Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
donderdag 7 januari 2010 om 18:06
Jee, ik kwam toevallig even langs dit topic, ik weet niet veel zinnigs te melden (ben er even stil van), maar ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen! Het klinkt alsof ik makkelijk praat, maar het wordt echt weer wat beter allemaal uiteindelijk (enge dromen en beelden worden minder en verdwijnen en het mooie, de herinneringen, blijven, zo ging dat bij mij althans)... 
donderdag 7 januari 2010 om 18:11
Ik heb mijn vader 2 maanden geleden verloren. Ineens was ie weg. Zonder aankondiging. Een hartinfarct waardoor die ineens op de grond viel.
De volgene dag zouden we samen naar het ziekenguis gaan voor een intake om te starten met bestraling. Er was kanker geconstateerd op de overgang van zijn slokdarm naar de maag, maar was verder niet uitgezaaid. Hij kon hierdoor al moeilijk eten, maar verder ging het nog best goed met hem. Maar het ziekenhuis hebben we dus niet meer gehaald.
Nu is het 2 maanden geleden en voor mijn gevoel is hij er nog. Ik kan hem zo voor me zien en is het alsof ik hem kan aanraken, zo dichtbij.
Waar ik bang voor ben is dat ik hem langzaam vergeet, hoe zijn stem klonk en hoe het voelde als ik hem een knuffel gaf.
Mijn vader was een echte brompot, maar wel zooo lief! Ik mis hem nog elke dag.
De volgene dag zouden we samen naar het ziekenguis gaan voor een intake om te starten met bestraling. Er was kanker geconstateerd op de overgang van zijn slokdarm naar de maag, maar was verder niet uitgezaaid. Hij kon hierdoor al moeilijk eten, maar verder ging het nog best goed met hem. Maar het ziekenhuis hebben we dus niet meer gehaald.
Nu is het 2 maanden geleden en voor mijn gevoel is hij er nog. Ik kan hem zo voor me zien en is het alsof ik hem kan aanraken, zo dichtbij.
Waar ik bang voor ben is dat ik hem langzaam vergeet, hoe zijn stem klonk en hoe het voelde als ik hem een knuffel gaf.
Mijn vader was een echte brompot, maar wel zooo lief! Ik mis hem nog elke dag.
donderdag 7 januari 2010 om 18:39
Suus, ik moet steeds maar denken aan hoe verschrikkelijk het is dat je schreef dat je je paps hebt zien stikken. Ik was daar bij beide ouders verschrikkelijk bang voor. Beide waren ze longpatienten en de kans was aanwezig. Toen mama op de IC lag heb ik echt zo ingehamerd op dat stikken, dat ik daar bang voor was en dat ik echt wilde dat ze er ALLES aan zouden doen om dat niet te laten gebeuren. Zij vertelden mij dat iemand die op de IC inslaap wordt gehouden niets merkt mocht die persoon stikken. Bah Suus, ik vind het zo akelig om te schrijven omdat ik jou er ook niet zo mee wil confronteren maar ik wil het even zeggen als mss een heel heel klein beetje geruststelling/troost.....
Yasmijn, ik ken iemand die een hartstilstand heeft gehad en is gereanimeerd en er helemaal niets van heeft meegekregen. Hij is alles kwijt. Geen pijn , niet ziek van te voren, geen ademnood of angst van wat gebeurt er nu. Zou het niet met een hersenbloeding ook zo kunnen gaan?
Ik weet het ook niet, vind het voor jullie ook zo erg....
Driewieler, natuurlijk mis je je paps nog na 2 maanden! Ik mis mijn paps nog wel na 17 jaar! Je kunt altijd meeschrijven hier, mss helpt het je een beetje...
Yasmijn, ik ken iemand die een hartstilstand heeft gehad en is gereanimeerd en er helemaal niets van heeft meegekregen. Hij is alles kwijt. Geen pijn , niet ziek van te voren, geen ademnood of angst van wat gebeurt er nu. Zou het niet met een hersenbloeding ook zo kunnen gaan?
Ik weet het ook niet, vind het voor jullie ook zo erg....
Driewieler, natuurlijk mis je je paps nog na 2 maanden! Ik mis mijn paps nog wel na 17 jaar! Je kunt altijd meeschrijven hier, mss helpt het je een beetje...
donderdag 7 januari 2010 om 18:51
Het klinkt raar maar dit topic heeft me al meer geholpen als alle praatsessies ( wel vier) bij de peut, ik ben geen peut type en wil het liever op mijn eigen manier doen.
Als mensen vragen wat er gebeurd is dan zeg ik altijd ( heel hard, en raar misschien ) dat mijn pa is gestikt, ik kan er niets mooiers van maken en wil dat eigenlijk ook niet.
Ik heb zelfs liever dat mensen zeggen waar het op staat, dan is het tenminste echt. We hebben ook in de kaart heel bewust niet de tekst laten opnemen dat ie in alle rust is heengegaan. Het was grof geweld, en een stukje van mij is doodgegaan daar op die kamer. De onwetendheid over het sterven, wat had ik die graag nog gehad. De illusie ( voor mij is het op dit moment een illusie) dat mijn ouders op hun tachtigste rustig in hun slaap zouden heenglijden is me ontnomen. Nu is dat niet het meest dramatische, ik bedoel zoveel mensen gaan ver voor hun tijd maar dat hem zelfs het rustig heengaan is ontnomen, dat kan ik nu nog niet accepteren.
Het heeft me snoeihard gemaakt in mijn handelen en dat vind ik heel erg jammer. Ik was altijd al hard en sarcastisch maar ik herken mijzelf af en toe niet meer. Schrik van mijn eigen spiegelbeeld en moet zo opletten met mijn woorden als ik met vrienden en kennissen spreek. Ik ben veel te hard en mensen schrikken daar enorm van.
Ik kan het bijvoorbeeld niet goed handelen als mensen goedbedoeld ( ik weet echt dat ze het goed bedoelen) zeggen dat hem een hoop lijden bespaard is gebleven. No fucking way is hem iets bespaard gebleven.
Ik had het hem zo gegund, het moment waarop hij bij wijze van spreken met zijn chemo-hoofd boven een emmer had gehangen en zelf had gezegd...nu is het genoeg geweest. Dat laatste stukje respect is hem ontnomen.
Hij lag op een bed, van het ene op het andere moment was ie volledig aan de "goden" overgeleverd. Zelfs zijn bakje vla hield ie niet binnen, het hele bed zat onder en hij schaamde zich zo. Moest zo huilen en verexcuseerde zich naar het personeel en mijn moeder en zusje dat ie er zo'n troep van maakte. Vier uur later was het klaar.
Dat kan ik in mijn hoofd niet rijmen. Het past nog niet, het is zo vreselijk oneerlijk en naar.
@Yas ik herken dat klinische. Ik vertel mijn verhaal altijd met droge ogen en voel geen emotie. Het is niet mijn verhaal. NIet mijn vader, dit is ons niet overkomen. Dit is zo'n verschrikkelijk slechte film dat ik er van het bizarre bijna om moet lachen. Tot het moment komt dat er in een kiertje in mijn hart ineens het verdriet binnenkomt. Heel gemeen, even een steek, en dan ineens pats is het echt.
Ik heb geen plan meer, dat was mijn gevoel en nu pas na vijf maanden heb ik het gevoel dat ik heel langzaam uit die foute trip kom zetten. En nog heb ik geen plan, maar het komt wel, het zal wel moeten
Als mensen vragen wat er gebeurd is dan zeg ik altijd ( heel hard, en raar misschien ) dat mijn pa is gestikt, ik kan er niets mooiers van maken en wil dat eigenlijk ook niet.
Ik heb zelfs liever dat mensen zeggen waar het op staat, dan is het tenminste echt. We hebben ook in de kaart heel bewust niet de tekst laten opnemen dat ie in alle rust is heengegaan. Het was grof geweld, en een stukje van mij is doodgegaan daar op die kamer. De onwetendheid over het sterven, wat had ik die graag nog gehad. De illusie ( voor mij is het op dit moment een illusie) dat mijn ouders op hun tachtigste rustig in hun slaap zouden heenglijden is me ontnomen. Nu is dat niet het meest dramatische, ik bedoel zoveel mensen gaan ver voor hun tijd maar dat hem zelfs het rustig heengaan is ontnomen, dat kan ik nu nog niet accepteren.
Het heeft me snoeihard gemaakt in mijn handelen en dat vind ik heel erg jammer. Ik was altijd al hard en sarcastisch maar ik herken mijzelf af en toe niet meer. Schrik van mijn eigen spiegelbeeld en moet zo opletten met mijn woorden als ik met vrienden en kennissen spreek. Ik ben veel te hard en mensen schrikken daar enorm van.
Ik kan het bijvoorbeeld niet goed handelen als mensen goedbedoeld ( ik weet echt dat ze het goed bedoelen) zeggen dat hem een hoop lijden bespaard is gebleven. No fucking way is hem iets bespaard gebleven.
Ik had het hem zo gegund, het moment waarop hij bij wijze van spreken met zijn chemo-hoofd boven een emmer had gehangen en zelf had gezegd...nu is het genoeg geweest. Dat laatste stukje respect is hem ontnomen.
Hij lag op een bed, van het ene op het andere moment was ie volledig aan de "goden" overgeleverd. Zelfs zijn bakje vla hield ie niet binnen, het hele bed zat onder en hij schaamde zich zo. Moest zo huilen en verexcuseerde zich naar het personeel en mijn moeder en zusje dat ie er zo'n troep van maakte. Vier uur later was het klaar.
Dat kan ik in mijn hoofd niet rijmen. Het past nog niet, het is zo vreselijk oneerlijk en naar.
@Yas ik herken dat klinische. Ik vertel mijn verhaal altijd met droge ogen en voel geen emotie. Het is niet mijn verhaal. NIet mijn vader, dit is ons niet overkomen. Dit is zo'n verschrikkelijk slechte film dat ik er van het bizarre bijna om moet lachen. Tot het moment komt dat er in een kiertje in mijn hart ineens het verdriet binnenkomt. Heel gemeen, even een steek, en dan ineens pats is het echt.
Ik heb geen plan meer, dat was mijn gevoel en nu pas na vijf maanden heb ik het gevoel dat ik heel langzaam uit die foute trip kom zetten. En nog heb ik geen plan, maar het komt wel, het zal wel moeten
donderdag 7 januari 2010 om 18:57
Suus, enorm herkenbaar wat je schrijft.
Ik vind het ook een film, ik moet halsoverkop naar Kenia vliegen om mijn moeder daar in coma te vinden. Als ze 48 uur later hersendood is, moet ik een handtekening zetten om haar leven te eindigen, ver van huis en de rest van de familie.
Op de dag voor de uitvaart krijgt stiefpaps hartklachten en wordt direct binnen een uur gedotterd, net op tijd.
Dit alles moet een film zijn. Dit overkomt mij niet.
Ik vind het ook een film, ik moet halsoverkop naar Kenia vliegen om mijn moeder daar in coma te vinden. Als ze 48 uur later hersendood is, moet ik een handtekening zetten om haar leven te eindigen, ver van huis en de rest van de familie.
Op de dag voor de uitvaart krijgt stiefpaps hartklachten en wordt direct binnen een uur gedotterd, net op tijd.
Dit alles moet een film zijn. Dit overkomt mij niet.
I have to be seen to be believed
donderdag 7 januari 2010 om 19:02
donderdag 7 januari 2010 om 19:06
Ik denk ook dat het overleven is en zo niet, dan jammer, dit is wie ik op dit moment ben, hoe vervelend dat ook is. Naar mijn kinderen toe doe ik het niet hoor, dat kan ik niet. Gelukkig hebben zij oprecht verdriet, huilen en een mooie foto van opa op de kamer. Praten en vragen. Zoals het hoort.
Ik doe het op mijn manier, en dat zalvige van mijn peut dat werkt me enorm op mijn zenuwen maar ik doe het maar voor de vorm.
@Yas, het is teveel om te bevatten. Ik voel het zeg maar zo, er is een knop in mijn hoofd omgezet. Dat maakt dat dit verhaal niet mijn verhaal is, want als het echt mijn verhaal is, dan breek ik. Dan huil ik en houd ik nooit meer op. Nu langzaam maar zeker kan ik het me wat meer eigen maken wanneer ik dat wil. Heb er dan ook een groot controle issue mee. Ik wil bepalen hoe en wat en waar en wanneer en dat is in dit geval totaal onmogelijk, dus doe ik alles waar ik wel controle over heb tot het uiterste. Het klinkt heel vaag maar het hebben van geen plan maakt me echt zo vreselijk onrustig,
Ik doe het op mijn manier, en dat zalvige van mijn peut dat werkt me enorm op mijn zenuwen maar ik doe het maar voor de vorm.
@Yas, het is teveel om te bevatten. Ik voel het zeg maar zo, er is een knop in mijn hoofd omgezet. Dat maakt dat dit verhaal niet mijn verhaal is, want als het echt mijn verhaal is, dan breek ik. Dan huil ik en houd ik nooit meer op. Nu langzaam maar zeker kan ik het me wat meer eigen maken wanneer ik dat wil. Heb er dan ook een groot controle issue mee. Ik wil bepalen hoe en wat en waar en wanneer en dat is in dit geval totaal onmogelijk, dus doe ik alles waar ik wel controle over heb tot het uiterste. Het klinkt heel vaag maar het hebben van geen plan maakt me echt zo vreselijk onrustig,
donderdag 7 januari 2010 om 23:08
donderdag 7 januari 2010 om 23:14
Ja dat gevoel overheerste echt, goddank geen pijn meer.
Mijn pap, militair, marathonloper, en dan hulpeloos op bed, met een luier om, pfff
Het telefoontje van zijn overlijden kwam midden in de nacht, ben op mn knieen gevallen, goddank, geen pijn meer.
Mijn pap, militair, marathonloper, en dan hulpeloos op bed, met een luier om, pfff
Het telefoontje van zijn overlijden kwam midden in de nacht, ben op mn knieen gevallen, goddank, geen pijn meer.
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
donderdag 7 januari 2010 om 23:18
Je hoeft niet bang te zijn dat je hem vergeet, de stem, geur etc. Dit staat in je hart gegrift. Wat vreselijk dat je vader zo ineens weg was. We hebben hier in het topic al over en weer gepraat over de voor en nadelen van het plotseling overlijden of een ziekbed. Allebei is vreselijk. Ik wens je heel veel sterkte
