Kinderen
alle pijlers
Wijze moeder raad gevraagd
woensdag 6 oktober 2010 om 10:02
Ik vrees dat dit een 'van me afschrijf' topic wordt. Over iets meer dan twee maanden verwachten wij een kindje. Tot nu toe verloopt de zwangerschap voorbeeldig en hoor je mij niet klagen. Waar ik wel erg over in zit, is wanneer het kindje er eenmaal is, ik het kindje meteen al 'los' moet laten (ja duh). En ik weet dat dit gevoel heel normaal is, maar ik wil dit niet zo'n groot probleem voor me laten worden. Ik ben een ontzettende controlfreak en van het idee dat andere mensen op mijn kindje passen word ik al helemaal zenuwachtig.
En dan nu het van me afschrijf gedeelte: op de een of andere manier prikkelt mijn schoonfamilie me hier enorm in. Voor mijn gevoel zijn ze erg claimerig, weten ze alles beter en moet ik het allemaal maar toestaan. Mijn vriend ziet dit probleem niet zo, en vind dat ik het groter maak dan het is. Dit is ongetwijfeld zo, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds een enorme bewakingsdrang heb, juist tegenover mijn schoonfamilie. Enkele voorbeelden? Mijn ouders zijn bij de nekplooimeeting aanwezig geweest, omdat mijn vriend moest werken en geen vrij kon krijgen. Toen alles goed bleek te zijn heb ik dit rond verteld in mijn omgeving. De reactie van mijn schoonmoeder was: goh, ik had daar ook bij wel bij willen zijn. Hmm. Kan ik me best voorstellen, maar ik wilde het toch echt alleen met mijn ouders doen in dit geval. Vervolgens hoor ik via drie andere 'bronnen' dat ze zo graag bij een echo aanwezig wil zijn. Ik kan het me ontzettend voorstellen, maar wat me prikkelt is het feit dat ze het van me verwacht en er via via om vraagt. Ik voelde me op die manier gepasseerd, omdat ik het nu niet meer spontaan kon aanbieden voor een andere echo. Om haar tegemoet (misschien niet het juiste woord) te komen hebben we haar uitgenodigd voor een 4D echo. Dat was allemaal leuk, maar ergens ook wrang.
Voor mijn gevoel claimt ze het kindje door het haar kleinkind te noemen in mailtjes, op te bellen dat ze het zo jammer vind dat we zo ver weg wonen en nu niet zomaar even langs kan wippen om het kindje te zien, zichzelf als oppas in te schakelen etc. Hmmm.
En nu ik dit zo teruglees valt het eigenlijk best wel mee. Eerlijk is eerlijk (
). en is het lief bedoeld. Want ik moet me echt heel gelukkig prijzen dat het kindje door iedereen zo gewenst is. Goed. Ander voorbeeld. Met mijn schoonvader kwam ik laatst opeens op het onderwerp bevallen uit. Ik vertelde dat ik inmiddels niet meer voor de ruggeprik wilde gaan, maar voor een tussenoplossing. Zijn antwoord was dat ik de bevalling absoluut zonder pijnstilling moest doen, want dat is veel beter. Dat moest ik van hem aannemen. Eeeeh? ''Hoeveel kinderen heb jij op de wereld gezet?'' Goed. Ik ook nog geen, maar het is mijn lijf en mijn polonaise. Waarom moet hij dan zonodig zijn mening er bovenop drukken? De laatste tijd heb ik alleen maar van dit soort ergelijke discusses met hem. Ik voel me dan niet serieus genomen en daardoor ga ik weer lopen twijfelen of ik het allemaal wel goed doe.
Nog een voorbeeld: mijn schoonzusje doet een opleiding tot kraamverzorgende. Nu weet ik al dat van ons wordt verwacht dat we haar vragen bij de kraamperiode, want dat is zo lekker leerzaam en leuk voor haar. Eens, maar ik heb dat liever niet. We hebben geen professionele relatie met haar en ik zal door mijn eigen ervaring in de zorg niet zo snel dingen van haar aannemen (slecht van mij. Ik weet het).
Gisteren heb ik het er over gehad met mijn vriend en hij kon zich niet helemaal inleven in mijn gedachtengang. Hij vond het geen probleem dat anderen redelijk snel op ons kindje zouden passen. Hij wist me zelfs nog te vertellen, dat als alles goed gaat, hij gewoon anderhalf week na de bevalling gezellig met me naar de biosoop wilde gaan, omdat er ook in onze relatie moet worden geinvesteerd. En natuurlijk is dat laatste meer dan waar: maar niet zó snel!!! Het komt er op neer dat mijn omgeving een sneller tempo heeft dan ik en dat benauwd me enorm.
Als ik dit terug lees, klinkt het allemaal niet zo zwaar als het voelt. Punt is wel, dat ik er mee zit en graag een oplossing wil vinden voor mijn gedrag/gedachtengang.
Hoe hier mee om te gaan? Hoe zorg je er voor dat je ook nog een beetje fatsoenlijk kunt leven, zonder als een feeks over mijn kindje te waken? En wat is het toch dat zo prikkelt als het over mijn schoonfamilie gaat? Vooral dat laatste ergert me...
Alvast bedankt
En dan nu het van me afschrijf gedeelte: op de een of andere manier prikkelt mijn schoonfamilie me hier enorm in. Voor mijn gevoel zijn ze erg claimerig, weten ze alles beter en moet ik het allemaal maar toestaan. Mijn vriend ziet dit probleem niet zo, en vind dat ik het groter maak dan het is. Dit is ongetwijfeld zo, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds een enorme bewakingsdrang heb, juist tegenover mijn schoonfamilie. Enkele voorbeelden? Mijn ouders zijn bij de nekplooimeeting aanwezig geweest, omdat mijn vriend moest werken en geen vrij kon krijgen. Toen alles goed bleek te zijn heb ik dit rond verteld in mijn omgeving. De reactie van mijn schoonmoeder was: goh, ik had daar ook bij wel bij willen zijn. Hmm. Kan ik me best voorstellen, maar ik wilde het toch echt alleen met mijn ouders doen in dit geval. Vervolgens hoor ik via drie andere 'bronnen' dat ze zo graag bij een echo aanwezig wil zijn. Ik kan het me ontzettend voorstellen, maar wat me prikkelt is het feit dat ze het van me verwacht en er via via om vraagt. Ik voelde me op die manier gepasseerd, omdat ik het nu niet meer spontaan kon aanbieden voor een andere echo. Om haar tegemoet (misschien niet het juiste woord) te komen hebben we haar uitgenodigd voor een 4D echo. Dat was allemaal leuk, maar ergens ook wrang.
Voor mijn gevoel claimt ze het kindje door het haar kleinkind te noemen in mailtjes, op te bellen dat ze het zo jammer vind dat we zo ver weg wonen en nu niet zomaar even langs kan wippen om het kindje te zien, zichzelf als oppas in te schakelen etc. Hmmm.
En nu ik dit zo teruglees valt het eigenlijk best wel mee. Eerlijk is eerlijk (
). en is het lief bedoeld. Want ik moet me echt heel gelukkig prijzen dat het kindje door iedereen zo gewenst is. Goed. Ander voorbeeld. Met mijn schoonvader kwam ik laatst opeens op het onderwerp bevallen uit. Ik vertelde dat ik inmiddels niet meer voor de ruggeprik wilde gaan, maar voor een tussenoplossing. Zijn antwoord was dat ik de bevalling absoluut zonder pijnstilling moest doen, want dat is veel beter. Dat moest ik van hem aannemen. Eeeeh? ''Hoeveel kinderen heb jij op de wereld gezet?'' Goed. Ik ook nog geen, maar het is mijn lijf en mijn polonaise. Waarom moet hij dan zonodig zijn mening er bovenop drukken? De laatste tijd heb ik alleen maar van dit soort ergelijke discusses met hem. Ik voel me dan niet serieus genomen en daardoor ga ik weer lopen twijfelen of ik het allemaal wel goed doe. Nog een voorbeeld: mijn schoonzusje doet een opleiding tot kraamverzorgende. Nu weet ik al dat van ons wordt verwacht dat we haar vragen bij de kraamperiode, want dat is zo lekker leerzaam en leuk voor haar. Eens, maar ik heb dat liever niet. We hebben geen professionele relatie met haar en ik zal door mijn eigen ervaring in de zorg niet zo snel dingen van haar aannemen (slecht van mij. Ik weet het).
Gisteren heb ik het er over gehad met mijn vriend en hij kon zich niet helemaal inleven in mijn gedachtengang. Hij vond het geen probleem dat anderen redelijk snel op ons kindje zouden passen. Hij wist me zelfs nog te vertellen, dat als alles goed gaat, hij gewoon anderhalf week na de bevalling gezellig met me naar de biosoop wilde gaan, omdat er ook in onze relatie moet worden geinvesteerd. En natuurlijk is dat laatste meer dan waar: maar niet zó snel!!! Het komt er op neer dat mijn omgeving een sneller tempo heeft dan ik en dat benauwd me enorm.
Als ik dit terug lees, klinkt het allemaal niet zo zwaar als het voelt. Punt is wel, dat ik er mee zit en graag een oplossing wil vinden voor mijn gedrag/gedachtengang.
Hoe hier mee om te gaan? Hoe zorg je er voor dat je ook nog een beetje fatsoenlijk kunt leven, zonder als een feeks over mijn kindje te waken? En wat is het toch dat zo prikkelt als het over mijn schoonfamilie gaat? Vooral dat laatste ergert me...
Alvast bedankt
woensdag 6 oktober 2010 om 11:16
Nog niet het hele topic gelezen, maar wel iets wat wij hier nu doen (37.5 wk zwanger): man en ik maken op dit moment samen afspraken over hoe we het na de bevalling willen.
Voor ons betekent dat dat we geen (schoon)ouders in het ziekenhuis willen, maar die mogen natuurlijk wel langskomen zodra we thuis zijn. Mocht de bevalling anders verlopen en ik langer in het zkh moeten blijven, dan verzinnen we daar op dat moment een oplossing voor.
Datzelfde geldt voor de vraag wanneer je je (schoon)ouders informeert dat de bevalling is begonnen. Het schijnt dat eerste weeen niet altijd doorzetten, dus het is ook de vraag of je ze wilt bellen bij de eerste tekenen.
Hoe je het ook wendt of keert, je ouders en je schoonouders krijgen een kleinkind. Probeer ze dan ook gelijk te benaderen, ik snap dat jij een speciale band hebt met jouw ouders, maar die heeft je vriend ook met zijn ouders.
Iedereen vindt van alles van je als je zwanger bent, en het beste advies dat daarbij zit: luister niet te veel naar alle adviezen! Jullie zullen hier je eigen weg in gaan vinden, samen met de nieuwbakken opa's, oma's, ooms en tantes
Geniet van je laatste maanden zwangerschap. Zeker als het zo goed gaat als bij jou. En als je er zin in hebt ga dan in je verlof iets leuks doen met de beide aanstaande oma's, dat zullen ze allebei op prijs stellen :-)
Voor ons betekent dat dat we geen (schoon)ouders in het ziekenhuis willen, maar die mogen natuurlijk wel langskomen zodra we thuis zijn. Mocht de bevalling anders verlopen en ik langer in het zkh moeten blijven, dan verzinnen we daar op dat moment een oplossing voor.
Datzelfde geldt voor de vraag wanneer je je (schoon)ouders informeert dat de bevalling is begonnen. Het schijnt dat eerste weeen niet altijd doorzetten, dus het is ook de vraag of je ze wilt bellen bij de eerste tekenen.
Hoe je het ook wendt of keert, je ouders en je schoonouders krijgen een kleinkind. Probeer ze dan ook gelijk te benaderen, ik snap dat jij een speciale band hebt met jouw ouders, maar die heeft je vriend ook met zijn ouders.
Iedereen vindt van alles van je als je zwanger bent, en het beste advies dat daarbij zit: luister niet te veel naar alle adviezen! Jullie zullen hier je eigen weg in gaan vinden, samen met de nieuwbakken opa's, oma's, ooms en tantes
Geniet van je laatste maanden zwangerschap. Zeker als het zo goed gaat als bij jou. En als je er zin in hebt ga dan in je verlof iets leuks doen met de beide aanstaande oma's, dat zullen ze allebei op prijs stellen :-)
woensdag 6 oktober 2010 om 11:19
Ah! Fijn dat je dat zegt! Want ik voel meteen waar de schoen nu wringt. Ik ben denk ik een beetje bang dat mijn partner in al zijn enthousiasme (het zit in de familie he!) meteen zijn ouders belt en ik er niets over te zeggen heb. Sjees, wat ben ik toch bang om gepasseerd te worden! Niet normaal eigenlijk.
Ik droomde laatst dat ik in een gevangenis werd opgesloten (geen ervaring mee overigens
), en zodra het kindje daar geboren was werd het van me afgenomen en kreeg ik het nooit meer te zien. Ook zo'n fijne opsteker.
woensdag 6 oktober 2010 om 11:20
Ik heb niet alle reacties gelezen, maar dit is wat ik ervan vind:
In mijn omgeving zie ik regelmatig dat vrouwen hun ouders wel overal bij betrekken, maar hun schoonouders niet. Terwijl het ook hún kleinkind is! Hun zoon krijgt een kind, maar is niet zwanger, en hun schoondochter zit in haar eigen wereldje met haar baby en laat alleen haar eigen familie toe. Ik vind dit erg oneerlijk. Natúúrlijk willen ze graag bij een echo zijn, ze worden opa en oma! Dat mailtje is gewoon hartstikke lief, helemaal niet claimerig of zo, gelukkig dat je dat nu zelf ook inziet.
Aan de andere kant kan ik me best voorstellen dat je liever een andere kraamhulp hebt, zeker omdat het de eerste keer is en zij nog geen ervaring heeft. Dan mag je dat best eerlijk zeggen. En meteen de eerste week al een avondje weg is waarschijnlijk waar vrijwel geen enkele kersverse moeder op zit te wachten. Misschien kun je dat zelfs lichamelijk nog niet eens aan. Zeg tegen je vriend dat je dat nu nog niet kunt beoordelen, dat je eerst de bevalling af wilt wachten en hoe het met jou en de baby gaat. Dat je daarna wel kijkt of jullie al een avondje weg kunnen gaan, maar dat het normaal is dat je dat zo snel na de bevalling nog niet wilt. Helaas snappen veel mannen dat niet, die van mij nam op dag 4 helemaal onverwachts om 4 uur 's middags een groep vrienden mee naar huis en of ik daar maar even voor wilde koken (en boodschappen wilde doen). Ik denk dat niemand ooit zoveel kraamtranen heeft gehuild
In mijn omgeving zie ik regelmatig dat vrouwen hun ouders wel overal bij betrekken, maar hun schoonouders niet. Terwijl het ook hún kleinkind is! Hun zoon krijgt een kind, maar is niet zwanger, en hun schoondochter zit in haar eigen wereldje met haar baby en laat alleen haar eigen familie toe. Ik vind dit erg oneerlijk. Natúúrlijk willen ze graag bij een echo zijn, ze worden opa en oma! Dat mailtje is gewoon hartstikke lief, helemaal niet claimerig of zo, gelukkig dat je dat nu zelf ook inziet.
Aan de andere kant kan ik me best voorstellen dat je liever een andere kraamhulp hebt, zeker omdat het de eerste keer is en zij nog geen ervaring heeft. Dan mag je dat best eerlijk zeggen. En meteen de eerste week al een avondje weg is waarschijnlijk waar vrijwel geen enkele kersverse moeder op zit te wachten. Misschien kun je dat zelfs lichamelijk nog niet eens aan. Zeg tegen je vriend dat je dat nu nog niet kunt beoordelen, dat je eerst de bevalling af wilt wachten en hoe het met jou en de baby gaat. Dat je daarna wel kijkt of jullie al een avondje weg kunnen gaan, maar dat het normaal is dat je dat zo snel na de bevalling nog niet wilt. Helaas snappen veel mannen dat niet, die van mij nam op dag 4 helemaal onverwachts om 4 uur 's middags een groep vrienden mee naar huis en of ik daar maar even voor wilde koken (en boodschappen wilde doen). Ik denk dat niemand ooit zoveel kraamtranen heeft gehuild
woensdag 6 oktober 2010 om 11:22
Probeer je ook voor te houden, Annelize, dat je schoonouders een héle leuke man hebben opgevoed; die van jou.
Dus ook al kun of wil je niets met hun adviezen; zo héél erg slecht zullen ze ongetwijfeld niet zijn. En ze zullen uit een goed hart komen, omdat ze het allerbeste met hun kinds kind voor hebben.
Dus ook al kun of wil je niets met hun adviezen; zo héél erg slecht zullen ze ongetwijfeld niet zijn. En ze zullen uit een goed hart komen, omdat ze het allerbeste met hun kinds kind voor hebben.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 6 oktober 2010 om 11:23
Neem alle adviezen, ideeën, tips en ander (in jouw ogen) gezeik met een glimlach in ontvangt. Zeg bij elk ding niet gelijk ja of nee, maar laat het even. Zeg dat je het nu even niet weet, maar dat je er nog op terug komt. Oppas? Mmmmn, nog niet over nagedacht, dat komt wel als et zover is..... Mee met een echo? Tja, waarom niet. Mijn moeder wist de eerste keer niet wat ze zag! Dat hadden ze vroeger niet. Mijn schoonmoeder heeft er niet om gevraagd maar was wel blij met elke echo foto die ze zag.
Kortom, laat het een beetje gaan. Relax. Als je baby er eenmaal is heb je sowieso alle energie nodig om die eerste maanden te overleven. Althans, dat was mijn gevoel.
Succes en (lekker cliché) : GENIET ERVAN!
Monique
Kortom, laat het een beetje gaan. Relax. Als je baby er eenmaal is heb je sowieso alle energie nodig om die eerste maanden te overleven. Althans, dat was mijn gevoel.
Succes en (lekker cliché) : GENIET ERVAN!
Monique
woensdag 6 oktober 2010 om 11:23
Hij wil met mate informatie hebben, maar wil wel goed voorbereid zijn. Dus hij leest niet alles wat ik lees, maar af en toe vind ik iets erg helder en dan leest hij het ook. Hij gaat mee naar een informatie-avond over bevallen, zodat hij weet wat hem te wachten staat.
Wat wel belangrijk is, is hoe jij hierin staat. Hij heeft al een kennisachterstand doordat jij op een kraamafdeling hebt gewerkt. Als jullie samen iets zouden doen waar hij toevallig veel meer van weet dan jij, dan zou je toch ook op hem leunen en niet zelf dezelfde hoeveelheid kennis proberen te krijgen?
Opnieuw: praat met elkaar. Vertel hem wat hij voor je kan betekenen tijdens de bevalling en hoe hij zich kan voorbereiden. Ik heb een lijstje met telefoonnummers gemaakt waar ook op staat wanneer er gebeld moet worden. Mijn man bewaart dat lijstje nu
Als hij een iphone heeft (oid), dan zijn er apps waarmee je de weeen kan bijhouden. Misschien dat hij dat wel wat vindt? Dan heeft hij ook een duidelijke rol
woensdag 6 oktober 2010 om 11:23
:
[...]
Ah! Fijn dat je dat zegt! Want ik voel meteen waar de schoen nu wringt. Ik ben denk ik een beetje bang dat mijn partner in al zijn enthousiasme (het zit in de familie he!) meteen zijn ouders belt en ik er niets over te zeggen heb. Sjees, wat ben ik toch bang om gepasseerd te worden! Niet normaal eigenlijk.
Ik droomde laatst dat ik in een gevangenis werd opgesloten (geen ervaring mee overigens
Weet je, daar heb je misschien niet eens gelijk tijd voor.
het is niet bevallen en hoppa klaar.
Maar jij moet nog gehecht worden (daar had ik de hand van mijn man ook voro nodig eigenlijk) kindje wordt gecontroleerd, jij gaat douchen enz enz. Je bent echt niet zomaar toe aan een belletje. Dit kan je toch ook met je man bespreken?
woensdag 6 oktober 2010 om 11:28
Met mijn 36 weken zwanger zie ik wel herkenbare dingen in je verhaal. Zo vond ik het vorige week erg lastig te horen dat mijn schoonmoeder alvast een weekend wil vrijhouden van haar werk in april om op te passen (we hebben dat weekend een bruiloft met overnachtingen). Zoiets is natuurlijk hartstikke lief, maar ik wil niet aan zoiets vastzitten, misschien mag de baby wel mee op weekend, of wil ik zelf het weekend niet meer weg, of of... Toen ik dit (voor mijn gevoel subtiel) aangaf, was ze erg teleurgesteld.
Een ander voorbeeld van mijn eigen moeder: zij zou graag gebeld willen worden wanneer de bevalling begint, zodat ze (op afstand!) met me mee kan leven. Ook dit is erg lief bedoeld, maar ik vind het erg claimerig en wil het vrijblijvend houden om te zien hoe ik me dan voel, heb ik daar wel de behoefte aan.
Kortom ik begrijp je goed, en waarschijnlijk zijn dit allemaal hormonen
Wat betreft je vraag over de vaders in spe... samen met mijn man gaan we naar haptonomie (was zijn eigen idee), en bij die lessen ben je samen erg intensief met je baby en elkaar bezig. Dat is erg fijn. Verder weet hij weinig over spullen die aangeschaft moeten worden, moet ik hem behoorlijk pushen dat de babykamer echt afgemaakt moet worden (het klussenlijstje is nogal groot hier dus ik kan me ook wel voorstellen dat dit niet hoog op zijn prioriteitenlijstje staat). Heb je trouwens al met de vk een gesprek gehad over de bevalling etc? Jullie krijgen dan een briefje mee wanneer je moet bellen. Vond mijn man erg fijn, hoeft hij het niet zo te onthouden
Een ander voorbeeld van mijn eigen moeder: zij zou graag gebeld willen worden wanneer de bevalling begint, zodat ze (op afstand!) met me mee kan leven. Ook dit is erg lief bedoeld, maar ik vind het erg claimerig en wil het vrijblijvend houden om te zien hoe ik me dan voel, heb ik daar wel de behoefte aan.
Kortom ik begrijp je goed, en waarschijnlijk zijn dit allemaal hormonen
Wat betreft je vraag over de vaders in spe... samen met mijn man gaan we naar haptonomie (was zijn eigen idee), en bij die lessen ben je samen erg intensief met je baby en elkaar bezig. Dat is erg fijn. Verder weet hij weinig over spullen die aangeschaft moeten worden, moet ik hem behoorlijk pushen dat de babykamer echt afgemaakt moet worden (het klussenlijstje is nogal groot hier
dus ik kan me ook wel voorstellen dat dit niet hoog op zijn prioriteitenlijstje staat). Heb je trouwens al met de vk een gesprek gehad over de bevalling etc? Jullie krijgen dan een briefje mee wanneer je moet bellen. Vond mijn man erg fijn, hoeft hij het niet zo te onthouden
woensdag 6 oktober 2010 om 11:28
Dat ze uit een goed hart komen zal ongetwijfeld zo zijn, maar het kunnen wel slechte adviezen zijn. Wat betreft slapen bijv. Er is veel verandert sinds hun zoon baby was en nu zijn er andere adviezen wat slapen betreft, ook wat vervoeren in een auto betreft enz. Vooral bij het eerste kleinkind kunnen opa's en oma's merken dat er nu dingen anders gaan.
En je krijgt trouwens niet alleen adviezen van je (schoon)ouders, maar ook de buurvrouw of een totaal vreemde op straat.
Mijn advies is luister, zeg ja en trek vervolgens je eigen plan.
woensdag 6 oktober 2010 om 11:31
:
[...]
Ah! Fijn dat je dat zegt! Want ik voel meteen waar de schoen nu wringt. Ik ben denk ik een beetje bang dat mijn partner in al zijn enthousiasme (het zit in de familie he!) meteen zijn ouders belt en ik er niets over te zeggen heb. Sjees, wat ben ik toch bang om gepasseerd te worden! Niet normaal eigenlijk.
Ik droomde laatst dat ik in een gevangenis werd opgesloten (geen ervaring mee overigens
Ik lag bij te komen of de verkoeverkamer na een spoedkeizersnee. Ik heb geen idee wie mijn man allemaal heeft gebeld, of er überhaupt mensen zijn langsgekomen en wie er als eerste is gebeld. Dat maakte me ook geen zak uit. Pas de volgende ochtend was ik weer een beetje op de wereld en heb ik mijn kindje pas echt kunnen bekijken. Mijn ouders en schoonouders zijn toen gekomen. Denk ik..... Ik weet het niet echt zeker meer. Mijn man heeft s'nachts thuis ook nog een hele lieve emotionele mail gestuurd naar iedereen in zijn en mijn outlook. Dat kan ik nog steeds niet zonder ontroering lezen...
Je kan niet worden gepasseerd, jij bent de moeder! En je bent er zelf bij. Ik had van te voren mijn man geïnstrueerd wat ik perse wel en niet wilde. Gewoon wat basis regels. Ik lag al 3 weken in het ziekenhuis en voelde me toch al zo overgeleverd aan alles en iedereen. Apparaten en artsen. Die basis regels (geen groepen mensen aan mijn bed, eerst samen met baby zijn, geen onnodige medische handelingen zonder overleg met mij etc) zorgden voor mijn gevoel nog voor enige controle. En mijn man respecteerde dat.
Echt, je hebt andere prioriteiten op dat moment. Je kan jezelf ook gek maken met zoveel gepieker. Ga lekker samen nog even een weekendje weg met z'n tweeën, nu het nog kan. Veel leuker om je druk over te maken.
Monique
woensdag 6 oktober 2010 om 11:33
:
Met mijn 36 weken zwanger zie ik wel herkenbare dingen in je verhaal. Zo vond ik het vorige week erg lastig te horen dat mijn schoonmoeder alvast een weekend wil vrijhouden van haar werk in april om op te passen (we hebben dat weekend een bruiloft met overnachtingen). Zoiets is natuurlijk hartstikke lief, maar ik wil niet aan zoiets vastzitten, misschien mag de baby wel mee op weekend, of wil ik zelf het weekend niet meer weg, of of... Toen ik dit (voor mijn gevoel subtiel) aangaf, was ze erg teleurgesteld.
Een ander voorbeeld van mijn eigen moeder: zij zou graag gebeld willen worden wanneer de bevalling begint, zodat ze (op afstand!) met me mee kan leven. Ook dit is erg lief bedoeld, maar ik vind het erg claimerig en wil het vrijblijvend houden om te zien hoe ik me dan voel, heb ik daar wel de behoefte aan.
Kortom ik begrijp je goed, en waarschijnlijk zijn dit allemaal hormonen
Precies dat! Het is super lief bedoeld van je schoonmoeder. Echt! Maar je wil je er nú, op dit moment, nog niet op vast leggen, want je weet gewoon niet hoe het zal gaan.
Heerlijk, die herkenning. Damn you hormones!
woensdag 6 oktober 2010 om 11:37
Bedankt voor jullie lieve en wijze woorden. Ik zou graag iedereen even willen aanhalen en bedanken, maar dan ben ik morgen nog bezig haha. Ik merk dat mijn lucht wat meer geklaard is. Ik denk dat ik een goed gesprek aan ga met mijn partner en duidelijk probeer aan te geven wat mijn verwachtingen zijn en wat die van hem zijn, zodat we dit een beetje op elkaar kunnen afstemmen.
En dat weekendje weg klinkt helemaal niet slecht MJDH. Nu kan het nog heel makkelijk. Zonder oppas
En dat weekendje weg klinkt helemaal niet slecht MJDH. Nu kan het nog heel makkelijk. Zonder oppas
woensdag 6 oktober 2010 om 12:06
Ik ook! Vind het nog steeds zo onwerkelijk, je leeft naar het moment toe, maar eigenlijk weet je nog helemaal niet wat je te wachten staat. Hoe zal de bevalling zijn, je leven met een baby, het lijkt me allemaal zo bijzonder. Nog een paar weekjes! En voor jou zal deze laatste periode ook snel gaan. Ik was zelf zo verbaasd dat ik de 30 weken gepasseerd was, het komt nu snel dichterbij
Veel succes met je laatste werkweken en geniet straks van je verlof.
woensdag 6 oktober 2010 om 12:13
Dat is misschien ook wel het enge, voor de controlfeeksen onder ons: je kunt van alles plannen, maar grote kans dat het toch anders loopt. Je weet gewoon niet hoe het straks echt zal zijn. Je moet er bijna blind in gaan en eigenlijk is dat best wel eng.
Alvast veel sterkte toegewenst met de laatste loodjes, en geniet nog even van de stilte voor de storm
Alvast veel sterkte toegewenst met de laatste loodjes, en geniet nog even van de stilte voor de storm
