Vertel hier over je bevallingsfeest!

Dank je wel Robo

Zalf voor de ziel? Open wonden? Nee?



Open wonden moet je sowieso geen zalf op smeren, betadine is veel beter



*disclaimer: geen betadine smeren op wonden "daar beneden"!

Ach, er is nog nooit een man verdronken terwijl hij de put dempt om de appel op te rapen die van het paard is gevallen.

Ik zit hier op mijn werk bij elk verhaal bijna te janken.... Wat heerlijk om te lezen zeg. Ik moet nog 7 maanden maar ik hoop toch zo dat het bij mijn bevalling ook zo gaat....

Ik vond het pas een feest toen ze allebei geboren waren. Zwanger zijn en bevallen is niet aan mij besteed vrees ik. Eerste bevalling was tangverlossing en tweede bevalling mondde uit in een discussie met de verloskundige over het nut van pijnbestrijding.



*Sorry Leo *

Boefje1980 schreef op 05 februari 2010 @ 12:43:

Ik zit hier op mijn werk bij elk verhaal bijna te janken.... Wat heerlijk om te lezen zeg. Ik moet nog 7 maanden maar ik hoop toch zo dat het bij mijn bevalling ook zo gaat....

Vast wel boefje. En ook al gaat het anders dan je gepland hebt, het resultaat is toch wel zo mooi en bijzonder... Daar doe je het graag voor

traincha2 schreef op 05 februari 2010 @ 12:44:

Ik vond het pas een feest toen ze allebei geboren waren. Zwanger zijn en bevallen is niet aan mij besteed vrees ik. Eerste bevalling was tangverlossing en tweede bevalling mondde uit in een discussie met de verloskundige over het nut van pijnbestrijding.



*Sorry Leo *

Ben zoooooo blij dat er tegenwoordig niet meer zo moeilijk wordt gedaan over pijnstilling, itt bijv. 4 jaar geleden.



Heb nu al uitgebreide voorlichting gekregen in het ziekenhuis over pijnstilling, helemaal goed.

eleonora schreef op 05 februari 2010 @ 12:46:

[...]





Ach ja, ik wilde gewoon eens een topic met positieve verhalen, omdat ik weet dat dat óók kan.

Leuk om eens te lezen toch? Ook als het bij jezelf niet zo goed ging.

Beter zelfs Ik hoop alleen maar dat het bij anderen voorspoediger gaat dan bij mij. Alhoewel ik moet zeggen dat ik over de duur van de beide bevallingen weer niks te klagen heb gehad. Nr 1 was er binnen 7 uur en nr 2 was na 13 uur geboren. Dat is dan wel weer positief

Dochter nummer 1. Bij mijn controle met 36 weken was mijn dochter volledig en goed ingedaald. Harstikke mooi natuurlijk, maar ik voelde wel verminderd leven. Als dit morgen nog zou zijn dan even bellen en naar het ziekenhuis. Aldus geschiede. CTG was toch niet helemaal goed en de gyn kwam even kijken. Zooooh mevrouw goed dat u bent gekomen want u dochter ligt in stuit! Oh... gisteren lag ze nog goed en helemaal ingedaald. Nog twee weken lang om de dag naar het ziekenhuis omdat dochter een verhoogde hartslag had. Ze werd erg klein geschat en ik moest rust houden. Met 39 weken zou ik een ks krijgen. Precies op de 38 weken nog een ctg en die was goed. Dus nog even bij schoonzus op de koffie geweest en gezegd dat ik het lekker rustig aan ging doen. Diezelfde avond heb ik last van mijn rug en ben wat kribbig want weet me geen houding te geven. Manlief zit te racen op de pc en zegt... ga toch lekker naar bed lieverd. Je zit jezelf alleen maar in de weg. Tja dat was ook zo natuurlijk. Dus plassen en naar bed... hé drijft daar wat?? Man en ik met de neus boven mijn plas. Nou ik weet het niet hoor. Ga maar slapen.



Om 4.00 uur wordt ik wakker en moet weer plassen. Lig ik bed voel ik wat lopen...huh? Ik ben toch net naar de wc geweest. Ik jump uit bed, voor zover dat kan met een dikke buik, en loop druppend naar de wc. Vruchtwater!! Man springt uit bed en gaat onder de douche en ik pak de laatste spullen voor de tas. We bellen het ziekenhuis en ik kan direct komen. Ik krijg een kamer toegewezen en manlief gaat nog even naar huis om poes eten te geven en zelf nog even een broodje te eten. Om 9.30 bel ik mijn man op dat hij toch even moet komen want ik begin wel wat te voelen. Man had allerlei boekjes voor me gekocht want hij verwachtte dat het nog wel even zou duren. Om 10.30 komt de gyn zijn ronde doen en voelt even. Zo mevrouw dat gaat goed. U hebt al 7cm? Huh.... waarvan?



De ok werd snel in gereedheid gebracht, boekjes werden weer in de tas gestopt, man ging zich omkleden en inmiddels zucht ik weeen weg op de operatietafel. De ruggeprik moet gezet worden. Ik zeg dat ze even moeten wachten want er komt weer een wee. Na de wee geef ik aan dat ze hem mogen zetten. Mevrouw hij zit al. Oh!



Ik lig achter een doek te kletsen met de anesthesist. De anesthesist zegt dat ze zijn begonnen... waarmee? Ik was mentaal nog niet echt klaar voor de ks geloof ik. Met de bevalling mevrouw.. oh! Een kwartiertje later is onze prachtige dochter geboren. Helemaal gaaf en heldere priemende oogjes.



Ik word gehecht en mijn man krijgt onze kleine meid mee naar de afdeling waar ik ze even later aantref. Man met tranen in zijn ogen zit vol liefde te kijken naar zijn dochter. Ja...ik ben jou papa. Zucht.

Dochter nummer 2. Ik moet nog een dag en dan lekker met verlof. Ik ga 's ochtends naar de wc en zie weer wat drijven. Nee hè. Ik ben nog geen 36 weken en ik moet nog 1 dag werken. Dochter snel naar de oppas gebracht en het werk gebeld om te zeggen dat ik voor controle even naar het ziekenhuis zou gaan en dat ik daarna zou komen werken.



Ik naar het ziekenhuis. Ik zit in de wachtkamer en het enige wat ik hoor zijn kreunende en gillende vrouwen. Shit... hou op ik moet binnenkort ook. Ik word opgehaald en ze controleren of het echt vruchtwater is. Ik lig ongeveer een uur op de tafel te hoesten en de arts assistent is volop in de weer met de eendebek, maar krijgt het maar niet voor elkaar. Uiteindelijk na een uur pakt hij een wattenstaafje gaat wat wroeten en doet het in een potje. Binnen een minuut was het resultaat bekend. Vruchtwater dus gebroken vliezen. Mevrouw u vraagt u vast af waarom wij deze test niet meteen doen. Euh ja.... nou hij is erg duur dus proberen we het eerst zo (een UUR). Nou ja. Ik moet blijven want ik ben nog geen 36 weken. Ik bel mijn man die aan het werk is. Hij is helemaal van de leg en gaat snel vervanging regelen.



De volgende dag werd ik om 07.00 uur naar de verloskamer gebracht en werden mijn vliezen gebroken. Om 10.00 uur had ik 5cm ontsluiting en dat deed verdomd veel pijn. Na de pijnstilling werd ik lekker relaxed. Beetje dubbele tong en de weeen namen wat in frequentie af. Dat was niet de bedoeling natuurlijk. Arts assistent ging even voelen. Oh.. u hebt 10 cm u mag persen. Oh fijn, maar mag ik eerst even bijkomen en een kopje thee. Nee mevrouw we gaan direct door. Oh! Na een kwartiertje persen kwam daar mijn kleine meiske. Erg klein en dus snel na de knuffel met mama naar de kinderafdeling voor de couveuse. Mama werd ook weer even gehecht en toen snel naar mijn kleine meid.



Ze heeft een aantal dagen in de couveuse gelegen en toen kreeg ze koorts. Iedereen bang voor een infectie, maar mevrouw had het gewoon te warm in de warme bakje. Toen lekker in een bedje en dat ging meteen beter. Daarna ging ze snel naar huis....de kinderarts vond haar een voorbeeld voor de afdeling.

1996 Kind 1;



Tegen een uur of half 12 begin ik last van mijn rug te krijgen en had niet het idee dat het weeën konden zijn...

We hebben die dag veel gepland om te doen, dus we gaan op weg. Lopend van de drukker voor de geboortekaartjes, naar de supermarkt, naar waar maar ook.

Ondertussen steeds maar last van mijn rug, ik snap er niets van. Mijn man oppert: "Zullen het weeen zijn???"

"Welnee" zeg ik, "Dat moet A verschrikkelijk pijn doen en B dat kan nog niet, want ik ben nog niet uitgerekend..".

Oke, zegt hij en we gaan weer verder.



Tegen een uur of 5 moesten we bij de VK zijn. Ze vraagt; "Zijn er nog bezonderheden".

"Neuh zeg ik, ik heb wel een beetje last van mijn rug, maar verder niets".

Ok, zegt ze, ga even liggen.



Ik ga braaf liggen en voel dat ze iets aan het doen is.

Zegt ze "Je hebt al 5 cm onsluiting... Ga naar huis, doe rustig, het kindje zal vandaag geboren worden".

Beetje beduusd lopen wij naar buiten en buiten zegt mijn man,

"Ze maakt een geintje he".

We hebben nog tijd zat, zeg ik, want het duurt nog ongeveer 5 uur voordat het zo ver is. (Had ik ergens in een boekje gelezen, 1 cm per uur....).



Goed, wij naar huis, jawel lopend.

We staan in de lift, moet ik ineens overgeven.... bah.

We lopen naar binnen en ik zeg dat ik onder de douche ga staan, omdat het nu allemaal wel wat pijnlijker aanvoelt.

Aangezien we die dag weg waren gegaan zonder huis op te ruimen, was het een zooitje.

Mijn man ging opruimen en af en toe bij mij kijken.



Ik had gedouched en het begon nog iets pijnlijker te doen. De bel gaat, de VK staat voor de deur.

Ik weet nog dat ik dacht, Gut die is vroeg.

Terwijl ik onder de douche sta, komt hij even kijken en vraagt hoe het gaat. Nou iets minder nu.

Ik was klaar met douchen, loop de woonkamer in en wil gaan zitten, ik ga prompt weer staan en zeg "O, er zit iets tussen mijn benen".



Ik moest gaan liggen, VK breekt mijn water en zegt, dat zal wel als een opluchting voelen he..

Nou eerlijk ik voelde niet zo heel veel, had alleen zo iets van er moet iets uit hoor...

Goed, 2x persen toen was de kleine er voor de helft.

Zegt de VK ineens pak de baby maar, dan kan je hem zelf eruit halen..........

Ik kijk hem aan, nee laat maar want straks laat ik hem vallen.

VK pakt de kleine en legt op mijn borst.

Na een minuut of wat vraag ik is het een jongen of een meisje.

Een jongen..



We waren met z'n 3en, de kraamhulp kon niet op tijd komen omdat we veel te laat hadden gebeld.



Binnen 1 uur stonden alle broers en zussen met aanhang en kids + ouders in onze huiskamer.



Ik had een energie voor 10! Half twee gingen de laatste weg..

Nog een suf detail bij kind 1, we hadden die dag net AL de kleertje gewassen...., waren dus allemaal nog nat..

Ahhhh had hij helemaal geen kleertjes......

We hadden hem toen in een lekker warm doek gewikkeld en hij lag lekker bij me.

Nee, wij hadden het niet goed gepland.. :)-

Oh ja? Mag ik nog een keertje?

Komt ie:



Het is koud. En donker. Hartje winter. Midden in de nacht klim ik uit bed en sluip naar beneden. Ik doe de verwarming aan en klap mijn laptop open. Ik glimlach naar de kerstboom die we net vanavond hebben opgezet. Even voel ik me de rijkste vrouw op aarde.

Ik pak een pen en een papiertje en leg het naast me neer. Af en toe kijk ik op de klok en krabbel wat neer. Ondertussen forum ik vrolijk verder. Wat een activiteiten nog zo midden in de nacht. Ik bedenk me wat een raar fenomeen het toch eigenlijk is. Ik praat nu met mensen aan de andere kant van de wereld, waar het dag is en waarschijnlijk lang niet zo koud als hier

Ik zet een keteltje water op voor mijn zoveelste kopje thee en maak een loopje naar de wc. Ik ben al een paar nachten onrustig en slaap slecht. Sinds een uur ongeveer is er echter een vreemd soort van kalmte over me gekomen. Een soort rust, een oergevoel. Ik zit de nacht uit en prijs me gelukkig met de virtuele vriendinnen die me steunen in deze zware tijd. Als het ochtend wordt vraag ik Mac vandaag niet te gaan werken. Ik voel me niet goed en wil hem graag dichtbij me hebben. We brengen de ochtend rustig door. Om een uur of één vind ik het welletjes. Ik bel de verloskundige. Ik verlies behoorlijk wat bloed en ik voel me er niet meer prettig bij. 'Ik ga naar het ziekenhuis', zeg ik. Ze belt me een kwartiertje later terug dat dat inderdaad maar het beste is en dat ze me daar wel zal zien. Het duurt echter nog wel tot een uur of twee eer we weggaan en een uur later pas ben ik in de verloskamer. 3 cm ontsluiting. Ik ben teleurgesteld, maar het was te verwachten. De weeen waren een eitje. Dit kón het echte werk ook niet zijn......

De verloskundige adviseert Mac tegen een uur of vier even iets te eten te halen en ik vraag hem of hij 2 krentenbollen voor me meeneemt. Hij is de kamer nog niet uit of ik krijg enorme pijn in mijn buik. En nog een keer... en nog een keer.... Als Mac terug komt wordt het menens. De ene na de andere wee overvalt me en de ontsluiting vordert snel. 5 cm in een kwartier. Het moest verboden worden. Tegen zessen krijg ik persdrang maar de gynaecologe is nog even ergens anders bezig. Of ik het maar even op wil houden. Dat ben ik niet van plan en dat zeg ik ook tegen de verloskundige die, ondanks het feit dat ik 'medisch' ben geworden en dus ben overgedragen aan de gynaecologe, is gebleven omdat het zo druk is op de verloskamers. Ze zag de bui al hangen. Ze overlegt met de gynaecologe en mag de bevalling toch begeleiden. Alleen heb ik nu geen persdrang meer. Ik krijg een druppeltje weeopwekker in mijn infuus en een paar seconden later rollen de persweeeen over elkaar heen mijn lijf binnen. Na een half uur ben ik uitgeput. Ik wil niet meer en ik kan niet meer. De gynaecologe is er inmiddels bij gekomen en loodst me door de laatste zware kwartiertjes heen. Om tien over zeven zegt ze; 'geef me je handen eens'? en ze leidt me naar een kleverig koppie. 'Pak maar onder de armen als je die voelt komen'. Ik pers nog één keer keihard en wurm mijn vingers onder de okseltjes die ik voel komen. 'Trek m er maar uit', zegt de gynaecologe. Ik trek mijn zoon uit mijn lijf en til hem op mijn borst.



Ik ben de rijkste vrouw op aarde.

Zoon 1



De baby heeft geen zin om naar buiten te komen terwijl ik het al 2 weken helemaal zat ben. Alle 'trucjes' heb ik toegepast: liters tonic (of was het bitter lemon?) gedronken, het hart van de ananas gegeten, gewandeld en het muurtje in de keuken heeft al 20x een andere kleur gekregen. Bij Gamma denken ze inmiddels dat ik gek ben geworden omdat ik zo ongeveer elke dag nieuwe verf kom halen.



Op zondag (ik ben officieel 1 dag over tijd) ben ik het helemaal zat. Maandag staat er een afspraak met de vk gepland en ik ga vragen of ze het kind er alsjeblieft uit willen halen. Zondagavond om 20:00 krijg ik opeens buikpijn, m'n buik krampt helemaal samen. Zou het? We kijken het een beetje aan maar op een gegeven moment lijken het toch echt weeën te zijn. Om 22:00 bel ik de vk, ze is er om 23:00. Ik heb 2 cm ontsluiting, het is begonnen! Ze zegt dat ik om 3:00 uur naar het ziekenhuis mag gaan omdat ik dan waarschijnlijk al aardig richting de 7 of 8 cm zal zijn.



Man zet een film voor me op, steekt kaarsen aan (ik heb gelezen dat dat werkt, een serene omgeving ) en gaat vervolgens even slapen. De weeën gaan door en door, ik word er gek van. Niet omdat het pijn doet, maar omdat ik ze alleen weg krijg als ik blijf lopen. Ik loop rondjes, rondjes, rondjes en nog veel meer rondjes. Om 2:30 maak ik man wakker en zeg dat we naar het ziekenhuis moeten. Hij hijst mij in m'n kleren en in de auto en binnen een kwartier zijn we er. Ik mag me in de verloskamer installeren en wordt vervolgens onderzocht door de gynaecoloog: ik heb 3 cm ontsluiting. Ik kan wel janken, 1 cm verder terwijl ik zo ongeveer de halve marathon heb gelopen vanwege alle weeën? Ik wee vrolijk verder, maar ik ben echt zo moe, ik wil gewoon niet meer.



Om 3:45 is de vk er, ze breekt de vliezen in de hoop dat het dan opschiet. Ze gaat zelf nog naar een andere bevallende vrouw, want ze denkt dat het allemaal zo'n vaart niet zal lopen. Nou, dat had ze verkeerd gedacht, want om 4:00 uur krijg ik enorme persdrang. Snel voelen, volledige ontsluiting, dus ik mag! Ik pers, ik pers nog een keer, ik krijg een knip en bij de 3e perswee glijdt de baby eruit.



De gynaecoloog houdt de baby omhoog en het eerste wat ik zeg is: "Het is een ventje!" We wisten het geslacht niet en ik wist echt zeker dat het een meisje zou worden. Wow, een ventje, wie had gedacht? Hij is zo mooi, met z'n kale knikker en pikzwarte ogen!

Zoon 2



We zijn net verhuisd, het huis is redelijk op orde, maar schoonvader is nog even een paar dagen over de vloer om de laatste dingetjes te doen voordat ik ga bevallen. Ik voel me top, heb energie voor 10 en heb totaal niet het gevoel dat ik op het punt sta te bevallen.



Het is zaterdag, de klusjes zijn gedaan en schoonvader wil aan het eind van de dag weer naar huis gaan. Ik wil 's middags even gaan slapen, maar het lukt niet, ik ben heel onrustig. Ik ga weer uit bed en rommel een beetje in huis. M'n buik zeurt een beetje.



Man heeft gewerkt en komt om 15:30 thuis. Hij ziet me over een stoel hangen en vraagt of ik weeën heb. Ik zeg dat ik een beetje buikpijn heb, maar dat het niet voelt als de weeën bij de eerste. Hij kijkt het een beetje aan en belt om 16:00 uur de vk. Ze zegt dat ze komt, maar ze moet uit een dorp verderop komen dus het kan wel even duren. Ik krijg steeds meer buikpijn, het voelt nog steeds niet als weeën maar ik denk nu toch wel dat het begonnen is.



Om 16:30 belt man weer naar de vk omdat ik het gevoel heb dat de baby eruit komt. Ze staat in de file maar is er bijna. Als ze om 16:45 binnenkomt, sta ik klaar om naar het ziekenhuis te gaan. Ze checkt de ontsluiting: 8 cm! Ik moet bijna huilen, ik wil niet thuis bevallen maar ik heb geen keus. Hup naar boven, alles klaarmaken en om 17:10 breekt ze de vliezen. Eerst gebeurt er niks, maar bij de eerste perswee die ik krijg, glijdt m'n 2e jochie zo uit me. Weer zo'n heerlijk ventje, dit keer een lange dunne, weer met een kale knikker en pikzwarte ogen.



Ik voel me fantastisch, sta binnen een kwartier na de bevalling onder de douche en zit een half uur later lekker beneden op de bank. Echt een heel onwerkelijk gevoel, ik heb het gevoel dat ik echt letterlijk een kind heb gekregen, ik heb er zo weinig voor gedaan!



Overigens was het gezicht van m'n schoonvader eentje om nooit meer te vergeten. Hij was met zoon 1 even op pad omdat ik niet wilde dat hij in huis was bij de bevalling. Hij was nog niet eens de straat uit toen man al belde dat zoon 2 was geboren. Ik heb echt nog nooit iemand zo verbaasd zien kijken, hij wist niet dat bevallen zo makkelijk kon zijn.

We logeren bij mijn schoonouders ivm met een verjaardag aldaar. De volgende ochtend (34 weken zwanger) loop ik naar de wc en merk dat mijn onderbroek nat is. Shit, ik word incontinent.... Denk ik. Schone onderbroek aan en het bed weer in. Nog een warme natte scheut in mijn broek. Nu baal ik echt. we zouden het hele weekend blijven om de wieg af te schilderen en Sinterklaas te vieren maar met een falende bekkenbodemspier wordt dit niets... Zit al te denken aan independ slips voor de komende weken. Bij het ontbijt voel ik me raar, in mezelf gekeerd. Plotseling begint me iets te dagen: natte broek, lage rugpijn, een vreemd gevoel van binnen... Zou ik gaan bevallen? Neee, het is veel te vroeg! Als ik weer naar de wc ga toch maar even ruiken aan de natte onderbroek (yuk). Zoetig... de vk bellen maar. Die adviseert me naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te gaan en me na te laten kijken.



Op weg naar het ziekenhuis kijken vriend en ik elkaar verdwaasd aan. Zou het echt? Zo hadden we het ons niet voorgesteld. Vreemd genoeg zijn we allebei heel rustig en vol vertrouwen. In het ziekenhuis aan het CTG en ja hoor: weeen. "Ok, dan gaan we naar [woonplaats]" en ik wil mijn vk bellen. Niets daarvan! Ik ga hier bevallen. In dit kleine streekziekenhuis. Oh. Ok.



Het vertrouwen en de rust blijft. Gek, want mijn kindje is echt 6 weken te vroeg, er zou van alles mis kunnen zijn. De uren verstrijken, vriend en ik zijn voornamelijk met z'n tweeen. Kletsen wat, zuchten de weeen a la yogalessen weg. Tot ik op een gegeven moment wat duizelig wordt en de pijn niet goed meer kan wegzuchten. Er komt een struise verpleegster die mij in mooi dialect te verstaan geeft dat ik nu op moet houden met dat gezweef en gewoon moet gaan puffen. Daar is weinig tegen in te brengen. Tot op de dag van vandaag ben ik haar nog dankbaar want het puffen bracht mij in een concentratie waarmee ik de gemene weeen uren lang wist op te vangen. Het deed zeer, gemeen zeer maar tegelijkertijd was ik zo trots op mezelf dat ik dit aankon! Dat mijn lijf, mijn kindje en ik bezig waren om haar ter wereld te brengen! Elke wee bracht me een stukje dichterbij de kennismaking met haar, ik vond het mooi! Wat een natuurgeweld.



10 cm ontsluiting. Meisje ligt in aangezichtsligging. Persen schiet niet op. Ik ben kapot, roep om mijn moeder, wil niet meer. Na 2 uur persen wordt een knip gezet en ze schiet naar buiten. Ze is er! Huilt direct, mag even bij mij liggen en wordt dan door de kinderarts onderzocht. Helemaal gezond. De mooiste dag van mijn leven. Na 10 dagen mag ze mee naar huis. In haar paspoort zal voor de rest van haar leven de plaats van het ziekenhuis staan, een herinnering aan deze bijzondere geboorte.

Hier ook een positief verhaal. leuk om dit topic te lezen trouwens!





Een week voor de uitgerekende datum, 9.18 uur: Ik kijk op de wekker en stap chagrijnig uit bed, moet op de koffie bij de buurvrouw maar heb geen zin. Bagger geslapen, zeer bekken, moe. Ik doe één stap en voel een 'plop'... waarna het vruchtwater me langs de benen loopt.



Ongeveer 9.30 uur: buurvrouw afgebeld, verloskundige gebeld, echtgenoot gebeld. (Ja, pas als 3e inderdaad. Heb ik al genoeg commentaar op gehad, maar die volgorde leek me op dat moment even het handigst.)



Ongeveer 10.30 uur: Verloskundige en verloskundige in opleiding staan voor de deur. Constateren dat het waarschijnlijk geen vruchtwater is, daar is het te weinig voor. Ik verzeker ze dat er net véél meer vocht kwam, maar ze blijven erbij. Oké...



10.45 uur: 3 doorweekte kraamverbanden en een plas op de badkamervloer. Wéér verloskundige bellen. Nu mag ik er wel vanuit gaan dat het vruchtwater is. Lichte kramp in mijn rug, maar dat is al dagen zo.



10.50 uur: Echtgenoot gebeld met de mededeling dat het allemaal nog wel even kan duren. Hij vraagt of hij thuis moet komen. Tuurlijk niet! Ik voel me prima.



11.30 uur: Ik bel echtgenoot weer. Of hij alsjeblieft toch wel thuis wil komen, ik weet niet meer hoe ik het heb. Geen weeën, maar ik voel me heel erg raar. Hij zegt dat hij nog even een klus afmaakt en dan vertrekt.



12.00 uur: Echtgenoot belt dat hij in de auto stapt. Ik zeg dat ik volgens mij nu wel weeën heb, maar ik weet het ook niet zeker.



12.30 uur: Echtgenoot komt thuis en treft me hangend over de tafel aan. Ik besluit te gaan douchen. Echtgenoot besluit de weeën te timen.



12.50 uur: Echtgenoot besluit de verloskundige te bellen aangezien de weeën om de 3 minuten komen en ik nu toch wel heel hard sta te zuchten en puffen.



13.20 uur: Verloskundigen komen binnen. Ik verwacht op mijn donder te krijgen omdat we zo snel gebeld hebben, maar de verloskundige concludeert direct dat ik mooie, krachtige weeën heb. OMG... Ik heb weeën! En ook al 6 cm ontsluiting. Ze vraagt of ik thuis wil blijven of naar het ziekenhuis wil. Pfff… geen idee. Thuis dan maar. Meteen begint ze te commanderen: kraamzorg bellen, warme kruiken, kleertjes klaarleggen…. Ik kan alleen maar denken: “Kleertjes? O jee! Er komt zo een kind!”



14.50 uur: Geen idee wat er allemaal inde tussentijd gebeurt is en waarom de tijd zo snel gaat, maar echtgenoot vertelt me dat ik bij iedere wee door mijn benen zak. Dat had ik nog niet gemerkt, maar nou hij het zegt… Oké, dan toch maar op bed liggen. Over het bed heen hangen beviel trouwens beter. De verloskundige concludeert dat ik nu 8 cm ontsluiting heb. De weeën worden sterker en er lijkt geen pauze meer tussen te zitten. Later hoor ik dat ik een weeënstorm heb, maar dat dringt nu niet echt door. Ik zucht en puf alsof mijn leven er vanaf hangt!



15.15 uur: Ik moet poepen! Of persen. Ik gok het laatste. De verloskundige concludeert met een bedenkelijk gezicht dat ik nog steeds een ‘randje’ heb. Volgens hem moet het weg te drukken zijn tijdens het persen en hij verteld vrolijk dat hij dat dus gaat proberen.



15.20 uur: Ik mag persen! Tering zeg, valt dat even tegen. Ik zeg dat ik bij een eventueel volgend kind een keizersnee wil. Iedereen moet lachen. Als het ‘randje’ weg is, is de pijn gelukkig ook minder. Ik pers en pers… en heb het idee dat er nada noppes gebeurt. Tot echtgenoot roept dat hij haartjes ziet. Wacht eens even… echtgenoot zit achter me. Als hij al haartjes ziet dan moet het wel opschieten! Dan voel ik het kindje hikken. Kan dat echt? De verloskundige verzekert me dat het heel goed kan dat hij nu de hik heeft. Raar kind.



15.40 uur: de verloskundige verteld me met een ernstig gezicht dat ik bij de volgende wee moet stoppen met persen als hij dat zegt. Het hoofdje staat dan en zo kan het misschien voorkomen worden dat ik inscheur. Hij doet me een keer voor hoe ik de wee dan weg moet puffen. Prima, ik werk wel mee. Inscheuren lijkt me ook niet alles.



15.43 uur: Het hoofdje staat. $%(#@$^!!! AUW! Toch puf ik netjes tot ik weer mag persen.



15.45 uur: Voor ik met mijn ogen kan knipperen ligt er een blauw/roze mensje op mijn buik. Ik hoor hem een teug adem nemen en hij begint te huilen. Ik kijk en kijk en kijk…. En voel me compleet blanco. Wow. Een kind. Binnen 6,5 uur. Thuis. En alles is zó ontzettend snel en goed gegaan. WOW!



NB: Aangezien zoonlief besloot om superman na te doen (linkerarm gestrekt naast het hoofd) heeft al mijn gepuf niet geholpen. Dat het 2 verloskundigen 3 kwartier kostte om me te hechten reken ik maar even niet bij de bevalling…

Woensdagmorgen half elf en één dag voor de uitgerekende datum. Zomaar opeens bekruipt mij het gevoel dat ik NU beschuit met muisjes moet gaan kopen. Met zoonlief van 3 stap ik in de auto op weg naar de winkel, 5 km verderop.



In de winkel scharrelen we wat op zoek naar de muisjes als ik plotseling buikpijn krijg. Het lijkt wel een wee, maar zo midden tussen de winkelwagentjes probeer ik vooral net te doen alsof er niets aan de hand is. Wel gaan we richting kassa, waar de band met de boodschappen van de mensen voor mij opeens wel zeer traag lijkt te draaien... Omringd door snickers en pakjes kauwgom verbijt ik de volgende wee. Gauw de boodschappen in de auto en al puffend ben ik om kwart over elf thuis. Man gebeld op het werk en gezien de snelheid van de vorige twee bevallingen is hij, na laag te hebben gevlogen, om kwart voor twaalf thuis.



Hij belt, ondanks mijn protest (zo snel zal het toch niet gaan?!), onmiddellijk de huisarts en een vriendin die onze zoon komt ophalen. Vriendin is er om vijf voor twaalf en vertrekt direct weer als ze mijn gezicht ziet. Ondertussen breken mijn vliezen, heb ik mijn broek nog aan en ligt er niets klaar.



De huisarts is er om vijf over twaalf. Hij komt, overziet en geeft commando's. Ik moet mijn broek uit doen en op bed gaan liggen en mijn man wordt naar boven gestuurd om de navelklem te halen. Meer is er niet nodig want na twee persweeen is daar om kwart over twaalf onze prachtige dochter. Chaos in de kamer, maar rust in mijn hart.

eleonora schreef op 05 februari 2010 @ 11:38:

Waren jullie ook 'high'?

Dat je de hele wereld aankunt? Op de spreekwoordelijke roze wolk en een uur sprakeloos en helemaal in aanbidding en zo?

High? Ik was hartstikke stoned . Ik voelde me een superheld, ik was Spiderwoman, Storm, Rogue, Supergirl en Jean Grey in 1 want ik was bevallen van een kind.

Mijn eerste bevalling heb ik in mijn herinnering als een hele mooie rustige gebeurtenis.

Ik was 38 weken zwanger en werkte nog (eigen bedrijf) en was ook nog bezig om af te studeren. Woensdagmiddag had ik eindelijk de laatste definitieve versie van mijn afstudeerscriptie aangetekend op de post gedaan en de laatste adressen voor de kaartjes in het adressenbestand gezet. Donderdagochtend zou ik vanuit huis een nieuwsbrief gaan schrijven met eindejaarstips voor onze klanten.



Donderdagochtend 9.00: ik wil aan de slag gaan, ga eerst nog even plassen en ontdek een flinke berg onsmakelijke smurrie. Brrrr, wat is dat nou weer voor iets ranzigs? Zal wel weer zo'n akelig detail zijn dat iedereen vergeet te vertellen voordat je zwanger raakt.

9.15: ik zit achter de computer, start Word op en zit intussen nog even te chatten met een eveneens hoogzwangere vriendin. Ik heb een beetje buikpijn, alsof ik ongesteld moet worden. Zij grapt dat ik misschien wel ga bevallen, maar daar geloof ik niks van. Ik heb nog veel te veel te doen en bovendien ben ik pas 38 weken zwanger en het hoort toch 40 weken te duren?

9.30 de buikpijn wordt een stuk heviger, ik kan me eigenlijk nauwelijks op die nieuwsbrief concentreren. Ik zit maar te zuchten en te steunen en te draaien op mijn stoel. Nog maar eens naar de wc, nog maar een kop thee halen, even uit het raam kijken. Er komt niets uit mijn handen op deze manier.

10.00 Ik lig inmiddels te hijgen op de badkamervloer, omdat ik het zo ontzettend heet heb en het daar tenminste een beetje koud is. De vage buikpijn is overgegaan in krampen die komen en gaan. Dat zullen wel de bekende voorweeën zijn, want erg veel regelmaat zit er niet in. Het lijkt wel of ze voortdurend in elkaar overlopen, in plaats van dat er steeds keurig 3 of 5 minuten tussen zit of zo.

10.30 Ik begin in paniek te raken, als dit voorweeën zijn wil ik echt niet gaan bevallen over een paar weken, want hoe erg zal dat wel niet zijn? Ik bel mijn man, die zijn telefoon uit heeft staan. Na lang aarzelen bel ik toch maar de verloskundige om te vragen of dit normaal is. Ook daar geen gehoor, maar wel een boodschappendienst. Even later belt ze terug. Ze is nu even bij een andere dame die aan het bevallen is, maar komt straks wel even langs. Daarna krijg ik eindelijk mijn man te pakken en die schrikt zich een hoedje als hij een moeizaam telefoongesprek met mij voert tussen het zuchten door. Hij regelt als de wiedeweerga vervanging voor zijn klas en beloof zo snel mogelijk thuis te komen.

Om 11 uur komt de verloskundige. Ik ben inmiddels iets gekalmeerd, van de gedachte dat versterking onderweg is en ze denkt in eerste instantie dat er niks aan de hand is. Toch wil ze wel even kijken of er echt actie is en we lopen naar boven. Ze heeft een stagiare meegenomen en beiden toucheren ze me. Ik ben bang dat er nog niks aan de hand is en dat ze voor niks zijn gekomen. Maar ze zijn het helemaal met elkaar eens: 8 cm ontsluiting, je wordt vandaag mama! Terwijl ik bij lig te komen van dit schokkende nieuws, stuift mijn man de kamer in. Hij begint als een gek spullen in een tas te gooien om naar het ziekenhuis te gaan, maar ik ben niet van plan om nog van dit bed af te komen voordat die baby eruit is. Hij kijkt me aan alsof hij water ziet branden, want een thuisbevalling, dat zat niet in de planning. Maar goed, hoewel ik normaal erg makkelijk ben en niet gauw op mijn strepen ga staan, laat ik me nu niet overhalen en de verloskundige begint alles klaar te zetten voor de bevalling.

De gordijnen gaan dicht, het licht gedimd, de kraamhulp wordt gebeld, maar die moet van ver komen en zal er wel niet op tijd zijn.

Tegen dat alles klaar staat,, heb ik volledige ontsluiting en mag ik gaan persen. Dan slaat de paniek nog heel even toe, want voor mijn gevoel is die hele bevalling net een half uurtje bezig en ik ben er nog niet aan toe. De verloskundige laat me even met rust, samen met mijn man en gunt me heel lief de tijd om aan het idee te wennen en me geestelijk erop voor te bereiden.

11.45: zo langzamerhand moet ik wel wat actie gaan ondernemen en ze laat me gewoon eens proberen om mee te persen, heel zachtjes, die baby hoeft er echt niet direct uit, zegt ze. Het gaat goed, ik voel wat de bedoeling is en het kwartiertje rust heeft me blijkbaar genoeg opgeleverd om de strijd aan te durven gaan. Op een klein gevalletje van hyperventilatie na, gaat het persen van een leien dakje. Ik voel de baby steeds een stukje verder schuiven en ook weer iets terug zakken. Het is heel stil in de kamer, niemand zegt iets, iedereen zit stil, mijn man houdt mijn hand vast en ik pers met elke wee mee. Het had wel heel lang kunnen duren, het lijkt wel of ik in een soort trance zit. Na een tijdje zegt de verloskundige dat het na de volgende wee wel even pijn zal gaan doen, omdat het hoofdje er bijna is en dat ik goed op haar aanwijzingen meot letten. Dat van die pijn is inderdaad waar, zo'n staand hoofdje is echt een rotgevoel. Ik zucht en zucht en ergens hoor ik mijn man aan een stuk roepen: ik zie z'n haartjes, ik zie z'n haartjes. Eindelijk krijg ik groen licht en ik ben van plan om die baby eruit te werken, maar helaas, hij blijft zitten en ik moet wachten op nog weer een wee. Weer blijft hij steken en de verloskundige meot eraan te pas komen om hem een handje op weg te helpen. Met haar hulp wordt dan eindelijk mijn baby geboren, exact 3 uur nadat ik een beetje buikpijn voelde opkomen, om 12.16. Zo zette ik tussen ontbijt en lunch mijn oudste op de wereld. Ondanks de onzekerheid en angst die ik in het begin voelde, staat vooral de rust en de intimiteit tijdens het laatste uur me nog goed bij. En die nieuwsbrief? Die hebben mijn collega's maar voor me afgemaakt.



Mijn tweede bevalling ging overigens nog een stukje sneller, maar met een stuk meer pijn en vooral de laatste fase met wat meer geweld gepaard (van 4 cm ontsluiting tot baby eruit in een kwartiertje tijd en 1 enorme grote perswee). Maar die details horen niet zo thuis in een topic met bevallingsfeestjes.