Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
dinsdag 22 december 2009 om 11:33
dinsdag 22 december 2009 om 11:40
Sjee, Tjilla, wat zul je een verdriet hebben! 
Ik hoop voor je, en dat klinkt rotter dan ik het bedoel, dat je als het ergste verdriet voorbij is ook een soort van bevrijding of toch in ieder geval een soort van berusting kunt voelen hierin. Ik heb meegelezen met je topic en heb gelezen dat de angst om je moeder je erg in de weg heeft gezeten. Nu is nog enkel het moment om te rouwen, maar misschien dat het je straks toch ook een soort van rust geeft.
(Ik zeg dit, omdat ik van mijn vader weet dat het bij hem wel zo werkte. Hij heeft zich ook altijd zorgen gemaakt om zijn moeder, maar toen ze eenmaal overleed, gaf hem dat ook een soort van rust.)
Heel veel sterkte de komende tijd en schroom niet om hulp te vragen als het je teveel wordt.
Ik hoop voor je, en dat klinkt rotter dan ik het bedoel, dat je als het ergste verdriet voorbij is ook een soort van bevrijding of toch in ieder geval een soort van berusting kunt voelen hierin. Ik heb meegelezen met je topic en heb gelezen dat de angst om je moeder je erg in de weg heeft gezeten. Nu is nog enkel het moment om te rouwen, maar misschien dat het je straks toch ook een soort van rust geeft.
(Ik zeg dit, omdat ik van mijn vader weet dat het bij hem wel zo werkte. Hij heeft zich ook altijd zorgen gemaakt om zijn moeder, maar toen ze eenmaal overleed, gaf hem dat ook een soort van rust.)
Heel veel sterkte de komende tijd en schroom niet om hulp te vragen als het je teveel wordt.
dinsdag 22 december 2009 om 11:45
Tjilla, ook hier zullen we meelezen en posten om je te steunen. Maar wat wij ook schrijven, het enige wat echt helpt is de tijd. In het begin werd ik ook achtervolgd door de beelden van mijn broers laatste uren maar nu is er steeds meer ruimte voor de zoete herinneringen.
Zoals iemand anders al zei, heel kleine stapjes, eerst het nu, niet vooruitkijken. Hoe onvoorstelbaar het nu ook lijkt, er komen weer tijden dat je weer gelukkig zult zijn.
Sterkte, met alles wat er nu op je af komt.
Zoals iemand anders al zei, heel kleine stapjes, eerst het nu, niet vooruitkijken. Hoe onvoorstelbaar het nu ook lijkt, er komen weer tijden dat je weer gelukkig zult zijn.
Sterkte, met alles wat er nu op je af komt.
dinsdag 22 december 2009 om 12:03
Tjilla, wat verdrietig
Een (schrale?) troost, die laatste beelden van je moeder vergeet je. Echt waar. Ook mijn mama is op de IC overleden en nu, na een anderhalf jaar, weet ik niet meer zo goed hoe dat eruit zag.
Geef je verdriet maar ruimte. Laat het maar gewoon komen.
Laat mensen maar kletsen, doe waar jij je goed bij voelt.
Een (schrale?) troost, die laatste beelden van je moeder vergeet je. Echt waar. Ook mijn mama is op de IC overleden en nu, na een anderhalf jaar, weet ik niet meer zo goed hoe dat eruit zag.
Geef je verdriet maar ruimte. Laat het maar gewoon komen.
Laat mensen maar kletsen, doe waar jij je goed bij voelt.
dinsdag 22 december 2009 om 13:15
Jeetje gecondoleerd!
6 jaar geleden, ook rond deze tijd, is mijn moeder plotseling overleden. Het is het moeilijkste wat me ooit is overkomen en iets wat je hele leven beïnvloed. Ik wil je heel heel veel sterkte wensen.
Wanneer word ze begraven/gecremeerd en heb je wel hulp om dit te regelen? Ik ervaarde dit als een hele zware verantwoording en was erg blij dat ik zussen had en dat we het samen konden doen. Je schrijft niemand te hebben nu. Moet je dit ook alleen doen dan? Als je hulp aangeboden krijgt zeg ja. Je hebt het nodig. Je verdient het. Heel veel sterkte!
Als sterren konden spreken
als sterren konden zien
Zou je dan vanavond
heel eventjes misschien
Naar me willen schijnen en twinkelen als groet,
zodat ik hier beneden weet hoe het hier verder moet.
6 jaar geleden, ook rond deze tijd, is mijn moeder plotseling overleden. Het is het moeilijkste wat me ooit is overkomen en iets wat je hele leven beïnvloed. Ik wil je heel heel veel sterkte wensen.
Wanneer word ze begraven/gecremeerd en heb je wel hulp om dit te regelen? Ik ervaarde dit als een hele zware verantwoording en was erg blij dat ik zussen had en dat we het samen konden doen. Je schrijft niemand te hebben nu. Moet je dit ook alleen doen dan? Als je hulp aangeboden krijgt zeg ja. Je hebt het nodig. Je verdient het. Heel veel sterkte!
Als sterren konden spreken
als sterren konden zien
Zou je dan vanavond
heel eventjes misschien
Naar me willen schijnen en twinkelen als groet,
zodat ik hier beneden weet hoe het hier verder moet.
dinsdag 22 december 2009 om 13:27
Zoals iemand hier al eerder zei.....moeders zouden eeuwig moeten leven.
Ik denk dat op je kind(eren) na, je moeder de persoon is die het dichtste bij je staat. Uit haar ben je ontstaan.
Vanaf je geboorte neem je beetje bij beetje afstand van haar. Soms is dat leuk omdat je je volwassen voelt worden en het geweldig vindt om bijvoorbeeld voor het eerst zonder je moeder op vakantie te zijn.
Maar altijd is ze er.Waar je je ook begeeft, altijd kan je op haar terugvallen en dat gevoel is het meest veilige gevoel dat er is.
Ik kan me gelukkig nog niet voorstellen hoe je je voelt maar alleen de gedachte eraan doet me al pijn.
Ik weet dan ook niets te zeggen behalve dat je je hopelijk getroost voelt door het feit dat ze JOU moeders was. Dat jij bij haar mocht opgroeien en haar zorg en liefde mocht kennen.
Ik wens je alle kracht en sterkte toe die je nodig hebt om de komende zware tijd door te komen....
Ik denk dat op je kind(eren) na, je moeder de persoon is die het dichtste bij je staat. Uit haar ben je ontstaan.
Vanaf je geboorte neem je beetje bij beetje afstand van haar. Soms is dat leuk omdat je je volwassen voelt worden en het geweldig vindt om bijvoorbeeld voor het eerst zonder je moeder op vakantie te zijn.
Maar altijd is ze er.Waar je je ook begeeft, altijd kan je op haar terugvallen en dat gevoel is het meest veilige gevoel dat er is.
Ik kan me gelukkig nog niet voorstellen hoe je je voelt maar alleen de gedachte eraan doet me al pijn.
Ik weet dan ook niets te zeggen behalve dat je je hopelijk getroost voelt door het feit dat ze JOU moeders was. Dat jij bij haar mocht opgroeien en haar zorg en liefde mocht kennen.
Ik wens je alle kracht en sterkte toe die je nodig hebt om de komende zware tijd door te komen....
dinsdag 22 december 2009 om 15:05
Bedankt allemaal.
Mijn vader leeft ook niet meer en dat verdriet is het ergste wat ik ooit heb meegemaakt. Ik ben zo bang voor dat verdriet en gemis. Ookal ben ik nu 15 jaar ouder.
Het is wat er hier ook al werd gezegd, je moeder is er altijd. Ik miste haar ook altijd erg als ik bijv op vakantie was. Ik had een erg afhankelijke band met mijn moeder, we hadden alleen elkaar nog en hingen aan elkaar als aapjes. Ik belde haar letterlijk wel 15x per dag. Ook omdat ik bang was dat er iets mis met haar zou zijn. En omdat ik het fijn vond om haar te spreken. Mijn leven draaide om mijn moeder. En nu is zij weg en zit ik met het verdriet. En ik ben zo bang en verdrietig omdat ik bang ben dat zij een enorme doodsstrijd heeft geleverd omdat ze mij niet wilde achterlaten. Dat zei ze ook steeds: ik laat je niet in de steek je bent alles wat ik heb. En ik had alleen maar haar.
Vrienden helpen me wel maar er zijn ook vrienden die me laten zitten. Een vriendin bijv die niet naar de crematie komt omdat ze met dit weer niet in de bus durft. Toen een andere vriendin aanbood haar dan met de auto te halen durfde ze ook niet in de auto...tja.
Mijn vader leeft ook niet meer en dat verdriet is het ergste wat ik ooit heb meegemaakt. Ik ben zo bang voor dat verdriet en gemis. Ookal ben ik nu 15 jaar ouder.
Het is wat er hier ook al werd gezegd, je moeder is er altijd. Ik miste haar ook altijd erg als ik bijv op vakantie was. Ik had een erg afhankelijke band met mijn moeder, we hadden alleen elkaar nog en hingen aan elkaar als aapjes. Ik belde haar letterlijk wel 15x per dag. Ook omdat ik bang was dat er iets mis met haar zou zijn. En omdat ik het fijn vond om haar te spreken. Mijn leven draaide om mijn moeder. En nu is zij weg en zit ik met het verdriet. En ik ben zo bang en verdrietig omdat ik bang ben dat zij een enorme doodsstrijd heeft geleverd omdat ze mij niet wilde achterlaten. Dat zei ze ook steeds: ik laat je niet in de steek je bent alles wat ik heb. En ik had alleen maar haar.
Vrienden helpen me wel maar er zijn ook vrienden die me laten zitten. Een vriendin bijv die niet naar de crematie komt omdat ze met dit weer niet in de bus durft. Toen een andere vriendin aanbood haar dan met de auto te halen durfde ze ook niet in de auto...tja.
dinsdag 22 december 2009 om 15:36
Focus je niet op mensen die er niet voor je zijn. Dat komt later wel. Focus je vooral op mensen die er wel voor je zijn en laat hen goed voor je zorgen.
Omdat je schrijft dat je helemaal alleen bent raad ik je ook aan je huisarts te bezoeken. Dit is te veel om allemaal aan te kunnen nu.
Op dit moment ben je waarschijnlijk verdoofd en staat je "regelmodus" aan. Je moet nog een hoop regelen en doen en wil dat voor je moeder zo goed mogelijk doen.
Maar jij moet ook zelf nog door. Zoek daar steun bij.
Ik snap dat je bang bent voor het verdriet. Dat kan ook niet anders.
Het feit dat je nu wees bent moet heel zwaar zijn. Dat is het denk ik op iedere leeftijd. Niemand die meer weet hoe je was als kind, de pijlers van je bestaan zijn weg.
Ik zou zo graag iets positiefs tegen je willen zeggen maar er is niets positiefs helaas.
Ik kan je alleen kracht toewensen.
Omdat je schrijft dat je helemaal alleen bent raad ik je ook aan je huisarts te bezoeken. Dit is te veel om allemaal aan te kunnen nu.
Op dit moment ben je waarschijnlijk verdoofd en staat je "regelmodus" aan. Je moet nog een hoop regelen en doen en wil dat voor je moeder zo goed mogelijk doen.
Maar jij moet ook zelf nog door. Zoek daar steun bij.
Ik snap dat je bang bent voor het verdriet. Dat kan ook niet anders.
Het feit dat je nu wees bent moet heel zwaar zijn. Dat is het denk ik op iedere leeftijd. Niemand die meer weet hoe je was als kind, de pijlers van je bestaan zijn weg.
Ik zou zo graag iets positiefs tegen je willen zeggen maar er is niets positiefs helaas.
Ik kan je alleen kracht toewensen.
dinsdag 22 december 2009 om 15:42
dinsdag 22 december 2009 om 15:52
Ik denk steeds aan deze:
Je leeft je eigen leven wat zij er ook van vindt
Je bent al lang geen kind meer al blijf je ook haar kind
Je wilt 'r over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is 'ie er, die dag
De dag waarop je moeder sterft, dat jij wordt losgelaten
En al haar eigenschappen erft, die jij zo in haar haatte
De scherpe tong, de bokkepruik, de zure schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeerft valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat 't niet haar schuld was en ook dat 't je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog 1 keer zeggen zou
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft, al hou je niks te klagen
Je hebt je goeie vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
En volgens mij is het zo...
Je leeft je eigen leven wat zij er ook van vindt
Je bent al lang geen kind meer al blijf je ook haar kind
Je wilt 'r over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is 'ie er, die dag
De dag waarop je moeder sterft, dat jij wordt losgelaten
En al haar eigenschappen erft, die jij zo in haar haatte
De scherpe tong, de bokkepruik, de zure schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeerft valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat 't niet haar schuld was en ook dat 't je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog 1 keer zeggen zou
De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft, al hou je niks te klagen
Je hebt je goeie vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn
En volgens mij is het zo...
dinsdag 22 december 2009 om 15:55
Vreselijk, ik weet niet wat ik moet zeggen....
Praktisch:
Is er een vriend / vriendin die een paar dagen / tijdje bij jou kan logeren? Of andersom? Misschien kun je dan wat dingen uit handen geven en wat rust nemen.
Pas op dat je niet te snel weer gewoon verder gaat als je niet echt iemand heel intiems nabij hebt. Mensen kunnen dan snel geneigd zijn te denken dat je het wel redt en je minder snel hulp aanbieden. Het is voor jou dan mogelijk ook lastiger om hulp te vragen / te tonen dat je juist wél hulp kunt gebruiken. Neem alle handen aan die je toegestoken worden. Schrijf desnoods voor jezelf op wie je wat heeft aangeboden, zodat je daar op terug kunt vallen. Ik bedoel het niet als controlemiddel, maar meer als geheugensteuntje voor jezelf. Misschien kom je dan ook tot de conclusie dat er meer mensen zijn die je willen helpen dan je denkt.
Heel veel sterkte!
Praktisch:
Is er een vriend / vriendin die een paar dagen / tijdje bij jou kan logeren? Of andersom? Misschien kun je dan wat dingen uit handen geven en wat rust nemen.
Pas op dat je niet te snel weer gewoon verder gaat als je niet echt iemand heel intiems nabij hebt. Mensen kunnen dan snel geneigd zijn te denken dat je het wel redt en je minder snel hulp aanbieden. Het is voor jou dan mogelijk ook lastiger om hulp te vragen / te tonen dat je juist wél hulp kunt gebruiken. Neem alle handen aan die je toegestoken worden. Schrijf desnoods voor jezelf op wie je wat heeft aangeboden, zodat je daar op terug kunt vallen. Ik bedoel het niet als controlemiddel, maar meer als geheugensteuntje voor jezelf. Misschien kom je dan ook tot de conclusie dat er meer mensen zijn die je willen helpen dan je denkt.
Heel veel sterkte!
Fortis et liber
