond de pijn echt meevallen en kon het goed aan. Dat was niet de voorstelling die ik in mijn hoofd had zitten.
Al met al een positief verhaal dus...Ik denk nog regelmatig aan deze dag terug.
Hoewel ik erI tegen op zag, is het me achteraf echt meegevallen. De hele bevalling heeft zo'n diepe indruk op me achtergelaten dat ik er nu, 6 maanden later, nog regelmatig aan terug denk met een positief gevoel en een glimlach op mijn gezicht. Ik ben exact 39 weken zwanger als ik zondagochtend rond 09:30 op de bank zit. Eindelijk heb ik die nacht weer eens lekker geslapen...Ik voel een lichte kramp in mijn buik. Eerder die week ben ik al een deel van de slijmprop verloren, maar ik wijt het allemaal aan "voorgerommel". Een uur later komt mijn man uit bed en we ontbijten samen. Uiteraard vertel ik hem van de krampen die ik voel. Want het afgelopen uur zijn ze aangehouden. Zo tegen het middaguur loop ik af en toe naar de tafel of het aanrechtblad om die krampen heupwiegend op te vangen.
Ondertussen forum ik wat en vertel ik over de krampen die ik voel. Voorweeen of echte weeën? De meiden raden me aan om eens te gaan timen. Tja, laat ik dat eens doen. Mijn man schrijft een aantal keer op wanneer die ik krampen voel. Ze duren ongeveer 45 seconden en komen op de paar minuten. En geloof het of niet...er gaat geen lampje branden! Vertwijfeld lees ik nog eens het beladvies van de VK "weeën die langer dan een minuut duren en om de 5 minuten komen voor minimaal een uur"...Hmm daar voldoe ik niet aan.
Tegen het einde van de middag krijg ik toch steeds meer pijn, er gaat geen kramp voorbij die ik niet opvang aan tafel...al staande en heupwiegend.
Ik besluit de proef op de som te nemen. Ik ga in bad! Als het echte weeën zijn dan zet het wel door. Zo alleen in bad zie ik mijn buik kei- en keihard worden. Na een half uur roept mijn man dat er onverwachts visite is gekomen. Shit, kan ik nog uit bad ook en me weer aankleden. Zo gezegd zo gedaan. Eenmaal beneden zie ik mijn ouders op de bank zitten. Hoewel ik dat normaal gesproken heel er gezellig vind, nu staat mijn hoofd er niet zo naar. Ik besluit niets te vertellen en ga op de bank zitten. Ik bedoel, ik weet nog niet eens zelf of dat de bevalling zeker begonnen is. Naast mijn vader op de bank, bijt ik keihard aan de binnenkant van mijn wang om de pijn op te vangen.
Mijn moeder ziet gelukkig wel wat aan me en sommeert mijn vader mee naar huis.
De rest van de avond hetzelfde liedje...de krampen duren nog steeds geen minuut. Dus we bellen de VK niet. Als we bellen dan zal ze wel denken dat ik me aanstel ofzo...
Tegen 23:00 uur ga ik naar bed, al vraag ik me af hoe ik zo in vredesnaam moet gaan slapen. Ik mik nog twee paracetamol naar binnen en that's it. Hier op het forum kreeg ik ook het advies om maar lekker te gaan slapen, daar zou ik vast van opknappen
Als ik mijn tanden sta te poetsen breken mijn vliezen...Fuck! Was het toch al begonnen...en dit zijn weeen! De heftigheid van de weeen overvalt me ineens en enorm! Dit zijn weeen van een heel ander kaliber! Zo dan! Ik roep naar beneden dat mijn man de VK moet bellen.
Na een half uur komt de VK langs en ik weet ondertussen niet meer hoe ik moet zitten of liggen.
De VK bekijkt boven of en hoeveel ontsluiting ik heb. "Oh, wat goed!" roept ze uit. "Je gaat helemaal nergens meer heen." Doelend op de ziekenhuistas onder mijn bed. "Je hebt 9 centimer ontsluiting."
De rest gaat in een sneltreinvaart aan me voorbij. Een half uur later mag ik persen en binnen het uur is hij daar. Een kerngezonde en prachtige zoon! Hij geeft een kik en kijkt me daarna verschrikt aan. De tranen stromen over onze wangen, wat een prachtig mannetje! Snel wordt hij op mijn borst neergelegd.
Een klein tijdje later, als hij onderzocht is door de VK, mag hij weer bij me liggen en begint meteen naar mijn borst te zoeken. Met een klein beetje hulp en aansturing begint hij te drinken. En ik? Ik kan het nog niet geloven. Ik heb gewoon werkelijk niet doorgehad dat ik aan het bevallen was (totdat mijn vliezen braken
) Ik vond de pijn echt meevallen en kon het goed aan. Dat was niet de voorstelling die ik in mijn hoofd had zitten. Al met al een positief verhaal dus...Ik denk nog regelmatig aan deze dag terug.
vrijdag 5 februari 2010 om 11:56
En meer kinderen heb ik niet dus ik ben door mijn verhalen heen 
Eindconclusie:
vier prachtige gezonde kinderen, ik ben totaal ongeschonden uit de strijd gekomen, geen hechtingen of enge dingen, en ik ben mij er bijzonder van bewust hoeveel geluk ik heb , dat ik vier zulke mooie kinderen heb mogen krijgen op de manier zoals het gegaan is
Eindconclusie:
vier prachtige gezonde kinderen, ik ben totaal ongeschonden uit de strijd gekomen, geen hechtingen of enge dingen, en ik ben mij er bijzonder van bewust hoeveel geluk ik heb , dat ik vier zulke mooie kinderen heb mogen krijgen op de manier zoals het gegaan is
vrijdag 5 februari 2010 om 11:56
Mijn schoonzus en mijn broer zaten lekker 'Lost' te kijken tijdens de weeën.
Zij liep af en toe rond, kaarsen aan, thee er bij, kraamhulp en ook Lostfan er bij op een bepaald moment, vroedkundige kwam en om één uur is ze naar bed gegaan waar mijn zalige neef drie en een half uur later geboren werd, in het bed van zijn vader en moeder. Geen knip, geen problemen, ferme knul van 8 pond en daarna een heerlijke week (volgens beide ouders).
De kraamhulp was er ook weer bij de tweede zoon die op dezelfde ontspannen manier geboren werd en ook de verlosvrouw was hetzelfde, never change a winning team zeg maar.
Deze jongen kwam nog sneller ter wereld met dat verschil dat het nu overdag was, licht en koud met sneeuw.
Ik denk dat mijn schoonzus nog best een keer wil bevallen, ze vond het beide keren fantastisch.
Ik ben niet jaloers, totaal niet, ik vind het gewoon ontzettend mooi dat het zo óók kan en ik geniet erg mee van dit soort verhalen.
Zij liep af en toe rond, kaarsen aan, thee er bij, kraamhulp en ook Lostfan er bij op een bepaald moment, vroedkundige kwam en om één uur is ze naar bed gegaan waar mijn zalige neef drie en een half uur later geboren werd, in het bed van zijn vader en moeder. Geen knip, geen problemen, ferme knul van 8 pond en daarna een heerlijke week (volgens beide ouders).
De kraamhulp was er ook weer bij de tweede zoon die op dezelfde ontspannen manier geboren werd en ook de verlosvrouw was hetzelfde, never change a winning team zeg maar.
Deze jongen kwam nog sneller ter wereld met dat verschil dat het nu overdag was, licht en koud met sneeuw.
Ik denk dat mijn schoonzus nog best een keer wil bevallen, ze vond het beide keren fantastisch.
Ik ben niet jaloers, totaal niet, ik vind het gewoon ontzettend mooi dat het zo óók kan en ik geniet erg mee van dit soort verhalen.
vrijdag 5 februari 2010 om 11:56
07:30. Moppeman is gaan douchen, ik heb het gevoel dat ik in mijn broek plas bij elke beweging. Moppeman is verbaasd dat ik ook kom douchen. Ik zeg dat ik m'n plas niet kan ophouden en straks even naar de VK bel. Het lijkt toch vruchtwater te zijn.
Iets na achten bel ik met de VK, ze belooft langs te komen als ze visites gaat rijden. Moppeman belt zijn wek, en we gaan het huis vat opruimen, en foto's maken van de bolle buik in een zwarte stretchjurk.
10:51 is de VK geweest. Beeb is ingedaald en ligt muurvast, ook het hartje klonk goed, zelf heb ik af en toe wat kramp.
10:54 AUW !!!!!! pijn, hard, en het zakt weer af.
11:22 Een paar keer pijn, ik blijf aan het vloeien.
Pijnschema (digitaal horloge van Moppeman om)
11:27, 11:30, 11:34, 11:38, 11:43 11:4811:51, 11:55, 11:59, 12:02 12:06 12:09 12:12 12:15
Moppeman neemt het schema over, noteert 12:25, 4 centimeter ontsluiting, VK aanwezig en naar het Parthuis gestuurd.
Verder geschreven om 20:35 uur.
Met 150 km/uur over de A7. Op de Verlengde Hereweg over de busbaan, en dóór het rode licht. Aangekomen bij het Parthuis een heftige wee, ik ga aan Moppeman hangen. De VK had al doorgegeven dat ik er aan kwam, en er kwam al iemand met een rolstoel voor me aangereden. Moppeman racet me naar binnen, vermoedelijk is het 12:45 uur. De weeën gaan heftig door, en ik moet ff dimmen, omdat dat teveel zou vermoeien volgends de VK en de kraamhulpen. (Mag ik dat gvd zélf weten??) De VK verwacht de kleine om 14:30 uur, en toucheert me nog even. 9,5 centimeter ontsluiting, dat wordt waarschijnlijk toch vóór 14:00 uur. Ze gaat nog even een broodje eten.
Ik denk dat ik moet poepen. Nee, hoor, grinniken de kraamhulpen, en halen de VK. Het doet hels pijn, als scheermesjes. Ik heb zelf niet het gevoel dat ik het goed doe. Ik krijg een prik en een knip, dat wil ik niet, maar ik weet er niets meer van of ik het heb gevoeld. Na nog een paar persweeën ligt er een nat, boos huilend glibbertje op mijn buik.
4222 gram, apgar 10/10.
Welkom op de wereld, Moppekind !!!!
En hechtingen zijn niet leuk !
Tip: poepen op zo'n grote kraampakket-onderlegger, want op het toilet kon ik niet zitten. Plassen onder de douche, met een lauw waterstraaltje. En af en toe met de kont in een teiltje Biotex.
Iets na achten bel ik met de VK, ze belooft langs te komen als ze visites gaat rijden. Moppeman belt zijn wek, en we gaan het huis vat opruimen, en foto's maken van de bolle buik in een zwarte stretchjurk.
10:51 is de VK geweest. Beeb is ingedaald en ligt muurvast, ook het hartje klonk goed, zelf heb ik af en toe wat kramp.
10:54 AUW !!!!!! pijn, hard, en het zakt weer af.
11:22 Een paar keer pijn, ik blijf aan het vloeien.
Pijnschema (digitaal horloge van Moppeman om)
11:27, 11:30, 11:34, 11:38, 11:43 11:4811:51, 11:55, 11:59, 12:02 12:06 12:09 12:12 12:15
Moppeman neemt het schema over, noteert 12:25, 4 centimeter ontsluiting, VK aanwezig en naar het Parthuis gestuurd.
Verder geschreven om 20:35 uur.
Met 150 km/uur over de A7. Op de Verlengde Hereweg over de busbaan, en dóór het rode licht. Aangekomen bij het Parthuis een heftige wee, ik ga aan Moppeman hangen. De VK had al doorgegeven dat ik er aan kwam, en er kwam al iemand met een rolstoel voor me aangereden. Moppeman racet me naar binnen, vermoedelijk is het 12:45 uur. De weeën gaan heftig door, en ik moet ff dimmen, omdat dat teveel zou vermoeien volgends de VK en de kraamhulpen. (Mag ik dat gvd zélf weten??) De VK verwacht de kleine om 14:30 uur, en toucheert me nog even. 9,5 centimeter ontsluiting, dat wordt waarschijnlijk toch vóór 14:00 uur. Ze gaat nog even een broodje eten.
Ik denk dat ik moet poepen. Nee, hoor, grinniken de kraamhulpen, en halen de VK. Het doet hels pijn, als scheermesjes. Ik heb zelf niet het gevoel dat ik het goed doe. Ik krijg een prik en een knip, dat wil ik niet, maar ik weet er niets meer van of ik het heb gevoeld. Na nog een paar persweeën ligt er een nat, boos huilend glibbertje op mijn buik.
4222 gram, apgar 10/10.
Welkom op de wereld, Moppekind !!!!
En hechtingen zijn niet leuk !
Tip: poepen op zo'n grote kraampakket-onderlegger, want op het toilet kon ik niet zitten. Plassen onder de douche, met een lauw waterstraaltje. En af en toe met de kont in een teiltje Biotex.
vrijdag 5 februari 2010 om 11:58
vrijdag 5 februari 2010 om 12:02
@Mamasaar, een gepeperde klacht is er naar het ziekenhuis gegaan. Van mij en mijn VK die er niet bij mocht zijn ( iets met een fusie verhaal en een eigen kudde VK's in het ziekenhuis alhier)
Een bos bloemen heb ik gehad, heb ze aan de buuf gegeven. Ik heb er een prachtige dochter aan over gehouden en geen trauma's. Wel een lichte verzakking doordat ze me anderhalf uur mijn persdrang hebben laten wegzuchten, ze zeiden dat ik echt niet mocht persen anders werd het een keizersnede ( dus ik panisch zuchten natuurlijk). De verzakking is dmv oefeningen weer helemaal goedgekomen hoor, dit was echt de maanden na de bevalling .
Een bos bloemen heb ik gehad, heb ze aan de buuf gegeven. Ik heb er een prachtige dochter aan over gehouden en geen trauma's. Wel een lichte verzakking doordat ze me anderhalf uur mijn persdrang hebben laten wegzuchten, ze zeiden dat ik echt niet mocht persen anders werd het een keizersnede ( dus ik panisch zuchten natuurlijk). De verzakking is dmv oefeningen weer helemaal goedgekomen hoor, dit was echt de maanden na de bevalling .
vrijdag 5 februari 2010 om 12:07
Gut ik herinner me ook nog ineens weer dat ik met manlief naar het gemeentehuis ging. Dochter is op vrijdag geboren en op maandagochtend om negen uur zaten we op het gemeentehuis. Ik wilde dat na drie keer thuis te zijn gebleven ook wel eens meemaken, zo'n aangifte.
We worden meegenomen en man word van harte gefeliciteerd met de geboorte van zijn dochter. Ik krijg een laf handje en word ook gefeliciteerd met de geboorte van zijn dochter. Ik giechel inwendig want ik weet al helemaal waar dit naar toe gaat, en ik geniet van de onwetendheid van de ambtenaar.
De beste man pakt allerlei papieren en vult deze in. Hij vraagt naar de namen en de datum. Ook moet hij de tijd weten en manlief vraagt mij , hoe laat was het ook al weer? Dus ik noem de tijd op
Ow zegt de man, u was er ook bij??
Eh....ja lieverd, ze kwam uit mijn buik, ik ben de moeder. Ik heb nog nooit iemand zo snel van kleur zien verschieten, van knalrood, tot lijkbleek, tot weer knalrood. Hij heeft zich wel tien keer verontschuldigd, hij dacht dat ik een tante was, en vond het al zo vreemd dat ik de vragen beantwoordde. Het was namelijk niet gebruikelijk dat moeders meekwamen naar dit soort dingen...of ik nog een kopje koffie bliefte. Volgens mij kon ie zelf wel een neut gebruiken
We worden meegenomen en man word van harte gefeliciteerd met de geboorte van zijn dochter. Ik krijg een laf handje en word ook gefeliciteerd met de geboorte van zijn dochter. Ik giechel inwendig want ik weet al helemaal waar dit naar toe gaat, en ik geniet van de onwetendheid van de ambtenaar.
De beste man pakt allerlei papieren en vult deze in. Hij vraagt naar de namen en de datum. Ook moet hij de tijd weten en manlief vraagt mij , hoe laat was het ook al weer? Dus ik noem de tijd op
Ow zegt de man, u was er ook bij??
Eh....ja lieverd, ze kwam uit mijn buik, ik ben de moeder. Ik heb nog nooit iemand zo snel van kleur zien verschieten, van knalrood, tot lijkbleek, tot weer knalrood. Hij heeft zich wel tien keer verontschuldigd, hij dacht dat ik een tante was, en vond het al zo vreemd dat ik de vragen beantwoordde. Het was namelijk niet gebruikelijk dat moeders meekwamen naar dit soort dingen...of ik nog een kopje koffie bliefte. Volgens mij kon ie zelf wel een neut gebruiken
vrijdag 5 februari 2010 om 12:14
Jeetje, dit word even mijn laatste bevallingsfeest-anekdote hoor, de rest houden jullie nog te goed.
Toen kindje drie geboren werd hielden we vier dagen na zijn geboorte een gezellig feestje in de tuin. Het was prachtig mooi weer, dus de tuin zat helemaal vol.
Uiteraard zat ik nog in mijn bevallings-high dus wilde ik persee alles zelf doen en regelen. Met mijn pasbevallen lijf liep ik dus met een dienblad vol beschuiten met muisjes naar de tuin toe.
Ik was alleen even vergeten dat kind niet meer in mijn buik zat dus mijn evenwichtsgevoel en ruimtelijk inzicht waren nog niet helemaal zoals ze wezen moesten.
Ik neem dus een stap, te vroeg bleek, en klap met een enorme vaart met dienblad en al de tuin in. Iedereen zat onder de blauw witte muisjes, en ik lag hysterisch lachend met kapotte knieën en lekkende borsten in de tuin op de grond. Heb nog weken met schaafwonden op mijn knieën rondgelopen, te genant gewoon....
Toen kindje drie geboren werd hielden we vier dagen na zijn geboorte een gezellig feestje in de tuin. Het was prachtig mooi weer, dus de tuin zat helemaal vol.
Uiteraard zat ik nog in mijn bevallings-high dus wilde ik persee alles zelf doen en regelen. Met mijn pasbevallen lijf liep ik dus met een dienblad vol beschuiten met muisjes naar de tuin toe.
Ik was alleen even vergeten dat kind niet meer in mijn buik zat dus mijn evenwichtsgevoel en ruimtelijk inzicht waren nog niet helemaal zoals ze wezen moesten.
Ik neem dus een stap, te vroeg bleek, en klap met een enorme vaart met dienblad en al de tuin in. Iedereen zat onder de blauw witte muisjes, en ik lag hysterisch lachend met kapotte knieën en lekkende borsten in de tuin op de grond. Heb nog weken met schaafwonden op mijn knieën rondgelopen, te genant gewoon....
