Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
donderdag 7 januari 2010 om 11:26
Ook ik ben niet bang om gek te worden, want dat gaat gewoon niet gebeuren, zoals yasmijn zegt, het leven gaat door, je zal wel moeten!
Ook zouden mijn ouders niet anders gewild hebben ,en in die geest ga ik door met mijn leven.
Mijn leven is alleen niet meer hetzelfde, er ontbreken 2 mensen.
En je MAG doorgaan met je leven, voel je daar aub niet schuldig over.
Ook zouden mijn ouders niet anders gewild hebben ,en in die geest ga ik door met mijn leven.
Mijn leven is alleen niet meer hetzelfde, er ontbreken 2 mensen.
En je MAG doorgaan met je leven, voel je daar aub niet schuldig over.
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
donderdag 7 januari 2010 om 11:27
donderdag 7 januari 2010 om 13:08
donderdag 7 januari 2010 om 13:17
Ik denk dat ik me zonder mijn moeder ook moederziel alleen zou voelen.
Het woord zegt het al.
Had het er gisteren nog over met een vriendin die haar vader waarschijnlijk gaat verliezen dit jaar.
Ik zou gek van verdriet zijn als mijn vader zou overlijden, maar je moeder is wel het heftigste. (Als het contact goed is natuurlijk)
Ik denk dus dat dat alleen voelen ook kan als je een man hebt.
Mijn vader was een goed voorbeeld.
Toen zijn moeder overleed kon hij niets met zijn vrouw waar hij ontzettend veel van houdt. Het was zo erg ZIJN verdriet en hij was daar overduidelijk zo alleen in.
Dus ik snap het wel
Ik vind alleen niet dat je het steeds maar moet blijven herhalen Tjil.
Je moet DOOR en dan helpt niets om het steeds te blijven herhalen.
Je eenzaamheid is een ander verdriet dan het verdriet om je moeder.
Deal eerst met het verlies van je moeder. Het zal heel lang duren voor je dat een plek kan geven.
Daarna is er nog genoeg tijd om je eenzaamheid aan te pakken.
Yas, are you hanging in there?
Diaantje, je bent een supersterk wezen jij!
Diepe buiging voor jou!
En ook al haat ik knuffels op een forum, ik geef je er toch één...
Het woord zegt het al.
Had het er gisteren nog over met een vriendin die haar vader waarschijnlijk gaat verliezen dit jaar.
Ik zou gek van verdriet zijn als mijn vader zou overlijden, maar je moeder is wel het heftigste. (Als het contact goed is natuurlijk)
Ik denk dus dat dat alleen voelen ook kan als je een man hebt.
Mijn vader was een goed voorbeeld.
Toen zijn moeder overleed kon hij niets met zijn vrouw waar hij ontzettend veel van houdt. Het was zo erg ZIJN verdriet en hij was daar overduidelijk zo alleen in.
Dus ik snap het wel
Ik vind alleen niet dat je het steeds maar moet blijven herhalen Tjil.
Je moet DOOR en dan helpt niets om het steeds te blijven herhalen.
Je eenzaamheid is een ander verdriet dan het verdriet om je moeder.
Deal eerst met het verlies van je moeder. Het zal heel lang duren voor je dat een plek kan geven.
Daarna is er nog genoeg tijd om je eenzaamheid aan te pakken.
Yas, are you hanging in there?
Diaantje, je bent een supersterk wezen jij!
Diepe buiging voor jou!
En ook al haat ik knuffels op een forum, ik geef je er toch één...
donderdag 7 januari 2010 om 13:33
Toch voel ik mee eenzamer zonder moeder Neele, als ik alleen was had ik altijd mijn moeder en nu niet meer. Ik vind dus niet dat het heel erg losstaat van mijn verdriet. Ik mis echt steun van anderen hierin (live dan, ik bedoel niet hier op het forum).
Ik vind wel dat je gelijk hebt dat ik het niet steeds moet herhalen. Dat is dus altijd mijn probleem , dat ik blijf hangen in dingen. Dus ja, dat is een goed punt, ik weet alleen niet zo goed hoe dat te veranderen. (ook niet na de therapieen die ik heb gehad)
Ik vind wel dat je gelijk hebt dat ik het niet steeds moet herhalen. Dat is dus altijd mijn probleem , dat ik blijf hangen in dingen. Dus ja, dat is een goed punt, ik weet alleen niet zo goed hoe dat te veranderen. (ook niet na de therapieen die ik heb gehad)
donderdag 7 januari 2010 om 13:50
Wij hebben mij moeder alle dagen tussen overlijden en begrafenis gewoon thuis gehad. In het begin vond ik het een eng idee, maar eigenlijk was het juist heel mooi. Ze lag in de studeerkamer apart, maar we konden ieder moment van de dag even naar haar toe. Ik heb haar na het overlijden ook samen met de wijkverpleegkundige verzorgd, gewoon uit liefde en als dank voor alle jaren dat zij mij verzorgd heeft. Hoewel ik later vaak slapeloze nachten had waarbij ik haar levenloze lichaam dan steeds voor me zag. Bij mijn vader ging het heel anders. Bij hem moest eerst operatief de pacemaker verwijderd worden en daarna ging hij naar een regionaal mortuarium met extra koeling omdat het zo bloedheet was in die tijd. We hebben dus op de IC afscheid genomen en dat was het. Wij konden hem in het mortuarium pas twee dagen later zien op afspraak. We hebben hem de laatste ochtend voor de begrafenis wel nog naar huis gehaald, omdat hij altijd zei tussen 6 plankjes zijn huis te willen verlaten. Daar zijn we met familie en vrienden dus nog even samen met hem geweest, waarna we samen naar de kerk zijn gegaan.
donderdag 7 januari 2010 om 13:54
Wilde hij dit niet meer? Het lijkt me dan zo onwerkelijk. Je neemt afscheid voor een vakantie en je ziet haar nooit meer.
Vanuit je moeder kan ik wel begrijpen dat ze dat kijken niet zou willen en dat je aan die wens tegemoet komt.
Ik weet dat er ooit hier een topic is geweest over iemand waarbij de overledene het ook niet wilde, maar de familie hem toch liet zien.
Ik geloof ook dat ik niet zo graag een rij mensen langs mijn kist zou willen zien gaan. Alleen mijn directe familie, verder niemand.
donderdag 7 januari 2010 om 14:00
Dank je wel, voor je mooie compliment, maar ere wie ere toekomt, het zijn de mensen om mij heen , mijn man , kinderen, hele lieve vrienden, die me er doorheen slepen.
Vooral mijn man, wat heeft die man mij bijgestaan en nog steeds, heeft me alles uit handen genomen,
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
donderdag 7 januari 2010 om 14:04
Het is nu gewoon nog te kort geleden. Voorlopig moet je gewoon je ding doen en niet teveel van jezelf vragen. Het verdriet komt in golven over je heen, maar er gaan ook momenten komen waarin je even afgeleid bent en ontdekt dat je weer een beetje "leeft". Alleen dat kan nog wel even duren en geeft jezelf daar ook de tijd voor, geen weken of maanden, maar misschien wel jaren. En uiteindelijk pak je je leven weer op en ga je ook weer mensen ontmoeten, misschien juist nu wel, nu je je niet meer op je moeder hoeft te richten. Laat alles rustig op je afkomen, het komt echt wel goed.
donderdag 7 januari 2010 om 14:16
Dank je, en ja een nachtmerrie dat is het, nog steeds.
Heb ik ook hele slechte momenten, waarin ik tegen alles en iedereen aan schop.
Maar het is een heel proces geweest, de ziekte van mijn ouders, mijn vader was al 4 jaar ziek, mijn moeder een jaar,
Maar je ondergaat het samen, maar ook heb ik me erg machteloos gevoeld, ik heb er kunnen zijn, maar ook ik kon de pijn niet wegnemen.
Dan zie je je ouders op bed liggen in een luier, niks zelf meer kunnen doen, de pijn pffffff
En dan is het moment daar, dat ze sterven, het gevoel wat overheerste was opluchting, de strijd was over, ze zijn verlost.
Maar zoals ik zei, heb veel te danken aan de mensen om mij heen, die me zoveel uit handen hebben genomen, mijn man die me de douche heeft ingeschopt, want zelfs daar had ik geen vut meer voor.
En nog zijn de avonden en nachten erg zwaar, als de avond valt, het donker en rustig om heen is, overvalt het verdriet me vaak.
Maar ik mag huilen, want het is ook om te huilen, alleen wil ik er niet in blijven hangen, die keuze heb ik voor mij zelf gemaakt, met hulp van al die lieve mensen om heen.
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
donderdag 7 januari 2010 om 15:49
Nee, dat wilde hij niet, op mijn aangeven. Vergeet niet dat ze al een hele tijd dood was toen ze in NL aankwam op 2de kerstdag en een hele reis achter de rug had, ze zag er niet meer als mijn moeder uit. Ik heb de uitvaartleider gevraagd hoe hij haar heeft aangetroffen en dat was 'anders'. Niet goed voor mensen om te zien. Ze lag ook in een heel 'merkwaardige' kist, hij had nog nooit zoiets gezien, een Keniaanse kist.
Daar heeft ie haar uitgehaald in in de lijkwade gewikkeld, zoals mijn moeder's wens was.
I have to be seen to be believed
donderdag 7 januari 2010 om 16:51
Toch typisch dat de meesten hier dezelfde gevoelens hebben. Ik was naast het verdriet van het overlijden ook opgelucht dat hun lijden voorbij was. En ja, als het avond en nacht werd, kwam bij mij ook steeds het verdriet boven, meestal begon het 's avonds tijdens het eten als we met ons gezin aan tafel zaten en dan verder de avond en nacht door.
Nu, een jaar na het overlijden van mijn vader gaat het een stuk beter, maar af en toe kan ik nog zo huilen. Ik heb er nog steeds verdriet van dat mijn moeder onze kinderen niet heeft mogen zien opgroeien en mijn jongste niet eens gekend heeft. Ze had zoveel plannen en daar is niks van terecht gekomen en ik mis een opa en oma in het leven van ons gezin. Ik zie om mij heen zoveel opa's en oma's die een actieve rol vervullen en samen leuke dingen doen, wij hebben dat niet en dat is, denk ik, wat ik op dit moment nog het meeste mis.
Mooie uitspraak; ik mag huilen, want het is om te huilen. Heel treffend, het is ook om te huilen. Ik heb indertijd wel eens meegelezen op jouw topic en ik was verbijsterd over wat er bij jullie gebeurde. En dan was/ben je zo sterk. Petje af, hoor.
donderdag 7 januari 2010 om 17:01
Ja, dat denk ik af en toe ook als ik mijn eigen stukjes nalees. Maar iedereen hier heeft deze ervaringen en we snappen wel hoe het zit. Misschien is het ook wel goed dat je dit soort dingen hier zo kunt schrijven. In het dagelijks leven zou ik hierover, denk ik, niet zo snel iets zeggen. De minder leuke details vertel ik ook niet zo maar. Hier vind ik dat iets anders.
Wel bijzonder een lijkwade. Heb ik nog nooit gezien. Wel ooit van iemand gehoord die dat bij een begrafenis had gezien. Hadden jullie het dan vroeger wel al hierover gehad, dat je dit wist van je moeder? Bij mijn ouders wisten we niks, gevoelsmatig kies je wel voor de dingen die bij de persoon passen, maar we hebben het helemaal zelf moeten invullen.
donderdag 7 januari 2010 om 17:27
Jeetje Suus, ik vind dat echt heel heftig. `Die paniek, dat vind ik echt verbijzingwekkend. Ik heb dat bij mn moeder ook gezien, toen ze haar niet wakker kregen, stonden er ook een stuk of 5 man om haar heen waarvan zelfs de cardioloog echt paniekerig bezig was. Je zou toch verwachten dat ze weten hoe ze daar mee om moeten gaan. Uiteindelijk deed ze nog even haar ogen open toen ik hard riep:mama doe je ogen es open. Was jouw vader in slaap gehouden toen hij stierf of ging het daar te snel voor?
donderdag 7 januari 2010 om 17:44
@Tjilla hij was onder narcose, althans dat is ons verteld. Ze gingen hem alleen even intuberen om het ademen makkelijker te maken. We werden als een idioot door een zuster uit de familiekamer geplukt dat we NU moesten komen want het ging NIET goed. Eenmaal op zaal was het duidelijk dat het echt gruwelijk fout was. We hebben er een minuut of 20 omheen gestaan en ik denk echt dat dit normaal gezien niet de bedoeling was. De hoofdpief schrok ook eigenlijk heel erg toen we ineens tegen hem gingen praten, alsof ie tot op dat moment niet door had dat we er stonden. Heel bizar.
Mijn vader had zijn ogen wagenwijd open en ik weet niet wat ie gezien heeft. Ze hebben twee keer geprobeerd ( op ons verzoek) om zijn ogen dicht te doen maar ze gingen weer open. Ik hou mezelf maar voor dat ie onder zijl was anders kan ik het niet dragen.
Mijn vader had zijn ogen wagenwijd open en ik weet niet wat ie gezien heeft. Ze hebben twee keer geprobeerd ( op ons verzoek) om zijn ogen dicht te doen maar ze gingen weer open. Ik hou mezelf maar voor dat ie onder zijl was anders kan ik het niet dragen.
donderdag 7 januari 2010 om 17:46
