Lijf & Lijn
alle pijlers
Overgewicht en ongemakken, taboe?
zondag 31 augustus 2008 om 11:08
In het topic 'tot welke maat pas je in attracties' viel het me op dat vragen over de bij overgewicht horende (lichamelijke) ongemakken niet echt op prijs worden gesteld.
Met ongemakken bedoel ik oa:
Schurende huid als je een rokje aan hebt en geen panty of legging
Bij ernstig overgewicht heb je naar ik begreep heel vaak gewoon pijn in je gewrichten
Je bent niet meer zo lenig
Je buik zit in de weg tijdens het neuken
Maar ook:
Vervelende opmerkingen naar je hoofd krijgen over je figuur, of als je op straat een patatje eet
Je lelijk voelen
Je schuldig voelen als je iets ongezonds eet
Het besef dat je (uitzonderingen daargelaten) zelf verantwoordelijk bent voor je gewicht. (Ieder pondje gaat door het mondje toch?)
etc
In het betreffende topic wordt door sommige mensen heel verontwaardigt gedaan,anderen negeren het totaal. Waarom?
Ik ben nu nog een kilo of 15 te zwaar, heb nu mt 44 en voel me als herboren als ik het vergelijk met voor ik 12 kilo was afgevallen.
(Kan je nagaan als die 15 kilo er ook nog af is
)
Ik heb meer energie, betere conditie, kan zonder panty in een rokje (wel talkpoeder gebruiken, maar dat hielp eerst echt niet meer) zit beter in m'n vel etc.
Is het dan zo confronerend om er over te praten? Komt dat te dichtbij?
Mag je niet zeggen dat overgewicht vaak door je eigen gedrag komt? Dat overgewicht een hoop ongemak met zich mee brengt op lichamelijk, emotioneel, psychisch en sociaal gebied?
Waarom wel / niet?
Met ongemakken bedoel ik oa:
Schurende huid als je een rokje aan hebt en geen panty of legging
Bij ernstig overgewicht heb je naar ik begreep heel vaak gewoon pijn in je gewrichten
Je bent niet meer zo lenig
Je buik zit in de weg tijdens het neuken
Maar ook:
Vervelende opmerkingen naar je hoofd krijgen over je figuur, of als je op straat een patatje eet
Je lelijk voelen
Je schuldig voelen als je iets ongezonds eet
Het besef dat je (uitzonderingen daargelaten) zelf verantwoordelijk bent voor je gewicht. (Ieder pondje gaat door het mondje toch?)
etc
In het betreffende topic wordt door sommige mensen heel verontwaardigt gedaan,anderen negeren het totaal. Waarom?
Ik ben nu nog een kilo of 15 te zwaar, heb nu mt 44 en voel me als herboren als ik het vergelijk met voor ik 12 kilo was afgevallen.
(Kan je nagaan als die 15 kilo er ook nog af is
)Ik heb meer energie, betere conditie, kan zonder panty in een rokje (wel talkpoeder gebruiken, maar dat hielp eerst echt niet meer) zit beter in m'n vel etc.
Is het dan zo confronerend om er over te praten? Komt dat te dichtbij?
Mag je niet zeggen dat overgewicht vaak door je eigen gedrag komt? Dat overgewicht een hoop ongemak met zich mee brengt op lichamelijk, emotioneel, psychisch en sociaal gebied?
Waarom wel / niet?
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
maandag 1 september 2008 om 14:09
Ik verwacht respect van mijn gastheer/vrouw. Dus als mij gevraagd wordt of ik taart wil, en ik bedank, dan vind ik het onbeschoft als men om wat voor reden dan ook blijft aandringen. Nee is nee, bedankt! Ik schreeuw niet, ik zeg alleen nee bedankt. Maar als dat niet gerespecteerd wordt, bij het irritante af, of gelardeerd met allerlei opmerkingen......dan ben ik weg. Ook zonder enige bombarie hoor.....
Ik vind dat ik vol in mijn recht sta om voor mezelf op te komen, op mijn eigen manier. Ik heb overigens genoeg vrienden, en ik maak bovenstaande nooit mee. Maar mocht ik het meemaken, dan gebeurd bovenstaande dus wel.
maandag 1 september 2008 om 14:10
Het spreken over en toegeven van de ongemakken die gepaard gaan met overgewicht, is overduidelijk taboe. Volgende vraag is: waarom? En dan komen we toch weer op dezelde discussie van 'confrontatie doet een mens springen uit zijn of haar strakke of minder strakke velletje' uit. Maarreh, jammer dan, ik praat er lekker wel over... 
maandag 1 september 2008 om 14:12
maandag 1 september 2008 om 14:14
Dat lijkt mij wel meevallen, dat taboe. In het begin van het topic hebben de meeste mensen aangegeven wat hun ongemakken zijn en er zijn ervaringen uitgewisseld. Daarna is het onderwerp alleen een heel andere richting uitgegaan.:
Het spreken over en toegeven van de ongemakken die gepaard gaan met overgewicht, is overduidelijk taboe. Volgende vraag is: waarom? En dan komen we toch weer op dezelde discussie van 'confrontatie doet een mens springen uit zijn of haar strakke of minder strakke velletje' uit. Maarreh, jammer dan, ik praat er lekker wel over...
maandag 1 september 2008 om 14:15
Als je te zwaar bent, is het beter om af te vallen, iedereen die te zwaar is weet dat. Het is alleen heel moeilijk om blijvend af te vallen en op gewicht te blijven. Iemand die niet te zwaar is kan zich dat niet voorstellen. Idem met mensen die roken, drinken, gokken etc. Ik ben hartstikke tevreden over mezelf, heb een lieve vriend waar ik aan het eind van het jaar mee ga trouwen, heb een mooi koppie, ben hartstikke gezond, heb genoeg zelfvertouwen, heb gelukkig geen last van emotionele eetbuien oid. Hou gewoon van lekker en veel, net als vriendje, maar die komt geen gram aan. Ik vind het alleen niet zo prettig om zulke opmerkingen te moeten aanhoren, als ik dat zou willen , vroeg ik er wel om.
Ik sta er gelukkig boven, maar andere mensen misschien niet, en het zou toch wel erg zijn als die mensen binnen bleven alleen omdat er mensen zijn die te menen dat ze een oordeel over een ander mogen velgen.
Leef en laat leven zou ik zeggen!
Ik sta er gelukkig boven, maar andere mensen misschien niet, en het zou toch wel erg zijn als die mensen binnen bleven alleen omdat er mensen zijn die te menen dat ze een oordeel over een ander mogen velgen.
Leef en laat leven zou ik zeggen!
maandag 1 september 2008 om 14:16
Nou, inderdaad. In een soortgelijk topic maakte ik de vergelijking drugsverslaving met eetverslaving, maar daar werd ik me toch voor afgebrand, terwijl het in de kern precies hetzelfde is: een verslaving.
Nu zie ik dik zijn niet hetzelfde als een eetverslaving hebben, hoor. Maar eetverslaafden zijn wel te vinden in het groepje mensen met overgewicht en jojo'ers...
maandag 1 september 2008 om 14:18
maandag 1 september 2008 om 14:21
Dat is ook zo, maar het mes snijdt aan twee kanten. Misschien een hardere huid kweken? En als je binnen blijft om opmerkingen te vermijden, heb je toch echt een serieus probleem met jezelf. Dat heeft dan niets met dat overgewicht te maken, maar met je persoonlijkheid. Dat je persoonlijkheid gevormd of vervormd kan woren door zoiets ellendigs als een ongezond lichaam, snap ik dan ook wel weer. Maar toch zul je jezelf moeten redden...
maandag 1 september 2008 om 14:27
Over het woord dikzak/dikkie etc. Ook al is het niet leuk als men dat over je zegt of denkt, je weet dat ze gelijk hebben als je veel te zwaar bent. Ik vind mezelf op dit moment ook 'n vet varken, dus hoe zou ik het een ander kunnen kwalijk nemen dat ze op z'n minst hetzelfde denken? Net zoals 'n roker 'n junk wordt gevonden en 'n uitgemergelde een gratenbaal. Ook al zeg je zoiets uit beleefdheid niet tegen mensen, je denkt het wel.
maandag 1 september 2008 om 14:30
Ik gebruik flessen citron-vert (limoen) van Pulco.
http://www.pulco.be/
Is erg lang houdbaar en smaakt naar vers geperst.
maandag 1 september 2008 om 14:32
Á-mèn!:
Het spreken over en toegeven van de ongemakken die gepaard gaan met overgewicht, is overduidelijk taboe. Volgende vraag is: waarom? En dan komen we toch weer op dezelde discussie van 'confrontatie doet een mens springen uit zijn of haar strakke of minder strakke velletje' uit. Maarreh, jammer dan, ik praat er lekker wel over...
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
maandag 1 september 2008 om 14:33
Tja, als je jezélf al een vet varken noemt, dan moet je ook niet gek op kijken als anderen dat doen. Mensen behandelen je zoals je jezelf behandelt. Ik denk zeker niet over mezelf als vet varken. Ik ben dik en zo denk ik over mezelf, gewoon als één van de vele dingen die ik ben, maar ik ga zeker geen respectloze scheldwoorden over mezelf denken.
maandag 1 september 2008 om 14:33
:
@Shi, weet je dat lightfrisdrank enorm verslavend is? Ik ben ook zo'n verslaafde. Ik denk dat het gevoel dat je hebt dat je je dorst hebt gelest als je het hebt gedronken, niet meer is dan het onderdrukken van de ontwenningsverschijnselen van lightzoetstoffen. (rare zin, maar ben moe.)
Ik heb periodes dat ik verslaafd ben aan colalight. Als ik het een tijdje niet heb gedronken, is dat het enige wat mijn "dorst" kan stillen.
Het is me wel eens jaren gelukt ervan af te blijven. Ik had een paar weken nodig om te ontwennen, maar daarna taalde ik er niet meer naar en was water en thee genoeg.
Juist, dat heb ik dus ook. Mijn dorst wordt echt alleen maar gelest door zoete dranken.
Ik ga vanaf vandaag toch maar eens aan het water. Misschien dat het na een paar weken wel helpt.
