Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
dinsdag 22 december 2009 om 15:57
Tja meisje... in zware tijden leer je je vrienden kennen. Waar van je dacht dat het goede vrienden waren, laten het afweten en mensen waar je misschien geen hecht contact mee had, die ontpoppen zich als fijne, zorgzame, luisterende mensen. Zo gaat dan.
Huil uit, dat helpt, schrijf van je af, praat er over, ga het bos in en schreeuw de longen uit je lijf als je daar behoefte aan hebt. Spreek met iemand af als je dat wil. Rouw naar je gevoel. Meer kan je niet doen... Hoe cliché, de scherpe randjes gaan er vanaf. Het wordt leefbaar, alleen heeft het tijd nodig.
Huil uit, dat helpt, schrijf van je af, praat er over, ga het bos in en schreeuw de longen uit je lijf als je daar behoefte aan hebt. Spreek met iemand af als je dat wil. Rouw naar je gevoel. Meer kan je niet doen... Hoe cliché, de scherpe randjes gaan er vanaf. Het wordt leefbaar, alleen heeft het tijd nodig.
dinsdag 22 december 2009 om 16:16
Ach, arme meid toch.
Even heel praktisch: ga naar je huisarts. Kun je nog wel eten en slapen? Zo niet, vraag dan om medicatie. Het is nu heel belangrijk om goed voor jezelf te zorgen, om goed te blijven eten en te slapen; dat heb je nu hard nodig en als het niet vanzelf komt, dan maar met medicatie. Sluit jezelf niet in huis op, maar maak elke dag een wandeling; buitenlucht doet je goed.
Focus je niet op vriendinnen die er nu niet zijn; die teleurstelling komt later wel aan de beurt. Focus je op de mensen die er WEL zijn, vaak zie je dat in extreme situaties, hulp in vormen komt die je nooit zou verwachten. Neem ALLE hulp aan die je aangeboden wordt en als je iets nodig hebt, schroom er dan NIET voor het gewoon te vragen. Mensen zullen blij zijn als ze iets voor je kunnen doen.
Voor wat betreft dat akelige beeld van de IC: arme meid. Zou het helpen om een mooie foto van je mama, 1 waarop ze staat zoals je haar het liefste zag, heel erg te vergroten? Bij van die 1-uur-service fotoshops kunnen ze dat (snel). Iedere keer als je dat akelige beeld weer voor je ziet, kijk je naar die mooie foto. Zo programmeer je jezelf wellicht tot het niet meer zien van die akelige beelden.
Arme meid. Ik wilde dat ik mooie woorden van troost voor je had, maar verlies is rauw. Heel erg veel sterkte.
Even heel praktisch: ga naar je huisarts. Kun je nog wel eten en slapen? Zo niet, vraag dan om medicatie. Het is nu heel belangrijk om goed voor jezelf te zorgen, om goed te blijven eten en te slapen; dat heb je nu hard nodig en als het niet vanzelf komt, dan maar met medicatie. Sluit jezelf niet in huis op, maar maak elke dag een wandeling; buitenlucht doet je goed.
Focus je niet op vriendinnen die er nu niet zijn; die teleurstelling komt later wel aan de beurt. Focus je op de mensen die er WEL zijn, vaak zie je dat in extreme situaties, hulp in vormen komt die je nooit zou verwachten. Neem ALLE hulp aan die je aangeboden wordt en als je iets nodig hebt, schroom er dan NIET voor het gewoon te vragen. Mensen zullen blij zijn als ze iets voor je kunnen doen.
Voor wat betreft dat akelige beeld van de IC: arme meid. Zou het helpen om een mooie foto van je mama, 1 waarop ze staat zoals je haar het liefste zag, heel erg te vergroten? Bij van die 1-uur-service fotoshops kunnen ze dat (snel). Iedere keer als je dat akelige beeld weer voor je ziet, kijk je naar die mooie foto. Zo programmeer je jezelf wellicht tot het niet meer zien van die akelige beelden.
Arme meid. Ik wilde dat ik mooie woorden van troost voor je had, maar verlies is rauw. Heel erg veel sterkte.
.
dinsdag 22 december 2009 om 17:29
dinsdag 22 december 2009 om 20:15
Lieve Tjilla,
Heel veel sterkte meid! Wat naar dat je zo met die beelden van de IC zit, maar wat anderen al zeiden: dat gaat echt voorbij.
Mijn moeder heeft veertien maanden geleden een maand op de IC gelegen en is helaas ook overleden. In het begin kon ik haar ook alleen maar met allerlei slangen en apperatuur voor me zien, maar nu zie ik weer de geweldige moeder die ze was.
Mijn vader is drie weken geleden overleden in het ziekenhuis, maar gelukkig zonder al die akelige slangen.
Heel veel sterkte voor nu en de komende tijd. Extra rottig omdat het nu zo'n "vrolijke" tijd is. Ik was op de dag dat mijn vader overleed zelfs verontwaardigd dat de gemeente feestverlichting niet had weggehaald?!
Mama, thank you for who I am
Thank you for all the things I'm not
Forgive me for the words unsaid
For the times I forgot
Mama remember all my life
You showed me love, you sacrificed
Think of those young and early days
How I've changed along the way [along the way]
And I know you believed
And I know you had dreams
And I'm sorry it took all this time to see
That I am where I am because of your truth
And I miss you, yeah I miss you
Mama forgive the times you cried
Forgive me for not making right
All of the storms I may have caused
And I've been wrong, Dry your eyes [dry your eyes]
Cause I know you believed
And I know you had dreams
And I'm sorry it took all this time to see
That I am where I am because of your truth
And I miss you, I miss you
Mama I hope this makes you smile
I hope you're happy with my life
At peace with every choice I made
How I've changed along the way [along the way]
Cause I know you believed in all of my dreams
And I owe it all to you, Mama
Heel veel sterkte meid! Wat naar dat je zo met die beelden van de IC zit, maar wat anderen al zeiden: dat gaat echt voorbij.
Mijn moeder heeft veertien maanden geleden een maand op de IC gelegen en is helaas ook overleden. In het begin kon ik haar ook alleen maar met allerlei slangen en apperatuur voor me zien, maar nu zie ik weer de geweldige moeder die ze was.
Mijn vader is drie weken geleden overleden in het ziekenhuis, maar gelukkig zonder al die akelige slangen.
Heel veel sterkte voor nu en de komende tijd. Extra rottig omdat het nu zo'n "vrolijke" tijd is. Ik was op de dag dat mijn vader overleed zelfs verontwaardigd dat de gemeente feestverlichting niet had weggehaald?!
Mama, thank you for who I am
Thank you for all the things I'm not
Forgive me for the words unsaid
For the times I forgot
Mama remember all my life
You showed me love, you sacrificed
Think of those young and early days
How I've changed along the way [along the way]
And I know you believed
And I know you had dreams
And I'm sorry it took all this time to see
That I am where I am because of your truth
And I miss you, yeah I miss you
Mama forgive the times you cried
Forgive me for not making right
All of the storms I may have caused
And I've been wrong, Dry your eyes [dry your eyes]
Cause I know you believed
And I know you had dreams
And I'm sorry it took all this time to see
That I am where I am because of your truth
And I miss you, I miss you
Mama I hope this makes you smile
I hope you're happy with my life
At peace with every choice I made
How I've changed along the way [along the way]
Cause I know you believed in all of my dreams
And I owe it all to you, Mama
dinsdag 22 december 2009 om 21:16
Mijn grootmoeder is enkele maanden geleden overleden, en ik heb veel troost aan dit nummer van Josh Groban.
Voor mij een nummer waar ik erg van moet huilen, maar door sommige passages een grote lach op mijn gezicht voel, door de tranen heen:
"To Where You Are"
Who can say for certain
Maybe you're still here
I feel you all around me
Your memory, so clear
Deep in the stillness
I can hear you speak
You're still an inspiration
Can it be (?)
That you are mine
Forever love
And you are watching over me from up above
Fly me up to where you are
Beyond the distant star
I wish upon tonight
To see you smile
If only for awhile to know you're there
A breath away not far
To where you are
Are you gently sleeping
Here inside my dream
And isn't faith believing
All power can't be seen
As my heart holds you
Just one beat away
I cherish all you gave me everyday
'Cause you are my
Forever love
Watching me from up above
And I believe
That angels breathe
And that love will live on and never leave
Fly me up
To where you are
Beyond the distant star
I wish upon tonight
To see you smile
If only for awhile
To know you're there
A breath away not far
To where you are
I know you're there
A breath away not far
To where you are
Voor mij een nummer waar ik erg van moet huilen, maar door sommige passages een grote lach op mijn gezicht voel, door de tranen heen:
"To Where You Are"
Who can say for certain
Maybe you're still here
I feel you all around me
Your memory, so clear
Deep in the stillness
I can hear you speak
You're still an inspiration
Can it be (?)
That you are mine
Forever love
And you are watching over me from up above
Fly me up to where you are
Beyond the distant star
I wish upon tonight
To see you smile
If only for awhile to know you're there
A breath away not far
To where you are
Are you gently sleeping
Here inside my dream
And isn't faith believing
All power can't be seen
As my heart holds you
Just one beat away
I cherish all you gave me everyday
'Cause you are my
Forever love
Watching me from up above
And I believe
That angels breathe
And that love will live on and never leave
Fly me up
To where you are
Beyond the distant star
I wish upon tonight
To see you smile
If only for awhile
To know you're there
A breath away not far
To where you are
I know you're there
A breath away not far
To where you are
oh that purrrrrrrrrfect feeling
dinsdag 22 december 2009 om 23:38
Tjilla meissie, ik leef toch zo met je mee. Ik herken heel erg wat je zegt over de laatste week(en), dat deze op je netvlies blijven staan en door je hoofd blijven malen. Ik had dat ook heel erg. Bij mij duurde dit best wel lang, maanden wel.
Ik heb je al eerder gezegd dat ik, net als jij, heel erg aan mijn moeder hing (ook aan mijn vader, maar die is acht jaar geleden al overleden) en me ook altijd heel veel zorgen om haar maakte. De angsten die jij had, had ik ook. Ik hoop dat je nu tot rust komt. Je hoeft je niet meer angstig te voelen of je zorgen te maken. Neem je rust, rouw en probeer wat afleiding te zoeken. Op advies van mijn zussen ben ik gelijk na de begrafenis weer gaan werken. Achteraf gezien, was dit wel een beetje te snel, maar gaf wel afleiding.
Stort je hart hier maar uit, we zullen een luisterend oor zijn voor je en proberen je zoveel mogelijk te steunen.
Ik heb je al eerder gezegd dat ik, net als jij, heel erg aan mijn moeder hing (ook aan mijn vader, maar die is acht jaar geleden al overleden) en me ook altijd heel veel zorgen om haar maakte. De angsten die jij had, had ik ook. Ik hoop dat je nu tot rust komt. Je hoeft je niet meer angstig te voelen of je zorgen te maken. Neem je rust, rouw en probeer wat afleiding te zoeken. Op advies van mijn zussen ben ik gelijk na de begrafenis weer gaan werken. Achteraf gezien, was dit wel een beetje te snel, maar gaf wel afleiding.
Stort je hart hier maar uit, we zullen een luisterend oor zijn voor je en proberen je zoveel mogelijk te steunen.
woensdag 23 december 2009 om 00:01
Iemand verliezen is altijd naar, rot, klote
Maar in deze tijd vind ik het net altijd een tikkeltje erger en zeker als het nog je enige familie was..
Probeer een lichtpuntje te zien, focus je op de positieve dingen, de mensen die er wel zijn en hopelijk put je ook wat energie uit de berichten die de mensen hier voor je hebben gepost
Maar in deze tijd vind ik het net altijd een tikkeltje erger en zeker als het nog je enige familie was..
Probeer een lichtpuntje te zien, focus je op de positieve dingen, de mensen die er wel zijn en hopelijk put je ook wat energie uit de berichten die de mensen hier voor je hebben gepost
woensdag 23 december 2009 om 00:13
woensdag 23 december 2009 om 08:46
Ik kom je vandaag weer even een brengen.
Ik herken heel veel wat je zegt over je lieve mama. Ik ben zelf ook heel close met mijn moeder, ze is eigenlijk alles voor mij. Mijn vader is 10 jaar geleden overleden en sindsdien ben ik vaak heel bang dat mijn moeder ook iets overkomt. Ook ik bel mijn moeder heel vaak. Mijn moeder is gelukkig niet ziek, maar als ik er alleen maar aan denk om haar ooit te verliezen, dan word ik al helemaal eng vanbinnen.
Ik kan helaas verder helemaal niks voor je doen, behalve je laten weten dat ik aan je denk en je heel veel sterkte wens.
brengen.Ik herken heel veel wat je zegt over je lieve mama. Ik ben zelf ook heel close met mijn moeder, ze is eigenlijk alles voor mij. Mijn vader is 10 jaar geleden overleden en sindsdien ben ik vaak heel bang dat mijn moeder ook iets overkomt. Ook ik bel mijn moeder heel vaak. Mijn moeder is gelukkig niet ziek, maar als ik er alleen maar aan denk om haar ooit te verliezen, dan word ik al helemaal eng vanbinnen.
Ik kan helaas verder helemaal niks voor je doen, behalve je laten weten dat ik aan je denk en je heel veel sterkte wens.
woensdag 23 december 2009 om 13:09
Liweve Tjilla,
Ik heb je andere topic wel regelmatig gelezen.
Helaas kunnen we niks zeggen of doen om de pijn voor je weg te nemen.
Ik kan je alleen een dikke virtuele knuffel geven en je heel veel sterkte wensen.
Ik hoop dat je in je omgeving wat mensen hebt waar je op terug kan vallen al is het maar om even uit te kunnen huilen.
Ik heb je andere topic wel regelmatig gelezen.
Helaas kunnen we niks zeggen of doen om de pijn voor je weg te nemen.
Ik kan je alleen een dikke virtuele knuffel geven en je heel veel sterkte wensen.
Ik hoop dat je in je omgeving wat mensen hebt waar je op terug kan vallen al is het maar om even uit te kunnen huilen.
woensdag 23 december 2009 om 13:26
donderdag 24 december 2009 om 13:58
Och wat zijn jullie reacties toch lief. Ik heb hier zoveel steun gehad. Ook op mijn andere topic, die meiden daar hebben me er echt doorheen gesleept. Wat ben ik jullie toch dankbaar.
Vanmorgen de uitvaart. Het was een mooie uitvaart, mama zou trots op me geweest zijn. En nu begint het besef pas echt te komen, dat ze er niet meer is en niet meer terugkomt. Ik vind ook ineens allemaal dingetjes, kleine briefjes, pasfotos op pasjes in haar portemonnaie waar ik verdrietig van word, haar kleren die thuis nog aan de kapstok hangen, haar plantjes waar ze zo dol op was en die de afgelopen weken echt door alle stress verwaarloosd zijn. Ik word er zo verdrietig van , mijn mama!
Ik voel me ook zo schuldig. Schuldig dat ze voor mij die operatie heeft laten doen, al die ellende. Schuldig dat ik haar valse hoop heb gegeven omdat ik zei dat ze echt wel beter zou worden en dat het zo fijn was dat het allemaal gerepareerd was. Dat ze echt wel 85 zou worden. Dat ik zo vaak tegen haar heb gezegd dat ik verdrietig en eenzaam was en dat zij daar dan om moest huilen. Dat ik boos op haar was omdat ik vond dat ze nog meer moest doorzetten terwijl ze gewoon doodziek was. Ik heb zo ontzettend met haar te doen. Die laatste dagen, die onrust bij haar, het steeds bloottrappen en maar vragen of ze doorlopend bezoek had omdat ze doodging. Of ik bang was. Dat ze zelf bang was omdat ze nog zo graag met mij mee wilde. Dat ze zo´n mooie nieuwe televisie had gekocht waar ze zo blij mee was en die ze nu niet meer ziet. God, ik kan toch helemaal niet zonder haar!
En de geur van de IC, die ruik ik overal....
Vanmorgen de uitvaart. Het was een mooie uitvaart, mama zou trots op me geweest zijn. En nu begint het besef pas echt te komen, dat ze er niet meer is en niet meer terugkomt. Ik vind ook ineens allemaal dingetjes, kleine briefjes, pasfotos op pasjes in haar portemonnaie waar ik verdrietig van word, haar kleren die thuis nog aan de kapstok hangen, haar plantjes waar ze zo dol op was en die de afgelopen weken echt door alle stress verwaarloosd zijn. Ik word er zo verdrietig van , mijn mama!
Ik voel me ook zo schuldig. Schuldig dat ze voor mij die operatie heeft laten doen, al die ellende. Schuldig dat ik haar valse hoop heb gegeven omdat ik zei dat ze echt wel beter zou worden en dat het zo fijn was dat het allemaal gerepareerd was. Dat ze echt wel 85 zou worden. Dat ik zo vaak tegen haar heb gezegd dat ik verdrietig en eenzaam was en dat zij daar dan om moest huilen. Dat ik boos op haar was omdat ik vond dat ze nog meer moest doorzetten terwijl ze gewoon doodziek was. Ik heb zo ontzettend met haar te doen. Die laatste dagen, die onrust bij haar, het steeds bloottrappen en maar vragen of ze doorlopend bezoek had omdat ze doodging. Of ik bang was. Dat ze zelf bang was omdat ze nog zo graag met mij mee wilde. Dat ze zo´n mooie nieuwe televisie had gekocht waar ze zo blij mee was en die ze nu niet meer ziet. God, ik kan toch helemaal niet zonder haar!
En de geur van de IC, die ruik ik overal....
donderdag 24 december 2009 om 14:07
Tjilla, het is zo herkenbaar wat je in je post hierboven schrijft. Het is voor mij al (pas) 4,5 jaar geleden maar de herinneringen zijn als de dag van gisteren. Ik kan je duizend woorden geven als troost maar dat doe ik niet. Wel geef ik je een en de wetenschap dat jouw kracht van binnen zit. Stap voor stap, beetje bij beetje - ga je dit herkennen. Maar nu nog niet. Nu eerst maar even niets en alle gevoelens over je heen laten komen.
en de wetenschap dat jouw kracht van binnen zit. Stap voor stap, beetje bij beetje - ga je dit herkennen. Maar nu nog niet. Nu eerst maar even niets en alle gevoelens over je heen laten komen.
donderdag 24 december 2009 om 14:37
donderdag 24 december 2009 om 15:17
