Kinderen
alle pijlers
Vertel hier over je bevallingsfeest!
vrijdag 5 februari 2010 om 11:08
Dangeensuus inspireerde me op haar heerlijke onbevangen manier tot het openen van dit topic.
Haar bevallingen waren een feest. Prachtige, positieve ervaringen.
Ik heb die ervaring zelf totaal niet maar ik hunker naar mooie verhalen van anderen, van jullie, want die zijn er en Suus is er een voorbeeld van.
Ik wil zo graag lezen over mooie bevallingen, 'gouden uren' met de nieuwgeborene, goede ervaringen met kraamhulpen, artsen, ziekenhuizen, thuisbevallingen, badbevallingen, krukbevallingen, weeën die zalig samen werden opgevangen met de vader/andere aanwezigen, mooie, fijne, hilarische reacties, uitspraken nou ja, alles wat er goed kan gaan aan een bevalling.
Ook om Djoels moed in te spreken en te inspireren voor haar aanstaande baring.
Ik zit er klaar voor om te genieten!
Haar bevallingen waren een feest. Prachtige, positieve ervaringen.
Ik heb die ervaring zelf totaal niet maar ik hunker naar mooie verhalen van anderen, van jullie, want die zijn er en Suus is er een voorbeeld van.
Ik wil zo graag lezen over mooie bevallingen, 'gouden uren' met de nieuwgeborene, goede ervaringen met kraamhulpen, artsen, ziekenhuizen, thuisbevallingen, badbevallingen, krukbevallingen, weeën die zalig samen werden opgevangen met de vader/andere aanwezigen, mooie, fijne, hilarische reacties, uitspraken nou ja, alles wat er goed kan gaan aan een bevalling.
Ook om Djoels moed in te spreken en te inspireren voor haar aanstaande baring.
Ik zit er klaar voor om te genieten!
vrijdag 5 februari 2010 om 17:27
Oh, wat een heerlijk topic. Ik word er helemaal sentimenteel van en wil nu natuurlijk ook verslag doen van mijn bevallingsfeest.
Kind 2 (kind 1 was met spoed-ks geboren, niet echt een feestje, maar wel met goede afloop voor iedereen).
Bijna 40 weken zwanger, hoogzomer. Mijn bloeddruk kruipt weer steeds verder omhoog en ik kom bijna dagelijks bij de gyn voor CTG's. Ik ben zo bang dat het alsnog weer mis gaat en op een spoed keizersnee uitdraait. Gelukkig begrijpt mijn gyn dat volkomen en als de huismiddeltjes niet geholpen hebben (sex, vliezen strippen, veel wandelen) zegt hij dat hij me op wil nemen om in te leiden. Gezien de voorgeschiedenis wil hij me liever niet aan een weëeninfuus hebben, maar er zijn andere methoden, blijkt.
Ik ben precies 40 weken zwanger als ik me op een zaterdagmorgen voor opname meld. Buiten is het 30 graden, mijn kamergenote (35 weken zwanger, bloedverlies) en ik liggen als aangespoelde zeerobben op bed, met een ventilator tussen ons in. Ik krijg de eerste gel-tampon, die moet zorgen dat de bevalling gaat beginnen. In de loop van de dag rommelt het wat, maar er gebeurt niet echt iets. 's Avonds moet de geltampon eruit en wordt besloten dat ik de dag erna gewoon af moet wachten en dat ze het maandag nog een keer proberen.
De hele zondag gebeurt er niets.
Maandagochtend, weer een geltampon. Er gebeurt nog steeds niets en de gyn begint voorzichtig over een keizersnede. Ik wil niet en ik ben erg verdrietig. Hij besluit het nog even aan te kijken, maar hij verzekert me dat de baby er toch echt binnenkort uit moet. 's Middags zit ik met mijn man in de tuin van het ziekenhuis, te puffen in de schaduw. Er gebeurt nog steeds niets. Man gaat om 17 uur naar huis en ik ga terug naar mijn kamer.
Tijdens het eten, om 18 uur, krijg ik buikpijn. Ik heb geen trek, duw mijn dienblad weg. Mijn buurvrouw krijgt een heleboel lawaaierig bezoek. Ik zet mijn koptelefoon op, wil me afsluiten van mijn omgeving. Bah, wat een buikpijn! Verpleegkundige komt binnen, kijkt me aan en deelt me mee dat ik aan het bevallen ben. Oh ja? Ik had het echt niet door. Ze belt mijn man, want ik ben al zover in mezelf gekeerd dat dat niet lukt en brengt me naar een verloskamer. Man komt en gaat braaf doen wat we op de cursus geleerd hebben, duwen op mijn rug, masseren, steun zijn om aan te hangen, de hele riedel. Niets voelt fijn, ik heb flinke pijn in mijn rug. De verloskundige stelt voor dat ik onder de douche ga. Dat blijkt heerlijk. Op een krukje, en bij weëen hangend aan zo'n beugel, sta ik onder de douche, de hete stralen op mijn onderrug gericht. Ik stuur man weg, ook de vlos gaat weg en ik blijf alleen onder de douche achter. Geen gedachten, geen gevoel voor tijd, alleen maar voelen wat er in mjn lichaam gebeurt. Ik raak helemaal in trance, me bewust van elke spier in mijn lichaam maar niet van de wereld om me heen.
Tegen 21 uur, als ik al een hele tijd onder de douche sta, zegt de vlos dat ze om 22 uur wil kijken hoe de ontsluiting vordert. Als het dan pas een paar centimeter is, mag ik wat tegen de pijn en om te kunnen slapen, zegt ze. Slapen??? Ze is niet wijs, de golven van de weëen zijn zo heftig dat ze me de adem benemen, slapen is géén optie. Ik kan het niet zeggen, ben niet in staat tot communiceren en kreun en wieg gewoon lekker verder onder de douche.
Om 22 uur komt ze weer terug, ik moet er even onderuit en naar het bed. Ze draait de kraan dicht en geeft me een handdoek. Ik ga rechtop staan en ............ het lijkt wel of iemand mijn buik vastpakt en hem met grote kracht naar beneden trekt. Tegelijk breken mijn vliezen en stroomt het vocht langs mijn benen (heel handig, in de douchecel). Ondersteund door man en vlos wordt ik druipend van douche- en vruchtwater op het bed gehesen. Vlos wil gaan kijken, maar dat gaat niet vanwege het natuurgeweld, ik moet PERSEN! Ik moet het wegzuchten van haar. Dan kijkt ze en blijk ik volledige ontsluiting te hebben. Mijn trance is voorbij, ik ben ineens klaarwakker en actief. Bij de eerstvolgende perswee mag ik eindelijk wat doen en binnen 20 minuten is daar kind 2, een zoon van ruim 7 pond. Glibberig en verkreukeld ligt hij op mijn buik en kijken we elkaar voor het eerst aan. En dan mag ik zelf de navelstreng doorknippen! Wat was en ben ik blij dat ik dit heb mogen meemaken, hoe je lijf weet wat het moet doen en hoe je die onvoorstelbare krachten aan kunt.
Al met al is man op tijd weer thuis voor het late journaal
De volgende ochtend mochten we naar huis, moe en beetje beurs, maar zonder hechtingen en met een kerngezond kind.
Het is dat twee kinderen echt genoeg is voor mij, anders had ik dit zo nog 9 keer gedaan.
Kind 2 (kind 1 was met spoed-ks geboren, niet echt een feestje, maar wel met goede afloop voor iedereen).
Bijna 40 weken zwanger, hoogzomer. Mijn bloeddruk kruipt weer steeds verder omhoog en ik kom bijna dagelijks bij de gyn voor CTG's. Ik ben zo bang dat het alsnog weer mis gaat en op een spoed keizersnee uitdraait. Gelukkig begrijpt mijn gyn dat volkomen en als de huismiddeltjes niet geholpen hebben (sex, vliezen strippen, veel wandelen) zegt hij dat hij me op wil nemen om in te leiden. Gezien de voorgeschiedenis wil hij me liever niet aan een weëeninfuus hebben, maar er zijn andere methoden, blijkt.
Ik ben precies 40 weken zwanger als ik me op een zaterdagmorgen voor opname meld. Buiten is het 30 graden, mijn kamergenote (35 weken zwanger, bloedverlies) en ik liggen als aangespoelde zeerobben op bed, met een ventilator tussen ons in. Ik krijg de eerste gel-tampon, die moet zorgen dat de bevalling gaat beginnen. In de loop van de dag rommelt het wat, maar er gebeurt niet echt iets. 's Avonds moet de geltampon eruit en wordt besloten dat ik de dag erna gewoon af moet wachten en dat ze het maandag nog een keer proberen.
De hele zondag gebeurt er niets.
Maandagochtend, weer een geltampon. Er gebeurt nog steeds niets en de gyn begint voorzichtig over een keizersnede. Ik wil niet en ik ben erg verdrietig. Hij besluit het nog even aan te kijken, maar hij verzekert me dat de baby er toch echt binnenkort uit moet. 's Middags zit ik met mijn man in de tuin van het ziekenhuis, te puffen in de schaduw. Er gebeurt nog steeds niets. Man gaat om 17 uur naar huis en ik ga terug naar mijn kamer.
Tijdens het eten, om 18 uur, krijg ik buikpijn. Ik heb geen trek, duw mijn dienblad weg. Mijn buurvrouw krijgt een heleboel lawaaierig bezoek. Ik zet mijn koptelefoon op, wil me afsluiten van mijn omgeving. Bah, wat een buikpijn! Verpleegkundige komt binnen, kijkt me aan en deelt me mee dat ik aan het bevallen ben. Oh ja? Ik had het echt niet door. Ze belt mijn man, want ik ben al zover in mezelf gekeerd dat dat niet lukt en brengt me naar een verloskamer. Man komt en gaat braaf doen wat we op de cursus geleerd hebben, duwen op mijn rug, masseren, steun zijn om aan te hangen, de hele riedel. Niets voelt fijn, ik heb flinke pijn in mijn rug. De verloskundige stelt voor dat ik onder de douche ga. Dat blijkt heerlijk. Op een krukje, en bij weëen hangend aan zo'n beugel, sta ik onder de douche, de hete stralen op mijn onderrug gericht. Ik stuur man weg, ook de vlos gaat weg en ik blijf alleen onder de douche achter. Geen gedachten, geen gevoel voor tijd, alleen maar voelen wat er in mjn lichaam gebeurt. Ik raak helemaal in trance, me bewust van elke spier in mijn lichaam maar niet van de wereld om me heen.
Tegen 21 uur, als ik al een hele tijd onder de douche sta, zegt de vlos dat ze om 22 uur wil kijken hoe de ontsluiting vordert. Als het dan pas een paar centimeter is, mag ik wat tegen de pijn en om te kunnen slapen, zegt ze. Slapen??? Ze is niet wijs, de golven van de weëen zijn zo heftig dat ze me de adem benemen, slapen is géén optie. Ik kan het niet zeggen, ben niet in staat tot communiceren en kreun en wieg gewoon lekker verder onder de douche.
Om 22 uur komt ze weer terug, ik moet er even onderuit en naar het bed. Ze draait de kraan dicht en geeft me een handdoek. Ik ga rechtop staan en ............ het lijkt wel of iemand mijn buik vastpakt en hem met grote kracht naar beneden trekt. Tegelijk breken mijn vliezen en stroomt het vocht langs mijn benen (heel handig, in de douchecel). Ondersteund door man en vlos wordt ik druipend van douche- en vruchtwater op het bed gehesen. Vlos wil gaan kijken, maar dat gaat niet vanwege het natuurgeweld, ik moet PERSEN! Ik moet het wegzuchten van haar. Dan kijkt ze en blijk ik volledige ontsluiting te hebben. Mijn trance is voorbij, ik ben ineens klaarwakker en actief. Bij de eerstvolgende perswee mag ik eindelijk wat doen en binnen 20 minuten is daar kind 2, een zoon van ruim 7 pond. Glibberig en verkreukeld ligt hij op mijn buik en kijken we elkaar voor het eerst aan. En dan mag ik zelf de navelstreng doorknippen! Wat was en ben ik blij dat ik dit heb mogen meemaken, hoe je lijf weet wat het moet doen en hoe je die onvoorstelbare krachten aan kunt.
Al met al is man op tijd weer thuis voor het late journaal
De volgende ochtend mochten we naar huis, moe en beetje beurs, maar zonder hechtingen en met een kerngezond kind.
Het is dat twee kinderen echt genoeg is voor mij, anders had ik dit zo nog 9 keer gedaan.
vrijdag 5 februari 2010 om 17:30
Oh wat heerlijk! Ik ben dol op mooie bevallingsverhalen!
Van mijn 3 bevallingen was de 1e het mooist.
Met 34 weken zwangerschap voelde ik me niet helemaal oké en 's nachts had in ineens een hevige bloeding en weeen. Oh-oh.. VK gebeld, moest direkt naar ziekenhuis en daar aan de CTG. Weeen waren inderdaad aanwezig (al deed het nog helemaal niet zoveel pijn, was prima te doen) en vanwege pas 34 wk zwanger moest ik in ziekenhuis blijven. Ik had een kamer met een meisje van mijn leeftijd (ik was 21) en we hebben hele dagen alleen maar liggen kletsen en lachen en grapjes uithalen met de verpleegkundigen en artsen. Geweldig.
Ik bleek iedere dag een centimeter ontsluiting te hebben, zonder een greintje pijn en de baby werd geschat op een nette 7 pond dus er werd geen moeite gedaan met weeenremmers en dergelijke. Als het zou komen dan was het goed al zou de baby waarschijnlijk wel even de couveuse in moeten.
Een heerlijke week heb ik gehad, daar in dat ziekenhuis. Het voelde als een luxe vakantie en man oh man wat een lol hadden we! Tot ik me na een week toch niet zo heel super voelde ineens, ik kon alleen nog maar hurkend voor het bed zitten, tot grote hylariteit van mijn nieuwe vriendinnetje.. De gyneacoloog kwam even kijken, ik had al 8 cm ontsluiting en de vliezen konden gebroken worden..
Ik mocht om 16.00u naar de verloskamer, vliezen werden geprikt en daarna kwamen pas wat pijnlijke weeeen. Bambo werd even door me uitgescholden als hij naar mijn idee niet hard genoeg rende richting kraantje om het washandje natter te maken maar ik kon direkt daarna nog heel netjes 'sorrie moppie, ik doe echt zooo lelijk tegen je, boehoeeeeeeeee!' (huilbui
) roepen. De verpleegkundigen lagen dubbel van het lachen. Ik mocht best boos zijn, dat hoorde erbij!
Na een uurtje prima weeen opvangen, mocht ik persen. Slechts 1 perswee was nodig, toen werd onze zoon geboren..
Dat kleine lichaampje wat er uitglibberd, wat magisch was dat..
Hij werd 35 weken geboren en woog netjes 3210 gram en 49 cm groot. Longetjes waren ook prima dus geen coufeuse en hij mocht de volgende dag mee naar huis.
En zo'n kindje wat dan op je buik werd gelegd... och man, wat was ik ver-schr-ikke-lijk verliefd.. Ik kon het totaal niet bevatten, dat dat míjn en óns kind was. Zooo'n mooi en gaaf kindje! Dat gevoel, dat is zo allesomvattend. Je zou het in een doosje willen doen en af en toe eens openen.
De kraamweken waren heerlijk, we hadden een geweldige kraamhulp (nog steeds bevriend mee, 9 jaar later) en die periode, eerste kindje en alle maanden daarna, zijn voor mij eigenlijk de mooiste periode van mijn leven.
Natuurlijk waren de bevallingen van de andere 2 kinderen ook heel erg speciaal maar zo ongecompliceerd is het daarna niet meer geweest. Daarnaast heeft mijn zoon mij moeder gemaakt. Ik liep nog maanden op wolkjes, het idee alleen al dat ik iemand moeder was!
Van mijn 3 bevallingen was de 1e het mooist.
Met 34 weken zwangerschap voelde ik me niet helemaal oké en 's nachts had in ineens een hevige bloeding en weeen. Oh-oh.. VK gebeld, moest direkt naar ziekenhuis en daar aan de CTG. Weeen waren inderdaad aanwezig (al deed het nog helemaal niet zoveel pijn, was prima te doen) en vanwege pas 34 wk zwanger moest ik in ziekenhuis blijven. Ik had een kamer met een meisje van mijn leeftijd (ik was 21) en we hebben hele dagen alleen maar liggen kletsen en lachen en grapjes uithalen met de verpleegkundigen en artsen. Geweldig.
Ik bleek iedere dag een centimeter ontsluiting te hebben, zonder een greintje pijn en de baby werd geschat op een nette 7 pond dus er werd geen moeite gedaan met weeenremmers en dergelijke. Als het zou komen dan was het goed al zou de baby waarschijnlijk wel even de couveuse in moeten.
Een heerlijke week heb ik gehad, daar in dat ziekenhuis. Het voelde als een luxe vakantie en man oh man wat een lol hadden we! Tot ik me na een week toch niet zo heel super voelde ineens, ik kon alleen nog maar hurkend voor het bed zitten, tot grote hylariteit van mijn nieuwe vriendinnetje.. De gyneacoloog kwam even kijken, ik had al 8 cm ontsluiting en de vliezen konden gebroken worden..
Ik mocht om 16.00u naar de verloskamer, vliezen werden geprikt en daarna kwamen pas wat pijnlijke weeeen. Bambo werd even door me uitgescholden als hij naar mijn idee niet hard genoeg rende richting kraantje om het washandje natter te maken maar ik kon direkt daarna nog heel netjes 'sorrie moppie, ik doe echt zooo lelijk tegen je, boehoeeeeeeeee!' (huilbui
) roepen. De verpleegkundigen lagen dubbel van het lachen. Ik mocht best boos zijn, dat hoorde erbij! Na een uurtje prima weeen opvangen, mocht ik persen. Slechts 1 perswee was nodig, toen werd onze zoon geboren..
Dat kleine lichaampje wat er uitglibberd, wat magisch was dat..
Hij werd 35 weken geboren en woog netjes 3210 gram en 49 cm groot. Longetjes waren ook prima dus geen coufeuse en hij mocht de volgende dag mee naar huis.
En zo'n kindje wat dan op je buik werd gelegd... och man, wat was ik ver-schr-ikke-lijk verliefd.. Ik kon het totaal niet bevatten, dat dat míjn en óns kind was. Zooo'n mooi en gaaf kindje! Dat gevoel, dat is zo allesomvattend. Je zou het in een doosje willen doen en af en toe eens openen.
De kraamweken waren heerlijk, we hadden een geweldige kraamhulp (nog steeds bevriend mee, 9 jaar later) en die periode, eerste kindje en alle maanden daarna, zijn voor mij eigenlijk de mooiste periode van mijn leven.
Natuurlijk waren de bevallingen van de andere 2 kinderen ook heel erg speciaal maar zo ongecompliceerd is het daarna niet meer geweest. Daarnaast heeft mijn zoon mij moeder gemaakt. Ik liep nog maanden op wolkjes, het idee alleen al dat ik iemand moeder was!
vrijdag 5 februari 2010 om 17:31
vrijdag 5 februari 2010 om 19:57
Wat leuk al die verhalen. Ik zat gisteren met mijn man nog even de bevallingen te bespreken toen we generatie 2010 zaten te zien.
Zegt man: Goh... wat ben ik blij dat het bij jou maar 5 uur duurde zeg. Ik dacht in mijn naiefiteit dat hij het fijn voor MIJ vondt dat de bevalling niet zo lang duurde, maar nee.... hij vond het toch wel erg zwaar dat masseren en het wachten. Ik geloof dat dit mijn gezichtsuitdrukking zo ongeveer moet zijn geweest...
.
Blij dat ik mijn beide meisjes op de wereld heb gezet. Als mijn man het had moeten doen waren ze blijven zitten denk ik.
Zegt man: Goh... wat ben ik blij dat het bij jou maar 5 uur duurde zeg. Ik dacht in mijn naiefiteit dat hij het fijn voor MIJ vondt dat de bevalling niet zo lang duurde, maar nee.... hij vond het toch wel erg zwaar dat masseren en het wachten. Ik geloof dat dit mijn gezichtsuitdrukking zo ongeveer moet zijn geweest...
.Blij dat ik mijn beide meisjes op de wereld heb gezet. Als mijn man het had moeten doen waren ze blijven zitten denk ik.
vrijdag 5 februari 2010 om 20:23
Wat een mooi topic, prachtige verhalen.... slik.
Met babymeisje in mn armen, nu 2 weken en 2 dagen oud, wil ik ook mijn verhaal met jullie delen. Vergeleken met mijn zwangerschap (zware bekkeninstabiliteit) was de bevalling 1 dag veel pijn en vermoeiheid maar o zo mooi... Ik kijk er nu al positief op terug! Waar ik van te voren zei dat het voorlopig weer bij eentje zou blijven, kom ik daar nu al op terug. Ik doe liever 5 bevallingen dan 1 zwangerschap...!
Wij wisten het al een week: op dinsdag 19 januari mochten we ons om 7.00uur in het ziekenhuis melden. Vanwege mijn zware bekkeninstabiliteit is besloten om op deze dag in te gaan leiden. Ik was 39 weken en 1 dag zwanger.
Na heel vroeg te zijn opgestaan (5.30u) en een korte woelige nacht, meldden we ons om 7.00uur bij de receptie op de afdeling verloskunde in het ziekenhuis. We mochten direct naar een ‘weeenkamer’ zoals ze dat daar noemen. Sinds de dag van te voren waren ze begonnen met de verbouwing van de afdeling, dus we waren benieuwd of we daar iets van zouden merken (helaas, overdag wel). Op de weeenkamer kan je rustig liggen aan het begin van je bevalling, met de bedoeling om te verhuizen naar een grotere verloskamer als je bevalling goed vordert. Daar is dan ook meer ruimte en betere apparatuur etc aanwezig.
Op de kamer aangekomen mochten we het ons gemakkelijk maken en werd ik eerst aangesloten op het CTG voor een hartfilmpje. Om 7.45uur kwam de arts assistent om te kijken hoe het ervoor stond. Mooi filmpje. Na het toucheren bleek ik 2 cm ontsluiting te hebben, dat was al iets! De baarmoedermond deed ook al wat maar was nog onvoldoende verweekt om al bij de vliezen te kunnen om die te breken. Er zou gel worden ingebracht. Hiervan zou ik wat krampen kunnen krijgen, ik moest een half uurtje blijven liggen en mocht daarna mn gang gaan in het ziekenhuis. Om circa 13.30uur zou er opnieuw gekeken worden of de gel zijn werk deed. Vrij direct na het inbrengen van de gel om 8.00uur kreeg ik krampjes, die steeds wat erger werden. Om 9.00uur had ik eigenlijk al flinke weeën, die met regelmaat om de paar minuten terugkwamen. Helaas had ik hierbij ook flinke rugweeen, wat het erg zwaar maakte om ze op te vangen. Ik moest soms weer aan het CTG, en dan ben je aan bed gebonden. Toch hebben we nog wat geprobeerd te lopen. Omdat mijn lichaam goed leek te reageren, heeft de verpleegkundige al wat eerder een arts laten kijken. Om 11.00uur is weer gekeken, en het leek de goede kant op te gaan. Nog geen verdere ontsluiting, dat niet. De dokter is weer gegaan en ik ging weer verder met weeën opvangen. Voornamelijk liggend op bed, op mijn zij. Lief constant aan mn zij. We probeerden ook nog wat te lezen, tv te kijken, maar ik vond het erg vermoeiend icm mijn bekkenpijn. Om 13.30uur zou er opnieuw gekeken worden. Helaas waren we in de tussentijd al 2x van kamer moeten wisselen met ons hele hebben en houden, ivm de verbouwing, en kwam er een keer een meneer apparatuur monteren aan de muur. En dat terwijl ik probeerde zo veel mogelijk te ontspannen om zo de weeën op te kunnen vangen. Om 13.30 kwam er nog steeds niemand, en na een aantal keer bellen, 6 verschillende verpleegsters binnen te hebben gehad waarvan de helft niet wist wat ik er deed, kwam dan uiteindelijk om 14.40uur de dokter terug. Pff, een tegenvaller, nog steeds niet meer ontsluiting, en dat na 7 uur weeën. Besloten werd om nog een kleine hoeveelheid gel in te brengen, in de hoop dat dat net het laatste zetje zou zijn. Afgesproken werd om vlak voor de nacht nog te bekijken hoe het ervoor stond. Ik zou gaan slapen met een morfine/slaapmiddel prik, om te kunnen rusten na een vermoeiende dag. De volgende morgen zou er dan meer ontsluiting kunnen zijn en zouden de vliezen gebroken kunnen worden.
Zo dus verder de avond in. De weeën bleven, wisselend van hevigheid en frequentie. (gemiddeld was toch al welk de hele dag om de 5 minuten) Om 20.00uur kwamen mijn ouders nog even langs, ik dacht dat wat afleiding zou helpen. Ik was rond die tijd ook erg misselijk van de pijn en het leek wat heftiger te worden. Om 21.00uur mocht ik een lekkere warme douche gaan nemen voor de nacht. Aangekomen bij de douche braken mijn vliezen spontaan terwijl ik me wilde gaan uitkleden. Dat was een goed teken! Mijn lichaam was verder gekomen! Ik ben gaan douchen, maar de weeën werden direct nog heftiger en voelden sterker aan. Intenser. Helaas kon direct daarna niet getoucheerd worden ivm infectiegevaar en werd besloten dat ik ondanks de gebroken vliezen moest gaan slapen met de morfine/slaappillen injectie. De injectie werd om 22.30uur gezet en ik werd direct wat duizelig en suf. Helaas bleef ik weeën voelen. Tussendoor sukkelde ik geloof ik wel wat in slaap. Om 00.15uur heb ik aan mijn vriend aangegeven dat de weeën te heftig werden om nog op te kunnen vangen. Ze kwamen gewoon door de pijnstilling heen! We hebben de verpleging gewaarschuwd (deze keer een hele leuke meid!) en zij ondernam actie. De arts moest worden geroepen. Ondertussen heb ik samen met mijn vriend zittend op bed de weeën zo goed en kwaad als het kon geprobeerd op te vangen en mocht ik onder begeleiding even gaan plassen (was enorm duizelig van de prik). Ondertussen waren de weeën heel heftig en kwamen ze heel snel op elkaar, ik kreeg zelfs al persdrang. (rond 00.35uur). Ik moest nog wegzuchten, de arts was er nog niet. Ondertussen waren we nog steeds op de weeenkamer, verhuizen naar een verloskamer zat er niet in. (het was erg krap, er stond nl een extra bed voor mijn vriend en niet alle juiste apparatuur was al aanwezig) Toen de arts er eindelijk was, zo rond 00.50uur, bleek ik volledige ontsluiting te hebben! Wat was ik blij, ik was nl al zo bang persdrang te voelen terwijl ik bijv nog maar 7 cm ontsluiting had. Ik riep zelfs al toen ik weer wat bij kwam ‘zul je zien dat ik al te ver ben voor een ruggeprik’. Haha. Ik was op dat moment namelijk zo moe van de hele dag al en zag het even niet meer zitten. Om 01.00uur kreeg ik het sein dat ik mocht gaan meepersen. Ondertussen was de benodigde apparatuur binnengereden in de kleine kamer en lag ik aan het CTG aangesloten. Na 49 minuten flink persen, lag daar ineens om 01.49uur een heel mooi kindje op mijn buik. Het bleek een zij te zijn! En wat was ze mooi... Alle pijn direct vergeten. Ik had een klein scheurtje en kreeg dus 1 inwendige hechting. Een prik voor de placenta en die was na 10minuten ook geboren. Eindelijk konden we nu, na bijna 24 uur wakker zijn, zien waar we alles voor gedaan hebben. Onze kleine meid… Een prachtige dochter.... zucht, nu ik er terug aan denk...
Alles was goed, meisje had een score van 9 en een score van 10. Ze woog 3280 gram en was 48 cm groot.
Om 5.45uur waren we samen thuis. Met z’n drietjes… we hebben tot de volgende ochtend samen in bed gelegen, tot de kraamhulp kwam om 8.30uur, en steeds gekeken naar dat kleine wondertje. Dat meisje zat 4uur terug nog in mijn buik. En wat was/is ze mooi…
Al met al was het een hele zware, vooral vermoeiende dag. Ondanks weinig slaap heb ik met al mijn krachten dit kleine meisje in een bevalling van 5 uur op de wereld gezet. En is ze zonder hulpmiddelen, zonder infuus zelf geboren geworden. We zijn dolgelukkig met haar...
Met babymeisje in mn armen, nu 2 weken en 2 dagen oud, wil ik ook mijn verhaal met jullie delen. Vergeleken met mijn zwangerschap (zware bekkeninstabiliteit) was de bevalling 1 dag veel pijn en vermoeiheid maar o zo mooi... Ik kijk er nu al positief op terug! Waar ik van te voren zei dat het voorlopig weer bij eentje zou blijven, kom ik daar nu al op terug. Ik doe liever 5 bevallingen dan 1 zwangerschap...!
Wij wisten het al een week: op dinsdag 19 januari mochten we ons om 7.00uur in het ziekenhuis melden. Vanwege mijn zware bekkeninstabiliteit is besloten om op deze dag in te gaan leiden. Ik was 39 weken en 1 dag zwanger.
Na heel vroeg te zijn opgestaan (5.30u) en een korte woelige nacht, meldden we ons om 7.00uur bij de receptie op de afdeling verloskunde in het ziekenhuis. We mochten direct naar een ‘weeenkamer’ zoals ze dat daar noemen. Sinds de dag van te voren waren ze begonnen met de verbouwing van de afdeling, dus we waren benieuwd of we daar iets van zouden merken (helaas, overdag wel). Op de weeenkamer kan je rustig liggen aan het begin van je bevalling, met de bedoeling om te verhuizen naar een grotere verloskamer als je bevalling goed vordert. Daar is dan ook meer ruimte en betere apparatuur etc aanwezig.
Op de kamer aangekomen mochten we het ons gemakkelijk maken en werd ik eerst aangesloten op het CTG voor een hartfilmpje. Om 7.45uur kwam de arts assistent om te kijken hoe het ervoor stond. Mooi filmpje. Na het toucheren bleek ik 2 cm ontsluiting te hebben, dat was al iets! De baarmoedermond deed ook al wat maar was nog onvoldoende verweekt om al bij de vliezen te kunnen om die te breken. Er zou gel worden ingebracht. Hiervan zou ik wat krampen kunnen krijgen, ik moest een half uurtje blijven liggen en mocht daarna mn gang gaan in het ziekenhuis. Om circa 13.30uur zou er opnieuw gekeken worden of de gel zijn werk deed. Vrij direct na het inbrengen van de gel om 8.00uur kreeg ik krampjes, die steeds wat erger werden. Om 9.00uur had ik eigenlijk al flinke weeën, die met regelmaat om de paar minuten terugkwamen. Helaas had ik hierbij ook flinke rugweeen, wat het erg zwaar maakte om ze op te vangen. Ik moest soms weer aan het CTG, en dan ben je aan bed gebonden. Toch hebben we nog wat geprobeerd te lopen. Omdat mijn lichaam goed leek te reageren, heeft de verpleegkundige al wat eerder een arts laten kijken. Om 11.00uur is weer gekeken, en het leek de goede kant op te gaan. Nog geen verdere ontsluiting, dat niet. De dokter is weer gegaan en ik ging weer verder met weeën opvangen. Voornamelijk liggend op bed, op mijn zij. Lief constant aan mn zij. We probeerden ook nog wat te lezen, tv te kijken, maar ik vond het erg vermoeiend icm mijn bekkenpijn. Om 13.30uur zou er opnieuw gekeken worden. Helaas waren we in de tussentijd al 2x van kamer moeten wisselen met ons hele hebben en houden, ivm de verbouwing, en kwam er een keer een meneer apparatuur monteren aan de muur. En dat terwijl ik probeerde zo veel mogelijk te ontspannen om zo de weeën op te kunnen vangen. Om 13.30 kwam er nog steeds niemand, en na een aantal keer bellen, 6 verschillende verpleegsters binnen te hebben gehad waarvan de helft niet wist wat ik er deed, kwam dan uiteindelijk om 14.40uur de dokter terug. Pff, een tegenvaller, nog steeds niet meer ontsluiting, en dat na 7 uur weeën. Besloten werd om nog een kleine hoeveelheid gel in te brengen, in de hoop dat dat net het laatste zetje zou zijn. Afgesproken werd om vlak voor de nacht nog te bekijken hoe het ervoor stond. Ik zou gaan slapen met een morfine/slaapmiddel prik, om te kunnen rusten na een vermoeiende dag. De volgende morgen zou er dan meer ontsluiting kunnen zijn en zouden de vliezen gebroken kunnen worden.
Zo dus verder de avond in. De weeën bleven, wisselend van hevigheid en frequentie. (gemiddeld was toch al welk de hele dag om de 5 minuten) Om 20.00uur kwamen mijn ouders nog even langs, ik dacht dat wat afleiding zou helpen. Ik was rond die tijd ook erg misselijk van de pijn en het leek wat heftiger te worden. Om 21.00uur mocht ik een lekkere warme douche gaan nemen voor de nacht. Aangekomen bij de douche braken mijn vliezen spontaan terwijl ik me wilde gaan uitkleden. Dat was een goed teken! Mijn lichaam was verder gekomen! Ik ben gaan douchen, maar de weeën werden direct nog heftiger en voelden sterker aan. Intenser. Helaas kon direct daarna niet getoucheerd worden ivm infectiegevaar en werd besloten dat ik ondanks de gebroken vliezen moest gaan slapen met de morfine/slaappillen injectie. De injectie werd om 22.30uur gezet en ik werd direct wat duizelig en suf. Helaas bleef ik weeën voelen. Tussendoor sukkelde ik geloof ik wel wat in slaap. Om 00.15uur heb ik aan mijn vriend aangegeven dat de weeën te heftig werden om nog op te kunnen vangen. Ze kwamen gewoon door de pijnstilling heen! We hebben de verpleging gewaarschuwd (deze keer een hele leuke meid!) en zij ondernam actie. De arts moest worden geroepen. Ondertussen heb ik samen met mijn vriend zittend op bed de weeën zo goed en kwaad als het kon geprobeerd op te vangen en mocht ik onder begeleiding even gaan plassen (was enorm duizelig van de prik). Ondertussen waren de weeën heel heftig en kwamen ze heel snel op elkaar, ik kreeg zelfs al persdrang. (rond 00.35uur). Ik moest nog wegzuchten, de arts was er nog niet. Ondertussen waren we nog steeds op de weeenkamer, verhuizen naar een verloskamer zat er niet in. (het was erg krap, er stond nl een extra bed voor mijn vriend en niet alle juiste apparatuur was al aanwezig) Toen de arts er eindelijk was, zo rond 00.50uur, bleek ik volledige ontsluiting te hebben! Wat was ik blij, ik was nl al zo bang persdrang te voelen terwijl ik bijv nog maar 7 cm ontsluiting had. Ik riep zelfs al toen ik weer wat bij kwam ‘zul je zien dat ik al te ver ben voor een ruggeprik’. Haha. Ik was op dat moment namelijk zo moe van de hele dag al en zag het even niet meer zitten. Om 01.00uur kreeg ik het sein dat ik mocht gaan meepersen. Ondertussen was de benodigde apparatuur binnengereden in de kleine kamer en lag ik aan het CTG aangesloten. Na 49 minuten flink persen, lag daar ineens om 01.49uur een heel mooi kindje op mijn buik. Het bleek een zij te zijn! En wat was ze mooi... Alle pijn direct vergeten. Ik had een klein scheurtje en kreeg dus 1 inwendige hechting. Een prik voor de placenta en die was na 10minuten ook geboren. Eindelijk konden we nu, na bijna 24 uur wakker zijn, zien waar we alles voor gedaan hebben. Onze kleine meid… Een prachtige dochter.... zucht, nu ik er terug aan denk...
Alles was goed, meisje had een score van 9 en een score van 10. Ze woog 3280 gram en was 48 cm groot.
Om 5.45uur waren we samen thuis. Met z’n drietjes… we hebben tot de volgende ochtend samen in bed gelegen, tot de kraamhulp kwam om 8.30uur, en steeds gekeken naar dat kleine wondertje. Dat meisje zat 4uur terug nog in mijn buik. En wat was/is ze mooi…
Al met al was het een hele zware, vooral vermoeiende dag. Ondanks weinig slaap heb ik met al mijn krachten dit kleine meisje in een bevalling van 5 uur op de wereld gezet. En is ze zonder hulpmiddelen, zonder infuus zelf geboren geworden. We zijn dolgelukkig met haar...
vrijdag 5 februari 2010 om 21:19
vrijdag 5 februari 2010 om 21:20
Tot maandagavond merkte ik niets aan mijn lijf. Ik verwachtte dan ook weer overtijd te lopen - oudste was 9 dagen te laat - en we waren dan ook vol verbazing aan toen we ineens keihard 'knap' hoorden 9 dagen voor de uitgerekende datum (23.55 uur). Ik had beladvies (zoontje was nog niet ingedaald), dus de verloskundige kwam langs en was er snel, om 00.15 uur. Ik had nog geen weeën, maar de vk bleef nog even 'hangen' om te kijken hoe ging. Vorige keer ben ik namelijk vrij snel bevallen (8 uur).
Nou, gelukkig maar.... want om 1.00 uur kreeg ik lichte krampen. Iets heftiger dan voorweeën, maar erg onregelmatig en ik hoefde niets weg te puffen ofzo. Om 1.45 uur werden de weeën sterker en bleek ik al 4 cm ontsluiting te hebben, maar ik vond het erg goed te doen. Ik heb 2 douchesessies gehad en toen ik zijn kopje wat voelde drukken, heeft de vk mijn getoucheerd: 8 cm. Mooi! Daarna kreeg ik een flinke wee van een minuut of 4. dat deed wel even zeer. De verloskundige luisterde toen naar zijn harttonen en die daalden wat. Ze masseerde de 2 resterende cm's weg en ik moest meteen persen en daarna op mijn zij en heeeeeeel diep in en uitademen om die kleine optimaal van zuurstof te voorzien. Na 2 persweeën waren de harttonen weer mooi. Op de derde perswee is hij geboren om 3.35 uur! Ik heb zelf dat glibberige, warme lijfje aangepakt en op mijn borst gelegd. Dat geurtje, heerlijk!! Na het uitkloppen van de navelstreng heb ik zelf de navelstreng doorgeknipt.. Mijn man haalde net mijn zoontje uit bed, want die werd wakker van zijn kleine broertje. Toen ik de baby voor het eerst aanlegde en hij meteen goed dronk (met klokken en al!!) was mijn oudste het voetje van zijn broertje aan het aaien. Die kleine heeft wel eerst een uur op mijn borst gelegen voordat de checks en de hechtingen werden gedaan (had ik gevraagd in mijn geboorteplan). Om 6.00 uur lag ik gedoucht en al in mijn frisse bedje aan het genieten van ons wonder.
even laat ik hier de foto staan van mijn mooiste moment net na de bevalling. Ik leg voor het eerst aan terwijl oudste komt kennismaken: (let niet op mijn haar, na al die douchesessies )
Nou, gelukkig maar.... want om 1.00 uur kreeg ik lichte krampen. Iets heftiger dan voorweeën, maar erg onregelmatig en ik hoefde niets weg te puffen ofzo. Om 1.45 uur werden de weeën sterker en bleek ik al 4 cm ontsluiting te hebben, maar ik vond het erg goed te doen. Ik heb 2 douchesessies gehad en toen ik zijn kopje wat voelde drukken, heeft de vk mijn getoucheerd: 8 cm. Mooi! Daarna kreeg ik een flinke wee van een minuut of 4. dat deed wel even zeer. De verloskundige luisterde toen naar zijn harttonen en die daalden wat. Ze masseerde de 2 resterende cm's weg en ik moest meteen persen en daarna op mijn zij en heeeeeeel diep in en uitademen om die kleine optimaal van zuurstof te voorzien. Na 2 persweeën waren de harttonen weer mooi. Op de derde perswee is hij geboren om 3.35 uur! Ik heb zelf dat glibberige, warme lijfje aangepakt en op mijn borst gelegd. Dat geurtje, heerlijk!! Na het uitkloppen van de navelstreng heb ik zelf de navelstreng doorgeknipt.. Mijn man haalde net mijn zoontje uit bed, want die werd wakker van zijn kleine broertje. Toen ik de baby voor het eerst aanlegde en hij meteen goed dronk (met klokken en al!!) was mijn oudste het voetje van zijn broertje aan het aaien. Die kleine heeft wel eerst een uur op mijn borst gelegen voordat de checks en de hechtingen werden gedaan (had ik gevraagd in mijn geboorteplan). Om 6.00 uur lag ik gedoucht en al in mijn frisse bedje aan het genieten van ons wonder.
even laat ik hier de foto staan van mijn mooiste moment net na de bevalling. Ik leg voor het eerst aan terwijl oudste komt kennismaken: (let niet op mijn haar, na al die douchesessies
)
vrijdag 5 februari 2010 om 21:23
Wat leuk om te lezen!
De bevalling van onze 2e dochter, 4 maanden geleden, valt wat mij betreft ook onder de noemer feestje.
Die van oudste dochter was ook zeker geen drama en ging vlot.
Maar door de pethidine prik was ik een hoop 'kwijt' en heb het niet allemaal even bewust meegemaakt.
Bij dochter nr. 2 daarintegen herinner ik me alles van begin tot einde.
De weeën begonnen op de vooravond, nu 4 maanden geleden.
We hebben samen tot een uur of 21:00 tv gekeken. Heel relaxed, drong nog niet echt door dat het echt was begonnen.
Daarna ben ik lekker lang gaan douchen. Rond 22:00 toch maar naar bed gegaan. Was nog allemaal prima te doen. Nog even gekletst en toen in slaap gevallen. Rond 23:30 schrok ik wakker van een heftige wee. En ik wist meteen; ze is onderweg! Ben naar beneden gegaan en heb nog wat spullen klaargeleged. De fotocamera, lippenbalsem, schoentjes voor oudste dochter igv dat ze opgehaald moest worden. Ondertussen nog wat op het internet gesurft en toen de weeën gaan timen (heb het briefje bewaard... zo leuk om die krabbeltjes te zien). Rond 01:00 maar weer naar boven gegaan. Vriend werd wakker van me en toen hebben we samen nog 2 uur lang gekletst, in het donker. Dat we het zo spannend vonden dat ze er aan kwam. Beetje zenuwachtig gelachen enzo. Rond 3 uur was ik er eindelijk van overtuigd dat de weeën regelmatig kwamen. Ja, ik wilde echt dat ik niet voor niks de vk zou bellen zo midden in de nacht. Om half 4 was ze er en bleek ik 4 cm ontsluiting te hebben. Tot 4:45 was het nog allemaal goed op te vangen. Ik kon nog grapjes maken tussen de weeën door en mijn vriend bevelen dat hij toch echt andere 1e kleertjes moest pakken. Om 5 uur werden mijn vliezen gebroken en toen was het 3 kwartier hard werken (en dacht ik toch ook echt even... dit doe ik nooit weer). Heb nog even extra gevraagd dat het toch echt niet erg zou zijn wanneer ik moest poepen!
Toen had ik volledige ontsluiting, mocht ik persen en in 2 persweeën lag er wéér een ieniemienie meisje op mijn buik.
Ze was er zelf ook nog beduusd van! Maar wat was (en is) ze mooi, en perfect en weer met een bos haar. Net zoals haar zus.
Die 3 kwartier later wakker werd en door papa de slaapkamer binnen werd gedragen en met slaperige oogjes haar zusje ontmoette!
Ik zou het zo weer overdoen!
De bevalling van onze 2e dochter, 4 maanden geleden, valt wat mij betreft ook onder de noemer feestje.
Die van oudste dochter was ook zeker geen drama en ging vlot.
Maar door de pethidine prik was ik een hoop 'kwijt' en heb het niet allemaal even bewust meegemaakt.
Bij dochter nr. 2 daarintegen herinner ik me alles van begin tot einde.
De weeën begonnen op de vooravond, nu 4 maanden geleden.
We hebben samen tot een uur of 21:00 tv gekeken. Heel relaxed, drong nog niet echt door dat het echt was begonnen.
Daarna ben ik lekker lang gaan douchen. Rond 22:00 toch maar naar bed gegaan. Was nog allemaal prima te doen. Nog even gekletst en toen in slaap gevallen. Rond 23:30 schrok ik wakker van een heftige wee. En ik wist meteen; ze is onderweg! Ben naar beneden gegaan en heb nog wat spullen klaargeleged. De fotocamera, lippenbalsem, schoentjes voor oudste dochter igv dat ze opgehaald moest worden. Ondertussen nog wat op het internet gesurft en toen de weeën gaan timen (heb het briefje bewaard... zo leuk om die krabbeltjes te zien). Rond 01:00 maar weer naar boven gegaan. Vriend werd wakker van me en toen hebben we samen nog 2 uur lang gekletst, in het donker. Dat we het zo spannend vonden dat ze er aan kwam. Beetje zenuwachtig gelachen enzo. Rond 3 uur was ik er eindelijk van overtuigd dat de weeën regelmatig kwamen. Ja, ik wilde echt dat ik niet voor niks de vk zou bellen zo midden in de nacht. Om half 4 was ze er en bleek ik 4 cm ontsluiting te hebben. Tot 4:45 was het nog allemaal goed op te vangen. Ik kon nog grapjes maken tussen de weeën door en mijn vriend bevelen dat hij toch echt andere 1e kleertjes moest pakken. Om 5 uur werden mijn vliezen gebroken en toen was het 3 kwartier hard werken (en dacht ik toch ook echt even... dit doe ik nooit weer). Heb nog even extra gevraagd dat het toch echt niet erg zou zijn wanneer ik moest poepen!
Toen had ik volledige ontsluiting, mocht ik persen en in 2 persweeën lag er wéér een ieniemienie meisje op mijn buik.
Ze was er zelf ook nog beduusd van! Maar wat was (en is) ze mooi, en perfect en weer met een bos haar. Net zoals haar zus.
Die 3 kwartier later wakker werd en door papa de slaapkamer binnen werd gedragen en met slaperige oogjes haar zusje ontmoette!
Ik zou het zo weer overdoen!
vrijdag 5 februari 2010 om 21:39
Haha, mijn nichtje ook. 1e kindje, bijna uitgerekende datum. Heeft al de hele dag last van haar rug. Op een gegeven moment besluit ze een paracetamol te nemen en wat op bed te liggen. Ze heeft haar zusje (mijn andere nichtje) aan de telefoon en zo kletsen ze wat, terwijl ze op bed ligt. Op een gegeven moment zegt ze tegen haar zusje dat ze het toch wel forse rugpijn vindt en roept haar man naar boven. Man komt boven en zegt dattie gelooft dat er iets aankomt. Je begrijpt dat de vlos dit kind dus niet op de wereld heeft gezet, maar haar man...
vrijdag 5 februari 2010 om 21:40
Laten we allemaal even een diepe buiging maken en 
voor Eleonora. Door dit topic te openen heeft ze mij, en volgens mij velen met mij, vandaag weer terug doen denken aan heel mooie momenten. Ik heb met veel plezier mijn eigen feestje gepost (pagina 9) maar vooral met veel ontroering al die prachtige verhalen van de anderen gelezen.
En dan nu even een minder smakelijke aanvulling op mijn "feestje": ik was zo blij dat ik, na een keizersnede, nu bij nummer 2 een echte bevalling mee had gemaakt, van begin tot eind. En eerlijk gezegd was ik ook wel een beetje trots dat het zo goed gegaan was. Al napratend met mijn man hadden we het daar over. Ik zei dat ik zo blij was geen hechtingen te hebben. Hij zei dat hij zich dat best voor kon stellen. Vervolgens zei ik dat ik zo blij was dat ik niet gepoept had tijdens het persen.... hij kreeg de slappe lach! Eenmaal bijgekomen verzekerde hij me dat de verpleegkundige dat matje niet voor niets drie keer had vervangen tijdens de 3 persweëen. Ik had het echt niet door gehad
voor Eleonora. Door dit topic te openen heeft ze mij, en volgens mij velen met mij, vandaag weer terug doen denken aan heel mooie momenten. Ik heb met veel plezier mijn eigen feestje gepost (pagina 9) maar vooral met veel ontroering al die prachtige verhalen van de anderen gelezen. En dan nu even een minder smakelijke aanvulling op mijn "feestje": ik was zo blij dat ik, na een keizersnede, nu bij nummer 2 een echte bevalling mee had gemaakt, van begin tot eind. En eerlijk gezegd was ik ook wel een beetje trots dat het zo goed gegaan was. Al napratend met mijn man hadden we het daar over. Ik zei dat ik zo blij was geen hechtingen te hebben. Hij zei dat hij zich dat best voor kon stellen. Vervolgens zei ik dat ik zo blij was dat ik niet gepoept had tijdens het persen.... hij kreeg de slappe lach! Eenmaal bijgekomen verzekerde hij me dat de verpleegkundige dat matje niet voor niets drie keer had vervangen tijdens de 3 persweëen. Ik had het echt niet door gehad
vrijdag 5 februari 2010 om 22:06
Ik denk ook met vooral veel liefde terug aan mijn bevallingen.
De eerste was met 39 weken en 5 dagen, het was een super zwangerschap. Het was maandagochtend en ik had met mijn zus afgesproken om tijdens mijn verlof op maandagochtend baantjes te gaan trekken. Om 7 uur lag ik dus al in het zwembad. Mijn zus zei nog dat ze mijn buik gezakt vond. Ik dacht nou dat zal dan wel. Na het zwemmen bracht ik de zadels van de paarden van mijn zus naar de zadelmaker, ik had toch alle tijd. En daarna even langs mijn werk, daar was een feestje. De basisschool waar ik werkte bestond 75 jaar.
Daarna naar huis en toen vond ik het toch wel tijd om even rusten. Maar ik kon niet in slaap komen en ging toen nog even lekker onder de douche staan. Daarna weer mijn bed in. En toen pats en een heleboel vruchtwater. Helaas was het vruchtwater groen en dus gelijk de verloskundige gebeld. Zij kwam meteen en ik ben met haar naar het ziekenhuis gereden. Mijn man was intussen ook naar het ziekenhuis gekomen. Daar aangekomen ging de gyn. mij onderzoeken en onze dochter lag in stuit. Na kort overleg besloten we om een gewone bevalling te proberen.
Ik kreeg een infuus om weeen op te wekken en dat werkte goed. Tussen de eerste en de tweede wee zat 45 sec. Tussen de tweede en de derde wee 30 sec. en daarna ging het aan een stuk door. Na een uur snapte ik niet hoe iemand dat ooit 12 uur kon volhouden. Toch de verpleegster maar even gebeld. Die zag gelijk dat het erg snel ging, en liet de gyn. komen. Toen die een kwartiertje later kwam had ik al 6 a 7 cm ontsluiting. De verpleegster is niet meer weg gegaan en nog een half uurtje later 9 cm ontsluiting. Toen het infuus uitgezet en de weeen waren helemaal weg, heerlijk geen pijn meer en even onstpannen. Maar ik moest nog wel persen, infuus weer omhoog en 20 min. later was onze dochter geboren, helemaal op eigen kracht geperst. Een eerste bevalling die 3 1/2 uur geduurd had.
Een paar dagen later zag ik op tv Rijnmond de opnames die gemaakt waren tijdens het feest op de basisschool waar ik toen werkte. Een paar uur voor mijn bevalling, nog met dikke buik!
Mijn tweede bevalling begon met oefenweeen, bij mijn schoonmoeder tijdens het eten. Weer een goede zwangerschap gehad, dit keer iets minder actief. Er liep toch al een peuter rond. Ik was toen 39 weken en 3 dagen.
De oefenweeen waren wat sterker waren dan anders, maar toch geen echte weeen. 's Avonds rond een uur of 10 toch maar even de verloskundige gebeld. Ik had toen 3 cm ontsluiting, het kon alle kanten opgaan.
En rond half 2 ' s nachts de eerste echte wee. Een uurtje later kwam de verloskundige en ze ging niet meer weg, gezien de vlotte vorige bevalling.
Rond half 5 werden de weeen echt sterk en weer snel achter elkaar. Toen hebben we onze dochter op laten halen door opa.
Vlak daarna had ik 8 cm ontsluiting en wilde de verloskundige mijn vliezen breken. Toen ze dat deed, wist ik niet meer hoe ik het had, verschrikkelijke pijn. Maar ja wat wil je als je van 8 cm ontsluiting naar kind geboren gaat in 10 min. En de verloskundige stond ernaast en had pas door dat het zo snel ging toen het hoofdje stond. En ik kon niets meer zeggen van de pijn. Maar 10 min. is erg kort en daar was ik al snel over heen. Toen ik weer een beetje bekomen was, zag ik dat de nacht voorbij was. Het was inmiddels licht geworden. Dat is iets wat mee heel erg bij is gebleven van die tweede bevalling. Die hele nacht weeen en door het huis rondlopen en films kijken tussen de weeen door. En ineens was onze dochter er en was het licht.
De eerste was met 39 weken en 5 dagen, het was een super zwangerschap. Het was maandagochtend en ik had met mijn zus afgesproken om tijdens mijn verlof op maandagochtend baantjes te gaan trekken. Om 7 uur lag ik dus al in het zwembad. Mijn zus zei nog dat ze mijn buik gezakt vond. Ik dacht nou dat zal dan wel. Na het zwemmen bracht ik de zadels van de paarden van mijn zus naar de zadelmaker, ik had toch alle tijd. En daarna even langs mijn werk, daar was een feestje. De basisschool waar ik werkte bestond 75 jaar.
Daarna naar huis en toen vond ik het toch wel tijd om even rusten. Maar ik kon niet in slaap komen en ging toen nog even lekker onder de douche staan. Daarna weer mijn bed in. En toen pats en een heleboel vruchtwater. Helaas was het vruchtwater groen en dus gelijk de verloskundige gebeld. Zij kwam meteen en ik ben met haar naar het ziekenhuis gereden. Mijn man was intussen ook naar het ziekenhuis gekomen. Daar aangekomen ging de gyn. mij onderzoeken en onze dochter lag in stuit. Na kort overleg besloten we om een gewone bevalling te proberen.
Ik kreeg een infuus om weeen op te wekken en dat werkte goed. Tussen de eerste en de tweede wee zat 45 sec. Tussen de tweede en de derde wee 30 sec. en daarna ging het aan een stuk door. Na een uur snapte ik niet hoe iemand dat ooit 12 uur kon volhouden. Toch de verpleegster maar even gebeld. Die zag gelijk dat het erg snel ging, en liet de gyn. komen. Toen die een kwartiertje later kwam had ik al 6 a 7 cm ontsluiting. De verpleegster is niet meer weg gegaan en nog een half uurtje later 9 cm ontsluiting. Toen het infuus uitgezet en de weeen waren helemaal weg, heerlijk geen pijn meer en even onstpannen. Maar ik moest nog wel persen, infuus weer omhoog en 20 min. later was onze dochter geboren, helemaal op eigen kracht geperst. Een eerste bevalling die 3 1/2 uur geduurd had.
Een paar dagen later zag ik op tv Rijnmond de opnames die gemaakt waren tijdens het feest op de basisschool waar ik toen werkte. Een paar uur voor mijn bevalling, nog met dikke buik!
Mijn tweede bevalling begon met oefenweeen, bij mijn schoonmoeder tijdens het eten. Weer een goede zwangerschap gehad, dit keer iets minder actief. Er liep toch al een peuter rond. Ik was toen 39 weken en 3 dagen.
De oefenweeen waren wat sterker waren dan anders, maar toch geen echte weeen. 's Avonds rond een uur of 10 toch maar even de verloskundige gebeld. Ik had toen 3 cm ontsluiting, het kon alle kanten opgaan.
En rond half 2 ' s nachts de eerste echte wee. Een uurtje later kwam de verloskundige en ze ging niet meer weg, gezien de vlotte vorige bevalling.
Rond half 5 werden de weeen echt sterk en weer snel achter elkaar. Toen hebben we onze dochter op laten halen door opa.
Vlak daarna had ik 8 cm ontsluiting en wilde de verloskundige mijn vliezen breken. Toen ze dat deed, wist ik niet meer hoe ik het had, verschrikkelijke pijn. Maar ja wat wil je als je van 8 cm ontsluiting naar kind geboren gaat in 10 min. En de verloskundige stond ernaast en had pas door dat het zo snel ging toen het hoofdje stond. En ik kon niets meer zeggen van de pijn. Maar 10 min. is erg kort en daar was ik al snel over heen. Toen ik weer een beetje bekomen was, zag ik dat de nacht voorbij was. Het was inmiddels licht geworden. Dat is iets wat mee heel erg bij is gebleven van die tweede bevalling. Die hele nacht weeen en door het huis rondlopen en films kijken tussen de weeen door. En ineens was onze dochter er en was het licht.
vrijdag 5 februari 2010 om 22:46
Zwanger zijn, daar vond ik niks aan. Bevallen zou ik zo nog een keer doen!! (ware het niet dat wij maar 1 kind willen).
Om 12.30 zaten we aan tafel, boterhammetje eten, ik zei dat ik het idee had dat ik wat vloeide, en toen ik opstond liep het langs mijn benen.... Heel klassiek: mijn vliezen gebroken! :-) Ben maar naar de badkamer gegaan, maar bij elke stap de trap op stroomde het echt eruit. Nooit geweten dat dat zoveel was! Even gekeken, en het zag er keurig helder uit, dus dat was al goed. Verder weinig last, geen weeën, tenminste niets waarvan ik dacht dat het weeën zijn. Vlos gebeld, die kwam later die middag even langs.
Daarna zat ik op een zeiltje op de bank. Ik probeerde enige regelmaat te zoeken in de krampen die ik voelde, maar dat lukte niet zo. Rustig afwachten maar weer, maar ik ben wel blij dat er tenminste íets gebeurd na al die tijd..... Laat maar komen dat kind!!!!! Na een uur begint het ergens op te lijken en af en toe zit er toch echt wel een pittige tussen. Intussen vloeit het vruchtwater ook, zodra ik opsta kan ik de hele boel weer verschonen, blijf dus braaf op mijn zeiltje zitten en laat Vriend bedienen. Die is trouwens licht in de war van dit alles, en heeft inmiddels boodschappen gedaan, het hele huis van zolder tot kelder gestofzuigd en gedweild, de hond nogmaals uitgelaten en mompelt nu dat hij zich gaat scheren, voor het geval we nog naar het ziekenhuis moeten (????? zullen wel zenuwen zijn...... :-) )
Hoewel die weeën niet echt heel ontspannend zijn heb ik er echt zin in, ik wil mijn meisje ontmoeten!!!!!
Ik denk dat ik wel een paar uur onder de douche heb gezeten, beetje zuchten. Weeen zijn pijnlijk, maar niet zo vreselijk als ik had verwacht. Ik heb een beetje in mijn eigen coconnetje gezeten, ik was niet heel sprankelend gezelschap.
Om 21.30 had ik 3 cm, om 23.30 7 cm en om 1 uur kon ik gaan persen. Ik kreeg een verdoving, toen een een knip, want haar hoofdje wilde net niet verder. Vlos beloofde me toen dat ik nog maar een paar keer zou hoeven persen, ik blij want ik begon wel erg gefrustreerd te raken en hupla, bij de eerstvolgende perswee kwam ze er in een keer uit!! Ineens had ik een prachtig klein glibberig meisje op mijn borst liggen. Met grote donkere ogen lag ze rond te kijken, een beetje pruttelend en gorgelend. Ze huilde niet, en vriend maakte zich zorgen: moest dat niet?? de Vlos maakte zich blijkbaar ook wat zorgen, ze gaf haar wat zuurstof en hield haar goed in de gaten. Ze bleek in het vruchtwater gepoept te hebben bij de uitdrijving en er was een klein kansje dat ze meconium had binnen gekregen, maar ze was er niet vreselijk slecht aan toe ofzo, dus Vlos heeft het rustig even aangekeken of dit nog verbeterde, en ik kon haar dus lekker op mijn buik houden en knuffelen en bekijken. Daar was ze dan: mijn dochter. Mijn dóchter! Bintje.
Prachtig, ongelooflijk, bijzonder, ons kind. En terwijl ik daar lag met mijn prachtige frummeltje drong tot me door dat de verloskundige zei dat ik "nog één keer goed moest persen, zodat de placenta er nog uit kwam". En ik voelde me opperbest, had net dat prachtige kind, dat eindeloze gedoe met die weeën en persen waren achter de rug. Dus ik pers. Hard. En goed.
De placenta kwam eruit. Hard. En goed. En werd dus letterlijk de kamer in gelanceerd. Met een flinke vaart. Hij vlóóg er letterlijk uit. De kraamverzorgster kon nog net opzij springen, anders had ze 'm vol tegen haar borst gekregen. Omdat zij opzij sprong schoot hij zo door, om met een grote bloederige klets tegen de kast aan de andere kant van de kamer te belanden. Verloskundige keek licht verbijsterd, kraamverzorgster kwam niet meer bij en Vriend kan het beeld nóg niet van zijn netvlies krijgen.
Daarna werd ik gehecht. Ik heb het zelf nauwelijks gemerkt. Ik was gewoon aan het kijken naar dat kleine mormeltje op mijn borst, ik had hele andere dingen aan mijn hoofd. Ze was zo mooi, zo klein, zo ontzettend lief. Ik wilde haar alleen maar vasthouden, bekijken en beschermen tegen alles wat de wereld nog ging doen...
Uiteindelijk zijn we toch nog even naar het ziekenhuis gegaan. Voor de zekerheid. Maar ook dat was eigenlijk niets bijzonders. Bintje en ik in een ambulance, vriend in onze auto er achteraan. Ik was volkomen hyper: ik had net een KIND gekregen!! Helemaal zelf gedaan!! Dus dan is zo'n ritje naar het ziekenhuis een eitje. En ik had een blind, rotsvast vertrouwen in mijn kind. Die ging helemaal goedkomen, ik maakte me echt totaal geen zorgen. Zo klein als ze was, met haar was niks aan de hand. En dat was ook zo. Het grote genieten kon beginnen, en we genieten al 2 jaar, 2 maanden en 2 dagen.... :-)
Om 12.30 zaten we aan tafel, boterhammetje eten, ik zei dat ik het idee had dat ik wat vloeide, en toen ik opstond liep het langs mijn benen.... Heel klassiek: mijn vliezen gebroken! :-) Ben maar naar de badkamer gegaan, maar bij elke stap de trap op stroomde het echt eruit. Nooit geweten dat dat zoveel was! Even gekeken, en het zag er keurig helder uit, dus dat was al goed. Verder weinig last, geen weeën, tenminste niets waarvan ik dacht dat het weeën zijn. Vlos gebeld, die kwam later die middag even langs.
Daarna zat ik op een zeiltje op de bank. Ik probeerde enige regelmaat te zoeken in de krampen die ik voelde, maar dat lukte niet zo. Rustig afwachten maar weer, maar ik ben wel blij dat er tenminste íets gebeurd na al die tijd..... Laat maar komen dat kind!!!!! Na een uur begint het ergens op te lijken en af en toe zit er toch echt wel een pittige tussen. Intussen vloeit het vruchtwater ook, zodra ik opsta kan ik de hele boel weer verschonen, blijf dus braaf op mijn zeiltje zitten en laat Vriend bedienen. Die is trouwens licht in de war van dit alles, en heeft inmiddels boodschappen gedaan, het hele huis van zolder tot kelder gestofzuigd en gedweild, de hond nogmaals uitgelaten en mompelt nu dat hij zich gaat scheren, voor het geval we nog naar het ziekenhuis moeten (????? zullen wel zenuwen zijn...... :-) )
Hoewel die weeën niet echt heel ontspannend zijn heb ik er echt zin in, ik wil mijn meisje ontmoeten!!!!!
Ik denk dat ik wel een paar uur onder de douche heb gezeten, beetje zuchten. Weeen zijn pijnlijk, maar niet zo vreselijk als ik had verwacht. Ik heb een beetje in mijn eigen coconnetje gezeten, ik was niet heel sprankelend gezelschap.
Om 21.30 had ik 3 cm, om 23.30 7 cm en om 1 uur kon ik gaan persen. Ik kreeg een verdoving, toen een een knip, want haar hoofdje wilde net niet verder. Vlos beloofde me toen dat ik nog maar een paar keer zou hoeven persen, ik blij want ik begon wel erg gefrustreerd te raken en hupla, bij de eerstvolgende perswee kwam ze er in een keer uit!! Ineens had ik een prachtig klein glibberig meisje op mijn borst liggen. Met grote donkere ogen lag ze rond te kijken, een beetje pruttelend en gorgelend. Ze huilde niet, en vriend maakte zich zorgen: moest dat niet?? de Vlos maakte zich blijkbaar ook wat zorgen, ze gaf haar wat zuurstof en hield haar goed in de gaten. Ze bleek in het vruchtwater gepoept te hebben bij de uitdrijving en er was een klein kansje dat ze meconium had binnen gekregen, maar ze was er niet vreselijk slecht aan toe ofzo, dus Vlos heeft het rustig even aangekeken of dit nog verbeterde, en ik kon haar dus lekker op mijn buik houden en knuffelen en bekijken. Daar was ze dan: mijn dochter. Mijn dóchter! Bintje.
Prachtig, ongelooflijk, bijzonder, ons kind. En terwijl ik daar lag met mijn prachtige frummeltje drong tot me door dat de verloskundige zei dat ik "nog één keer goed moest persen, zodat de placenta er nog uit kwam". En ik voelde me opperbest, had net dat prachtige kind, dat eindeloze gedoe met die weeën en persen waren achter de rug. Dus ik pers. Hard. En goed.
De placenta kwam eruit. Hard. En goed. En werd dus letterlijk de kamer in gelanceerd. Met een flinke vaart. Hij vlóóg er letterlijk uit. De kraamverzorgster kon nog net opzij springen, anders had ze 'm vol tegen haar borst gekregen. Omdat zij opzij sprong schoot hij zo door, om met een grote bloederige klets tegen de kast aan de andere kant van de kamer te belanden. Verloskundige keek licht verbijsterd, kraamverzorgster kwam niet meer bij en Vriend kan het beeld nóg niet van zijn netvlies krijgen.
Daarna werd ik gehecht. Ik heb het zelf nauwelijks gemerkt. Ik was gewoon aan het kijken naar dat kleine mormeltje op mijn borst, ik had hele andere dingen aan mijn hoofd. Ze was zo mooi, zo klein, zo ontzettend lief. Ik wilde haar alleen maar vasthouden, bekijken en beschermen tegen alles wat de wereld nog ging doen...
Uiteindelijk zijn we toch nog even naar het ziekenhuis gegaan. Voor de zekerheid. Maar ook dat was eigenlijk niets bijzonders. Bintje en ik in een ambulance, vriend in onze auto er achteraan. Ik was volkomen hyper: ik had net een KIND gekregen!! Helemaal zelf gedaan!! Dus dan is zo'n ritje naar het ziekenhuis een eitje. En ik had een blind, rotsvast vertrouwen in mijn kind. Die ging helemaal goedkomen, ik maakte me echt totaal geen zorgen. Zo klein als ze was, met haar was niks aan de hand. En dat was ook zo. Het grote genieten kon beginnen, en we genieten al 2 jaar, 2 maanden en 2 dagen.... :-)
vrijdag 5 februari 2010 om 22:51
Ook ik kijk blij terug op m'n bevalling. Aanvankelijk was het plan om thuis te bevallen. Ik wilde graag een rustige omgeving en mijzelf thuisvoelen dus leek mij thuis ideaal. Helaas een kleine complicatie gooide roet in het eten en ik werd in het ziekenhuis ingeleid. Ik vond het niet erg en uiteindelijk toch ook wel een geruststellend idee. M'n moeder wilde ik erbij hebben dus die kwam al de avond van tevoren. 'S ochtends belachelijk vroeg bellen en toen
mocht ik naar de verloskamers. Zeven uur daar en om negen uur kreeg ik de eerste gel ingebracht. Drie uur later zouden ze komen kijken. Na mij 3 uur een beetje ongemakkelijk gevoeld te hebben kwamen ze kijken. Ik kreeg nog een keer gel. En toen werd het wel wat pittiger, ik wilde graag slapen maar dat ging niet gebeuren verzekerde m'n verloskundige mij die even kwam checken om kwart voor drie. Als ze kwamen moest ik maar even aankijken wat voor een pijn medicatie ze mij voorstelden en overal ja opzeggen. 3 uur weer check up een goede drie centimeter ontsluiting. Gelukkig niet nog een keer gel daar had ik niet zo'n trek in. 3.15. Ik moet naar de wc, m'n moeder meteen op het knopje duwen. Wat ik gruwelijk overdreven vond. Ze kwamen de kamer binnen en keken even 5 cm ontsluiting. Ondertussen vroegen ze naar de kleertjes en gingen ze van alles klaar zetten. Ik vond het maar raar het kon nog wel uren duren volgens mij, die kleertjes heb je pas nodig als er echt een baby komt. 4 uur 9 cm ontsluiting als ik kon mocht ik overstappen naar het beval bed. Nog even een wee wegpuffen en toen overgestapt. 4.15 mocht ik persen, 4.43 is m'n dochtertje geboren. Een bevalling nog beter dan het boekje. Ik vond het heerlijk met drie jonge meiden aan het bed die naar eigen zeggen nu ook weer durfden. Eerste wat ik zei over het blonde haar van dochter; "dat was niet de afspraak" gevolgd door "oh zo'n bevalling doe ik volgende week weer". Daarna een week lang een schat van een kraamhulp. Ik denk nog met heel veel plezier aan die tijd terug.
mocht ik naar de verloskamers. Zeven uur daar en om negen uur kreeg ik de eerste gel ingebracht. Drie uur later zouden ze komen kijken. Na mij 3 uur een beetje ongemakkelijk gevoeld te hebben kwamen ze kijken. Ik kreeg nog een keer gel. En toen werd het wel wat pittiger, ik wilde graag slapen maar dat ging niet gebeuren verzekerde m'n verloskundige mij die even kwam checken om kwart voor drie. Als ze kwamen moest ik maar even aankijken wat voor een pijn medicatie ze mij voorstelden en overal ja opzeggen. 3 uur weer check up een goede drie centimeter ontsluiting. Gelukkig niet nog een keer gel daar had ik niet zo'n trek in. 3.15. Ik moet naar de wc, m'n moeder meteen op het knopje duwen. Wat ik gruwelijk overdreven vond. Ze kwamen de kamer binnen en keken even 5 cm ontsluiting. Ondertussen vroegen ze naar de kleertjes en gingen ze van alles klaar zetten. Ik vond het maar raar het kon nog wel uren duren volgens mij, die kleertjes heb je pas nodig als er echt een baby komt. 4 uur 9 cm ontsluiting als ik kon mocht ik overstappen naar het beval bed. Nog even een wee wegpuffen en toen overgestapt. 4.15 mocht ik persen, 4.43 is m'n dochtertje geboren. Een bevalling nog beter dan het boekje. Ik vond het heerlijk met drie jonge meiden aan het bed die naar eigen zeggen nu ook weer durfden. Eerste wat ik zei over het blonde haar van dochter; "dat was niet de afspraak" gevolgd door "oh zo'n bevalling doe ik volgende week weer". Daarna een week lang een schat van een kraamhulp. Ik denk nog met heel veel plezier aan die tijd terug.
vrijdag 5 februari 2010 om 22:51
Wat een prachtige verhalen allemaal, ontroerend.
Mijn bevallingen zou ik ook zo overdoen.
De eerste verliep in een paar uurtjes, maar zoon bleek in een stuit te liggen (is aan het eind nog gekeerd) en zo zat ik met ingehouden persweeën in de auto van de verloskundige naar het ziekenhuis. VK durfde het niet thuis te doen. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis redde ik nét op tijd de afdeling, mocht persen en na twee minuten lag hij op m'n buik. Geen knip of scheur. Voor ik doorhad dat ik écht aan het bevallen was was hij er al. Dat mannetje wat opeens op m'n buik lag, dat geurtje, onvergetelijk. Hij maakte me voor altijd moeder.
De tweede keer ging weer zo snel, gelukkig nu thuis. In de lente, 's morgens tegen 6.30 uur, voelde ik lichte krampjes waar ik erg blij mee was want ik zat al in de 42e week. De vogeltjes begonnen te fluiten, en ik lag daar heerlijk in m'n eigen bed een kind te krijgen. De krampjes bleven krampjes, stelde niets voor. Maar waren al wel snel om de vijf minuten. Tegen 7.30 heb ik toch de verloskundige gebeld, dan wist ze in ieder geval dat het bezig was. Ze zou meteen komen en raadde aan de opvang voor zoon te regelen. Daar heb ik nog rustig een bordje pap voor gemaakt, stond al roerend die wee-tjes weg te zuchten die nog steeds weinig voorstelden.
Om 7.45 uur was ze er, ik moest gaan liggen en ze constateerde 8 cm ontsluiting! Gewoon cadeau gekregen. Ze prikte de vliezen door, toen was het een kwartiertje wat heftiger en na dat kwartier had ik persdrang. VK heeft maar even beneden gezeten, werd dus meteen weer naar boven geroepen.
Ik mocht gaan persen en om 8.15 is ze geboren, onze prachtige dochter! In ons eigen bed, zo knus en vertrouwd.
En weer zo snel. Wat een trots op mijn lijf en wat een rijkdom, twee gezonde kinderen.
Mijn bevallingen zou ik ook zo overdoen.
De eerste verliep in een paar uurtjes, maar zoon bleek in een stuit te liggen (is aan het eind nog gekeerd) en zo zat ik met ingehouden persweeën in de auto van de verloskundige naar het ziekenhuis. VK durfde het niet thuis te doen. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis redde ik nét op tijd de afdeling, mocht persen en na twee minuten lag hij op m'n buik. Geen knip of scheur. Voor ik doorhad dat ik écht aan het bevallen was was hij er al. Dat mannetje wat opeens op m'n buik lag, dat geurtje, onvergetelijk. Hij maakte me voor altijd moeder.
De tweede keer ging weer zo snel, gelukkig nu thuis. In de lente, 's morgens tegen 6.30 uur, voelde ik lichte krampjes waar ik erg blij mee was want ik zat al in de 42e week. De vogeltjes begonnen te fluiten, en ik lag daar heerlijk in m'n eigen bed een kind te krijgen. De krampjes bleven krampjes, stelde niets voor. Maar waren al wel snel om de vijf minuten. Tegen 7.30 heb ik toch de verloskundige gebeld, dan wist ze in ieder geval dat het bezig was. Ze zou meteen komen en raadde aan de opvang voor zoon te regelen. Daar heb ik nog rustig een bordje pap voor gemaakt, stond al roerend die wee-tjes weg te zuchten die nog steeds weinig voorstelden.
Om 7.45 uur was ze er, ik moest gaan liggen en ze constateerde 8 cm ontsluiting! Gewoon cadeau gekregen. Ze prikte de vliezen door, toen was het een kwartiertje wat heftiger en na dat kwartier had ik persdrang. VK heeft maar even beneden gezeten, werd dus meteen weer naar boven geroepen.
Ik mocht gaan persen en om 8.15 is ze geboren, onze prachtige dochter! In ons eigen bed, zo knus en vertrouwd.
En weer zo snel. Wat een trots op mijn lijf en wat een rijkdom, twee gezonde kinderen.
