Lijf & Lijn
alle pijlers
Overgewicht en ongemakken, taboe?
zondag 31 augustus 2008 om 11:08
In het topic 'tot welke maat pas je in attracties' viel het me op dat vragen over de bij overgewicht horende (lichamelijke) ongemakken niet echt op prijs worden gesteld.
Met ongemakken bedoel ik oa:
Schurende huid als je een rokje aan hebt en geen panty of legging
Bij ernstig overgewicht heb je naar ik begreep heel vaak gewoon pijn in je gewrichten
Je bent niet meer zo lenig
Je buik zit in de weg tijdens het neuken
Maar ook:
Vervelende opmerkingen naar je hoofd krijgen over je figuur, of als je op straat een patatje eet
Je lelijk voelen
Je schuldig voelen als je iets ongezonds eet
Het besef dat je (uitzonderingen daargelaten) zelf verantwoordelijk bent voor je gewicht. (Ieder pondje gaat door het mondje toch?)
etc
In het betreffende topic wordt door sommige mensen heel verontwaardigt gedaan,anderen negeren het totaal. Waarom?
Ik ben nu nog een kilo of 15 te zwaar, heb nu mt 44 en voel me als herboren als ik het vergelijk met voor ik 12 kilo was afgevallen.
(Kan je nagaan als die 15 kilo er ook nog af is
)
Ik heb meer energie, betere conditie, kan zonder panty in een rokje (wel talkpoeder gebruiken, maar dat hielp eerst echt niet meer) zit beter in m'n vel etc.
Is het dan zo confronerend om er over te praten? Komt dat te dichtbij?
Mag je niet zeggen dat overgewicht vaak door je eigen gedrag komt? Dat overgewicht een hoop ongemak met zich mee brengt op lichamelijk, emotioneel, psychisch en sociaal gebied?
Waarom wel / niet?
Met ongemakken bedoel ik oa:
Schurende huid als je een rokje aan hebt en geen panty of legging
Bij ernstig overgewicht heb je naar ik begreep heel vaak gewoon pijn in je gewrichten
Je bent niet meer zo lenig
Je buik zit in de weg tijdens het neuken
Maar ook:
Vervelende opmerkingen naar je hoofd krijgen over je figuur, of als je op straat een patatje eet
Je lelijk voelen
Je schuldig voelen als je iets ongezonds eet
Het besef dat je (uitzonderingen daargelaten) zelf verantwoordelijk bent voor je gewicht. (Ieder pondje gaat door het mondje toch?)
etc
In het betreffende topic wordt door sommige mensen heel verontwaardigt gedaan,anderen negeren het totaal. Waarom?
Ik ben nu nog een kilo of 15 te zwaar, heb nu mt 44 en voel me als herboren als ik het vergelijk met voor ik 12 kilo was afgevallen.
(Kan je nagaan als die 15 kilo er ook nog af is
)Ik heb meer energie, betere conditie, kan zonder panty in een rokje (wel talkpoeder gebruiken, maar dat hielp eerst echt niet meer) zit beter in m'n vel etc.
Is het dan zo confronerend om er over te praten? Komt dat te dichtbij?
Mag je niet zeggen dat overgewicht vaak door je eigen gedrag komt? Dat overgewicht een hoop ongemak met zich mee brengt op lichamelijk, emotioneel, psychisch en sociaal gebied?
Waarom wel / niet?
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
zondag 31 augustus 2008 om 13:37
Dufty,
Grappig, ik ben ook rond de dertig kilo aangekomen tijdens mijn zwangerschap. Toch heb ik nooit gedacht dat ik altijd dik zou blijven. Is ook niet gebeurd, ik was binnen een jaar juist 10 kilo lichter dan voor mijn zwangerschap.
Ik vind het vooral fascinerend dus eigenlijk omdat ik persoonlijk me gewoon niet voor kan stellen dat ik ooit dik zou zijn, ik had het er laatst met een nog veel dunner vriendinnetje ook al over. Wij zijn in ons hoofd ook altijd dun, heel gek is dat. Ik heb dus het idee dat er kennelijk toch ergens een mentaal verschil moet zijn, wat dat precies is weet ik niet, maar het lijkt erop dat mensen die dik zijn, worden of blijven, zich daar ook mentaal bij neer kunnen leggen.
Grappig, ik ben ook rond de dertig kilo aangekomen tijdens mijn zwangerschap. Toch heb ik nooit gedacht dat ik altijd dik zou blijven. Is ook niet gebeurd, ik was binnen een jaar juist 10 kilo lichter dan voor mijn zwangerschap.
Ik vind het vooral fascinerend dus eigenlijk omdat ik persoonlijk me gewoon niet voor kan stellen dat ik ooit dik zou zijn, ik had het er laatst met een nog veel dunner vriendinnetje ook al over. Wij zijn in ons hoofd ook altijd dun, heel gek is dat. Ik heb dus het idee dat er kennelijk toch ergens een mentaal verschil moet zijn, wat dat precies is weet ik niet, maar het lijkt erop dat mensen die dik zijn, worden of blijven, zich daar ook mentaal bij neer kunnen leggen.
zondag 31 augustus 2008 om 13:38
:
[...]
Thanks.
Nou ja, ik ben eigenlijk vooral benieuwd naar hoe zoiets zo ver komt, ik vind het heel erg fascinerend eigenlijk. Is het het gevoel dat "het toch niet meer uitmaakt"? Of "dat lukt me toch nooit"? Ik ben zo benieuwd naar wat er in iemands hoofd omgaat, maar aan de andere kant, als je dat zelf wist dan was het waarschijnlijk nooit zo ver gekomen, of wel?
Ik zat niet lekker in mijn vel, had teveel problemen gehad en zag geen uitweg meer, kon nergens troost vinden en ben gaan eten. En veel ook. Op dat moment dacht ik idd dat ik het niet waard was. En ja dan zitten al die kilo's er heel snel aan.
Sinds ik weet dat ik het wel waard ben doe ik er dan ook alles aan om er weer fatsoenlijk uit te gaan zien, maar ja dat is heel erg lastig. Iedereen die mijn voedings en bewegingspatroon ziet is verbaasd dat ik geen 60 kilo weeg om het zo maar te zeggen.
En wat je ook zegt over dat ongelukkig zijn, dat ben ik helemaal met je eens. Ik ben dan wel niet ongelukkig om wie ik ben, maar wel om wat mijn lijf is. En ik weet wel dat ik ooit weer een gewoon gewicht heb als ik zo door blijf gaan, maar tot die tijd zal ik ongelukkig zijn met mijn lijf.
Als je nog meer vragen hebt lees ik het wel
zondag 31 augustus 2008 om 13:40
Wat is normaal,
lees eens rond op het forum, en je komt velen tegen met een gewoon gewicht, die ook niet in een gemene deler passen, die ook niet in een 'algemeen' plaatje passen, (en wie wil dat eigenlijk wel?)
Zelf denk ik wel, dat mensen die zo'n vreselijke haat liefde verhouding hebben met eten, (ik schaar voor het gemak ook de anorectische club hierbij), ik bedoel dus niet de mensen die gewoon wat zwaarder zijn door een bewust bourgondische levensstijl, maar de echte proppers, die 6 hamburgers naar binnen werken, dat soort werk, eigenlijk ook niet willen leven, of op zijn minst niet van het leven houden.
Eten is zo basaal, en kan zo ongelofelijk lekker zijn, maar het wil er bij mij niet in, dan mensen (die verder geen aandoening hebben waardoor ze zo zijn) van 200 kilo en meer gelukkig zijn, zulk excessief gedrag heeft een oorzaak,
lees eens rond op het forum, en je komt velen tegen met een gewoon gewicht, die ook niet in een gemene deler passen, die ook niet in een 'algemeen' plaatje passen, (en wie wil dat eigenlijk wel?)
Zelf denk ik wel, dat mensen die zo'n vreselijke haat liefde verhouding hebben met eten, (ik schaar voor het gemak ook de anorectische club hierbij), ik bedoel dus niet de mensen die gewoon wat zwaarder zijn door een bewust bourgondische levensstijl, maar de echte proppers, die 6 hamburgers naar binnen werken, dat soort werk, eigenlijk ook niet willen leven, of op zijn minst niet van het leven houden.
Eten is zo basaal, en kan zo ongelofelijk lekker zijn, maar het wil er bij mij niet in, dan mensen (die verder geen aandoening hebben waardoor ze zo zijn) van 200 kilo en meer gelukkig zijn, zulk excessief gedrag heeft een oorzaak,
zondag 31 augustus 2008 om 13:43
zondag 31 augustus 2008 om 13:43
Ik versta denk ik iets anders onder eigenwaarde (wederom, niet aanvallend bedoeld, ik probeer het gewoon te begrijpen). Ik versta daaronder dat je het allerbeste uit jezelf en je leven probeert te halen, binnen je mogelijkheden. Een slechte conditie hebben bijvoorbeeld, hoort daar dan in mijn ogen niet bij. Wat jij beschrijft komt meer over op mij alsof je vanuit een negatief vertrekpunt start, begrijp je wat ik bedoel? Alsof je zegt: ik vind mezelf altijd leuk, ONDANKS... waar ik zou zeggen: ik vind mezelf leuk, VANWEGE...
zondag 31 augustus 2008 om 13:44
zondag 31 augustus 2008 om 13:46
Ja, maar als ik door ziekte dik zou worden zou dat bij mij denk ik ook zo werken, dat werkte tijdens mijn zwangerschap al zo. Ik was vaak serieus verbaasd als ik dan weer mijn lijf in de spiegel zag. Dus ik kan me dat heel goed voorstellen, beter voorstellen zelfs dan dat je in je hoofd ook dik bent.
zondag 31 augustus 2008 om 13:49
Misschien blijven zij in hun hoofd ook wel dun? Of een ander referentiekader?
Althans, ik ben in mijn hoofd ook dikker dan de buitenwereld roept. Als puber was ik mollig en in vergelijking met andere pubers gewoon dik. In mijn hoofd ook. Nu ik 32 ben, is het allemaal een beetje omgedraaid. Mijn oud klasgenoten zijn bijna allemaal aangekomen, ik afgevallen. Ik zie mezelf nog steeds als dat meisje met de dikke billen en dikke benen (en die heb ik in verhouding echt nog steeds hoor). Terwijl ik van de buitenwereld hoor dat ik zo petit ben, of rank als een hinde.....
In vergelijking met mijn collega's misschien, maar niet in vergelijking met jou denk ik.
zondag 31 augustus 2008 om 13:50
Grappig, ik heb het dus andersom. Ik werd bijna nooit aangesproken, maar nu veel vaker. Door vreemde mensen maar ook door mensen op mijn werk. Alsof ze je nú opeens wel zien staan.
Tweede punt merk ik ook. Ook negatief. "Je stopt toch wel met afvallen nu he? Je wordt zo mager anders!" Nou, 75 kilo bij 1,81 lijkt me gewoon gezond, toch?
zondag 31 augustus 2008 om 13:50
FV, het klinkt ook wel grappig idd.
Maar aan de andere kant heb ik er daardoor blijkbaar ook zo goed als geen last van omdat ik mijzelf toch haast nooit op beeldmateriaal zie..
Deze 100 kilo is voor mij eigenlijk wel de grens. Ik geloof dat als ik nog zwaarder ga worden, me ook ongelukkiger ga voelen.
Gewoon puur ongelukkig met mn lijf en met het feit dat ik qua kleding dan helemaal niet meer kan kopen wat ik wil.
Maar aan de andere kant heb ik er daardoor blijkbaar ook zo goed als geen last van omdat ik mijzelf toch haast nooit op beeldmateriaal zie..
Deze 100 kilo is voor mij eigenlijk wel de grens. Ik geloof dat als ik nog zwaarder ga worden, me ook ongelukkiger ga voelen.
Gewoon puur ongelukkig met mn lijf en met het feit dat ik qua kleding dan helemaal niet meer kan kopen wat ik wil.
zondag 31 augustus 2008 om 13:55
Ja. Bang om te sterven ben ik sowieso, en ik weet dat die extra 25 kilo aan mijn lijf super ongezond zijn en het risico vergroten.
Dat is voor mij nu de hoofdreden om te gaan
Wat ook vervelend is, is dat ik er uit zie ofdat ik 6 maanden zwanger ben, dus die vraag krijg ik geregeld.
Verder vind ik kleding in grote maten altijd minder leuk eruit zien. Zonder een rol erover heen staat een spijkerbroek echt mooier, en een strak truitje vraagt een strak pannetje.
Maargoed, ik ben verder gezegend met een mooi hoofd en een goed stel hersens. Dus daar ben ik wle heel erg blij mee.
zondag 31 augustus 2008 om 14:04
zondag 31 augustus 2008 om 14:07
Echt? Zeggen mensen dat? Wat afschuwelijk!
Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf ook wel altijd iets dénk, maar ik denk meestal dingen in de trant van "och vrouw toch, hoe heb je het zo ver kunnen laten komen?". In de sportschool zou ik eerder denken: good for you, dat je er wat aan doet.
Ik vind het eigenlijk meestal zielig voor die mensen, het lijkt me zo rot.
