Hoe beoordelen jullie te dikke mensen?
donderdag 4 augustus 2016 om 15:37
Ik denk dat het tussen mijn oren zit. Ik ben 1m70 en ongeveer 15kg te zwaar ten opzichte van een gezonde BMI sinds mijn zwangerschap. 3 jaar geleden ben ik 20kg afgevallen en woog ik 70kg en voelde ik me echt weer aantrekkelijk en kon weer alles aan en heb toen ook deze baan gevonden. Een jaar ging het heel goed maar daarna ben ik het langzaam weer kwijt geraakt en momenteel lukt het me niet om de knop te vinden.
Ik heb een goede representatieve management functie en op de een of andere manier zit het tussen mijn oren dat mensen mij nu minder goed/aardig/leuk vinden met 15kg overgewicht. Rationeel gezien slaat het natuurlijk nergens op want a. ik ben niet onwijs dik (maat 42/44) en ook niet afzichtelijk om te zien, en b. ik ben niet op zoek naar een man/sjans ofzo. Dus waarom zouden mensen mij minder serieus nemen of minder goed vinden in mijn werk?
Ik wil zo graag stoppen met me te schamen voor mijn lichaam, voor nu te accepteren dat ik te zwaar ben en dan vanuit een positief gevoel hopelijk over een tijdje als ik wat beter in mijn vel zit weer vol goede moed met afvallen aan de slag te gaan.
Kunnen jullie mij geruststellen? Of in elk geval delen hoe jullie tegen representatieve, succesvolle vrouwen met 15kg teveel aankijken?
Ik heb een goede representatieve management functie en op de een of andere manier zit het tussen mijn oren dat mensen mij nu minder goed/aardig/leuk vinden met 15kg overgewicht. Rationeel gezien slaat het natuurlijk nergens op want a. ik ben niet onwijs dik (maat 42/44) en ook niet afzichtelijk om te zien, en b. ik ben niet op zoek naar een man/sjans ofzo. Dus waarom zouden mensen mij minder serieus nemen of minder goed vinden in mijn werk?
Ik wil zo graag stoppen met me te schamen voor mijn lichaam, voor nu te accepteren dat ik te zwaar ben en dan vanuit een positief gevoel hopelijk over een tijdje als ik wat beter in mijn vel zit weer vol goede moed met afvallen aan de slag te gaan.
Kunnen jullie mij geruststellen? Of in elk geval delen hoe jullie tegen representatieve, succesvolle vrouwen met 15kg teveel aankijken?
vrijdag 12 augustus 2016 om 09:33
Oh oké, dat kan ik alleen maar beamen, natuurlijk (als in be-amen, sinds ik wel eens met een beamer werk, lees ik dat steeds verkeerd) En dat doe ik ook. Ik ben gek op fruit en groente en dat eet ik graag en veel. Maar ik ben ook gek op chocolade, dus dat eet/at ik ook af en toe en dat wil ik dan geen zondigen noemen, maar gewoon iets dat erbij hoort. Iets anders lekkers.
Later is nu
vrijdag 12 augustus 2016 om 09:34
Als ik naar mijn vriendin kijk; zij is morbide obees. Was slank, kreeg heel lang heftige fysieke / mentale klachten, dik geworden. Kookt supergezonde avondmaaltijden, haar kids krijgen natuurlijk wel snoep etc, maar niet veel. Willen dat ook niet, want ze zien hoe ongelukkig mama is met haar gewicht. Het zijn van die dunne, lange, echte slungelige meiden, een en al been en arm <3 Ze moeten hun vrouwelijke vormen nog gaan krijgen natuurlijk, dus er komt gerust wat gewicht bij. Bij hen moesten ze juist een beetje uitkijken dat ze geen rare ideeën kregen over te dik zijn.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET

vrijdag 12 augustus 2016 om 09:34
Volgens het nationaal kompas en kennislink blijkt het toch echt zo te zijn dat onder migrantengroepen overgewicht meer voorkomt, vooral in de migrantengroepen waar het volgens de cultuur een zegen is om (te) dik te zijn. Ik heb ooit eens gelezen dat dit samenhangt met het gebrek aan welvaart in zo'n land. Dik staat in deze culturen voor doorvoed = gezond en rijk.
Het lijkt er dus op dat jouw 'stad' niet representatief is voor de Nederlandse bevolking.

vrijdag 12 augustus 2016 om 09:35
Dat is grote onzin. Ik werk op een school. Er zijn zowel witte kinderen van Nederlandse afkomst als kinderen van allochtone afkomst met (veel) overgewicht. Mijn ouders wonen in een dorp in Brabant. Bijna geen allochtonen, wel veel obese witte Nederlanders. Ga je de grens over, naar België, dan schrik je je helemaal wezenloos trouwens. Daar zie je nog veel meer en nog veel dikkere witte Belgen.
vrijdag 12 augustus 2016 om 09:36
Die knop had ik ook al toen ik voor de 2e keer dik werd hoor. Ik propageerde hier ook vaak op afvaltopics op het forum dat bepaald fruit duur lijkt, totdat je de prijs vergelijkt met een kitkat of snickers. Dan blijkt het per stuk (1 nectarine bijvoorbeeld) ineens best goedkoop. Ik eet dus overdag voornamelijk fruit en groente en geniet daar ook van. Ga er vaak echt even voor zitten. Als ik op doorreis ben of waar dan ook, waar ik in de verleiding zou kunnen komen tot het kopen van een candybar doe ik dat 19 van de 20 keer ook niet. Waarom zou ik?
Maar ik lees hier dus van slanke dames dat zij denken dat zij dat als enige doen. Dat is de reden dat ik nog reageer, om te laten zien dat dat niet altijd zo is.
Later is nu

vrijdag 12 augustus 2016 om 09:45
En.. zoals ik al meerdere keren vertelde. Ik viel langzaam af, ik bleef 5 jaar op gewicht.. alles met nieuwe mindset en leefwijze en weet ik niet wat. Helemaal in de gezonde routine. Maar ik kwam weer aan! Toch! Dus een mindset en routine is helaas niet zaligmakend.
EN als je die eenmaal gezond hebt, is aanpassen om toch weer af te vallen werken op de vierkante millimeter. Niet even simpel minder eten en meer bewegen.
En zo werd het bij mij dus wél een strijd, die niet leuk is.
Later is nu
vrijdag 12 augustus 2016 om 09:49
Ik eet al 10 jaar geen zak chips meer leeg en de repen chocolade die in 1x op gingen in die periode zijn op 2 handen te tellen.
Oh.. wacht, het werkt niet altijd zo? Bijzonder.
Ik kan dat dus wel, een reep chocolade in de la hebben liggen en elke dag 1 blokje nemen en daar echt van genieten. In het weekend een handje chips of een klein bakje en de zak weer dichtdoen en er neit aankomen. Vaak eet ik zelfs wortel of komkommer ipv van die chips.
Later is nu
vrijdag 12 augustus 2016 om 10:02
Ik zeg ook niet dat het simpel is want je werkt je de tyfus
Laatste maanden veel stress door werk gezeik. Slecht slapen. Dan is 5 a 6 dagen per week sporten een té zware belasting. Maar ik wilde ook niet minder gaan sporten, want ik heb er enorme lol in. Maar nu was het contra-productief. Dus wat verschillende schema's uitproberen. Nu heb ik een ritme dat goed is, want ik word opeens weer sterker.
Mijn workouts moeten ook regelmatig aangepast, ik kan niet weet hoelang hetzelfde blijven doen om op gewicht te blijven, mijn lol te behouden, de uitdaging te houden. Ik pas mijn doelen regelmatig aan.
En zo blijf ik ook bezig met zoeken.
Ik zie het niet als strijd. Ik heb ook de gedachte opgegeven dat ik er ben wanneer ik het Het Doel eenmaal heb gehaald. Ik zie het als een continue veranderend proces waarvan ik niet precies weet hoe het werkt. Waar ik wel wat basis-mechanismes heb die altijd werken maar dat is eigenlijk niet zozeer fysiek. Want hoe dat lijf van me reageert is teveel aan verandering onderhevig, daar kan ik niet vertrouwen op steeds dezelfde routine. Ook al is de wet van meer eruit dan erin een constante, het blijft zoeken naar wat en hoe.
Maar mijn gedachtes, die kan ik wel sturen. Dat maakt het proces niet anders, dat maakt niet dat ik minder hard hoef te werken, dat maakt wél dat ik me goed kan blijven voelen bij terugval, blessures, stilstand. Dat maakt dat ik me kan focussen op wat wel goed gaat (en dat is soms iets minuscuul kleins) dat maakt dat mijn lol in dat proces houd of in elk geval mijn interesse. En vooral dat ik het vertrouwen in mijzelf en in mijn lijf houd.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT PIET
vrijdag 12 augustus 2016 om 10:08

vrijdag 12 augustus 2016 om 10:09
Zo'n onzin is dat niet. Vanmorgen hoorde ik een nieuwsitem waarin gezegd werd dat kinderen van niet-westerse ouders vaker dik zijn dan Nederlandse kinderen.:
Kinderen met een niet-westerse achtergrond hebben vaker overgewicht dan hun autochtone leeftijdsgenoten: 22 tegenover 9 procent.
http://nos.nl/artikel/212 ... aak-ook-dikke-ouders.html
