Kinderen
alle pijlers
Wijze moeder raad gevraagd
woensdag 6 oktober 2010 om 10:02
Ik vrees dat dit een 'van me afschrijf' topic wordt. Over iets meer dan twee maanden verwachten wij een kindje. Tot nu toe verloopt de zwangerschap voorbeeldig en hoor je mij niet klagen. Waar ik wel erg over in zit, is wanneer het kindje er eenmaal is, ik het kindje meteen al 'los' moet laten (ja duh). En ik weet dat dit gevoel heel normaal is, maar ik wil dit niet zo'n groot probleem voor me laten worden. Ik ben een ontzettende controlfreak en van het idee dat andere mensen op mijn kindje passen word ik al helemaal zenuwachtig.
En dan nu het van me afschrijf gedeelte: op de een of andere manier prikkelt mijn schoonfamilie me hier enorm in. Voor mijn gevoel zijn ze erg claimerig, weten ze alles beter en moet ik het allemaal maar toestaan. Mijn vriend ziet dit probleem niet zo, en vind dat ik het groter maak dan het is. Dit is ongetwijfeld zo, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds een enorme bewakingsdrang heb, juist tegenover mijn schoonfamilie. Enkele voorbeelden? Mijn ouders zijn bij de nekplooimeeting aanwezig geweest, omdat mijn vriend moest werken en geen vrij kon krijgen. Toen alles goed bleek te zijn heb ik dit rond verteld in mijn omgeving. De reactie van mijn schoonmoeder was: goh, ik had daar ook bij wel bij willen zijn. Hmm. Kan ik me best voorstellen, maar ik wilde het toch echt alleen met mijn ouders doen in dit geval. Vervolgens hoor ik via drie andere 'bronnen' dat ze zo graag bij een echo aanwezig wil zijn. Ik kan het me ontzettend voorstellen, maar wat me prikkelt is het feit dat ze het van me verwacht en er via via om vraagt. Ik voelde me op die manier gepasseerd, omdat ik het nu niet meer spontaan kon aanbieden voor een andere echo. Om haar tegemoet (misschien niet het juiste woord) te komen hebben we haar uitgenodigd voor een 4D echo. Dat was allemaal leuk, maar ergens ook wrang.
Voor mijn gevoel claimt ze het kindje door het haar kleinkind te noemen in mailtjes, op te bellen dat ze het zo jammer vind dat we zo ver weg wonen en nu niet zomaar even langs kan wippen om het kindje te zien, zichzelf als oppas in te schakelen etc. Hmmm.
En nu ik dit zo teruglees valt het eigenlijk best wel mee. Eerlijk is eerlijk (
). en is het lief bedoeld. Want ik moet me echt heel gelukkig prijzen dat het kindje door iedereen zo gewenst is. Goed. Ander voorbeeld. Met mijn schoonvader kwam ik laatst opeens op het onderwerp bevallen uit. Ik vertelde dat ik inmiddels niet meer voor de ruggeprik wilde gaan, maar voor een tussenoplossing. Zijn antwoord was dat ik de bevalling absoluut zonder pijnstilling moest doen, want dat is veel beter. Dat moest ik van hem aannemen. Eeeeh? ''Hoeveel kinderen heb jij op de wereld gezet?'' Goed. Ik ook nog geen, maar het is mijn lijf en mijn polonaise. Waarom moet hij dan zonodig zijn mening er bovenop drukken? De laatste tijd heb ik alleen maar van dit soort ergelijke discusses met hem. Ik voel me dan niet serieus genomen en daardoor ga ik weer lopen twijfelen of ik het allemaal wel goed doe.
Nog een voorbeeld: mijn schoonzusje doet een opleiding tot kraamverzorgende. Nu weet ik al dat van ons wordt verwacht dat we haar vragen bij de kraamperiode, want dat is zo lekker leerzaam en leuk voor haar. Eens, maar ik heb dat liever niet. We hebben geen professionele relatie met haar en ik zal door mijn eigen ervaring in de zorg niet zo snel dingen van haar aannemen (slecht van mij. Ik weet het).
Gisteren heb ik het er over gehad met mijn vriend en hij kon zich niet helemaal inleven in mijn gedachtengang. Hij vond het geen probleem dat anderen redelijk snel op ons kindje zouden passen. Hij wist me zelfs nog te vertellen, dat als alles goed gaat, hij gewoon anderhalf week na de bevalling gezellig met me naar de biosoop wilde gaan, omdat er ook in onze relatie moet worden geinvesteerd. En natuurlijk is dat laatste meer dan waar: maar niet zó snel!!! Het komt er op neer dat mijn omgeving een sneller tempo heeft dan ik en dat benauwd me enorm.
Als ik dit terug lees, klinkt het allemaal niet zo zwaar als het voelt. Punt is wel, dat ik er mee zit en graag een oplossing wil vinden voor mijn gedrag/gedachtengang.
Hoe hier mee om te gaan? Hoe zorg je er voor dat je ook nog een beetje fatsoenlijk kunt leven, zonder als een feeks over mijn kindje te waken? En wat is het toch dat zo prikkelt als het over mijn schoonfamilie gaat? Vooral dat laatste ergert me...
Alvast bedankt
En dan nu het van me afschrijf gedeelte: op de een of andere manier prikkelt mijn schoonfamilie me hier enorm in. Voor mijn gevoel zijn ze erg claimerig, weten ze alles beter en moet ik het allemaal maar toestaan. Mijn vriend ziet dit probleem niet zo, en vind dat ik het groter maak dan het is. Dit is ongetwijfeld zo, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds een enorme bewakingsdrang heb, juist tegenover mijn schoonfamilie. Enkele voorbeelden? Mijn ouders zijn bij de nekplooimeeting aanwezig geweest, omdat mijn vriend moest werken en geen vrij kon krijgen. Toen alles goed bleek te zijn heb ik dit rond verteld in mijn omgeving. De reactie van mijn schoonmoeder was: goh, ik had daar ook bij wel bij willen zijn. Hmm. Kan ik me best voorstellen, maar ik wilde het toch echt alleen met mijn ouders doen in dit geval. Vervolgens hoor ik via drie andere 'bronnen' dat ze zo graag bij een echo aanwezig wil zijn. Ik kan het me ontzettend voorstellen, maar wat me prikkelt is het feit dat ze het van me verwacht en er via via om vraagt. Ik voelde me op die manier gepasseerd, omdat ik het nu niet meer spontaan kon aanbieden voor een andere echo. Om haar tegemoet (misschien niet het juiste woord) te komen hebben we haar uitgenodigd voor een 4D echo. Dat was allemaal leuk, maar ergens ook wrang.
Voor mijn gevoel claimt ze het kindje door het haar kleinkind te noemen in mailtjes, op te bellen dat ze het zo jammer vind dat we zo ver weg wonen en nu niet zomaar even langs kan wippen om het kindje te zien, zichzelf als oppas in te schakelen etc. Hmmm.
En nu ik dit zo teruglees valt het eigenlijk best wel mee. Eerlijk is eerlijk (
). en is het lief bedoeld. Want ik moet me echt heel gelukkig prijzen dat het kindje door iedereen zo gewenst is. Goed. Ander voorbeeld. Met mijn schoonvader kwam ik laatst opeens op het onderwerp bevallen uit. Ik vertelde dat ik inmiddels niet meer voor de ruggeprik wilde gaan, maar voor een tussenoplossing. Zijn antwoord was dat ik de bevalling absoluut zonder pijnstilling moest doen, want dat is veel beter. Dat moest ik van hem aannemen. Eeeeh? ''Hoeveel kinderen heb jij op de wereld gezet?'' Goed. Ik ook nog geen, maar het is mijn lijf en mijn polonaise. Waarom moet hij dan zonodig zijn mening er bovenop drukken? De laatste tijd heb ik alleen maar van dit soort ergelijke discusses met hem. Ik voel me dan niet serieus genomen en daardoor ga ik weer lopen twijfelen of ik het allemaal wel goed doe. Nog een voorbeeld: mijn schoonzusje doet een opleiding tot kraamverzorgende. Nu weet ik al dat van ons wordt verwacht dat we haar vragen bij de kraamperiode, want dat is zo lekker leerzaam en leuk voor haar. Eens, maar ik heb dat liever niet. We hebben geen professionele relatie met haar en ik zal door mijn eigen ervaring in de zorg niet zo snel dingen van haar aannemen (slecht van mij. Ik weet het).
Gisteren heb ik het er over gehad met mijn vriend en hij kon zich niet helemaal inleven in mijn gedachtengang. Hij vond het geen probleem dat anderen redelijk snel op ons kindje zouden passen. Hij wist me zelfs nog te vertellen, dat als alles goed gaat, hij gewoon anderhalf week na de bevalling gezellig met me naar de biosoop wilde gaan, omdat er ook in onze relatie moet worden geinvesteerd. En natuurlijk is dat laatste meer dan waar: maar niet zó snel!!! Het komt er op neer dat mijn omgeving een sneller tempo heeft dan ik en dat benauwd me enorm.
Als ik dit terug lees, klinkt het allemaal niet zo zwaar als het voelt. Punt is wel, dat ik er mee zit en graag een oplossing wil vinden voor mijn gedrag/gedachtengang.
Hoe hier mee om te gaan? Hoe zorg je er voor dat je ook nog een beetje fatsoenlijk kunt leven, zonder als een feeks over mijn kindje te waken? En wat is het toch dat zo prikkelt als het over mijn schoonfamilie gaat? Vooral dat laatste ergert me...
Alvast bedankt
woensdag 6 oktober 2010 om 10:45
Als je alweer eeuwen uit de kleine kinderen bent, dan dénk je anders. Dan weet je bijvoorbeeld nog wel dat de nachtvoedingen vermoeiend waren. Maar je kan tegelijkertijd ook zwijmelen bij het idee van knus een flesje geven aan zo'n slaapdronken humpie.
Dus zo'n voorstel van " laat die kleine maar op mijn kamer slapen " is waarschijnlijk heel erg lief bedoeld ook; om jullie 's nachts te ontlasten.
Ik kan me, nu ik daar al een hele poos niet meer mee te maken hebben, me al verheugen op spuitluiers van een nog niet geboren ( niet eens in de planning zijnde ) kleinkind.
Dus zo'n voorstel van " laat die kleine maar op mijn kamer slapen " is waarschijnlijk heel erg lief bedoeld ook; om jullie 's nachts te ontlasten.
Ik kan me, nu ik daar al een hele poos niet meer mee te maken hebben, me al verheugen op spuitluiers van een nog niet geboren ( niet eens in de planning zijnde ) kleinkind.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
thanks, die ga ik zeker onthouden!
woensdag 6 oktober 2010 om 10:47
Heb niet alle reacties gelezen, maar probeer het maar op de hormonen te gooien 
Dat van jouw schoonzusje en de kraamzorg, daar zou ik wel heel stellig in zijn > Nee! Wat jij schrijft zou ik precies zo voelen, van een vreemde kraamhulp neem ik eerder dingen aan dan van mijn schoonzus. Bovendien vind ik het niet prettig om een bekende zo dicht in de buurt te hebben. Geef echt je grens aan.
Verder moet ik een beetje denken aan de ouders mijn van beste vriendin; als ouders nogal irritant (sorry) en betweterig, en als opa en oma de liefste mensen van de wereld. Misschein kan je het zo zien, jij stoort je aan hen, maar voor de baby zijn ze waarschijnlijk hartstikke lief en goed.
Dat van jouw schoonzusje en de kraamzorg, daar zou ik wel heel stellig in zijn > Nee! Wat jij schrijft zou ik precies zo voelen, van een vreemde kraamhulp neem ik eerder dingen aan dan van mijn schoonzus. Bovendien vind ik het niet prettig om een bekende zo dicht in de buurt te hebben. Geef echt je grens aan.
Verder moet ik een beetje denken aan de ouders mijn van beste vriendin; als ouders nogal irritant (sorry) en betweterig, en als opa en oma de liefste mensen van de wereld. Misschein kan je het zo zien, jij stoort je aan hen, maar voor de baby zijn ze waarschijnlijk hartstikke lief en goed.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:49
Wat een fijne en lieve reacties. Krijg ik dáár weer tranen van in mijn ogen (grrrr, ik gooi het nu wéér op die hormonen)
Ik vind het fijn dat mijn gedrag niet helemaal uit de lucht komt vallen en dat het voor sommige herkenbaar is. Doet me goed. Ook fijn dat sommige eerlijk zeggen wat ze denken. Dat houdt me weer met beide benen op de grond.
Mijn schoonzusje is acht jaar jonger dan ik en ze is net in september aan de opleiding begonnen. Ik vind het prima als ze gezellig een dagje komt meedraaien met de reguliere kraamhulp, maar that's it for now. Ik denk dat ik echt de kwaadste niet ben in dit verhaal, maar sommige dingen komen wat harder bij me binnen.
We zien zijn ouders overigens veel vaker dan die van mij. Iets wat ik soms ook wel vervelend vind, omdat ik oprecht een ontzettend lieve schoonfamilie heb, maar ik ze soms iets vaker zie dan ik zou willen. En misschien dat zich dat nu een beetje uit in een overkill. Met opmerkingen als: "als het kindje geboren is, stappen we meteen in de auto en komen we naar de baby kijken!" word ik gewoon heel zenuwachtig. Ik probeer op zo'n moment nog wel te operen dat ze in het ziekenhuis bezoektijden hebben en de mensen in het ziekenhuis het niet heel fijn vinden als je om vijf uur 's nachts naar het kindje komt kijken. Ze zijn misschien een beetje te enthousiast af en toe.
Oh, en wat betreft dat mailtje waarin ze het kindje haar klein kindje noemt: dat ging als volgt:
ik heb genoten van ons uitstapje gisteren en vond jullie kindje *mijn kleinkindje* een snoesje.
bedankt voor de foto's!
Zucht, er is ook echt helemaal niets mis aan deze zin... Wat kun je jezelf toch lekker in de weg zitten af en toe!
Ik vind het fijn dat mijn gedrag niet helemaal uit de lucht komt vallen en dat het voor sommige herkenbaar is. Doet me goed. Ook fijn dat sommige eerlijk zeggen wat ze denken. Dat houdt me weer met beide benen op de grond.
Mijn schoonzusje is acht jaar jonger dan ik en ze is net in september aan de opleiding begonnen. Ik vind het prima als ze gezellig een dagje komt meedraaien met de reguliere kraamhulp, maar that's it for now. Ik denk dat ik echt de kwaadste niet ben in dit verhaal, maar sommige dingen komen wat harder bij me binnen.
We zien zijn ouders overigens veel vaker dan die van mij. Iets wat ik soms ook wel vervelend vind, omdat ik oprecht een ontzettend lieve schoonfamilie heb, maar ik ze soms iets vaker zie dan ik zou willen. En misschien dat zich dat nu een beetje uit in een overkill. Met opmerkingen als: "als het kindje geboren is, stappen we meteen in de auto en komen we naar de baby kijken!" word ik gewoon heel zenuwachtig. Ik probeer op zo'n moment nog wel te operen dat ze in het ziekenhuis bezoektijden hebben en de mensen in het ziekenhuis het niet heel fijn vinden als je om vijf uur 's nachts naar het kindje komt kijken. Ze zijn misschien een beetje te enthousiast af en toe
.Oh, en wat betreft dat mailtje waarin ze het kindje haar klein kindje noemt: dat ging als volgt:
ik heb genoten van ons uitstapje gisteren en vond jullie kindje *mijn kleinkindje* een snoesje.
bedankt voor de foto's!
Zucht, er is ook echt helemaal niets mis aan deze zin...
Wat kun je jezelf toch lekker in de weg zitten af en toe!
woensdag 6 oktober 2010 om 10:51
.. ik heb een ks gehad, dus ik mocht mijn benen bij elkaar houden, maar de kraam wilde wel elke dag even mijn kraamverband bekijken. Van dichtbij. Echt zien dus ... *gruwel* . Was er één van de oude stempel. Ze wilde ook per se dat mijn temp rectaal gemeten werd en vertrouwde er eigenlijk niet op dat ik niet stiekum dat ding toch in mijn mond deed dus ze bleef erbij staan terwijl ik onder de dekens aan het friemelen was. Hahaha ... Was wel een schat hoor, maar moet er niet aan denken dat mijn (schoon)moeder dat soort dingen met mij wilde delen...
Computer says nooooo
woensdag 6 oktober 2010 om 10:55
Het mailtje klinkt juist erg lief. Ik denk dat je gewoon een schoonmoeder hebt die vol met liefde zit voor haar kleinkind.
En als ik het zo lees klinkt het juist ook lief dat ze in de auto wil stappen. Ik zou gewoon wat duidelijker tegen haar zijn: jij wilt bijkomen en even een moment hebben met z'n drietjes voordat je kleine aan de wereld laat zien. Gooi het niet op ziekenhuis tijden, maar wees gewoon eerlijk en duidelijk.
En als ik het zo lees klinkt het juist ook lief dat ze in de auto wil stappen. Ik zou gewoon wat duidelijker tegen haar zijn: jij wilt bijkomen en even een moment hebben met z'n drietjes voordat je kleine aan de wereld laat zien. Gooi het niet op ziekenhuis tijden, maar wees gewoon eerlijk en duidelijk.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:58
Ik denk dat je angst voortkomt uit angst niet voor jezelf op te kunnen komen. Als je dat wel kan, op goede nette manier, zou je er niet zo druk om maken.
Jij bepaald samen met je man wat je wel en niet wil. Als je man na anderhalve week naar de bios wil, maar jij nog niet, dan ga je niet. Als jij geen kraamhulp wil van je schoonzus, dan doe je dat niet en leg je uit waarom. Dat kan op een vriendelijke wijze, door erbij te zeggen bijvoorbeeld dat je haar wel heel graag snel wil zien en mss ook tips van haar wil horen (ene hoor in, andere weer uit)
Ik denk dat je echo doen met je schoonouders een goede was na jouw ouders. Het zijn net zo goed hun kleinkinderen als die van je man. Lighten up, hou rekening met gevoelens van anderen en stel je grenzen in redelijkheid.
Jij bepaald samen met je man wat je wel en niet wil. Als je man na anderhalve week naar de bios wil, maar jij nog niet, dan ga je niet. Als jij geen kraamhulp wil van je schoonzus, dan doe je dat niet en leg je uit waarom. Dat kan op een vriendelijke wijze, door erbij te zeggen bijvoorbeeld dat je haar wel heel graag snel wil zien en mss ook tips van haar wil horen (ene hoor in, andere weer uit)
Ik denk dat je echo doen met je schoonouders een goede was na jouw ouders. Het zijn net zo goed hun kleinkinderen als die van je man. Lighten up, hou rekening met gevoelens van anderen en stel je grenzen in redelijkheid.
woensdag 6 oktober 2010 om 10:59
ik heb genoten van ons uitstapje gisteren en vond jullie kindje *mijn kleinkindje* een snoesje.
bedankt voor de foto's
Dat klinkt idd alleen maar heel enthousiast. Niks claimerig.
Mijn moeder kwam eens na een week aanzetten bij de geboorte van mijn eerste zoon met een cadeautje in de hand gedrukt door mijn zus omdat ze zich schaamde dat ze niks voor me had. Wees blij met 4 lieve opa's en oma's.
bedankt voor de foto's
Dat klinkt idd alleen maar heel enthousiast. Niks claimerig.
Mijn moeder kwam eens na een week aanzetten bij de geboorte van mijn eerste zoon met een cadeautje in de hand gedrukt door mijn zus omdat ze zich schaamde dat ze niks voor me had. Wees blij met 4 lieve opa's en oma's.
woensdag 6 oktober 2010 om 11:00
Je weet oprecht niet waar je straks écht behoefte aan zult hebben; misschien wil je wel ontzettend graag, kort na de bevalling, het nieuwe wereldwonder aan iedereen laten zien. Zo niet; bel je toch pas na een paar uur?
Maar..... dat jij er geen behoefte aan hebt, dat kan. Maar de kersverse vader is er ook nog. En die heeft hoogstwaarschijnlijk een andere band met zijn ouders dan jij hebt. Dat je vindt dat het niet iedereens baby is...... tuurlijk. Maar het is wel jullie baby; niet alleen de jouwe, ook al heb jij het werk liggen doen.
Maar..... dat jij er geen behoefte aan hebt, dat kan. Maar de kersverse vader is er ook nog. En die heeft hoogstwaarschijnlijk een andere band met zijn ouders dan jij hebt. Dat je vindt dat het niet iedereens baby is...... tuurlijk. Maar het is wel jullie baby; niet alleen de jouwe, ook al heb jij het werk liggen doen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 6 oktober 2010 om 11:02
Hallo Annelize, natuurlijk ben je lekker hormonaal. Hoort erbij hoor.
Ik was ook zo. Vooral bij de eerste.
Bij de eerste hebben we pas na een paar uur gebeld omdat we allebei na 24 uur bevallen uitgeput waren. ( met name ik )
En toen heeft mijn man een tijd genoemd waarop de ouders mochten komen. Mijn man werd overigens een echte tijger die zijn vrouw en kind beschermde. Leuk en mooi om te zien!
Toen ze kwamen, was ik uitgerust.
Familie als kraamverzorgend zou ik nooit doen. Ik was echt geestelijk en lichamelijk op na de bevalling en wilde niet dat iedereen mij op mijn "diepst" zou zien.
De tweede was een simpele turbo bevalling. Ik wilde de kleine aan iedereen laten zien, helaas moesten we naar het ziekenhuis en konden we pas na vijf dagen het eerste bezoek krijgen. Was ook erg.
Opa moet niet zeuren over pijnstilling. Eerst moet hij zelf maar eens bevallen en dan mag hij meepraten.
En anderhalve week na de bevalling naar de bioscoop. Met de tweede had ik het lichamelijk gekund. Maar een paar uur van je kleine weg, had ik niet gekund. En waarschijnlijk had ik bij elke scene gejankt door de gierende hormonen.
Ik was ook zo. Vooral bij de eerste.
Bij de eerste hebben we pas na een paar uur gebeld omdat we allebei na 24 uur bevallen uitgeput waren. ( met name ik
)En toen heeft mijn man een tijd genoemd waarop de ouders mochten komen. Mijn man werd overigens een echte tijger die zijn vrouw en kind beschermde. Leuk en mooi om te zien!
Toen ze kwamen, was ik uitgerust.
Familie als kraamverzorgend zou ik nooit doen. Ik was echt geestelijk en lichamelijk op na de bevalling en wilde niet dat iedereen mij op mijn "diepst" zou zien.
De tweede was een simpele turbo bevalling. Ik wilde de kleine aan iedereen laten zien, helaas moesten we naar het ziekenhuis en konden we pas na vijf dagen het eerste bezoek krijgen. Was ook erg.
Opa moet niet zeuren over pijnstilling. Eerst moet hij zelf maar eens bevallen en dan mag hij meepraten.
En anderhalve week na de bevalling naar de bioscoop. Met de tweede had ik het lichamelijk gekund. Maar een paar uur van je kleine weg, had ik niet gekund. En waarschijnlijk had ik bij elke scene gejankt door de gierende hormonen.
woensdag 6 oktober 2010 om 11:03
:
*schaamt zich inmiddels voor haar uitlatingen*
Nou, dat hoeft niet hoor
Waarschijnlijk ben jij je gewoon een beetje in jezelf aan het terugtrekken (hoort erbij) en wil je je kindje nu al beschermen (hoort er ook bij) en matcht dat niet zo lekker met dat de familie om je heen zo betrokken is. En dat men zo enthousiast is, hoort er nou eenmaal ook bij Er staan straks 2 opa's en oma's klaar voor jullie kleine. Da's een hele rijkdom.
woensdag 6 oktober 2010 om 11:07
Verder verandert er gewoon een heleboel als je zwanger bent / een kindje hebt. Ik was erg verbaasd ook over de intensiteit van alle emoties die mijn zwangerschap los maakte bij alle grootouders. Mijn schoonmoeder dicht bijvoorbeeld álle kenmerken van onze dochter aan haar familie toe. We maken er maar grapjes over, maar vooral in het begin kon ik er echt giftig van worden. "Ach, ze snurkt zo lief / heeft lieve lange beentjes / heeft zacht haar / heeft die blik in haar ogen - van mij / is precies mijn moeder zo / lijkt zo precies op mijn man" etcetc... Ik ben dan wel in de "gelukkige" positie dat mijn partner mijn mening over zijn moeder deelt, maar ik probeer wel zoveel mogelijk toch haar ook ruimte te geven voor haar gevoelens. Soort van grootouder-hormonen, denk ik
Verder dat je schoonvader zich bemoeit met jouw bevalling.. ik val van mijn stoel!
Probeer het maar een beetje los te laten. Hoe anderen zich gedragen, maar ook je eigen gevoelens erover. Het is nu eenmaal een bijzondere en soms ook vreemde tijd, zo'n kind krijgen. En zodra je "bij de club hoort", heeft bijna iedereen wel een mening en/of wil zijn ervaringen met je delen. Er zijn nl. maar weinig zaken zó lifechanging als het krijgen van een kind.
Soms negatief, maar soms is het ook wel weer leuk of fijn als je dingen kunt delen met elkaar.
Succes iig!!
Verder dat je schoonvader zich bemoeit met jouw bevalling.. ik val van mijn stoel!
Probeer het maar een beetje los te laten. Hoe anderen zich gedragen, maar ook je eigen gevoelens erover. Het is nu eenmaal een bijzondere en soms ook vreemde tijd, zo'n kind krijgen. En zodra je "bij de club hoort", heeft bijna iedereen wel een mening en/of wil zijn ervaringen met je delen. Er zijn nl. maar weinig zaken zó lifechanging als het krijgen van een kind.
Soms negatief, maar soms is het ook wel weer leuk of fijn als je dingen kunt delen met elkaar.
Succes iig!!
Computer says nooooo
woensdag 6 oktober 2010 om 11:07
O heerlijk die hormonen!
Ik ben inmiddels 7 maanden geleden bevallen en kan nu heel hard lachen om m'n zwangerschaps-hormoon-acties.
Zo heb ik BritMan midden op een volle parkeerplaats de volle laag gegeven omdat hij geen winkelwagenmuntje had. Ik vond het echt te dom voor woorden dat hij dát kon vergeten als we voor het weeekend boodschappen gingen doen en ik overduidelijk met een 35-wekenbuik geen mandje kon verslepen!
Het is ff rot dat je jezelf een beetje dwars zit met je buien, maar het komt echt goed.
Uiteindelijk komt het er gewoon op neer dat je goed voor je kindje wilt zorgen. Je weet ook zelf gelukkig dat het je hormonen zijn.
Trouwens, geniet er maar van dat je zonder verdere uitleg onredelijk mag zijn, haha!
Ik ben inmiddels 7 maanden geleden bevallen en kan nu heel hard lachen om m'n zwangerschaps-hormoon-acties.
Zo heb ik BritMan midden op een volle parkeerplaats de volle laag gegeven omdat hij geen winkelwagenmuntje had. Ik vond het echt te dom voor woorden dat hij dát kon vergeten als we voor het weeekend boodschappen gingen doen en ik overduidelijk met een 35-wekenbuik geen mandje kon verslepen!
Het is ff rot dat je jezelf een beetje dwars zit met je buien, maar het komt echt goed.
Uiteindelijk komt het er gewoon op neer dat je goed voor je kindje wilt zorgen. Je weet ook zelf gelukkig dat het je hormonen zijn
. Trouwens, geniet er maar van dat je zonder verdere uitleg onredelijk mag zijn, haha!
woensdag 6 oktober 2010 om 11:09
Dit vind ik overigens wel een mooie. Ik merk dat ik best wel kan relativeren, maar dat ik nog wel eens de mist in ga als het om assertiviteit/grenzen bewaken gaat. Ik vind het vervelend om tegen mijn schoonfamilie te zeggen we graag eerst een paar uurtjes met z'n drieën willen zijn. En misschien verwacht ik soms van mijn vriend dat hij dit aanvoelt en het op die manier voor me opneemt. Maar omdat hij mijn problemen niet ziet, gaat dat niet gebeuren, waardoor ik me snel de boeman voel.
Hoe bereidde jullie mannen zich trouwens voor op hun vaderschap? We zijn op mijn initiatief al praktisch klaar met het kinderkamertje met dank aan zijn technische vaardigheden, maar voor de rest weet hij vrij weinig. Ik vroeg hem gisteren of hij wist wanneer hij moest bellen naar de verloskundige als de bevalling zich zou aandienen. Zijn antwoord was: dat weet jij toch wel? Ik denk dat ik het wel fijn zou vinden als ik niet over dat soort dingen hoef na te denken op dat moment. Hij leunt wat dat betreft erg op mij (komt misschien ook wel omdat ik verpleegkundige in opleiding ben, die toevallig ook nog heeft gewerkt op de kraamafdeling...).
woensdag 6 oktober 2010 om 11:09
Deze mensen zijn gewoon laaiend enthousiast en dat is alleen maar goed!
Ze laten nu al (op hun manier) merken dat de baby bij de roedel hoort en al die liefde is goed voor je kind en voor jou.
Straks als de baby er is ben je zo trots dat je juist WIL dat ze komen en oh en ah roepen en aankomen met vergeelde sokjes die je man nog heeft aangehad etc. etc.
De kraamverzorgster( zou inderdaad niet je ongediplomeerde schoonzus nemen) houdt trouwens goed in de gaten of het niet te lang duurt en te vermoeiend voor je wordt.
Ze laten nu al (op hun manier) merken dat de baby bij de roedel hoort en al die liefde is goed voor je kind en voor jou.
Straks als de baby er is ben je zo trots dat je juist WIL dat ze komen en oh en ah roepen en aankomen met vergeelde sokjes die je man nog heeft aangehad etc. etc.
De kraamverzorgster( zou inderdaad niet je ongediplomeerde schoonzus nemen) houdt trouwens goed in de gaten of het niet te lang duurt en te vermoeiend voor je wordt.
woensdag 6 oktober 2010 om 11:10
Je hoeft je nergens voor te schamen hoor, iedereen ervaart dit soort dingen anders.
Maar ik vind deze opmerking van je schoonouders niet vreemd. Mijn eigen ouders zeiden precies hetzelfde tijdens mijn beide zwangerschappen en ik vond het niet meer dan normaal eigenlijk dat ze hun kleinkind zo snel mogelijk wilden zien. Ook zij wonen ver weg.
Mijn schoonouders daarentegen, die dichtbij wonen, kwamen na de geboorte van onze jongste pas aan het einde van de dag omdat mijn schoonmoeder haar afspraak bij de kapper niet wilde afzeggen. Voor mijn man was dat echt kwetsend.
woensdag 6 oktober 2010 om 11:12
woensdag 6 oktober 2010 om 11:14
Niet, sumemrman is arts en heeft mij meer voorbereid op het moederschap, haha ... Ik had nl nogal wat vooraanames omtrent de bevalling en kraambed en hij heeft mij rustig gelaten ...
Ik had denk ik wel echt geluk met hem. Ook op ander gebied gaat hij er helemaal voor. Naast zijn drukke werkweek doet hij echt voor minstens de helft mee.
Computer says nooooo
woensdag 6 oktober 2010 om 11:16
Eh...... door een kamertje te maken en alvast een voetbal te kopen.
En door mee te gaan naar die ene avond puffen van de zwangerschapsgym. ( en de controles van de vk, als hij kon )
Maar vanaf de allereerste nanoseconde was hij op en top een échte vader, hoor.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
