Vertel hier over je bevallingsfeest!

Mooie bevallingen hebben jullie en wat fijn dat ik dat even mag lezen 10 weken voor bevalling! Dat geeft moed (O:

1ste was niet zo een feest.. Wie weet de 2de wel?

de eerste twee hebben we het maar niet over, want het moet een feestje zijn dus gaan we door naar de derde.



Voor alle eerste bijna moeders: dat het kind nr. 3 is maakte het wel een stuk makkelijker.



17.00 uur de buren gaan op vakantie.

Nog even uitzwaaien en ze veel plezier wensen. Loop door de straat en verrek een borrelgevoel in de buik, het zal toch niet..

Even praatje maken kus kus en rij voorzichtig.



17.15 snel naar huis.

Schat, als jij nog pizza wilt eten, dan moet je die nu gaan halen, man fietst weg en komt binnen 15 minuten terug met (echt waar) de beste pizza's van het land



17.50 pizza op.

Nog niet eerder een hele pizza in mijn mik gekregen, heerlijk. Maar het rommelen is nu echt van grote orde.



17.55 bellen met de v.k.

Ze komt zo snel mogelijk even kijken, binnen een half uur denk ze er wel te zijn. Mijn zus is vlakbij ons huis aan het winkelen, dus die haalt de andere kinderen wel even op.



18.15 de v.k. is er al.

Ik sta te puffen onder de douche, wil graag schoon aan de bevalling beginnen en de vk komt binnen (gelukkig het is de leuke uit de praktijk). Ga in bed liggen, het is zo warm.

Ojee, je hebt al 8 cm. ontsluiting, we bellen wel even met de kraam.



18.20. Alle spullen bijeen zoeken.

Alles wordt bijeen gepakt en op een strijkplank gelegd, vk vraagt zal ik de vliezen breken? dan komen de onsluitings weeen het laatste stukje goed opgang. tuurlijk doe maar.



18.21 Poep.

Ohoh, vruchtwater is groen, niet goed, baby moet er binnen een uur uit zijn.

Ik ga helemaal in mezelf, sluit mijn ogen en geef me over aan mijn weeenstorm, geen rust alleen maar weeen, weeen en nog meer weeen, heb amper meer door wat er om me heen gebeurd.

En dan komt de baby eruit, ik voel de baby naar beneden komen en pers haar in één perswee eruit.



18.33. Baby

Het allermooiste meisje van de wereld is geboren, helemaal perfect. Ben zo blij, gelukkig.

En de wereld draait nog steeds door, met mijn baby even als middelpunt.

Bedankt voor dit topic!

Ik ga binnenkort voor de eerste keer bevallen (ben nu 10 dagen over tijd). Van dit soort verhalen word ik over het algemeen wel blij

Geweldig wat een verhalen. Normaliter hoor je alleen andere verhalen. Ik ben zwanger van de tweede, en mijn eerste bevalling hoort niet in het rijtje feestverhalen thuis. Ik wist niet dat bevallen ook een feest kon zijn. Bedankt voor de verhalen.

Heerlijk om te lezen, fijn dat er ook nog positieve ervaringen zijn

Ben zelf 39 weken onderweg, dus deze verhalen geven de burger moed!

Wat heerlijk om al deze positieve verhalen te lezen. Dat had ik tijdens mijn zwangerschap moeten hebben, jee wat was ik bang voor de bevalling! En wat is het mee gevallen!



Voordat mijn vliezen op maandagavond om 1900 uur braken had ik a 24 uur weeën die vooral de laatste uren behoorlijk pijn deden, maar wel te doen.

Omdat het zo lang duurde (bij het breken van de vliezen nog maar 2 cm ontsltuiting) adviseerde de vlos mij om naar het zkh te gaan voor de nacht. Vanaf het breken van de vliezen kon ik de weeën niet meer goed aan, ik had ook beenweeën en ze leken aan één stuk te komen. Met een prik kon ik dan slapen en op krachten komen. Lief mocht ook mee. Joepie, pijnstilling!

Om 2300 uur zat de prik eindelijk. (geen leuke onderneming met fikse weeën in de auto, voor mijn gevoel was die autorit één grote wee. Mooie herinnering is wel dat vlos mij thuis hielp met aankleden en mij nog wat yoghurt voerde omdat ik al 24 u niks gegeten had)



Daar lag ik dan, op bed met die prik en ik had pijn! In gedachte vloekte ik en wenste een ruggeprik of desnoods een keizersnede. Ondertussen lag lief naast me te slapen. De weeën werden nog pijnlijker en ik werd gek. Ik schreeuwde lief wakker en sprak de magische woorden: "ik moet poepen". Lief dacht er het zijne van... wilde mij dan ook niet naar de wc laten gaan duizelig als ik was van de pethidineprik. Toch samen naar de wc gestrompeld en daar kwam bij mij heel licht het besef dat ik die drang alleen voelde tijdens een wee... het zal toch niet waar zijn? Ik durfde niet te hopen dat het nu ging gebeuren.

Om 0100 werd mijn eigen vlos weer uit haar bed gebeld en toen ze er was bleek ik al 8 cm te hebben. Ik kon het niet geloven, dacht dat het nog uren zou duren. Ik mocht zachtjes mee gaan persen, maar omdat de prik nog niet uitgewerkt was ging me dat niet goed af. Ook durfde ik niet. Ik was bang voor ingrepen, scheuren, knippen, hechtingen en nog meer horror. Vlos was hiervan op de hoogte en was geweldig, liet me rustig bij mijn positieven komen en stelde me gerust. Eindelijk was de prik uitgewerkt en mocht ik op de baarkruk. Wat geweldig, dit voelde meteen goed en mijn angst verdween ook, nu kon ik gaan werken en die vervelende beenweeën in de grond stampen. Lief zat achter mij wat ik als heel fijn, intiem, bijna romantisch heb ervaren. Tijdens de weeën mocht ie me niet aanraken, maar tussendoor masseerde hij mijn rug en schouders. Het 'staan' van het hoofdje deed pijn, maar niet zo erg als ik verwacht had. Na 40 minuten persen en bemoedigende woorden van mijn vlos werd mijn meisje geboren. "Pak haar maar" zei vlos, maar ik kon het bijna niet geloven en durfde haar niet over te nemen... vol verbazing raakte ik mijn meisje aan... daar was ze eindelijk. Lief zat nog steeds achter mij en samen hielden we haar vast terwijl ze op mijn scboot lag. (navelstreng was erg kort) Ik had het gedaan, een kind op de wereld gezet!

Ik had maar een klein scheurtje en hoefte niet gehecht te worden! Wat een opluchting!



Ben nu, na bijna 16 weken, nog steeds supertrots op mezelf én op meisje. (en laat nog een paar traantjes)

Bevalling Elfje;



We wisten al een zeer lange tijd wanneer Elfje geboren zou gaan worden , namelijk met 38 weken zwangerschap. Dit ivm met mijn trombose en de mogelijkheid om dan ook eerder te kunnen stoppen met bloedverdunners. Op datum x de laatste afspraak bij de gyn (de dag dat ik 38 weken was) om definitief de verloskamer te gaan reserveren, er was 1 voorwaarde, mijn baarmoedermond moest verstreken zijn om de bevalling die week in te kunnen gaan leiden. We wilden geen inleiding dmv een infuus of andere heftige ingrepen. En ik had geluk, mijn baarmoedermond was verstreken en ik had zelfs al 1 cm ontsluiting….jippie!



Wel op dat moment nog een candida infectie ontdekt door de gyn waar ik voor de bevalling nog even vanaf moest omdat die bacterie problemen kan veroorzaken voor het kindje na/tijdens de geboorte. Maar daar was ik zo vanaf, 1 pilletje voor het slapen gaan inbrengen en probleem opgelost.



De gyn wilde heel graag zelf bij mijn bevalling zijn, dus we moesten een datum plannen dat hij aan het werk was, ook mijn nicht (vk in het ziekenhuis) wilde de bevalling doen, dus op zoek naar een datum dat beiden aan het werk waren. Ik kon kiezen, donderdag Y of zaterdag Z, aangezien ik het zwanger zijn wel meer dan beu was, geen moeilijke keuze, donderdag Y dan.



De 2 daarop volgende nachten natuurlijk nauwelijks geslapen..spannend!

Woensdagavond dochter 1 naar mijn moeder gebracht, waar ze t/m vrijdag zou blijven. Moeilijk moment om afscheid van haar te nemen, ik ben nog nooit zo lang zonder haar geweest en er gaat zoveel veranderen in haar (en ons) leven. Gelukkig is ze dol op mijn moeder, dus dat zit wel goed. Is tevens ook afleiding voor mijn moeder, want ook die is op van de spanning (gelukkig hebben we haar pas dinsdag verteld dat de bevalling eraan ging komen).



Donderdagochtend om 6:30 bellen naar het ziekenhuis of het nog steeds oké is dat we komen (ivm eventuele plotselinge drukte). Geen probleem, of we er misschien al om 7 uur kunnen zijn. Nee dus, we liggen nog in bed als we bellen. 7:35 in het ziekenhuis. Eerst 45 min aan het CTG, even checken of alles goed gaat met de baby, en dan begint het lange wachten. Op dat moment zie ik op het CTG dat ik eigenlijk al zeer regelmatige harde buiken heb, maar niet pijnlijk. Omdat er om 8 uur overdracht is komt mijn nicht vervolgens om 9 uur bij ons om inwendig onderzoek te doen en te beslissen of de vliezen gebroken kunnen worden of dat er gel ingebracht gaat worden om de bevalling in te leiden. Vliezen kunnen nog niet gebroken worden, dus 1 portie gel ingebracht. Nog 30 min aan het CTG om te kijken hoe de baby hierop reageert en dan mag ik nog even aan de wandel. Dat doen we dan ook maar, even lekker door het ziekenhuis hobbelen. Wat een saai klein rondje word, want er is daar echt niks te beleven. Ik voel wel lichte activiteit (krampen) in mijn buik en rug, maar hoef nog niks weg te zuchten. Om 11:30 moet ik weer aan het CTG om te kijken hoe het er voor staat. Op het CTG zien we nu wel echte weeën. Nog steeds niet erg pijnlijk, maar het zijn weeën.



Om 12 uur het volgende inwendig onderzoek om te kijken hoe het ervoor staat. Al 3 cm ontsluiting, wauw..dat gaat snel (en redelijk pijnloos).

Mijn vliezen worden door mijn nicht gebroken, alle mensen wat een plas water komt eruit zeg, echt werkelijk alles zit onder en is drijfnat, ik wist dat ik veel vruchtwater had, maar ook mijn nicht had veel verwacht, maar dit was wel erg veel. Het geeft wel direct wat ontspanning aan mijn buik, de druk is er even af. De weeën worden eigenlijk direct heftiger nu, elke minuut wel eentje en pijnlijker, met name mijn rug voelt niet fijn aan. Door op mijn linkerzij te gaan liggen met een kussen onder mijn buik is het goed vol te houden, ik hoef nog steeds niet te puffen. Op het hoofd van Elfje is een hartslagmeter aangebracht zodat ze haar conditie goed in de gaten kunnen houden, wij kunnen op onze kamer ook de hartslag zachtjes horen. Een prettig gevoel.



Om 12:30 word het echt menens, de weeën worden echt heel pijnlijk en het puffen is begonnen. Gaat erg goed, ik raak niet in paniek en vraag Partner om me te zeggen wanneer de wee het hoogste punt bereikt heeft en af gaat nemen, zo weet ik dat ik het ergste weer gehad heb. Het doet echt pijn nu, mijn nicht komt weer kijken hoe het gaat, al 5 cm ontsluiting, dat gaat wel erg snel en had ik niet verwacht. Ze verwachten het kindje nu binnen 2 uur in handen te hebben krijg ik te horen. Moet zeggen dat ik er even van schrik, ik had zo’n uur per cm gedacht, maar door de snelle opvolging van mijn weeën gaat de ontsluiting snel. Goed nieuws dus.



13:00 uur, de weeën zijn niet meer te houden, ik heb echt pijn en wil een ruggenprik, dit is niet leuk meer, ik ga zeuren bij mij nicht, die zich vervolgens vakkundig uit de voeten maakt omdat mijn bevalling veel te snel gaat om nog een ruggenprik te kunnen zetten, maar me beloofd dat ze even gaat informeren. Achteraf blij dat ze dit gedaan heeft, op dat moment stukken minder. De gyn is ook nog even geweest, weer zeur ik om een ruggenprik, ook hij maakt zich vakkundig uit de voeten en zegt bij mijn nicht te gaan vragen waar de ruggenprik blijft. Achteraf blijkt dat de gene die de ruggenprik zou moeten zetten wel op de afdeling is geweest en mocht ik bij het volgende onderzoek nog steeds 5 cm hebben, er dan direct een ruggenprik gezet zou worden.



13:15 uur, weer inwendig onderzoek, nu al 7 cm ontsluiting. De weeën zijn heftig en pijnlijk. Zittend op een stoel wel goed op te vangen. Mijn ontlasting zit dwars, heb daar ook last van, maar kan het niet kwijt, een kwartier op de po gezeten, maar geen resultaat. Moet zeggen dat ik me ook zeer onprettig voelde om te midden van de verloskamer en een verpleegkundige en Partner in de buurt op zo’n ding te moeten, maar er was geen keus.



13:30 uur, 8 cm, ontsluiting wil niet verder, de ontlasting moet er echt uit om verder te komen. Er word besloten tot een klysma. Het inbrengen daarvan was een meevaller, merk je eigenlijk niks van. Direct weer op de po gezet en eindelijk begon het te stromen, wat een opluchting. Alleen voelde het ineens raar in mijn buik, wat bleek persdrang. Wat voelde ik me op dat moment ongelukkig, op een po met persdrang, en een verpleegkundige die je billen af staat te vegen. Ik was echt even bang dat de baby er al uit zou komen. Snel weer terug op bed, mijn nicht nog even kijken, ja, 10 cm, het echte werk mocht beginnen. En wat een verademing die persweeën ten opzichte van de gewone weeën. Tijdens het persen begon de hartslag van Elfje telkens gevaarlijk te dalen, er was dus haast. Er is snel een knip gezet en een vacuüm(kiwi) op het hoofdje van Elfje gezet door de gyn die ook binnen kwam rennen en om 14:19 was ze geboren en begon direct te huilen.



Alles was gelukkig in orde. Voor de apgar haalde ze eerst een 8, toen een 9, en uiteindelijk een 10. Ze heeft lekker nog een uurtje bij mij op de borst gelegen.

Ook het genezen van de knip ging snel op dag 2 van mijn kraambed kon ik alweer redelijk zitten en na dag 5 was het al helemaal niet meer pijnlijk.



Al met al kijk ik terug op een zeer snelle en eigenlijk ook romantische bevalling samen met mijn partner, we hebben het echt samen gedaan, er zijn maar op heel korte en weinige momenten anderen in de kamer geweest.

Twee keer bevallen, twee keer feest!



Bij de eerste in totaal 9 uur bezig geweest, de weeen begonnen om 1 uur 's nachts, ben het bed uitgegaan (manlief laten slapen, leek me wel handig als hij uitgerust zou zijn met al het kraambezoek ). Tot een uur of 5 bouwden de weeen zich heel rustig op, ben een keer onder de douche gegaan, om 5 uur ben ik de woonkamer gaan herinrichten omdat ik geen goede 'hangplek' had, ik MOEST gewoon ergens overheen hangen, dus de bank van de muur gehaald. Om 6 uur weer onder de douche gekropen met weeen die om de twee minuten kwamen. Gelukkig het uur daarvoor al braaf om de drie minuten, dus de verloskundige mocht gebeld worden. Man wakker gemaakt met de mededeling dat hij moest bellen (ik stond ten slotte te douchen). Hij nog heel slaperig opmerken dat dat pas hoeft als de weeen om de twee, drie minuten komen (ik blij dat hij dus wél wat opgepikt had van mijn spoedcursus 'bevallen', maar pissig omdat hij niet meteen uit bed sprong). Maar mijn vloeken maakte hem wel goed wakker, verloskundige was er een uur later. Op dat moment 7 cm ontsluiting (was om 7 uur), en braaf volgens het boekje over de laatste 3 centimeter 3 uur gedaan. Was prima te doen, moest wel af en toe draaien, want last van mijn rug. Niemand praatte, man en verloskundige, en later kraamverzorgende waren allemaal op de kamer, maar ze lieten me heerlijk met rust, precies wat ik nodig had. Om kwart over negen opeens ontzettende persdrang, wat ook mocht gelukkig want volledige ontsluiting. Kwartier persen... en het allermooiste was dat de kerkklokken begonnen te luiden toen onze dochter geboren werd!! (het was een zondagochtend). Nog steeds elke zondagochtend als ik die klokken hoor....

Schade: twee hechtingen, en naar later bleek een scheef gegroeid bekken...



Tweede bevalling dan. Elf dagen over tijd, helemaal spuugzat van het zwanger zijn. Met dochter op zaterdagochtend naar de dichtbijgelegen winkelstraat gelopen (wandeling van 2 kilometer, ELF dagen over tijd, he) en mobieltje ook nog vergeten Met man afgesproken dat hij ons om elf uur zou oppikken aan het einde van de winkelstraat, want dan zou ik in totaal 4 kilometer gelopen hebben, vond ik wel genoeg. Nog een rondritje met de auto, het was heerlijk weer, dus we dachten nog even een visje te halen en die bij het strand op te eten. Man is de auto uit om de vis te halen bij het stalletje als ik opeens denk EN NU WIL IK NAAR HUIS!! NU, NU, NU!!!

Dus.. man komt met de vis aanlopen, ik hoefde alleen maar te zeggen dat ik dus NU naar huis wilde. Gezicht sprak boekdelen denk ik, en ook al was er in de verste verte geen wee te bekennen, rechtsomkeert naar huis met een brullende kleuter op de achterbank die naar het strand wilde.. tja...

Thuisgekomen naar de wc, en zodra mijn billen de bril raakten, kwamen de weeen los. Gewoon DIRECT om de twee, drie minuten. Maar ik dacht... zo'n vaart zal het niet lopen, toch? Ben gaan douchen, ondertussen die weeen wegzuchtend (opvangen is er écht niet bij, zoals al eerder een keer verteld is). Dochter kwam af en toe checken hoe het met me ging en ging ook blij met me meepuffen als ik zo'n wee aan het wegzuchten was. Mooie herinnering is dat!! Man bleef wijselijk uit mijn buurt (scheldkannonade van de eerste keer stond hem nog goed bij). Na anderhalf uur riep ik hem dat hij toch maar moest bellen. Verloskundige woonde om de hoek, die was er binnen een kwartier. Ik stond nog poedeltjenaakt onder de douche, maar ze moest uiteraard checken hoe veel ontsluiting ik had. Echt, zodra de douche uitging, werd het even natuurgeweld. Ik moest echt kruipen naar het bed, had niet eens de tijd om tussen de weeen op te gaan staan, want er was geen tijd meer tussen de weeen. Bleek ook al op acht centimeter te zitten, en zodra ze toucheerde, braken ook de vliezen. Helaas, meconium, maar gezien het geweld van de weeen was er écht geen tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Ze had (intuitie misschien) haar volledige uitrusting meegenomen toen ze bij ons kwam, dus ze hoefde ook niet naar de auto om spullen te halen, wat maar goed was ook, want die laatste twee centimeter waren met een klein kwartiertje weg. Harttonen van zoon vielen alleen opeens weg (waarschijnlijk door het indalen, maar in combinatie met de meconium wilde verloskundige geen risico lopen) en zoon MOEST er met de eerste perswee uit. Ik heb serieus nog nooit zó hard gewerkt, want moest doorpersen nadat de wee weg was. en dan doet het zeer... maargoed, verloskundige gaf me nog één aanmoediging (ik zie hem!!) en die had ik nodig voor dat allerlaatste zetje. En toen was hij er, onze mooie zoon! Heeft een half uur moeten huilen van de verloskundige vanwege het meconium, maar aangezien hij meteen een Apgar van 10 had, goed op kleur was en goede saturatie had, mocht hij thuisblijven.

Schade: 6 hechtingen waarvan er 2 meer voor het cosmetische effect waren dan nodig, maar ze was toch bezig

Voordeel: door goede fysio is het scheefgegroeide bekken na deze bevalling weer helemaal uitgelijnt!

Twee keer bevallen en twee keer ging het snel.



De eerste bevalling begon met gebroken vliezen (37 wkn 1 dag).De vk constateerde dat ik 2 cm ontsluiting had. Drie kwartier later kwam de eerste wee. De weeen waren meteen heftig. Anderhalf uur later kwam de verloskundige terug en toen had ik volledige ontsluiting. Ik heb 3 keer moeten persen en toen was onze zoon geboren. Niet ingescheurd.



De tweede bevalling begon wederom met gebroken vliezen.(37 wk 5 dagen).Ditmaal kwamen de weeen niet op gang. Omdat het vruchtwater groen was is de bevalling ingeleid in het ziekenhuis.

Ik had toen al 2cm ontsluiting. Omdat de eerste bevalling zo snel gegaan was gaven ze maar weinig weeenopwekkers. Dat resulteerde ook in niets dacht ik... Toen ik meende iets te voelen wat op weeen lijkt heeft de verloskudige gekeken hoeveel ontstluiting er was. Dat was toen 4 cm. 15 minuten later moest ik nodig naar het toilet en meteen er na nog eens. Op het toilet kreeg ik enorme persdrang.....ik voelde het hoofdje naar beneden schieten. Er schoot maar 1 gedachte door mijn hoofd........ophouden! Zo snel mogelijk liep ik terug naar het bed en toen ik daar op mij zij lag schoot het hoofdje eruit en even later toen ik naar mijn rug draaide de rest. Niets ingescheurd. Echt een droombevalling!

Nou, mini1 deed er 2 dagen over om tevoorschijn te komen en hij is nu nog steeds nergens op tijd. Mini2 was dan weer bijna 10 weken te vroeg en die kan echt ontzettend goed drammen en d'r zin doordrijven.

Lala1979, volgens mij staat de naam van je dochter in het je verhaal. Omdat je verder spreekt over elfje, lijkt me dit niet de bedoeling....

Ohhh doe mij het verhaal van Postzegel, eerste bevalling in drie uur!



Heerlijk jullie verhalen, het blijft heel fijn om te lezen allemaal!

Dank ik zie er ineens veel minder tegenop! Er bestaan dus ook mooie bevallingen/bevallingsverhalen

Mijn eerste bevalling ging al vlot, maar de tweede was nogal een flitsbevalling.



Zaterdagochtend rond 7.45 uur word ik wakker van gerommel in mijn buik. Zou het beginnen? Vorige keer rommelde het ook een hele dag en werd de kleine meid 's nachts geboren, dus dat zal nu ook wel zo zijn... Man en dochter liggen nog te slapen, dus ik ga rustig douchen. Nog ff mijn benen scheren enzo. Als ik rond 8.15 uur aangekleed ben, wordt de rest ook wakker.



Eerst maar gezellig ontbijten, want dit zal wel het laatste weekend met z'n drietjes te worden, daar moeten we nog even van genieten...



Terwijl ik brood sta te smeren voor dochtertje, begint het toch wel een beetje pijn te doen. Nu al? Het moet toch eerst een dag rommelen? Hoe zit het dan met ons gezellige weekendje met z'n drietjes?



Om 8.45 uur VLK gebeld, (hoewel in het boekje staat dat ik mag bellen als ik een uur lang regelmatige weeën om de 6 minuten heb, bel ik toch maar, want ze komen al om de 3 minuten. Vergeet dat uur maar, dit doet pijn) Ze is nog bij een andere vrouw, maar hoort wel aan mijn stem dat het menens is. Ze komt eraan.



Om 9.10 uur is VLK er, maar ik ben nog even mijn tas aan het pakken. Waar is ook alweer de reservebatterij van de camera? Heb ik genoeg kleertjes ingepakt? De VLK zegt dat ik dat zometeen ook nog wel kan pakken, ze wil me eerst even controleren.



Ik maak geen haast en om 9.20 uur controleert ze me en zegt: Blijf maar liggen, je hebt 10 cm ontsluiting. Bij de volgende wee mag je gaan persen. WAT? Hoe kom ik nou ineens aan volledige ontsluiting? 1 cm per uur was het toch? Mijn vliezen zijn nog niet eens gebroken!



Tijdens het persen breken mijn vliezen (dat voelde echt als een waterballon die knapt, zó vreemd) en bij de 5e perswee is mijn mannetje geboren, om 9.40 uur.



Dat laatste weekend met z'n drietjes werd dus het eerste weekend met z'n viertjes...

Overdag nog naar de kermis geweest alwaar man een prachtig knuffelbeest had gewonnen voor me, nog boodschappen gedaan en op visite bij mijn moeder.

's avonds in bed om 24.00 uur moest ik naar de wc en daar kwam vruchtwater uit ipv een plas (huh??)

Man belde naar verloskundige, want erg onervaren, wat moeten we doen?

We kregen te horen dat het allemaal nog wel even zou duren en we moesten de weeen maar eens een beetje in de gaten gaan houden. Twee uur later maar weer eens gebeld, omdat het naar mijn gevoel wel ERG hard ging! Zat op wc en kon de weeen niet aan. VK toch maar gekomen, ze kwam om 2.30 uur binnen, trok haar handschoenen aan, voelde en zei: Persen maar!!

Binnen 6 minuten was daar onze zoon.

Zou het zo nog eens doen!

Hoi dames, ik ga ook vertellen..

mijn eerste bevalling was een nachtmerrie. te vroeg, te lang, infectie, inleiding, pijn, kind slechte start, 2.5 l bloed verlies bij mij, stukje placenta gebleven in de baarmoeder (en dat was pas 3 maanden na bevalling ontdekt), noem maar op...Toen ik 8 weken zwanger van mijn tweede kind voor het eerst bij de VK zat, zei ze verbaasd (na het lezen van mijn papieren van vorge zw-schap en bevalling) "Wow, en toch ging je voor de tweede kindje!".

Maar ik heb me ingesteld, dat deze keer alles 100% goed moet gaan. En zo was het ook. Om 17 uur had ik -ineens - weeen meteen om 5 minuten. Om 24 uur nog steeds hetzelfde, nog steed 5 min tussen de weeen, alleen wat sterke. Vk gebelt, 1 cm ontsluiting. Ik heb de heel nacht achter PC gezeten, dan ging naar de zolder om wat was te strijken (kon niet in slaap vallen, was te pijnlijk om te liggen). Om 6 uur s'ochtends mijn man wakker gemaakt omdat het toch te pijnlijk was aan het worden, VK kwam om 7 uur, was 3 cm ontsluiting, steed 5 minuten tussen de weeen. Mijn oudste wakker, gegeten en toen vroeg hij mij of ik met hem nog even kan voetballen in de huiskamer (dat doen we met de jongens dus). Ik, met enorme pijn en grote buik, toch even een balletje schoppen met hem ..ha-ha..Om 8 uur heeft man-lief de oudste naar de gastouder gebracht, ik VK gebelt, ze kwam tegen 9 uur, ik had 5 cm ontsluiting. Rusitg in de auto ingestapt en naar de ziekenhuis gereden. Ik kon nog wel praten met de VK in de auto tussen de weeen. Op afdeling had ik 7 cm, ging liggen, heel veel pijn, maar nog steeds 5 minuten tussen de weeen, dus kon in die 5 minuten een beetje bijkomen. Wat ik leuk vond dat ik steeds (in vergeliking met mijn eerste bevalling) het gevoel had dat ik alles onder controle heb en echt bewust alles meemaak. Met 8 cm vroeg de VK of ze de vliezen kan breken, zodat het wat sneller ging. Dat heeft ze dus gedaan, de laatste 2 cm waren enorm pijnlijk,maar het duurde echt 10 minuten tot ik kon gaan persen. Dat ging wat moelijker omdat het kindje niet optimaal stond (met de foute maat van zijn hofdje), maar toch naar een uur persen op de baarkruk was onze 2de zoon geboren met een Apgar van 9/10. 2 uur na de bevalling zatten we al in onze huiskamer met 4 kg geluk in de Maxi-cosy.

.

Ingeleid maar geen reactie op de gel gekomen.



Volgende dag een spoedkeizersnede. Paar uur later mijn prachtige Dochter in mijn armen (heel kort want in couveuse).



Hele vriendelijke lieve anestesist (fuck hoe schrijf je dat), gynaeocologen en verpleegkundige waren allemaal zo professioneel en vriendelijk. Weekje ziekenhuis gehad en na paar weken Dochter ook op kunnen halen. Had me geen betere zorg kunnen wensen.



Geen wee, scheur of ruptuur gehad, teken volgende keer weer voor een KS! Vond het herstel ontzettend meevallen. Had enkel dramaverhalen gehoord maar voelde me zo snel al beter.



Wilde absoluut in het ziekenhuis bevallen (had ook medische indicatie dus toch geen keuze) en mijn volgende bevalling gaat zeker weer in het ziekenhuis plaats vinden (mag van gyn niet thuis bevallen). Ben blij dat geen weeën heb hoeven timen, stressen tot de VK komt etc. Ook geen troep in bed etc.



Kortom: zou het zo overdoen!

Wat een leuk topic, zit helemaal te genieten en heb net weer mijn bevallingsfoto's gekeken.



Mijn feestje van zeven weken geleden:



4:15; hé, dat lijkt wel een wee. Het zal wel niet, want bij de vorige bevalling was ik twee en een halve week over tijd en nu is het de uitgerekende datum.



Weeën blijven de hele dag komen zo om het kwartier, half uur, tien minuten. Geen enkele regelmaat dus.

Ik maak de huiskamer schoon en bel mijn ouders.

Klaag dat ik het zat ben. Tijdens het bellen heb ik een serieuze wee.



15:00; tijdens het middagdutje van mijn 18 maanden oude dochtertje begint het iets serieuzer te worden. Ik bel mijn man op en zeg dat ik geen zin meer heb om voor haar te zorgen en dat ik steeds meer last begin te krijgen.



16:00 komt hij thuis en gaat hij samen met mijn dochtertje boodschappen doen en de nieuwe vriezer vol te gooien.

Ik ga douchen en krijg weeën die wat pijnlijker zijn, maar nog niet echt bijzonder vervelend.



17:00

Ze komen weer thuis. Mijn man roept me voor het eten. Ik zeg: "schiet maar op met alles, ik wil dat de kleine naar bed gaat."



18:15 ligt ze in bed en mijn man belt om 18:30 de verloskundige.

Hij zegt dat de weeën om de twee minuten zijn, maar eigenlijk zit er geen tijd meer tussen.

Ze is er om 18: 45. Ziet me puffen en stuurt mijn man naar beneden voor kruiken en emmers met vuilniszakken.

Beetje onzin denken we allebei ( met mijn 24 uur durende vorige bevalling nog vers in het geheugen)

De verloskundige toucheert en mijn man komt terug. Ze zegt: "raadt eens hoeveel; 10 cm"

"Meer kan het toch niet worden? " zegt hij.

Ik mag persen.

Ja, daag, daar heb ik nog helemaal geen zin.

Ben ik nog helemaal niet aan toe.

1 minuut later krijg ik een perswee en denk; "ok dan maar, ben ik er ook weer vanaf" en twee persweeën later is ze er.



Dan is het weer zo gaaf en mooi en bijzonder en alle woorden die je niet kan zeggen:



Mijn kleine lieve schat, nat en glibberig op mijn buik.

Een boze kreet en ze pakt verontwaardigd mijn tepel.

En drinkt met een tevreden gezicht.



Even later een schok: jullie dochtertje heeft het syndroom van down.

De wereld zakt onder onze voeten weg.

Wat moeten we nu.

Dat willen we niet.

Maar de volgende dag weten we zeker: "jij bent ons lieve meisje, onze schat en we zullen altijd voor jou vechten".



Nu is het zeven weken later en we genieten met volle teugen.

Ze is zo lief. Kijkt ons aan en heeft wondermooie lachjes.

Ligt te dutten in de draagdoek en houdt haar grote zus in de gaten.

Helemaal gezond en wel.

Op het geboortekaartje staat; "met zijn vieren gaan we verder met syndroom van Down" en "we zijn blij en gelukkig met jou"

Wat een prachtige verhalen!Ik heb in 1 keer het topic uitgelezen. Mijn eierstokken hebben nog nooit zo hard gerammeld Ik hoop dat ik over een tijdje een zelfde soort verhaal kan vertellen!

wauw, wat een topic. Idd eleonora, als je zelf een ....bevalling hebt gehad is het echt heeeeeeeeeel fijn om deze verhalen te lezen.



Djoels veel succes! Op een droombevalling!



(en molie gaat nasniffend naar bed)

molie schreef op 10 februari 2010 @ 21:39:

wauw, wat een topic. Idd eleonora, als je zelf een ....bevalling hebt gehad is het echt heeeeeeeeeel fijn om deze verhalen te lezen.



Djoels veel succes! Op een droombevalling!



(en molie gaat nasniffend naar bed)

eh molie, 't kind is er al heur

Lang geleden, toen ik nog erg jong was kreeg ik mijn eerste. En de wwww deden helemaal niet zoveel pijn maar ik hield wel braaf bij hoe vaak ze kwamen. Best vaak. Te vaak om te slapen. De vader van dit kroost vond het maar aanstelerietus en ging naar bed. Waar ik hem ’s ochtends uit haalde omdat ik heus al een uur om de drie minuten een wee had en hij de verloskundige moest bellen, want in mijn boekje stond dat hij dat moest doen. Daar had hij helemaal geen zin in. Toen werd ik een beetje boos en zei dat hij een flapdrol was. Dat vond hij zo stom van mij dat hij toen helemaal niet meer wilde bellen, als ik zo onaardig kon doen kon ik volgens zijn redenering ook wel zelf bellen. Toen vond ik hem een nog grotere flapdrol, maar hij had wel gelijk want uit pure nood heb ik toen zelf maar gebeld.

De verloskundige reageerde op mijn “ik denk dat het begonnen is” met geruststellende woorden. Dat het een eerste kindje was en dat het nog wel een dagje zou duren. En dat ze in de loop van de middagdag wel even langs zou komen. Flapdrol was gerustgesteld en was nu toch wakker dus kwam uit bed. Vertelde me dat zijn moeder nog langs zou komen. Toen ging ik letterlijk over mijn nek. Op elke wee. Flapdrol ging in de lief-en-behulpzaam-stand en liet een bad vollopen. Waar ik zielsgelukkig indook en na drie seconden al weer zat van was. Het braakt zo ongezellig in bad.

Toen ging de bel “stuur haar weg!” riep ik, want ik wist inmiddels zeker dat ik geen zin had in mijn schoonmoeder. Gelukkig luisterde de aanstaande vader niet naar me en liet de verloskundige gewoon binnen., want die stond voor de deur. Ze had besloten om toch even voor haar ochtendvisites langs te komen.

Ze voelde even en vroeg “raad eens?” Daar begreep ik niets van. “Het is een verrassing” Begreep ik nog minder van, maar keek wel angstig om me heen uit angst dat Hennie Huisman de kamer in zou huppelen met een verre tante waarvan ik nog nooit geweten had dat ik die miste in mijn leven. Ik had echt geen idee waar ze het over had. “je hebt al negen centimeter ontsluiting” Vond ik helemaal geen goed nieuws, omdat ik ik nog heel wat stapjes uit mijn boekje miste. Waar was mijn vruchtwater, mijn slijmprop, mijn persdrang?

Co-assistent kwam binnen, een donkere man. Ik op de baarkruk met verwekker achter me en die assistent maar zeggen “drukkendrukkendrukken” Vond ik nogal onzinnig, wat dacht hij dan dat ik aan het doen was? Verwekker begreep het wel, die drukte volgens mij harder dan ik. Hij kan zich best inleven als hij dat wil hoor.

Lieten ze me met een spiegeltje zien dat het hoofdje stond. Pas toen begon ik te beseffen dat ik een kind kreeg. Wat ik even later zonder enige moeite ook kreeg.

En mijn eerste gedachte toen ik naar het kind keek was dat het een neger was. Krullerig zwart plakhaar, een boxersneusje… Ik heb letterlijk gedacht ‘maar dat kan helemaal niet, ik heb helemaal niks gedaan met een neger!’ Misschien dat het kwam omdat ik al 30 minuten keek naar een donkere man, maar dit waren dus echt de eerste gedachten over mijn kind.

Daarna bedacht ik me dat ik eens moest voelen of er iets tussen de beentjes zat. Een hele lange piemel voelde ik. Een heeeeeeeele lange piemel. Toch maar even kijken. Die piemel was de navelstreng en ik was zojuist bevallen van het mooiste meisje van de hele wereld. En de liefste. En de slimste. En dat is ze nog steeds.

Jaren later kwam nummer twee.

Ik was inmiddels ervaren moeder en wist nu van tevoren dat ik zou moeten braken bij de laatste centimeters ontsluiting. Want dat hadden ze me na de eerste achteraf verteld, dat dat heel normaal was. Niet dat ik me er op verheugde, dat niet, maar ik vond het wel handig als indicatie voor hoe ver ik was. Dus toen ik keurig op de uitgerekende datum ’s ochtends met www wakker werd heeft manlief mijn dochter naar school. Ik ga even douchen. Dan komen best wel stevige wwww, maar met een beetje kreunen goed op te vangen. Dr komt ook een bel vol vruchtwater uit mijn doos hangen. “net als bij een schaap” weet ik manlief te melden. Want ik heb heel wat lammetjes geboren zien worden. Die bel doet het trouwens best goed als stressbal. (manlief is nooit helemaal bekomen van dit beeld)

Kwartiertje later zeg ik manlief dat hij verloskundige moet bellen. Wat hij braaf doet. Verloskundige wil mij spreken/horen. Monter weet ik haar te melden dat ik een kind krijg maar dat het nog wel even zal duren omdat ik nog niet in mezelf gekeerd ben en ook nog niet hoef te kotsen. Ze zou in de loop van de ochtend wel even langskomen.

Na 5 minuten moet manlief die dame weer bellen van mij om te melden dat ze nu moet komen. NU!

Na nog 5 minuten moet hij haar bellen om te melden dat ik persdrang had en dat niet lang zou kunnen stoppen. Gelukkig reed ze net mijn wijk binnen. En gaf ze manlief korte gerichte opdrachten als verwarming hoog zetten en kruiken maken.

Ze kwam binnen, keek naar me en zei dat het goed ging en dat het kind er zo zou zijn. “Ga maar even liggen”. “maar ik wil op de baarkruk” “Daar is helemaal geen tijd meer voor, hij is er zo”

En ja, een floepje later, toen de verloskundige net twee minuten binnen was, had ik naast een fantastische dochter ook een geweldige zoon. Zonder braken, ik wist niet dat het kon!