Vertel hier over je bevallingsfeest!

klopt Fae, in een topic waarin iemand verhalen wilde horen over alle onsmakelijke details van een bevalling die je nou meestal níet hoort!

Hahaha nou het is mij in ieder geval bijgebleven

Op een nacht, twee weken over mijn uitgerekende datum en totaal niet meer denkend aan het feit dat ik ook alweer zwanger was, word ik wakker. Tis een uurtje of 02.00 uur nachts en ik heb buikpijn. Vriend gaat plassen en ik probeer in die tussentijd te liggen. Maar de buikpijn is te sterk en ik kan daar zeker niet meer van slapen. Laat staan rustig liggen.



Dus ik besluit te verkassen, zodat lief verder kan slapen. Beneden in de woonkamer lig ik op een provisorisch bedje buikpijn te hebben. Totdat ik al vrij snel merk dat die pijn in golven komt. Ik ga timen en het lijkt inderdaad op weeen. Ik probeer het een beetje bij te houden en maak lief na een uurtje of twee wakker. Het gaat nog steeds goed, dus we besluiten geen vlos te bellen. Lief neemt nu de weeen op en ze duren steeds langer, tegen de minuut elke 4 a 5 minuten. We besluiten de vlos op een christelijk tijdstip te bellen, nl. 07.oo uur 's ochtends. Dan heb ik er al zo'n 5 uurtjes zelf op zitten en dan mag het onderhand toch wel???



Vlos komt om 09.00 uur. Maar zodra ik haar stem in de gang hoor, stoppen de weeen acuut. Ik voel me een beetje lullig, alsof ik haar voor niks heb laten komen. Ze toucheert en ik zit op 3 cm. Ok, het is dus al wel begonnen. Ze zegt dat ze later terug komt, als de weeen weer terug zijn. Mijn weeen komen maar slecht op gang. Dan heb ik tien minuten niks en dan weer twee achter elkaar. Dan duren ze dertig seconden en dan weer een minuut.



Om een uur of 12 is ze er weer. Mijn ontsluiting zit nog steeds op 3,5 cm. Dit schiet zo niet op. Ze vraagt of ze me zal strippen om het door te laten zetten, maar ik vind het idee om te bevallen best eng, dus zeg het nog even aan te zien. Ze adviseert om dan maar wat afleiding te zoeken en een spelletje te spelen.



Ok, man en ik hebben kolonisten uit de kast gehaald en gaan een spelletje spelen. Best raar vind ik. Wist helemaal niet dat als je ligt te bevallen, kennelijk ook nog spelletjes kunt spelen. Maar het werkt wel. Want de weeen komen regelmatiger. Ik moet telkens onderbreken om een wee op te vangen en dan speel ik weer verder. Maar op een gegeven moment lukt dan niet meer. Ik heb al mijn concentratie nodig om de weeen op te vangen en ik stop met spelen. Het is nu een uurtje of 16.00 uur.



Ik loop wat heen en weer tussen aanrecht en tafel. Hang dan weer eens hier overheen en dan weer eens daar overheen. Man doet een poging om het te verlichten en past de les rugmassage toe. Ik zak door mijn knieen van de pijn. Hij moet vooral en vooral NIET aan mijn rug komen, tering zeg! Wijzen is al teveel.

Ik ben misselijk. Stom ook.



Om 18.00 uur is de vlos weer terug. Ze vindt dat ik inmiddels goeie weeen heb en verwacht wel goede ontsluiting. Ik zit nog steeds maar op 3,5 cm. Hmmm, dit valt tegen. Ze stelt voor om de vliezen te breken. Dit zal mij helpen om sneller meer ontsluiting te krijgen (en ja, de weeen zullen dan nog heftiger worden. Heftiger? vraag ik mij af, bestaat dat dan nog???)

18.00 uur, ze breekt de vliezen. Mijn vruchtwater is schoon (gelukkig). Ze vertrekt en ze heeft haar hielen nog niet gelicht of ik weet niet wat me overkomt. De ene wee na de andere wee overspoelt me en ze zijn pittig! Erg pittig. Waar ik eerst nog even op adem kon komen, heb ik nu het gevoel dat de ene wee verruild wordt voor de volgende wee. Tegen 20.00 uur roep ik naar mijn man dat hij de vlos moet bellen. Ik wil weten hoeveel ontsluiting ik heb, omdat ik dit geen uren ga volhouden. Ik kan niet meer bewegen en lig met gesloten ogen op mijn zij in bed. Ik denk dat ik moet overgeven. Heb het gevoel dat mijn lichaam zich binnenstebuiten keert.



Om 21.00 uur is de vlos er. This is what we're talking about. Dit zijn weeen! Ok dan, zeg me hoever ik ben. Fuckfuck, ik zit nog steeds op 3,5 cm. G*dver, hoe kan dat nou? Ik heb met mezelf een deal gemaakt, ik ga niet de bikkel uithangen. En ik besluit het waar te maken. Ik zeg dat ik pijnstilling wil. De vlos adviseert me om dan naar het ziekenhuis te gaan waar ze ook 's nachts een ruggenprik geven. En ze helpt me in de kleren te hijsen. We vertrekken. In de lift kom ik de buurman tegen in mijn nachthempie. Met gesloten ogen, weeen wegzuchtend onder begeleiding van de vlos (lief is vast de auto voorrijden).



Takke end zeg naar het ziekenhuis. Wat een hobbels. Nooit geweten. Wel handig dat er in de auto van die beugels zitten waar je je aan vast kan houden. Zijn we d'r nou nog niet?? Ah, eindelijk. Lief pakt een rolstoel en zet me erin. Er komen vreemden aan die het overnemen. Vlos verteld lief waar hij de auto kan parkeren en loopt zelf met me mee. We gaan gangen door, heeel heel veel gangen (dat zie ik door mijn wimperharen)/ Het is ook best koud in het ziekenhuis. Thuis was het hittegolf, hier is het vooral airco. Ah, daar is lief. Nog meer gangen. Jezus, bestaat die afdeling wel??



Ok, ik word in een bedje gelegd. Allemaal slangetjes en toeters. Nou, kom maar op met die pijnstilling. Nou, dat kan dus niet. Niet zomaar, ze moeten me eerst een tijdje observeren. By the way, ik heb nu inmiddels 5,5 cm. ontsluiting. Zijn die hobbels toch nog ergens goed voor geweest. Ze observeren me om te bekijken welke medicatie het meest geschikt is. Na een uur zit ik nog maar op 6 cm. ontsluiting en ze besluiten ze dat het een ruggenprik gaat worden. Dit kan wel eens erg lang gaan duren.

Maar daar moet eerst een infuus voor inlopen en een anesthesist voor opgeroepen. Djeez, hadden ze dat niet eerder kunnen bedenken??



Ik lig grommend op bed en heb alle puffasen wel doorlopen. Ik zit in de hoogste fase en dat alarmeert me, want ik heb geen "hogere" fase meer voor als het nog heftiger mocht worden. Ohnee, mijn buik golft en ik weet niet wat er gebeurt. Jezus, weer zo'n golf. Ik heb het idee dat mijn ingewanden naar buiten worden geslingerd. Ik vraag beduusd aan de vlos (die nog steeds aan mijn zijde zit) wat dat is. Dat zijn persweeën. Ik mag niet persen, want nog steeds maar 6 cm. Ik moet ze wegpuffen. HOE DAN??



Godzijdank, het is bijna 01.00 uur 's nachts en daar is dan ein-de-lijk de anesthesist. Hij prikt, ik voel er niks van en ik heb nog steeds weeën. Hoe kan dat nou? Oh, ik moet draaien, zodat de vloeistof ook de andere kant kan bereiken. Ok. Binnen 3 weeën voel ik niks meer. Het zalige heerlijke niks. Wat fijn! En ik krijg al gauw praatjes voor tien. Ik vind het vooral bizar dat ik daar lig. Ik heb het gevoel alsof ik in de verkeerde film terecht ben gekomen. En kan me vooral niet voorstellen dat ik over een paar uur een kind heb. Lief, die naast me zit kan het zich eigenlijk ook niet goed voorstellen.



Lief en ik dommelen wat. Waar ik nog wat kan wegsuffen onder mijn dekentje, zit hij in de kou op een stoeltje. Hij heeft een hittegolf kloffie aan, terwijl het airco koel is in het ziekenhuis. En ook al geen dekentje. Helaas.

Ondertussen gooien ze de weeenopwekkers en versnellers met liters bij me naar binnen, immers, ik voel toch niks meer (en da's echt zo!).

Tegen 05.00 uur komt iemand mij vertellen dat ik bijna volledige ontsluiting heb en dat ze het infuus gaan uitzetten en het bed gaan verbouwen tot baarding. Aaaaah nee toch? Ik wil dat infuus stiekem helemaal niet uit. Shit. Maar goed, dapper zijn. Het hoort erbij. Dus nu even doorbijten, maan ik mezelf toe. En het infuus gaat uit.



Maar ik voel nog steeds niks haha. Hihihaha, ik vind het een goeie grap. Lekker lekker niks. Ok, dat persen doe ik zo wel. Ik luister goed naar de commando's en ik doe het volgens de toejuichingen fantastisch. Ik voel zelf geen drol van wat ik doe, maar kennelijk weet ik nog steeds goed waar welke spieren zitten en waar het heen moet. Ik pers als een bezetene en pauzeer keurig als ik opdracht krijg. Ik mag het natte koppie voelen. Helaas komt het hoofdje niet verder. Het schiet iedere keer weer terug het geboortekanaal in en na een aantal pogingen besluit de arts me in te knippen. Ik voel niks. Nog een knip en ja, het hoofdje is eruit. Maar de rest van de baby komt niet. Het zit vast. De vlos begint enorm op mijn buik te douwen en de arts begint flink te trekken en sjorren.



vijf voor zes in de ochtend. Eindelijk, de baby is eruit. Er wordt een nat en warm klompje klei bij me op de buik gelegd. Het is plakkerig. Mijn baby. Lief vraagt of ik al weet wat het is? Oh? Nee, niet aan gedacht. En mijn baby wordt omhoog gehouden. Het is een meisje. Mijn meisje en ik. Ik heb voor mijn gevoel uren aan haar geroken. Niks ruikt zo bijzonder als dat kleine bundeltje warme natte klei. En van daaruit begint onze reis samen.

Sorry, bevalling duurde dan ook een beetje lang

Oh ik heb trouwens van de echte geboorte niks van pijn gevoeld. Ik wist dat ze met haar hoofdje ver zat omdat de verlos zei dat het wel zou branden. Ik voelde niets. Ik was wat dat betreft heel trots op m'n lichaam dat het dat zo

goed geregeld had.

Binti schreef op 05 februari 2010 @ 22:46:

Zwanger zijn, daar vond ik niks aan. Bevallen zou ik zo nog een keer doen!! (ware het niet dat wij maar 1 kind willen).



Om 12.30 zaten we aan tafel, boterhammetje eten, ik zei dat ik het idee had dat ik wat vloeide, en toen ik opstond liep het langs mijn benen.... Heel klassiek: mijn vliezen gebroken! :-) Ben maar naar de badkamer gegaan, maar bij elke stap de trap op stroomde het echt eruit. Nooit geweten dat dat zoveel was! Even gekeken, en het zag er keurig helder uit, dus dat was al goed. Verder weinig last, geen weeën, tenminste niets waarvan ik dacht dat het weeën zijn. Vlos gebeld, die kwam later die middag even langs.



Daarna zat ik op een zeiltje op de bank. Ik probeerde enige regelmaat te zoeken in de krampen die ik voelde, maar dat lukte niet zo. Rustig afwachten maar weer, maar ik ben wel blij dat er tenminste íets gebeurd na al die tijd..... Laat maar komen dat kind!!!!! Na een uur begint het ergens op te lijken en af en toe zit er toch echt wel een pittige tussen. Intussen vloeit het vruchtwater ook, zodra ik opsta kan ik de hele boel weer verschonen, blijf dus braaf op mijn zeiltje zitten en laat Vriend bedienen. Die is trouwens licht in de war van dit alles, en heeft inmiddels boodschappen gedaan, het hele huis van zolder tot kelder gestofzuigd en gedweild, de hond nogmaals uitgelaten en mompelt nu dat hij zich gaat scheren, voor het geval we nog naar het ziekenhuis moeten (????? zullen wel zenuwen zijn...... :-) )



Hoewel die weeën niet echt heel ontspannend zijn heb ik er echt zin in, ik wil mijn meisje ontmoeten!!!!!

Ik denk dat ik wel een paar uur onder de douche heb gezeten, beetje zuchten. Weeen zijn pijnlijk, maar niet zo vreselijk als ik had verwacht. Ik heb een beetje in mijn eigen coconnetje gezeten, ik was niet heel sprankelend gezelschap.

Om 21.30 had ik 3 cm, om 23.30 7 cm en om 1 uur kon ik gaan persen. Ik kreeg een verdoving, toen een een knip, want haar hoofdje wilde net niet verder. Vlos beloofde me toen dat ik nog maar een paar keer zou hoeven persen, ik blij want ik begon wel erg gefrustreerd te raken en hupla, bij de eerstvolgende perswee kwam ze er in een keer uit!! Ineens had ik een prachtig klein glibberig meisje op mijn borst liggen. Met grote donkere ogen lag ze rond te kijken, een beetje pruttelend en gorgelend. Ze huilde niet, en vriend maakte zich zorgen: moest dat niet?? de Vlos maakte zich blijkbaar ook wat zorgen, ze gaf haar wat zuurstof en hield haar goed in de gaten. Ze bleek in het vruchtwater gepoept te hebben bij de uitdrijving en er was een klein kansje dat ze meconium had binnen gekregen, maar ze was er niet vreselijk slecht aan toe ofzo, dus Vlos heeft het rustig even aangekeken of dit nog verbeterde, en ik kon haar dus lekker op mijn buik houden en knuffelen en bekijken. Daar was ze dan: mijn dochter. Mijn dóchter! Bintje.

Prachtig, ongelooflijk, bijzonder, ons kind. En terwijl ik daar lag met mijn prachtige frummeltje drong tot me door dat de verloskundige zei dat ik "nog één keer goed moest persen, zodat de placenta er nog uit kwam". En ik voelde me opperbest, had net dat prachtige kind, dat eindeloze gedoe met die weeën en persen waren achter de rug. Dus ik pers. Hard. En goed.

De placenta kwam eruit. Hard. En goed. En werd dus letterlijk de kamer in gelanceerd. Met een flinke vaart. Hij vlóóg er letterlijk uit. De kraamverzorgster kon nog net opzij springen, anders had ze 'm vol tegen haar borst gekregen. Omdat zij opzij sprong schoot hij zo door, om met een grote bloederige klets tegen de kast aan de andere kant van de kamer te belanden. Verloskundige keek licht verbijsterd, kraamverzorgster kwam niet meer bij en Vriend kan het beeld nóg niet van zijn netvlies krijgen.

Daarna werd ik gehecht. Ik heb het zelf nauwelijks gemerkt. Ik was gewoon aan het kijken naar dat kleine mormeltje op mijn borst, ik had hele andere dingen aan mijn hoofd. Ze was zo mooi, zo klein, zo ontzettend lief. Ik wilde haar alleen maar vasthouden, bekijken en beschermen tegen alles wat de wereld nog ging doen...



Uiteindelijk zijn we toch nog even naar het ziekenhuis gegaan. Voor de zekerheid. Maar ook dat was eigenlijk niets bijzonders. Bintje en ik in een ambulance, vriend in onze auto er achteraan. Ik was volkomen hyper: ik had net een KIND gekregen!! Helemaal zelf gedaan!! Dus dan is zo'n ritje naar het ziekenhuis een eitje. En ik had een blind, rotsvast vertrouwen in mijn kind. Die ging helemaal goedkomen, ik maakte me echt totaal geen zorgen. Zo klein als ze was, met haar was niks aan de hand. En dat was ook zo. Het grote genieten kon beginnen, en we genieten al 2 jaar, 2 maanden en 2 dagen.... :-)

Haha herkenbaar. Kan ik toch nog meeschrijven hier! Ik had namelijk alleen maar horror-bevallingen en de laatste x een geweldige verdiende geplande keizersnee, maar ik had wél (ook) een gelanceerde placenta (en een flinke, van net geen kilo) bij de eerste. Hij vloog letterlijk de verloskamer in, maar mijn gyn kon niet zo snel wegspringen Van tot tot teen onder het bloed en ik weet er amper nog iets van, maar man wel. Ook de rest van de net nieuw verbouwde en geverfde verloskamer zat onder de spetters, ik weet niet of ze het ooit uit de gordijnen gekregen hebben. Wij hebben nog foto's ervan, van de gyn met druipende haren hahahahah en geen witte maar een rode jas.

Ok, maar alleen een van drie bevallingen, want de eerste en de laatste waren geen feestje.



7 uur in de ochtend: he, was dat een wee?

Nog even blijven liggen in bed...

7.30 even een badje maken... Man vraagt of het begonnen is, ik snauw dat hij nog even moet gaan slapen. Ik ga lekker in bad.

10 uur: weeen om de vijf minuten maar ik wil de verloskundige niet bellen. Het zal vast veel te vroeg zijn want het doet geen pijn.

10.10: man heeft de verloskundige gebeld... ze komt even kijken.

11.00 verloskundige komt. Weeen doen geen pijn, maar ik wil me wel concentreren als ik er eentje krijg. Opeens zit er tien minuten tussen... Toch kijkt de vk even: al 5 cm ontsluiting. We mogen naar het ziekenhuis.

12.00 ziekenhuis. In de lift kom ik de verpleegkundige van mijn vorige bevalling tegen. Ik begroet haar heel vriendelijk en klets even tegen haar. Stel mijn vk even aan haar voor. Als ik de kamer in ben, zegt de verpleegkundige dat ik vast nog niet ver ben, maar mijn vk lacht en zegt dat ze al 5cm gezien heeft. Vpk snapt er niks van dat ik zo vrolijk en bij ben.

12.30 oei, die wee is niet leuk. Ik ga op handen en knieen zitten. Een vpk komt binnen en vraagt wat ik aan het doen ben. "Bevallen?!" snauw ik. Ze maakt een bad voor me klaar.

13.00 bad na een paar weeen die wat pijnlijker waren. Ik heb snelgewandeld over de gang tijdens die weeen, maar in bad voel ik niet zo veel. Gelukkig hebben we tijdschriften meegenomen, dus man en ik lezen blaadjes en praten. Ik moet even naar de wc en vk komt dan net langs (schaam). Ze vindt dat een beetje verdacht, dus ze wil kijken hoe ver ik ben. Ik baal, want ik wil in bad blijven.

14.00: op het bed gaat vk even kijken: "He. je hebt 10 cm!". Ik ben verbaasd, maar zo gauw ze dat heeft gezegd krijg ik me een enorme kramp in mijn buik. Mijn longen worden leeggeperst en ik kijk mijn man aan en roep: "Help!". De vk zegt dat ik nog een keer moet persen en dan wordt er een jongetje op mijn buik gelegd. De stagiaire van de vk zit in een hoekje te huilen en vk zegt tegen haar dat dit echt geen normale bevalling was.

Geweldig topic! Ik heb gewoon zin in mijn bevalling zo :-)

Nou ja laten we nog maar even tot april wachten, dat dan weer wel...

eleonora schreef op 05 februari 2010 @ 12:35:

Suus, wat mij betreft mag je een boek schrijven er over.

Ik krijg er niet genoeg van.



Ook van de anderen hoor, zo fijn om te lezen, echt hoe heet het, zalf voor de ogen of zo is het spreekwoord toch?

Nee?

Eh.......

Balsem voor de ziel, Leo...

En dat is het. Echt ontroerend om te lezen, herinneringen op te halen en me te verheugen op de derde keer over 8 maanden ongeveer. Eerste bevalling was prima (7 uur, thuis) Jongste is echt een feestje geweest. Uurtje of anderhalf weeen, VK kwam, zei dat ik wel mocht gaan persen, ik stond op om naar de baarkruk te lopen en ze kon nog net onze dochter opvangen die er spontaan uitgleed zonder een perswee of een centje pijn. Ik was gewoon echt fit en had niet het idee dat ik er iets voor had gedaan. Volgende doen we zelf!

wat een ontzettend leuk topic!

Ik ben net 2 weken geleden bevallen en zou het zo weer doen!

( zwanger zijn daarentegen....)



Ik liep 12 dagen overtijd en had gekozen voor een inleiding.

Op de dag van de inleiding gingen vriend en ik gewapend met snacks en de laptop met daarop flink wat films en het hele 1e seizoen van House naar het ziekenhuis. Daar bleek dat ik nog maar 1 cm ontsluiting had dus werd een tablet ingebracht om de baarmoedermond te verweken. Dit had helaas geen effect dus om 12 uur nog een X. Kreeg toen wel met enige regelmaat harde buiken maar verder niets. Om 16 uur nog zo'n tablet gekregen, had toen bijna 2 cm ontsluiting.

11 afleveringen House en een film later is vriend om half 11 's avonds naar huis gegaan omdat het er niet naar uitzag dat er nog iets ging gebeuren die nacht. Om 23.20 uur ben ik in bed gestapt en kreeg enorme kramp, voelde een harde 'pang' in mijn buik en het circus barstte los. Vriend gebeld dat hij terug kon komen, moeder gebeld dat het begonnen was en binnen 10 minuten kon ik al niet meer praten tijdens een wee. Vanaf het begin iedere 1 a 2 minuten weeen, soms 3 of 4 zonder pauze ertussen. Om 2 uur trok ik het niet meer dus om pijnstilling gevraagd. Toen bleek ik al ruim 9 cm ontsluiting te hebben. Dat gaf me de moed om nog even door te gaan. Tegen 3 uur mocht ik persen maar helaas vielen de persweeen weg waardoor er even paniek ontstond (niet bij mij overigens) dus alsnog aan het infuus gelegd om de persweeen op te wekken. 24 minuten later is mijn dochter geboren. Ik ben wel ingescheurd helaas( nog net geen totaalruptuur), omdat ik te lang doorperste toen ik haar hoofdje eruit zag komen (WOW!). Ik mocht haar zelf aanpakken en ze heeft toch wel een uurtje bij me gelegen. Ik voelde me zielsgelukkig toen ze eenmaal aanhapte, wat een geweldige ervaring zo'n bevalling!

2009



Vanaf zondag 5 juli heb ik in de avond periodes van harde buiken die toch wat gevoelig zijn. Aangezien ik ruim 38 weken zwanger ben is dat niet zo vreemd. Dit is waarschijnlijk het beruchte voorwerk. Mij is verteld dat dit wel 2 weken kan duren dus ik maak me nog geen illusies dat de bevalling snel zal beginnen. De hele week heb ik met regelmaat de gevoelige harde buiken. Maar het duurt geen enkele keer echt lang en het is wat ongemakkelijk maar ook niet pijnlijk te noemen. Op woensdag hebben we nog cursus beval samen, en daar melden we dat we de week erna (de laatste keer) er ook gewoon weer bij zijn. Ook bij de verloskundige wordt gezegd dat, dat voorwerk niet veel hoeft voor te stellen het kan echt nog wel een tijd duren. Daar gaan wij ook vanuit en de afspraak bij de verloskundige die staat voor donderdag 16 juli gaat ook gewoon door, daar ben ik van overtuigd.



Op zondag 12 juli wordt ik om 5 uur wakker van de harde buiken en ze zijn toch wat gevoeliger dan de week ervoor. Ze zijn in ieder geval vervelend genoeg om niet lekker meer te liggen dus ik ga er maar uit. Tot een uur of 12 gaan de harde buiken door met een regelmaat van om de 10 minuten. Misschien zijn het wel voorweeën zeg ik tegen mijn vriend. Maar ook dat kan nog een hele tijd duren en zeker omdat het nog niet pijnlijk is. Om 12 uur zijn de harde buiken gestopt en dat bevestigd wat ik al dacht dat kan nog wel 2 weken gaan duren voor die kleine komt. ’s Middags komt mijn zusje met haar vriend nog langs en heb ik mama nog aan de lijn. Ik vertel dat ik wel wat harde buiken heb maar dat is ook niet gek ik ben bijna bij de uitgerekende datum (14 juli). ’s Avonds komen nog vrienden langs. We kletsen wat en het is gezellig. Al heb ik vanaf een uur of 6 wel weer gevoelige harde buiken. Iedereen heeft tegen mij gezegd als de weeën beginnen dan voel je dat wel. Dus ach het is nog steeds voorwerk. Vriend maakt nog een hamburger voor ons klaar, want ik voelde me niet helemaal fit meer en echt honger had ik ook niet en al helemaal geen zin om eten klaar te maken. Ik stuur voor de zekerheid de verloskundige een berichtje dat het wel de hele dag wat aan het rommelen is. Dus dat het voorwerk waarschijnlijk begonnen is. Ik krijg een berichtje terug, dat ik kan bellen en dat ze standbye staat. Een vriendin belt nog en ik vertel over de harde buiken. Vriendin zegt dan zal het vast begonnen zijn. Ik lach dat nog weg. Dat zal wel meevallen hoor. Tegen 10 uur worden de harde buiken toch wat pijnlijker en ik kan niet echt lekker meer zitten. Om kwart over 10 wil ik dat onze vrienden weggaan want het begint nu wel echt zeer te doen en ik wil rust om me heen. Schat gaat nog even douchen want het lijkt nu wel wat serieuzer te worden. Misschien zijn we de komende 24 uur wel bezig. Ik ga ondertussen op de wc zitten want daar kan ik de pijn het beste opvangen. Ik verlies wat bloed dus zo meteen toch de verloskundige maar even bellen voor we de nacht in gaan. Opeens krijg ik het gevoel dat ik moet persen en omdat ik denk dat dit dan ontsluitingsweeën zijn probeer ik diep adem te halen. Dit lukt me helemaal niet en ik roep dat vriend gelijk moet komen. Ik weet ineens niet meer hoe ik adem moet halen. Gelukkig is vriend er en die doet me voor hoe ik het moet doen, langzaam lukt het me om met hem mee te doen. Hierna bellen we toch de verloskundige maar even want als dit de hele nacht nog gaat duren weet ik niet of ik dat wel kan. Vriend belt de verloskundige en terwijl hun aan de telefoon zijn krijg ik weer een wee. De verloskunidge hoort dit en zegt ik kom wel even kijken voor we de nacht in gaan dan weten we hoe of wat. Ik krijg ondertussen weer een wee en ga weer op de wc zitten. Jeetje wat zijn die ontsluitingsweeën vervelend. Dat het begonnen is weet ik nu wel maar ik ben bang voor hoelang dit nog gaat duren. Ik besluit dat ik even wil gaan liggen. Op de bank maar, al is die wel heel laag dan kan ik niet makkelijk weer omhoog dus ik besluit om naar boven te gaan. Dat is een hele onderneming en ik moet echt even uitpuffen als ik boven ben. Ik ben zo blij dat de verlsokundige onderweg is. Ik ben net op bed gekropen als de verloskundige aankomt. Vriend en verloskundige kletsen beneden nog wat en ik krijg weer een wee, Verlsokundige komt naar me kijken. Ze zegt dat ze even gaat kijken en dat ik gewoon rustig adem moet blijven halen. Nog geen seconde later zegt ze tegen vriend, ga de po maar pakken en hier zijn mijn sleutels pak even die twee tassen uit mijn auto. Tegen mij zegt ze, ik ga zo je vliezen breken en dan zullen we kijken hoe het er voor staat. Verloskundige breekt mijn vliezen en ze zegt tegen mij, bij de volgende wee mag je persen. Ik ben helemaal verbaast, heb ik al 10 cm ontsluiting?? Hoe kan dat nou. Ik voel een wee en ga dus mee persen. Dit is eigenlijk best lekker want als de wee weg is voel ik helemaal niets. De kraamzorg wordt ook nog ingeschakeld en die komt net op tijd aan om de verloskundige te helpen. Daar is het moment dat het hoofdje komt en dat vindt ik echt heel vervelend. Ik wil eigenlijk niet verder dus 1 wee puf ik weg. Daarna ga ik er weer voor en na 25 minuten persen krijg ik ineens ons kindje op mijn buik. Op 13 juli om 00:10 uur wordt onze zoon geboren. Dat het een jongetje is horen we van de verloskundige we waren niet eens bezig met het geslacht. Vriend zegt het voor de eerste keer hoe onze prachtige zoon heet. Ineens zijn we ouders, dat hadden we 3 uur eerder echt nog niet verwacht. Nu is het wachten op de placenta. Deze wil niet komen dus ik krijg een prik. Het is op het randje maar gelukkig net op tijd komt de placenta toch. Wel heb ik behoorlijk wat bloed verloren maar gelukkig niet zoveel dat ik naar het ziekenhuis moet. Dat zou pas een tegenvaller zijn. Vriend knipt de navelstreng door. Ik heb wel een paar scheurtjes opgelopen tijdens de bevalling dus heb een paar hechtingen nodig. De scheurtjes komen omdat zoon naar boven keek en nog op het laatste moment gedraaid moest worden (dat had ik dus even niet mee gekregen). De hechtingen waren heel erg vervelend echt heel vervelend maar ik had onze zoon op mijn borst en eigenlijk was ik alleen maar met hem bezig. Ik voel me super gelukkig maar ook heel erg vaag. Jeetje de bevalling is alweer voorbij. We zijn ouders van dat prachtige wezentje dat op mijn borst ligt.



Zoon wordt gewogen en de verloskundige kijkt hem na. Kraamzorg kleed hem aan. Terwijl zoon lekker bij papa ligt wordt ik geholpen om even te douchen en naar de wc te gaan. Poeh best een onderneming maar wel erg lekker. Kraamzorg verschoont ondertussen het bed en fris gewassen stap ik in een schoon bed. Daar zijn mijn twee mannen, wat gaat er een golf van geluk door me heen. Vriend belt onze ouders en Papa en mama komen gelijk even langs. Ook mijn zusje kan niet wachten en komt vanuit ********* naar ***** gereden. Wat een geluk en wat zijn we trots en blij met onze prachtige zoon. Er wordt beschuit met muisjes gemaakt en een fles champagne wordt open getrokken. We vieren de geboorte van onze zoon. Na de champagne en beschuit vindt de kraamzorg het tijd dat we gaan rusten en stuurt ze iedereen weg. Zoon ligt ondertussen heerlijk te slapen, voor hem is het ook snel gegaan. De kraamzorg zal de dag erna 's ochtends hier weer zijn en nadat zij de deur achter zich dicht heeft getrokken zijn we voor het eerst alleen met onze zoon, wij drietjes als nieuw geboren gezin.

Jeetje zo'n korte, snelle bevalling en dan zo'n lang verhaal! Sorry!

Poehhhhhhhhhhh hee, wat een verhalen!



Werd even heel misselijk na het lezen van het lichtgrijze gedeelte van AlletaJacobs, je je schreef dat je het moest overslaan, maar dat slaat natuurlijk nergens op, dan ga je het juist lezen. Dus daarna ben ik even afgehaakt



En toen weer even verder gaan lezen. Het is zo raar om dit allemaal te lezen op de vooravond van mijn eigen eerste bevalling. Ik ben inmiddels een week 'over tijd'. Vind het fijn om ook al die ziekenhuisbevallingen te lezen. Ik wil zelf graag thuis bevallen maar ben me al aan het voorbereiden op het ziekenhuis, heb het gevoel dat de baby gewoon niet vanzelf gaat komen de komende dagen.



Ik vind het heerlijk om alles te lezen en toch kan ik me er niets bij voorstellen....



Ik ben benieuwd hoe dat is als ik straks zelf bevallen ben.... dan snap ik het echt helemaal (denk ik)



Blijf schrijven!

appeltje, mooie foto! fantastisch moment is dat toch. Alle drie de keren vond ik dat zo ontzettend bijzonder.



Djoels, het komt goed, kan 4 uur duren of 20 uur, of nog langer, maar het komt goed, je kan het. Het is verdomde hard werken, en je zal gevoelens voelen die je nog nooit eerder gevoeld hebt (zowel negatief maar zeker ook positief) en dan word je beloond met het meest bijzondere gevoel ooit. Succes en zet hem op!

Binnen 3 uurtjes bevallen, 3 keer geperst en zoonlief was eruit. Zonder (kleer)scheuren ! Viel me reuze mee, maar om nou aan een 2e te beginnen, neuj. Vind het wel mooi zo, been there done that, klaar.

Djoels, ik wens je een mooie bevalling en een prachtig kind!

Ik kan niet zeggen dat de dag dat mijn dochter geboren werd de mooiste dag van mijn leven was (Meis is om 21:16 geboren). Maar het moment dat ze van in mijn buik, naar uit mijn buik, naar op mijn buik ging, is absoluut het allermooiste moment dat ik ooit heb meegemaakt. En ondanks dat mijn bevalling een 40 uur durende hel was, zou ik het zo nog een keer doen voor dat glibbermoment en dat kleine frumpie op mijn buik naderhand.

Ik heb trouwens wel een hemelse zwangerschap gehad, liep met 37 weken nog als een (weliswaar waggelende) kieviet en heb niet één keer boven de pot gehangen.

Minie, het gaat hier om FIJNE BEVALLINGEN!!! Wil je gewoon niet schrijven over de hel en zo. Ik kwam hier om energie te krijgen voor mijn bevalling!!

Dank je Lynne!



Allemaal bedankt voor de fijne wensen overigens.

1e bevalling.



Goede zwangerschap achter de rug en in de nacht van de 18e (uitgerekende datum) en de 19e wordt ik wakker (4.45) van een "kloink"geluid boven in m'n buik. Op de 1 of andere manier krijg ik het voor elkaar om van het bed af te springen en vervolgens komt er een golf vocht tussen m'n benen vandaan. Oi gebroken vliezen! Met handdoeken tussen de benen naar de wc gewaggeld en kraamverband in m'n broek gelegd. Samen met Lief nog staan bakkeleien over hoe het kraambed moest worden opgemaakt.

De weeen waren nog niet echt op gang gekomen en bedacht...dit is appeltje eitje.....

Lief naar de videotheek gegaan om filmpjes te halen en allemaal lekkere hapjes klaargemaakt (wel licht verteerbaar) Alleen op het moment dat we echt met de film wilden beginnen (rond 12.00) ...werden de weeen ook heftiger (zal de film "big fish"nooit meer gewoon kunnen kijken) Verloskundige gebeld (ook al wel eerder om te melden dat de vliezen waren gebroken) en die kwam rond een uur of 14.00 langs om te kijken hoe het er voor stond. Op dat moment iets van 2 cm ontsluiting.

Op een gegeven moment waren Lief en ik best moe, want al best lang op en vol spanning op alles wat zou komen. Rond 20.00 dachten we nog even te gaan slapen. Maar nee hoor, op dat moment dacht mijn lijf dat het wel wat zou zijn om met rug weeen te beginnen. Ik wist van gekkigheid niet meer hoe ik moest liggen en doen. Ben in de douche gaan zitten op een kruk (die we ook voor dit doeleinde hadden gekocht) en met een kneiterharde hete straal was er enigszins verlichting.

Rond 22.00 de vk nog maar eens gebeld. Weer getoucheerd en 4 cm ontsluiting. Op het moment dat ze vertelde dat het nu of heel snel kon gaan of nog heel lang kon duren....werd ik een beetje gek...want die rug weeen kon ik echt niet nog langer aan. Gezegd dat ik naar het ziekenhuis wilde voor pijnstilling. Vrienden gebeld die ons naar het ziekenhuis brachten en heb de hele tent daar volgeschreeuwd en gevloekt......

Uiteindelijk in de verloskamer, wilden ze in eerste instantie niet meteen pijnstilling geven, ik moest op een bed liggen (op m'n rug....dacht het niet) en ze wilden van alles meten.....(hartslag baby en nog wat andere dingen) ik kon alleen niet stil blijven liggen (echt met hangen en wurgen hebben ze me uit m'n kleren gekregen)

En uiteindelijk geen pijnstilling gekregen omdat ik al volledige ontsluiting had! Het autoritje was voldoende geweest (ritje van 5 minuten) voor de laatste 5 cm. Maar op het moment dat ik mocht gaan persen wilde ik niet. was er mentaal nog niet klaar voor ofzo. Maar uiteindelijk toch maar gedaan en na een flinke periode van persen (de maximale 90 minuten) is onze eerste dochter geboren. Op 20 januari 2007 om 01.02.



2e bevalling

loop al weken en weken (vanaf week 35) met voorweeen en ben er echt echt echt zat van. Het zuur komt me m'n neus uit. Ik ben er klaar mee, baby mag komen. Maar op de uitgerekende datum....het is de afgelopen weken nog niet zo rustig geweest in m'n buik als die dag.

Ik ga s'avonds bijtijds naar bed (22.00) en kom om 22.45 nog ff beneden voor een slok Gaviscon (yek) Rond middernacht komt m'n Lief ook naar bed. en op dat moment begint het.

Ik kijk het nog een half uurtje aan....maar wordt toch wel gemeen pijnlijk. Schop Lief uit bed met de mededeling dat hij de verloskundige moet bellen want het kon wel eens begonnen zijn. Beneden ben ik ik eerst met een oerschreeuw op de bank gedoken (voorover en op knieën, kon niet sneller bij een kussen komen om m'n schreeuw te onderdrukken) Daarna op een stoel gaan zitten om de weeen op te vangen.

De vk is er even na een uur en deelt mee dat we het ziekenhuis niet meer gaat halen.

Ik wordt naar boven gebonjourd en heb eigenlijk al volledige ontsluiting...op een klein randje na. De vliezen worden gebroken en het vruchtwater komt met een enorme golf naar buiten.

Daarna gaat het snel.

Ik had aangegeven graag op handen en knieën te bevallen (ivm bekkenklachten) en dat is dan ook gebeurd.

Vanaf het moment dat ik mag mee persen is het karwei in 10 minuten gepiept. Op 3 februari 2009 om 01.55 is onze 2e dochter geboren. (1 uur en 55 minuten!!!!!! een hele bevalling)

Dit wichtje wordt met een armpje langs haar linker oor geboren (wat iemand ook al zei, als en soort superwomen) maar heb er niks geen scheuren of knippen aan over gehouden.



Voor beide dames geld dat het moment dat je ze op je buik krijgt...die eerste kennismaking met dat wurmpje....is zo bijzonder.......en niet te snel laten wassen, want dat geurtje is zooooo lekker. Daar kan geen zwitsal tegenop.

Superleuk om al die positieve verhalen te lezen. Bij mij ging het ook super.



Vijf maanden geleden ben ik bevallen van mijn eerste.

Ik had flink veel harde buiken gehad de afgelopen tijd en op de bewuste dag leek er soms een spoortje pijn bij te zitten. Omdat ik zo moe ben (hoogzwanger in de zomer) ga ik uitrusten in bad.



Om 15:00 komt mijn vriend thuis uit mn werk, we kletsen en af en toe zucht ik iets weg. Soms moet ik me even goed concentreren. We doen een spelletje en hij stelt voor de vk te bellen. Is hij gek geworden? Er is niets aan de hand. Ze is in de buurt en belooft over een uurtje langs te komen, maar zegt dat er geen kind geboren gaat worden met harde buiken.



In de anderhalf uur erna komt er om de paar minuten een pijngolf langs, maar niets om me druk over te maken. Ik stel me in op een hel van 30 uur en dit lijkt er niet op. Op het moment dat de vk komt heb ik net een paar echt pijnlijke 'golven' (want weeën zijn dit toch nog niet?). Ik vraag me wel af hoe het voelt over 30 uur, dan heb ik vast en zeker pijnbestrijding nodig.



Ze kijkt hoever de ontsluiting is en het blijft stil. Ik hoop in godsnaam dat ik 'al' 2-3 cm heb en dat het begonnen is. Het blijft nog langer stil en dan zegt ze verbaasd dat ik 10 cm heb. WAT?



Ze gunt me de tijd om er even aan te wennen, maar dan neemt mijn lichaam het over en het persen begint. Het gaat helemaal vanzelf, mijn lichaam geeft het aan en ik doe mee. De vk staat erbij en kijkt ernaar, maar zegt niets. Het gaat uitstekend en na 15 minuten komt daar mijn meisje aan. Ze is geboren om 18:00, de bevalling heeft 3 uur geduurd.



Heb ik me hier al die tijd zo bang voor gemaakt? Wat geweldig, ik wil nog een keer! (maar dat doen we nog maar even niet.... haha).

Djoels schreef op 06 februari 2010 @ 14:46:

Minie, het gaat hier om FIJNE BEVALLINGEN!!! Wil je gewoon niet schrijven over de hel en zo. Ik kwam hier om energie te krijgen voor mijn bevalling!!

Lieverd, ik ben een watje en als ik het kan, kun jij het ook. En wat ik al zei, dat kleine frumpie is alles MEER dan waard! Het komt wel goed, echt waar.

Om het hele verhaal te typen is me nu even teveel werk, maar ik vind het wel leuk om te lezen dat er hier ook een paar 'Super(wo-)men' geboren zijn!



Hier ook een positieve beleving van de tweede bevalling (eerste was minders) en dus met het linkerarmpje naast het koppie. Pas een paar dagen later hoorde ik van de verloskundige die de bevalling had begeleid, dat zij haar elleboogje naar binnen moest drukken, omdat het anders wel eens heel anders had kunnen aflopen. Fiew!

dangeensuus schreef op 05 februari 2010 @ 12:07:



De beste man pakt allerlei papieren en vult deze in. Hij vraagt naar de namen en de datum. Ook moet hij de tijd weten en manlief vraagt mij , hoe laat was het ook al weer? Dus ik noem de tijd op



Ow zegt de man, u was er ook bij??



Eh....ja lieverd, ze kwam uit mijn buik, ik ben de moeder. Ik heb nog nooit iemand zo snel van kleur zien verschieten, van knalrood, tot lijkbleek, tot weer knalrood. Hij heeft zich wel tien keer verontschuldigd, hij dacht dat ik een tante was, en vond het al zo vreemd dat ik de vragen beantwoordde. Het was namelijk niet gebruikelijk dat moeders meekwamen naar dit soort dingen...of ik nog een kopje koffie bliefte. Volgens mij kon ie zelf wel een neut gebruiken

Haha..Geweldig!!!