Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
dinsdag 22 december 2009 om 11:02
Tjilla, heel erg gecondoleerd. Het is een vreselijk gevoel, je moeder verliezen.
Heb je iemand met wie je hier goed over kunt praten, bijvoorbeeld de huisarts? Mijn ervaring is dat je tegen vrienden toch niet alles kunt zeggen, niet de echt vreselijke dingen en je echte angsten. Vraag anders via je huisarts een doorverwijzing naar een goede psycholoog. Zelf heb ik daar rondom het overlijden van mijn moeder gesprekken mee gehad en dat heeft veel geholpen. Daar kon ik alles zeggen wat ik wilde en me helemaal het snot voor mijn ogen janken, zonder dat ik me druk hoefde te maken om wat zij er nou van vond en wat ze wel niet van me zou denken.
Heel veel sterkte ook met de afscheidsdienst en alles wat je nu moet regelen.
Heb je iemand met wie je hier goed over kunt praten, bijvoorbeeld de huisarts? Mijn ervaring is dat je tegen vrienden toch niet alles kunt zeggen, niet de echt vreselijke dingen en je echte angsten. Vraag anders via je huisarts een doorverwijzing naar een goede psycholoog. Zelf heb ik daar rondom het overlijden van mijn moeder gesprekken mee gehad en dat heeft veel geholpen. Daar kon ik alles zeggen wat ik wilde en me helemaal het snot voor mijn ogen janken, zonder dat ik me druk hoefde te maken om wat zij er nou van vond en wat ze wel niet van me zou denken.
Heel veel sterkte ook met de afscheidsdienst en alles wat je nu moet regelen.
dinsdag 22 december 2009 om 11:05
Ik begrijp dat de beelden van de laatste dagen je door het hoofd blijven spoken. Het is ook erg jammer dat de laatste tijd van je moeder zo'n moeilijke tijd is geweest. Maar ze heeft alle kansen gegrepen om beter te worden, om langer bij jou te zijn. Als ze dat niet had gedaan, had je daar nu vervelende gevoelens over gehad.
Ik herken het wel hoor. Ik had de eerste tijd constant het beeld van mijn moeder voor mij toen ze net was overleden. Geloof me het word minder en nu denk ik daar zelden nog aan.
De 'zieke' periode is maar een klein gedeelte van het leven van je moeder geweest, van jullie leven samen. Er zijn vast ook hele mooie tijden gehad.
Hoe moet je verder? Je moet nu rouwen om je moeder, en dat doet iedereen op zijn eigen manier. Maar je moet wel inzien en accepteren dat dit onomkeerbaar is en dat jij verder moet. Waarschijnlijk kun je nu daarvoor niet eens de energie opbrengen, zie je alles als een groot donker gat.
Probeer het anders op een andere manier: wat zou jou moeder nu willen dat jij deed? Dat heeft mij destijds wel geholpen.
Ik wist dat mijn moeder vreselijk verdrietig zou zijn als ze zou weten dat ik als een ziek vogeltje wegkroop en mijn leven aan mij voorbij liet gaan (zou voelde ik mij nml de eerste tijd). Dat gaf me dan soms toch even net dat beetje extra kracht om door te zetten, om mijn leven weer op te pakken.
Ik denk aan je!
Ik herken het wel hoor. Ik had de eerste tijd constant het beeld van mijn moeder voor mij toen ze net was overleden. Geloof me het word minder en nu denk ik daar zelden nog aan.
De 'zieke' periode is maar een klein gedeelte van het leven van je moeder geweest, van jullie leven samen. Er zijn vast ook hele mooie tijden gehad.
Hoe moet je verder? Je moet nu rouwen om je moeder, en dat doet iedereen op zijn eigen manier. Maar je moet wel inzien en accepteren dat dit onomkeerbaar is en dat jij verder moet. Waarschijnlijk kun je nu daarvoor niet eens de energie opbrengen, zie je alles als een groot donker gat.
Probeer het anders op een andere manier: wat zou jou moeder nu willen dat jij deed? Dat heeft mij destijds wel geholpen.
Ik wist dat mijn moeder vreselijk verdrietig zou zijn als ze zou weten dat ik als een ziek vogeltje wegkroop en mijn leven aan mij voorbij liet gaan (zou voelde ik mij nml de eerste tijd). Dat gaf me dan soms toch even net dat beetje extra kracht om door te zetten, om mijn leven weer op te pakken.
Ik denk aan je!
dinsdag 22 december 2009 om 11:05
Ach lieve Tjilla,
Bijna vijf jaar geleden alweer opende ik net zo'n topic als jij, ook hier op Overige. Ik weet dus hoe je je voelt. Maar het stomme is dat ik niks weet te zeggen. Behalve dan dat ik het heel erg voor je vind, maar dat ik ook weet dat er geen woorden bestaan die die zwarte zeepbel om je heen kunnen laten weggaan.
Je moeder is dood, en dat maakt alles voor altijd anders. En altijd duurt verdomde lang.
Ik wou dat ik iets beters wist te zeggen. Maar hier helpt geen sterkte, of kop op, of het komt wel goed, meis, tegen.
Blijf ademen. En blijf lopen. Stapje voor stapje. En op een dag wordt het mamavormige gat dan een beetje te dragen. He verdomme, moeders zouden gewoon voor altijd moeten blijven leven. Ik weet hoe je je voelt. En misschien helpt dat een piepklein beetje.
Bijna vijf jaar geleden alweer opende ik net zo'n topic als jij, ook hier op Overige. Ik weet dus hoe je je voelt. Maar het stomme is dat ik niks weet te zeggen. Behalve dan dat ik het heel erg voor je vind, maar dat ik ook weet dat er geen woorden bestaan die die zwarte zeepbel om je heen kunnen laten weggaan.
Je moeder is dood, en dat maakt alles voor altijd anders. En altijd duurt verdomde lang.
Ik wou dat ik iets beters wist te zeggen. Maar hier helpt geen sterkte, of kop op, of het komt wel goed, meis, tegen.
Blijf ademen. En blijf lopen. Stapje voor stapje. En op een dag wordt het mamavormige gat dan een beetje te dragen. He verdomme, moeders zouden gewoon voor altijd moeten blijven leven. Ik weet hoe je je voelt. En misschien helpt dat een piepklein beetje.
dinsdag 22 december 2009 om 11:06
dinsdag 22 december 2009 om 11:06
Heel erg bedankt allemaal.
Het was zo erg. Ze heeft onlangs nog een zware hartoperatie gehad waar ze erg tegenop zag maar ze wilde nog zo graag bij mij blijven. Ik heb haar nog een week mogen verzorgen thuis. We waren zo overtuigd van het feit dat ze na de operatie nog een paar jaar mee kon. En nu heeft ze dat allemaal voor niets doorstaan. Ze kreeg na een week thuis een longontsteking en binnen een dag had ik een moeder die totaal in de war was . Achteraf bleek dat ze door de longontsteking zo benauwd was geworden dat ze haar koolzuur(?) niet uit kon ademen en daar schijn je suf en in een delier van te raken. Ze was helemaal in de war , dr ogen helemaal weggedraaid. Het was zo erg, dat beeld, ik raak het maar niet kwijt. Daarna is ze naar de IC gebracht maar na een paar dagen konden de artsen niets meer doen en hebben ze de behandeling gestaakt. Ik mocht aangeven (hoe hard is dat!) wanneer ze de bloeddrukmedicatie mochten stoppen en nadat dat gestopt was , was ze binnen 5 min overleden. Mijn lieve mama! En ze had , voordat ze naar de IC ging, nog gezegd dat ze zo bang was omdat ze nog zo graag bij mij wilde zijn. En ze zei maar steeds: Tan, ik ga geen 85 worden, ik ga falen. En op een gegeven moment aaide ze over mn gezicht en zei ze: ik hou heel veel van je en nu moet je naar huis gaan en me laten gaan want ik word niet beter. Dat was het laatste wat ze tegen me heeft gezegd. Ik denk echt dat ik een trauma overhoud aan de IC, wat een drama om je moeder zo te zien. Ik weet het gewoon niet meer. En ik moet alles alleen regelen. Ben enig kind , zonder andere familie. Gelukkig wel wat vrienden maar jezus, mn mama!
Het was zo erg. Ze heeft onlangs nog een zware hartoperatie gehad waar ze erg tegenop zag maar ze wilde nog zo graag bij mij blijven. Ik heb haar nog een week mogen verzorgen thuis. We waren zo overtuigd van het feit dat ze na de operatie nog een paar jaar mee kon. En nu heeft ze dat allemaal voor niets doorstaan. Ze kreeg na een week thuis een longontsteking en binnen een dag had ik een moeder die totaal in de war was . Achteraf bleek dat ze door de longontsteking zo benauwd was geworden dat ze haar koolzuur(?) niet uit kon ademen en daar schijn je suf en in een delier van te raken. Ze was helemaal in de war , dr ogen helemaal weggedraaid. Het was zo erg, dat beeld, ik raak het maar niet kwijt. Daarna is ze naar de IC gebracht maar na een paar dagen konden de artsen niets meer doen en hebben ze de behandeling gestaakt. Ik mocht aangeven (hoe hard is dat!) wanneer ze de bloeddrukmedicatie mochten stoppen en nadat dat gestopt was , was ze binnen 5 min overleden. Mijn lieve mama! En ze had , voordat ze naar de IC ging, nog gezegd dat ze zo bang was omdat ze nog zo graag bij mij wilde zijn. En ze zei maar steeds: Tan, ik ga geen 85 worden, ik ga falen. En op een gegeven moment aaide ze over mn gezicht en zei ze: ik hou heel veel van je en nu moet je naar huis gaan en me laten gaan want ik word niet beter. Dat was het laatste wat ze tegen me heeft gezegd. Ik denk echt dat ik een trauma overhoud aan de IC, wat een drama om je moeder zo te zien. Ik weet het gewoon niet meer. En ik moet alles alleen regelen. Ben enig kind , zonder andere familie. Gelukkig wel wat vrienden maar jezus, mn mama!
dinsdag 22 december 2009 om 11:08
Lieve Tjilla ik heb je topic over je moeder gelezen indertijd en weet dus hoe ontzettend moeilijk dit is voor je.
Gecondoleerd met haar overlijden, dit was je grootste angst. Ik hoop dat je met de tijd met dit verlies kan leren leven, maar nu is het tijd om te rouwen en verdriet te hebben. Heel veel sterkte meid!
Gecondoleerd met haar overlijden, dit was je grootste angst. Ik hoop dat je met de tijd met dit verlies kan leren leven, maar nu is het tijd om te rouwen en verdriet te hebben. Heel veel sterkte meid!
oh that purrrrrrrrrfect feeling
dinsdag 22 december 2009 om 11:11
dinsdag 22 december 2009 om 11:11
dinsdag 22 december 2009 om 11:11
dinsdag 22 december 2009 om 11:12
ach lief meisje, lees hier met tranen in mn ogen jou laatste post.. wat verschrikkelijk erg voor jou!
Ik ben mijn moeder ook kwijd en voel zo goed met je mee, ik kan niets voor je doen alleen maar laten weten dat ik aan je denk!
Blijf schrijven huilen praten schreeuwen en alles wat je voelt dat je moet doen doen!
heel veel sterkte kracht en liefde toegewenst, en meis sta open voor de mensen die er voor je willen zijn! Ook al wil jij dat helemaal niet,want je wil er maar een.. :hug
Ik ben mijn moeder ook kwijd en voel zo goed met je mee, ik kan niets voor je doen alleen maar laten weten dat ik aan je denk!
Blijf schrijven huilen praten schreeuwen en alles wat je voelt dat je moet doen doen!
heel veel sterkte kracht en liefde toegewenst, en meis sta open voor de mensen die er voor je willen zijn! Ook al wil jij dat helemaal niet,want je wil er maar een.. :hug
dinsdag 22 december 2009 om 11:16
Je bericht grijpt me heel erg aan, jeetje meid, wat erg!
Ik heb je andere topic niet gevolgd maar kan me voorstellen dat je het even niet trekt allemaal...
Graag zou ik iets zeggen wat het verdriet minder maakt, maar helaas kan ik dat niet.
Ik kan je alleen heel veel sterkte wensen en een virtuele knuffel geven!
(Misschien erg vreemd, maar doe het toch.Ik las volgens mij ergens dat je nu alleen bent, kan me voorstellen dat het moeilijk is. Als je behoefte voelt om er met iemand over te praten of gewoon wat afleiding wilt oid ben je hier (twente) van harte welkom!)
Ik heb je andere topic niet gevolgd maar kan me voorstellen dat je het even niet trekt allemaal...
Graag zou ik iets zeggen wat het verdriet minder maakt, maar helaas kan ik dat niet.
Ik kan je alleen heel veel sterkte wensen en een virtuele knuffel geven!
(Misschien erg vreemd, maar doe het toch.Ik las volgens mij ergens dat je nu alleen bent, kan me voorstellen dat het moeilijk is. Als je behoefte voelt om er met iemand over te praten of gewoon wat afleiding wilt oid ben je hier (twente) van harte welkom!)
dinsdag 22 december 2009 om 11:16
Och meissie, meissie, wat erg.
Helpen die vrienden je wel met het regelen van alles?
Mijn enige advies voor jou op dit moment is: blijf in het nu. Kijk niet naar de volgende dag, of zelfs naar het volgende uur, maar alleen maar naar nu. Zo kom je erdoor heen.
Die afschuwelijke beelden vervagen op een gegeven moment. Misschien juist omdat je ze in het begin zo vaak voor je netvlies krijgt. Op een gegeven moment maken ze weer plaats voor de mooie momenten.
Je kunt het, je doet het, je hebt goed voor je mama gezorgd en daarvoor zet ik mijn petje voor je af.
Maar je kunt dit niet alleen. Vraag dus om hulp, van vrienden, collega's, buren, wie je maar kunt bedenken.
Heel, heel, heel veel sterkte met het afscheid de komende dagen.
Liefs,
Deboraki
Helpen die vrienden je wel met het regelen van alles?
Mijn enige advies voor jou op dit moment is: blijf in het nu. Kijk niet naar de volgende dag, of zelfs naar het volgende uur, maar alleen maar naar nu. Zo kom je erdoor heen.
Die afschuwelijke beelden vervagen op een gegeven moment. Misschien juist omdat je ze in het begin zo vaak voor je netvlies krijgt. Op een gegeven moment maken ze weer plaats voor de mooie momenten.
Je kunt het, je doet het, je hebt goed voor je mama gezorgd en daarvoor zet ik mijn petje voor je af.
Maar je kunt dit niet alleen. Vraag dus om hulp, van vrienden, collega's, buren, wie je maar kunt bedenken.
Heel, heel, heel veel sterkte met het afscheid de komende dagen.
Liefs,
Deboraki
dinsdag 22 december 2009 om 11:20
Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd. Ik hoop dat je ondanks je niemand hebt zoals je het zelf zegt, toch nog steun hebt van de vrienden die je hebt.
En hier krijg je ook al veel steun.
Je hebt nu het recht om verdrietig te zijn, dus laat de tranen ook komen. Geef jezelf de kans om alles rustig op een rijtje te krijgen, dat gaat niet 123, neem alle tijd.
En hier krijg je ook al veel steun.
Je hebt nu het recht om verdrietig te zijn, dus laat de tranen ook komen. Geef jezelf de kans om alles rustig op een rijtje te krijgen, dat gaat niet 123, neem alle tijd.
