Wijze moeder raad gevraagd

Ik vrees dat dit een 'van me afschrijf' topic wordt. Over iets meer dan twee maanden verwachten wij een kindje. Tot nu toe verloopt de zwangerschap voorbeeldig en hoor je mij niet klagen. Waar ik wel erg over in zit, is wanneer het kindje er eenmaal is, ik het kindje meteen al 'los' moet laten (ja duh). En ik weet dat dit gevoel heel normaal is, maar ik wil dit niet zo'n groot probleem voor me laten worden. Ik ben een ontzettende controlfreak en van het idee dat andere mensen op mijn kindje passen word ik al helemaal zenuwachtig.



En dan nu het van me afschrijf gedeelte: op de een of andere manier prikkelt mijn schoonfamilie me hier enorm in. Voor mijn gevoel zijn ze erg claimerig, weten ze alles beter en moet ik het allemaal maar toestaan. Mijn vriend ziet dit probleem niet zo, en vind dat ik het groter maak dan het is. Dit is ongetwijfeld zo, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds een enorme bewakingsdrang heb, juist tegenover mijn schoonfamilie. Enkele voorbeelden? Mijn ouders zijn bij de nekplooimeeting aanwezig geweest, omdat mijn vriend moest werken en geen vrij kon krijgen. Toen alles goed bleek te zijn heb ik dit rond verteld in mijn omgeving. De reactie van mijn schoonmoeder was: goh, ik had daar ook bij wel bij willen zijn. Hmm. Kan ik me best voorstellen, maar ik wilde het toch echt alleen met mijn ouders doen in dit geval. Vervolgens hoor ik via drie andere 'bronnen' dat ze zo graag bij een echo aanwezig wil zijn. Ik kan het me ontzettend voorstellen, maar wat me prikkelt is het feit dat ze het van me verwacht en er via via om vraagt. Ik voelde me op die manier gepasseerd, omdat ik het nu niet meer spontaan kon aanbieden voor een andere echo. Om haar tegemoet (misschien niet het juiste woord) te komen hebben we haar uitgenodigd voor een 4D echo. Dat was allemaal leuk, maar ergens ook wrang.

Voor mijn gevoel claimt ze het kindje door het haar kleinkind te noemen in mailtjes, op te bellen dat ze het zo jammer vind dat we zo ver weg wonen en nu niet zomaar even langs kan wippen om het kindje te zien, zichzelf als oppas in te schakelen etc. Hmmm.



En nu ik dit zo teruglees valt het eigenlijk best wel mee. Eerlijk is eerlijk (). en is het lief bedoeld. Want ik moet me echt heel gelukkig prijzen dat het kindje door iedereen zo gewenst is. Goed. Ander voorbeeld. Met mijn schoonvader kwam ik laatst opeens op het onderwerp bevallen uit. Ik vertelde dat ik inmiddels niet meer voor de ruggeprik wilde gaan, maar voor een tussenoplossing. Zijn antwoord was dat ik de bevalling absoluut zonder pijnstilling moest doen, want dat is veel beter. Dat moest ik van hem aannemen. Eeeeh? ''Hoeveel kinderen heb jij op de wereld gezet?'' Goed. Ik ook nog geen, maar het is mijn lijf en mijn polonaise. Waarom moet hij dan zonodig zijn mening er bovenop drukken? De laatste tijd heb ik alleen maar van dit soort ergelijke discusses met hem. Ik voel me dan niet serieus genomen en daardoor ga ik weer lopen twijfelen of ik het allemaal wel goed doe.



Nog een voorbeeld: mijn schoonzusje doet een opleiding tot kraamverzorgende. Nu weet ik al dat van ons wordt verwacht dat we haar vragen bij de kraamperiode, want dat is zo lekker leerzaam en leuk voor haar. Eens, maar ik heb dat liever niet. We hebben geen professionele relatie met haar en ik zal door mijn eigen ervaring in de zorg niet zo snel dingen van haar aannemen (slecht van mij. Ik weet het).



Gisteren heb ik het er over gehad met mijn vriend en hij kon zich niet helemaal inleven in mijn gedachtengang. Hij vond het geen probleem dat anderen redelijk snel op ons kindje zouden passen. Hij wist me zelfs nog te vertellen, dat als alles goed gaat, hij gewoon anderhalf week na de bevalling gezellig met me naar de biosoop wilde gaan, omdat er ook in onze relatie moet worden geinvesteerd. En natuurlijk is dat laatste meer dan waar: maar niet zó snel!!! Het komt er op neer dat mijn omgeving een sneller tempo heeft dan ik en dat benauwd me enorm.



Als ik dit terug lees, klinkt het allemaal niet zo zwaar als het voelt. Punt is wel, dat ik er mee zit en graag een oplossing wil vinden voor mijn gedrag/gedachtengang.

Hoe hier mee om te gaan? Hoe zorg je er voor dat je ook nog een beetje fatsoenlijk kunt leven, zonder als een feeks over mijn kindje te waken? En wat is het toch dat zo prikkelt als het over mijn schoonfamilie gaat? Vooral dat laatste ergert me...



Alvast bedankt

Eigenlijk probeer ik dat ook. Ik ga er vanuit dat veel dingen tegen zullen zitten, zodat het straks alleen maar mee kan vallen. Vandaar dat ik liever niets plan of toezeg voor na de bevalling. En misschien frustreert het me daarom wel dat mijn omgeving er automatisch vanuit gaat dat het allemaal perfect zal gaan en ze nu al allerlei plannen aan het maken zijn. Deze gedachtengang strookt gewoon niet altijd met de werkelijkheid.

Ik ben met kerst uitgerekend en de vraag van mijn schoonouders was vervolgens logischerwijs: hoe doen we met kerst? Tsja. geen idee! Ik kan er geen antwoord op geven. Ik kan 100 scenario's bedenken 'hoe het met de kerst zit', maar ik weet het gewoon niet. Misschien wil ik dan gewoon even niets. Mag dat ook?

@baudolino: de 10 en 20 weken echo heb ik alleen met mijn partner gedaan. Omdat we ook een nekplooimeting wilde laten doen hebben we nog een echo gehad met 12 weken. Omdat het persé in een bepaalde week moest gebeuren en de data beperkt waren hebben we een tijdstip gekregen waarop mijn vriend moest werken (en hij kon geen vrij krijgen). Omdat ik op zo'n moment liever niet alleen wilde zijn (want je kunt immers ook slecht nieuws krijgen) heb ik mijn ouders er bijgevraagd ter support. Mijn schoonmoeder reageerde vervolgens na het goede bericht dat ze er ook wel bij had willen zijn. Het is niet dat ik er toen niet aan had gedacht, maar bij slecht nieuws wilde ik toch echt liever mijn eigen ouders bij me hebben (bij gebrek aan partner). Leek mij toen vrij logisch.

Bokito schreef op 06 oktober 2010 @ 12:47:

Ik heb me ook verschrikkelijk druk gemaakt over m'n schoonouders omdat ze zo claimerig waren bij zoon, bij zoontje kwamen ze gewoon niét..

Hmmm. Dat kan dus ook nog. Dat is dan best wel even een rare situatie geweest denk ik. Al kan ik me in mijn situatie niet voorstellen dat ze niét zouden komen

keeprunning schreef op 06 oktober 2010 @ 12:47:

Oh Annelize wat is dit toch herkenbaar! Ik ben dus over een paar weken al uitgerekend en kreeg (vanuit mijn familie) al in de zomer de vraag of we de kerst wel bij hen zouden vieren. Eerste kerst met de baby, dat zouden ze wel erg bijzonder vinden als we er dan gewoon bij zouden zijn. Ik heb geen idee, ik plan ook totaal niks in de komende tijd (na de uitgerekende datum), en kijk tegen die tijd wel waar ik zin in heb en hoe wij ons voelen (man, ik en baby).

Haha, ik vind het heel grappig dat je zoveel herkent! Wonderlijk! Hoe staat jouw man er verder in? Ligt zijn loyaliteit bij jou en het kindje, of bij zijn ouders?

flowerbloem schreef op 06 oktober 2010 @ 12:55:

Ik heb niet alles gelezen hoor, maar ik begrijp je heel goed. Mijn schoonouders zijn ook ontzettend claimerig, waardoor alles wat ze zeggen en doen meteen nog veel vervelender overkomt dat wanneer bij wijze van spreken de buurvrouw het zou zeggen of doen. Mijn schoonmoeder vond bijv. dat ze het recht had (die woorden gebruikte ze ook) om haar hand op mijn buik te leggen, zelfs met 17 weken zwangerschap en dus nog niets te voelen. Mijn moeder mocht van mij met 36 weken op mijn blote buik mijn schoppende baby voelen, maar mijn schoonmoeder niet. Door haar eigen instelling, maar ook omdat het niet vertrouwd genoeg voelt.



Je wil niet weten hoeveel (goedbedoelde? dat weet ik niet eens) adviezen ik heb gekregen. Het ene oor in, het andere weer uit. Ze zat zelfs te vissen of de kinderen wel naar haar vernoemd gingen worden. Vond dat ik moest stoppen met werken om thuis te zijn en vond het belachelijk dat haar eigen zoon ouderschapsverlof nam, bood toen aan om een dag op te passen zodat mijn vriend 'gewoon' kon blijven werken.



Ik kon er zo slecht tegen dat vriend en ik er zelfs een paar keer ruzie om hadden en ik hem toeschreeuwde dat ie maar bij zijn moeder moest gaan wonen.



Bij beide zwangerschappen had ik dus die gevoelens die jij nu hebt. Na de bevalling was ik zo lamgeslagen door de hormonen, dat ik er veel beter tegen kon dan ik vantevoren had verwacht. Nog steeds gaat ze regelmatig over mijn grenzen heen en het ligt heel gevoelig in mijn relatie met mijn vriend.



Toch is mijn advies: probeer het los te laten, geef tijdig je grenzen aan, stel de verwachtingen van je vriend over bioscoopbezoekjes e.d. bij. Ik ben 7 1/2 week geleden bevallen en ben daar nog niet aan toe, niet eens alleen om de borstvoeding en de vermoeidheid, maar omdat ik ontzettend snel overprikkeld raak van beelden, geluiden en mensen. Ik raak al bijna in paniek bij een wandelingetje tussen de mensenmassa op de markt.



Wees blij dat je schoonouders niet om de hoek wonen. Geef eerlijk en zo mogelijk tactisch aan wat je wel en niet wilt en geef de hormonen de schuld als het niet tactisch gebeurt. Vertel dat je nog geen lange termijn plannen wil maken en dat dat allemaal wel komt als het zover is.



Sterkte!

Wat je schrijft over dat het bij jou vervelender overkomt als je schoonouders iets zeggen, dan dat de buurvrouw dat zou doen herken ik wel. Het is een compleet onterecht gedachte, maar toch voelt het wel zo. Mijn schoonfamilie is gelukkig niet zo erg dat ze vinden dat ik thuis moet blijven om te zorgen voor het kindje (the nerve van je schoonmoeder!).

Mijn schoonmoeder heeft overigens nooit zomaar aan mijn buik gezeten. Pas toen ik het aanbod. En daar was zo blij mee! Ze was helemaal ontroerd. Was best wel lief eigenlijk . Overigens heeft mijn schoonzusje met 12 weken wel heel fijn aan mijn buik zitten voelen. We gingen bij hun op bezoek ik zoende iedereen gedag. Vervolgens voel ik een hand heel wild op mijn buik wrijven. En daar was ik best wel van geschrokken. Dit is gelukkig nooit meer gebeurd, omdat ik er na deze actie ook wat handiger in ben geworden, maar echt handig was het niet.



Grenzen aangeven en loslaten. Het lijkt zo simpel....

Zo. Ik ben net langs geweest bij de verloskundige en daar heb ik ook mijn hart even kunnen luchten. Heerlijk is dat. Op de opmerking dat mijn vriend na anderhalf week al met me naar de bioscoop wilde reageerde ze: vraag het hem maar als het eenmaal zover is. Kijken of hij dan nog steeds dan nog steeds behoefte heeft om naar de bioscoop te gaan. Hij weet gewoon niet wat hij kan verwachten.