Kinderen
alle pijlers
Wijze moeder raad gevraagd
woensdag 6 oktober 2010 om 10:02
Ik vrees dat dit een 'van me afschrijf' topic wordt. Over iets meer dan twee maanden verwachten wij een kindje. Tot nu toe verloopt de zwangerschap voorbeeldig en hoor je mij niet klagen. Waar ik wel erg over in zit, is wanneer het kindje er eenmaal is, ik het kindje meteen al 'los' moet laten (ja duh). En ik weet dat dit gevoel heel normaal is, maar ik wil dit niet zo'n groot probleem voor me laten worden. Ik ben een ontzettende controlfreak en van het idee dat andere mensen op mijn kindje passen word ik al helemaal zenuwachtig.
En dan nu het van me afschrijf gedeelte: op de een of andere manier prikkelt mijn schoonfamilie me hier enorm in. Voor mijn gevoel zijn ze erg claimerig, weten ze alles beter en moet ik het allemaal maar toestaan. Mijn vriend ziet dit probleem niet zo, en vind dat ik het groter maak dan het is. Dit is ongetwijfeld zo, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds een enorme bewakingsdrang heb, juist tegenover mijn schoonfamilie. Enkele voorbeelden? Mijn ouders zijn bij de nekplooimeeting aanwezig geweest, omdat mijn vriend moest werken en geen vrij kon krijgen. Toen alles goed bleek te zijn heb ik dit rond verteld in mijn omgeving. De reactie van mijn schoonmoeder was: goh, ik had daar ook bij wel bij willen zijn. Hmm. Kan ik me best voorstellen, maar ik wilde het toch echt alleen met mijn ouders doen in dit geval. Vervolgens hoor ik via drie andere 'bronnen' dat ze zo graag bij een echo aanwezig wil zijn. Ik kan het me ontzettend voorstellen, maar wat me prikkelt is het feit dat ze het van me verwacht en er via via om vraagt. Ik voelde me op die manier gepasseerd, omdat ik het nu niet meer spontaan kon aanbieden voor een andere echo. Om haar tegemoet (misschien niet het juiste woord) te komen hebben we haar uitgenodigd voor een 4D echo. Dat was allemaal leuk, maar ergens ook wrang.
Voor mijn gevoel claimt ze het kindje door het haar kleinkind te noemen in mailtjes, op te bellen dat ze het zo jammer vind dat we zo ver weg wonen en nu niet zomaar even langs kan wippen om het kindje te zien, zichzelf als oppas in te schakelen etc. Hmmm.
En nu ik dit zo teruglees valt het eigenlijk best wel mee. Eerlijk is eerlijk (
). en is het lief bedoeld. Want ik moet me echt heel gelukkig prijzen dat het kindje door iedereen zo gewenst is. Goed. Ander voorbeeld. Met mijn schoonvader kwam ik laatst opeens op het onderwerp bevallen uit. Ik vertelde dat ik inmiddels niet meer voor de ruggeprik wilde gaan, maar voor een tussenoplossing. Zijn antwoord was dat ik de bevalling absoluut zonder pijnstilling moest doen, want dat is veel beter. Dat moest ik van hem aannemen. Eeeeh? ''Hoeveel kinderen heb jij op de wereld gezet?'' Goed. Ik ook nog geen, maar het is mijn lijf en mijn polonaise. Waarom moet hij dan zonodig zijn mening er bovenop drukken? De laatste tijd heb ik alleen maar van dit soort ergelijke discusses met hem. Ik voel me dan niet serieus genomen en daardoor ga ik weer lopen twijfelen of ik het allemaal wel goed doe.
Nog een voorbeeld: mijn schoonzusje doet een opleiding tot kraamverzorgende. Nu weet ik al dat van ons wordt verwacht dat we haar vragen bij de kraamperiode, want dat is zo lekker leerzaam en leuk voor haar. Eens, maar ik heb dat liever niet. We hebben geen professionele relatie met haar en ik zal door mijn eigen ervaring in de zorg niet zo snel dingen van haar aannemen (slecht van mij. Ik weet het).
Gisteren heb ik het er over gehad met mijn vriend en hij kon zich niet helemaal inleven in mijn gedachtengang. Hij vond het geen probleem dat anderen redelijk snel op ons kindje zouden passen. Hij wist me zelfs nog te vertellen, dat als alles goed gaat, hij gewoon anderhalf week na de bevalling gezellig met me naar de biosoop wilde gaan, omdat er ook in onze relatie moet worden geinvesteerd. En natuurlijk is dat laatste meer dan waar: maar niet zó snel!!! Het komt er op neer dat mijn omgeving een sneller tempo heeft dan ik en dat benauwd me enorm.
Als ik dit terug lees, klinkt het allemaal niet zo zwaar als het voelt. Punt is wel, dat ik er mee zit en graag een oplossing wil vinden voor mijn gedrag/gedachtengang.
Hoe hier mee om te gaan? Hoe zorg je er voor dat je ook nog een beetje fatsoenlijk kunt leven, zonder als een feeks over mijn kindje te waken? En wat is het toch dat zo prikkelt als het over mijn schoonfamilie gaat? Vooral dat laatste ergert me...
Alvast bedankt
En dan nu het van me afschrijf gedeelte: op de een of andere manier prikkelt mijn schoonfamilie me hier enorm in. Voor mijn gevoel zijn ze erg claimerig, weten ze alles beter en moet ik het allemaal maar toestaan. Mijn vriend ziet dit probleem niet zo, en vind dat ik het groter maak dan het is. Dit is ongetwijfeld zo, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds een enorme bewakingsdrang heb, juist tegenover mijn schoonfamilie. Enkele voorbeelden? Mijn ouders zijn bij de nekplooimeeting aanwezig geweest, omdat mijn vriend moest werken en geen vrij kon krijgen. Toen alles goed bleek te zijn heb ik dit rond verteld in mijn omgeving. De reactie van mijn schoonmoeder was: goh, ik had daar ook bij wel bij willen zijn. Hmm. Kan ik me best voorstellen, maar ik wilde het toch echt alleen met mijn ouders doen in dit geval. Vervolgens hoor ik via drie andere 'bronnen' dat ze zo graag bij een echo aanwezig wil zijn. Ik kan het me ontzettend voorstellen, maar wat me prikkelt is het feit dat ze het van me verwacht en er via via om vraagt. Ik voelde me op die manier gepasseerd, omdat ik het nu niet meer spontaan kon aanbieden voor een andere echo. Om haar tegemoet (misschien niet het juiste woord) te komen hebben we haar uitgenodigd voor een 4D echo. Dat was allemaal leuk, maar ergens ook wrang.
Voor mijn gevoel claimt ze het kindje door het haar kleinkind te noemen in mailtjes, op te bellen dat ze het zo jammer vind dat we zo ver weg wonen en nu niet zomaar even langs kan wippen om het kindje te zien, zichzelf als oppas in te schakelen etc. Hmmm.
En nu ik dit zo teruglees valt het eigenlijk best wel mee. Eerlijk is eerlijk (
). en is het lief bedoeld. Want ik moet me echt heel gelukkig prijzen dat het kindje door iedereen zo gewenst is. Goed. Ander voorbeeld. Met mijn schoonvader kwam ik laatst opeens op het onderwerp bevallen uit. Ik vertelde dat ik inmiddels niet meer voor de ruggeprik wilde gaan, maar voor een tussenoplossing. Zijn antwoord was dat ik de bevalling absoluut zonder pijnstilling moest doen, want dat is veel beter. Dat moest ik van hem aannemen. Eeeeh? ''Hoeveel kinderen heb jij op de wereld gezet?'' Goed. Ik ook nog geen, maar het is mijn lijf en mijn polonaise. Waarom moet hij dan zonodig zijn mening er bovenop drukken? De laatste tijd heb ik alleen maar van dit soort ergelijke discusses met hem. Ik voel me dan niet serieus genomen en daardoor ga ik weer lopen twijfelen of ik het allemaal wel goed doe. Nog een voorbeeld: mijn schoonzusje doet een opleiding tot kraamverzorgende. Nu weet ik al dat van ons wordt verwacht dat we haar vragen bij de kraamperiode, want dat is zo lekker leerzaam en leuk voor haar. Eens, maar ik heb dat liever niet. We hebben geen professionele relatie met haar en ik zal door mijn eigen ervaring in de zorg niet zo snel dingen van haar aannemen (slecht van mij. Ik weet het).
Gisteren heb ik het er over gehad met mijn vriend en hij kon zich niet helemaal inleven in mijn gedachtengang. Hij vond het geen probleem dat anderen redelijk snel op ons kindje zouden passen. Hij wist me zelfs nog te vertellen, dat als alles goed gaat, hij gewoon anderhalf week na de bevalling gezellig met me naar de biosoop wilde gaan, omdat er ook in onze relatie moet worden geinvesteerd. En natuurlijk is dat laatste meer dan waar: maar niet zó snel!!! Het komt er op neer dat mijn omgeving een sneller tempo heeft dan ik en dat benauwd me enorm.
Als ik dit terug lees, klinkt het allemaal niet zo zwaar als het voelt. Punt is wel, dat ik er mee zit en graag een oplossing wil vinden voor mijn gedrag/gedachtengang.
Hoe hier mee om te gaan? Hoe zorg je er voor dat je ook nog een beetje fatsoenlijk kunt leven, zonder als een feeks over mijn kindje te waken? En wat is het toch dat zo prikkelt als het over mijn schoonfamilie gaat? Vooral dat laatste ergert me...
Alvast bedankt
woensdag 6 oktober 2010 om 10:27
als ik zo je verhaal lees vind ik niet dat je overdrijft.
Natuurlijk vind ik dat je je zorgen maakt om niks, maar wat er volgens mij in de basis aan de hand is dat je op dit moment moeite hebt om vast te blijven houden aan je eigen gevoel.
En dan maakt het niet uit wat iedereen zegt/doet (en of dat nou wel of niet claimen is). Jij voelt dat je op dit moment even niet zo stevig in je schoenen staat.
En dat is een heel vervelend gevoel!! En dus vind ik niet dat je overdrijft.
Ik heb geen kinderen, maar ik herken je gedrag wel. Ik kan (als ik even niet zo lekker in m'n vel zit) ook moeite hebben met bij mezelf te blijven.
Misschien helpt het in je houding naar je schoonouders toe om te bedenken dat het eigenlijk niet aan hen ligt (of wat ze doen/zeggen) maar dat jij op dit moment gewoon even superonzeker in het leven staat. En da's toch niet zo gek als je bijna moeder wordt.....
Kop op meid, alles komt goed, en probeer gewoon dicht bij je eigen gevoel te blijven. Dan kun je vanzelf wat gemakkelijker loslaten.
Natuurlijk vind ik dat je je zorgen maakt om niks, maar wat er volgens mij in de basis aan de hand is dat je op dit moment moeite hebt om vast te blijven houden aan je eigen gevoel.
En dan maakt het niet uit wat iedereen zegt/doet (en of dat nou wel of niet claimen is). Jij voelt dat je op dit moment even niet zo stevig in je schoenen staat.
En dat is een heel vervelend gevoel!! En dus vind ik niet dat je overdrijft.
Ik heb geen kinderen, maar ik herken je gedrag wel. Ik kan (als ik even niet zo lekker in m'n vel zit) ook moeite hebben met bij mezelf te blijven.
Misschien helpt het in je houding naar je schoonouders toe om te bedenken dat het eigenlijk niet aan hen ligt (of wat ze doen/zeggen) maar dat jij op dit moment gewoon even superonzeker in het leven staat. En da's toch niet zo gek als je bijna moeder wordt.....
Kop op meid, alles komt goed, en probeer gewoon dicht bij je eigen gevoel te blijven. Dan kun je vanzelf wat gemakkelijker loslaten.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:28
Ik vind je niet te beschermend. Wees lekker die feeks. Het is jouw kind. Ik vind het heel normaal dat je je kind beschermd als het zo klein is. Lijkt mij volkomen natuurlijk.
Wel lekker dat je schoonmoeder ver weg woont. Anders zou ze elke dag even 'langs wippen'.
Jouw man heeft wel wat onrealistische ideeën van de kraamtijd. Na 1,5 week kon ik net zitten voor een uurtje. Jouw lichaam heeft echt de tijd nodig om te herstellen. Een bioscoop had ik echt niet getrokken. Misschien handig als zijn zus even met hem praat om te vertellen dat het vrouwelijk lichaam flink wat herstel tijd nodig heeft na de bevalling?
Overigens heeft hij wel gelijk dat het belangrijk is om aan jullie relatie te werken, nadat de kleine er is. Maar die bioscoop kan beter later.
Ik zou ook never nooit mijn schoonzus als kraamverzorgster willen. Al is het alleen maar omdat ze dan ook elke dag de wond tussen je benen moet controleren (ook inwendig). Lijkt me geen fijn idee.
Wel lekker dat je schoonmoeder ver weg woont. Anders zou ze elke dag even 'langs wippen'.
Jouw man heeft wel wat onrealistische ideeën van de kraamtijd. Na 1,5 week kon ik net zitten voor een uurtje. Jouw lichaam heeft echt de tijd nodig om te herstellen. Een bioscoop had ik echt niet getrokken. Misschien handig als zijn zus even met hem praat om te vertellen dat het vrouwelijk lichaam flink wat herstel tijd nodig heeft na de bevalling?
Overigens heeft hij wel gelijk dat het belangrijk is om aan jullie relatie te werken, nadat de kleine er is. Maar die bioscoop kan beter later.
Ik zou ook never nooit mijn schoonzus als kraamverzorgster willen. Al is het alleen maar omdat ze dan ook elke dag de wond tussen je benen moet controleren (ook inwendig). Lijkt me geen fijn idee.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:28
Als je zwanger bent, ben je jezelf kwijt. Geen wonder, je wordt van binnen opgevreten door een parasiet (volgens dr. House).
Als je de komende jaren je bril kwijt bent, kijk dan als eerste tussen de sokken.
Ben je je sokken kwijt, kijk dan in het ijsklontjeslaatje van de koelkast etc.
Geniet van je zwangerschap, en neem je rust, nu heb je nog de tijd om te lezen en te hangen, doe dat lekker.
Als je de komende jaren je bril kwijt bent, kijk dan als eerste tussen de sokken.
Ben je je sokken kwijt, kijk dan in het ijsklontjeslaatje van de koelkast etc.
Geniet van je zwangerschap, en neem je rust, nu heb je nog de tijd om te lezen en te hangen, doe dat lekker.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:28
Ik begrijp je wel heel goed! (maar ja ik ben 41 weken zwanger, dus ws ben ik ook wat beinvloed door hormonen 
)
Vooral dat gemiep over dat je zonder "pijnbestrijding" zou moeten bevallen, is je schoonvader nou helemaal van de pot gerukt??! Je moet helemaal niks en mag gewoon overleggen met vk/gyn over wat te doen bij veel pijn!
Schoonzus als kraamverzorgende zou ik ook niet doen. Het alternatief van Rozenrood vind ik wel leuk. Zou je kunnen overwegen.
En na anderhalve week al weer een avondje weg???! Lijkt nu misschien wel heel leuk, maar ik kon anderhalve week na de bevalling van mijn eerste nog niet eens normaal lopen of zitten volgens mij!
Bovendien moest ik iedere 2 uur voeden en kolven ging nog voor geen meter.
Uitkijken naar een avondje samen op de bank met een hapje/drankje/kaarsje aan, terwijl de kleine eindelijk eventjes slaapt, is denk ik een stuk realistischer
)Vooral dat gemiep over dat je zonder "pijnbestrijding" zou moeten bevallen, is je schoonvader nou helemaal van de pot gerukt??! Je moet helemaal niks en mag gewoon overleggen met vk/gyn over wat te doen bij veel pijn!
Schoonzus als kraamverzorgende zou ik ook niet doen. Het alternatief van Rozenrood vind ik wel leuk. Zou je kunnen overwegen.
En na anderhalve week al weer een avondje weg???! Lijkt nu misschien wel heel leuk, maar ik kon anderhalve week na de bevalling van mijn eerste nog niet eens normaal lopen of zitten volgens mij!
Bovendien moest ik iedere 2 uur voeden en kolven ging nog voor geen meter.
Uitkijken naar een avondje samen op de bank met een hapje/drankje/kaarsje aan, terwijl de kleine eindelijk eventjes slaapt, is denk ik een stuk realistischer
woensdag 6 oktober 2010 om 10:29
Ja hoor.
Ik herken het ook wel.
Maar ik wist tóen ook al dat het niet " eerlijk " was omdat jij niet alleen jouw ouders grootouders maakt, maar je man ook zijn ouders.
Jij baart, dat is waar, maar qua genen, blijdschap, trots, liefde,etc. is er nou eenmaal ook de kant van de vader.
Jouw ouders zullen zich misschien meer zorgen maken om de bevalling op zich ( het is hun kind wat het moet doorstaan ) en je schoonouders zullen meer gefocust zijn op de baby. Heel logisch.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:31
Nog over 'de feeks en het kindje' (zo klinkt het als een sprookje haha):
Mijn zusje is het eerste half jaar niet van haar zoontje te scheiden geweest. Nu scheelt het dat ze geen werk had, dat maakt het wel makkelijker..
Aan de andere kant, mochten we allemaal zoveel met hem knuffelen als we maar wilden, flesjes geven mochten we ook doen en heb mijn neefje zelfs in week 2 mogen badderen als ik gewild had. En t is een heerlijk jong aan het worden!
Je hebt dus verschil in feeks en feeks..
Mijn zusje is het eerste half jaar niet van haar zoontje te scheiden geweest. Nu scheelt het dat ze geen werk had, dat maakt het wel makkelijker..
Aan de andere kant, mochten we allemaal zoveel met hem knuffelen als we maar wilden, flesjes geven mochten we ook doen en heb mijn neefje zelfs in week 2 mogen badderen als ik gewild had. En t is een heerlijk jong aan het worden!
Je hebt dus verschil in feeks en feeks..
woensdag 6 oktober 2010 om 10:32
Deels herkenbaar. Hier een omgekeerde situatie. Schoonfamilie vindt mijn zwangerschap totaal niet interessant en vertelde laatst al dat het aan het weer ligt wanneer ze op kraamvisite komen (ik ben in jan. uitgerekend en ze wonen 200 km verder).....
Maar na 1,5 week al weg gaan....no way! Investeren in je relatie is heel belangrijk maar dat kan ook heel prima thuis met een leuke film en een toastje of wat dan ook. Beeb lekker boven in bed en dan kun je ook genieten.
En ik snap je schoonmoeder dat ze graag ook mee wil naar dingen maar ze moet ook begrijpen dat jij bepaalt wie je meeneemt en dat dat in dit geval je ouders zijn.
Schoonzusje laten kramen....als je een goede band hebt mag ze best wel langskomen maar niet als vervangende kraamhulp, niet zolang ze in opleiding is.
Maar na 1,5 week al weg gaan....no way! Investeren in je relatie is heel belangrijk maar dat kan ook heel prima thuis met een leuke film en een toastje of wat dan ook. Beeb lekker boven in bed en dan kun je ook genieten.
En ik snap je schoonmoeder dat ze graag ook mee wil naar dingen maar ze moet ook begrijpen dat jij bepaalt wie je meeneemt en dat dat in dit geval je ouders zijn.
Schoonzusje laten kramen....als je een goede band hebt mag ze best wel langskomen maar niet als vervangende kraamhulp, niet zolang ze in opleiding is.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:34
Oma heeft wat dat betreft toch helemaal niets te willen. Never nooit niet dat als wij daar blijven slapen, dat mijn dochter daar op de kamer gaat. Ik zie het nut er niet van in en zolang ik de voedingen nog doe, heeft ze vette pech.
En nee, ik heb totaal geen hekel aan mijn schoonmoeder, vind haar zelfs leuker dan mijn eigen exemplaar..
woensdag 6 oktober 2010 om 10:34
Mijn moeder had geen tijd/zin om meteen langs te komen, Moppeman wilde zijn moeder pas later inlichten en mijn vader+stiefmoeder waren dus de enigen die langskwamen, toen Moppekind 6 uurtjes oud was. Lekker rustig.
Mijn moeder kwam op dag 4, mijn schoonmoeder op dag 10 en op dag 14 zijn we in de auto gestapt, en naar mijn oma gereden, een half uurtje verderop.
De buurvrouw leek het gezellig om met haar VIER kinderen langs te komen op dag 5, dus toen was ik even heel erg gillend gek geworden. Die vieze snotterige kleuters met hun vieze kleutervingers die aan MIJN KIND wilden zitten !!!! Afschuwelijk !!!!
Mijn moeder kwam op dag 4, mijn schoonmoeder op dag 10 en op dag 14 zijn we in de auto gestapt, en naar mijn oma gereden, een half uurtje verderop.
De buurvrouw leek het gezellig om met haar VIER kinderen langs te komen op dag 5, dus toen was ik even heel erg gillend gek geworden. Die vieze snotterige kleuters met hun vieze kleutervingers die aan MIJN KIND wilden zitten !!!! Afschuwelijk !!!!
woensdag 6 oktober 2010 om 10:34
Ik vind je gevoelens niet raar (heb zelfs toen mijn dochter al dik één was moeite gehad met hoe mijn schoonouders met het wichtje omgingen, terwijl ze op zich niks raars deden) maar in zoverre ze niet constructief zijn moet je oppassen. Dat je geen kwaad bloed zet. En toch een beetje op jezelf let, echt geen luxe met een partner naast je die al denkt aan uitgaan na de baby
Maar maak je niet te druk. Djeez, straks heb je een klein kindje in een wieg naast je liggen en durf je het bijna niet op te pakken omdat het zo kwetsbaar eruit ziet. Hoor je een paar miljoen adviezen aan terwijl je zelf nog keihard aan het zoeken bent naar je eigen intuïtie. Vertrouw op jezelf en vertrouw erop dat niemand erop uit is om jou te overrulen, ook al kan dat wel zo lijken.
Maar maak je niet te druk. Djeez, straks heb je een klein kindje in een wieg naast je liggen en durf je het bijna niet op te pakken omdat het zo kwetsbaar eruit ziet. Hoor je een paar miljoen adviezen aan terwijl je zelf nog keihard aan het zoeken bent naar je eigen intuïtie. Vertrouw op jezelf en vertrouw erop dat niemand erop uit is om jou te overrulen, ook al kan dat wel zo lijken.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:35
:
[...]
Haha, oja, die hadden we ook nog
Leuke invalshoeken dames. Niet altijd even leuk om te lezen, maar het is zeker stof tot nadenken. Ik probeer aan de hand van jullie reacties mijn gedachtengang een beetje te kristaliseren en tot de kern te komen (tsja, mag graag aan mezelf werken). Misschien steekt het me wel, dat ik het gevoel van de regie in handen hebben helemaal niet ervaar. Omdat veel dingen voor me worden beslist of bedacht. Ik ben mezelf in dit verhaal soms even kwijt. Is dit herkenbaar?
Jup. Ik vond het ook bijzonder irritant dat mijn omgeving allerlei plannen had met mij en het kind, zonder dat ons daar ook maar iets over gevraagd was. Iedereen ging er een beetje aan voorbij dat ik naast drager en werper van het nieuwe familielid, ook een persoon met een eigen mening was. Leuk dat mijn moeder vond dat mijn dochter wel een week bij haar kon logeren, minder leuk dat ze het niet vroeg, maar het meedeelde.
Ach, ik begrijp nu best dat het hun enthousiasme is, en ergens is het ook best vertederend. Maar toen ik nog zwanger was vond ik het vooral heel irritant.
Annelize, je moet maar zo denken: als je eenmaal bent bevallen is alles echt heel anders dan iedereen (ook jij) je nu voorstelt. En daarbij zullen mensen altijd een duidelijke mening hebben over jou, je kind en de opvoeding en vaak niet schromen die te pas en te onpas duidelijk te maken. Nu is een mooie tijd om je alvast een stragische oostindisch-doofheid aan te meten, waar je de rest van de jeugd van je kind lol van zult hebben
woensdag 6 oktober 2010 om 10:41
Het gaat denk ik niet om het woord kleinkind maar om het woordje 'mijn' wat ervoor staat in de mailtjes, kan ik me zo voorstellen.
Hopelijk komt dit alles inderdaad voort uit enthousiasme. Ik kan me voorstellen dat je je er aardig door ingepalmd voelt. Zit maar 1 ding op: assertief zijn! Zeg vooral wat jij wilt, praat ook uit bescherming voor je kind (straks zit jij met een prikkelbaar monster).
Je schoonzus als kraamhulp lijkt me een echte no-go! En met je schoonvader over pijnbestrijding praten eveneens. Waarschijnlijk voel je je enorm overrompeld door de manier waarop dingen gezegd worden. Wat helpt is tijd inbouwen: leuk idee, maar ik denk er nog even goed over na. En trek vervolgens keihard je eigen plan! Succes!
Hopelijk komt dit alles inderdaad voort uit enthousiasme. Ik kan me voorstellen dat je je er aardig door ingepalmd voelt. Zit maar 1 ding op: assertief zijn! Zeg vooral wat jij wilt, praat ook uit bescherming voor je kind (straks zit jij met een prikkelbaar monster).
Je schoonzus als kraamhulp lijkt me een echte no-go! En met je schoonvader over pijnbestrijding praten eveneens. Waarschijnlijk voel je je enorm overrompeld door de manier waarop dingen gezegd worden. Wat helpt is tijd inbouwen: leuk idee, maar ik denk er nog even goed over na. En trek vervolgens keihard je eigen plan! Succes!
woensdag 6 oktober 2010 om 10:42
Ik herken het wel een beetje en weet (nu achteraf) dat hormonen best veel met je doen, ook na de bevalling nog wel een tijdje. Ik vond het ook best moeilijk om mijn kindje los te laten, voor mij is dat een van de lastigste dingen van het ouderschap, maar het is wel noodzakelijk als je je kind wil voorbereiden op een zelfstandig bestaan. En gek genoeg gaat het veelal ook wel vanzelf hoor.
Ik kan me voorstellen dat je kriegelig wordt van de manier waarop je schoonfamilie invloed wil hebben, maar he, het is ook hun kleinkind/nichtje/neefje. Jij bent de moeder, jouw man is de vader, jullie beslissen uiteindelijk. En ook al vind de rest van de wereld dat je je misschien aanstelt, volg je gevoel, maar blijf ook redelijk. Gezien de manier waarop je over je eigen gedrag schrijft, schat ik in dat je jezelf af en toe best een halt kunt toeroepen en even kunt nagaan of je op de meest handige manier reageert.
Ik denk ook dat je man de impact van een bevalling niet helemaal overziet. Moet zeggen dat ik dat zelf vooraf ook niet zo inzag, tot ik merkte dat ik 6 weken na de bevalling nog de hele dag met mijn tong op mijn schoenen rondliep. Zo moe en slap. Bevallen is topsport, geloof ik inmiddels, maar hoe leg je dat aan een man uit? Ik was helemaal bekaf en had absoluut geen behoefte om ook maar een stap buiten de deur te doen als dat niet hoefde. Gelukkig bleek dat bij mijn man ook zo te zijn, haha. Hij kreeg die eerste weken natuurlijk ook weinig rust. (gewoon lekker veel bij de verzorging betrekken, ook 's nachts, haha)
En over pijnstilling, fijn dat het er is als je het nodig blijkt te hebben. Denk er vooraf lekker over na en beslis op het moment zelf of je het echt nodig hebt of niet. Ik heb tijdens mijn twee bevallingen geen moment het idee gehad dat ik pijnstilling in welke vorm dan ook nodig had, heb er dan ook niet om gevraagd en het er zonder kleerscheuren afgebracht. Maar goed, Elke vrouw en elke bevalling is anders. Regel vooral tijdens je bevalling zelf de oplossing die voor jou het fijnst is.
Succes!
Ik kan me voorstellen dat je kriegelig wordt van de manier waarop je schoonfamilie invloed wil hebben, maar he, het is ook hun kleinkind/nichtje/neefje. Jij bent de moeder, jouw man is de vader, jullie beslissen uiteindelijk. En ook al vind de rest van de wereld dat je je misschien aanstelt, volg je gevoel, maar blijf ook redelijk. Gezien de manier waarop je over je eigen gedrag schrijft, schat ik in dat je jezelf af en toe best een halt kunt toeroepen en even kunt nagaan of je op de meest handige manier reageert.
Ik denk ook dat je man de impact van een bevalling niet helemaal overziet. Moet zeggen dat ik dat zelf vooraf ook niet zo inzag, tot ik merkte dat ik 6 weken na de bevalling nog de hele dag met mijn tong op mijn schoenen rondliep. Zo moe en slap. Bevallen is topsport, geloof ik inmiddels, maar hoe leg je dat aan een man uit? Ik was helemaal bekaf en had absoluut geen behoefte om ook maar een stap buiten de deur te doen als dat niet hoefde. Gelukkig bleek dat bij mijn man ook zo te zijn, haha. Hij kreeg die eerste weken natuurlijk ook weinig rust. (gewoon lekker veel bij de verzorging betrekken, ook 's nachts, haha)
En over pijnstilling, fijn dat het er is als je het nodig blijkt te hebben. Denk er vooraf lekker over na en beslis op het moment zelf of je het echt nodig hebt of niet. Ik heb tijdens mijn twee bevallingen geen moment het idee gehad dat ik pijnstilling in welke vorm dan ook nodig had, heb er dan ook niet om gevraagd en het er zonder kleerscheuren afgebracht. Maar goed, Elke vrouw en elke bevalling is anders. Regel vooral tijdens je bevalling zelf de oplossing die voor jou het fijnst is.
Succes!
woensdag 6 oktober 2010 om 10:43
Ik ben toevallig een heerlijk-vrouwen-boek aan het lezen hierover: Schone Schijn van J.Green.
Uiteindelijk is de conclusie daar zo'n beetje: je schoonmoeder is vooral heel onzeker!
Misschien kun je je daar aan optrekken?
Verder moet je denk ik niet vergeten dat jij al zo aan het toegroeien bent naar het moederschap, voor je vriend is het nog wat meer "ver van z'n bed show". Ik hoor veel van aanstaande papa's dat ze zich nog geen voorstelling kunnen maken van hoe het straks gaat zijn. Hij zal na je bevalling vast wel een wat realistischer plan opstellen dan direct naar de bios te gaan!
Succes!
Uiteindelijk is de conclusie daar zo'n beetje: je schoonmoeder is vooral heel onzeker!
Misschien kun je je daar aan optrekken?
Verder moet je denk ik niet vergeten dat jij al zo aan het toegroeien bent naar het moederschap, voor je vriend is het nog wat meer "ver van z'n bed show". Ik hoor veel van aanstaande papa's dat ze zich nog geen voorstelling kunnen maken van hoe het straks gaat zijn. Hij zal na je bevalling vast wel een wat realistischer plan opstellen dan direct naar de bios te gaan!
Succes!
woensdag 6 oktober 2010 om 10:43
Annelize, ik vind niet dat je je aanstelt. Ik ben niet eens zwanger (dus ik kan me niet verstoppen achter hormonen) en ik krijg het er al warm van! Je schoonvader heeft zich 0,0 te bemoeien met je bevalling, al ga jij ondersteboven in een boom hangen, your choice. Echt ontzettend vervelend dat van je schoonzus, en je verwoord het ook meteen prachtig: je hebt geen professionele band met haar, niet meer dan normaal dat je gewoon een kraamverzorgster van 'buiten' aantrekt. Bovendien lees ik dat ze nog in opleiding is, laat 'r maar lekker 'leuk en leerzaam' oefenen op andere vrouwen. Het is jullie kind, jouw zwangerschap, jouw lijf, en de rest kan echt de boom in met alle goedbedoelde adviezen. Succes meid, and always blame the hormones!!
