Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
zaterdag 23 januari 2010 om 16:06
Yas, let goed op waar je naar toe gaat.
Ik heb Thailand en Maleisie al meegemaakt rond de kerst en ook al doen ze er niet aan, de kerstbomen en liedjes klinken overal. Speciaal voor de toeristen.
Toch denk ik dat een kerst in de zon aan het strand minder "kersterig"is.
Maar ja....voor jou is het niet de eerste kerst zonder je moeder, het is ook haar eerste sterfdatum, uitvaart etc.
Je ontloopt het niet.
"Met achter mij Jerusalem
Dacht ik alleen aan hem
in de avond
Ik wandelde de lichten langs
En zag de sterren
Van de oude stad
Als tranen
Uit de muur geklaagd
Waar ik om hem gejammerd had
Verdwaald zonder hem
Verdwaald zonder hem
Ik zag
Hoe mijn het land ook was
Alleen maar zand en as
Mesjoche van hem
Mesjoche van hem
Uit dorre dalen klonken echo's
Van liederen die eeuwig klagen
Daar bovenuit
Het verst gedragen
Mijn fluisteren van zijn naam
Bij elke stap dacht ik aan hem
Niet één keer aan Jeruzalem
Zo loos zonder hem
Boos zonder hem
Ze zeiden dat een zuil
In de woestijn
Nog ongebroken gaaf moest zijn
Ik stootte daarom stiekem stom
Alsnog de trots van Babel om
Puin en een vrouw in duigen
Weten precies wat verlangen is
En zonder liefde elk gebouw
Niet veilig maar gevangen is
Ik blies expres en slechtte zo
De muur van Jericho
Mesjoche van hem
Mesjoche van hem
Mijn hele leven lang
Me niet zo zielsalleen gevoeld
Als daar in Israel
Door heimwee overmand
Want zelfs het mooiste land
Blijkt enkel stof en zand
Een jammer misverstand
Zonder lief"
Dit is de gedeelte van een nederlandse tekst op "mad about you" van Sting.
En het is zo waar.....je kan je verdriet niet ontlopen en als je ongelukkig bent zie je nergens de schoonheid van.
Dus denk na of het voor je werkt.
Ik vind "mama trakteert" geweldig overigens!!!
Je wordt bijna gedwongen te genieten.
Slim hoor!
Ik heb Thailand en Maleisie al meegemaakt rond de kerst en ook al doen ze er niet aan, de kerstbomen en liedjes klinken overal. Speciaal voor de toeristen.
Toch denk ik dat een kerst in de zon aan het strand minder "kersterig"is.
Maar ja....voor jou is het niet de eerste kerst zonder je moeder, het is ook haar eerste sterfdatum, uitvaart etc.
Je ontloopt het niet.
"Met achter mij Jerusalem
Dacht ik alleen aan hem
in de avond
Ik wandelde de lichten langs
En zag de sterren
Van de oude stad
Als tranen
Uit de muur geklaagd
Waar ik om hem gejammerd had
Verdwaald zonder hem
Verdwaald zonder hem
Ik zag
Hoe mijn het land ook was
Alleen maar zand en as
Mesjoche van hem
Mesjoche van hem
Uit dorre dalen klonken echo's
Van liederen die eeuwig klagen
Daar bovenuit
Het verst gedragen
Mijn fluisteren van zijn naam
Bij elke stap dacht ik aan hem
Niet één keer aan Jeruzalem
Zo loos zonder hem
Boos zonder hem
Ze zeiden dat een zuil
In de woestijn
Nog ongebroken gaaf moest zijn
Ik stootte daarom stiekem stom
Alsnog de trots van Babel om
Puin en een vrouw in duigen
Weten precies wat verlangen is
En zonder liefde elk gebouw
Niet veilig maar gevangen is
Ik blies expres en slechtte zo
De muur van Jericho
Mesjoche van hem
Mesjoche van hem
Mijn hele leven lang
Me niet zo zielsalleen gevoeld
Als daar in Israel
Door heimwee overmand
Want zelfs het mooiste land
Blijkt enkel stof en zand
Een jammer misverstand
Zonder lief"
Dit is de gedeelte van een nederlandse tekst op "mad about you" van Sting.
En het is zo waar.....je kan je verdriet niet ontlopen en als je ongelukkig bent zie je nergens de schoonheid van.
Dus denk na of het voor je werkt.
Ik vind "mama trakteert" geweldig overigens!!!
Je wordt bijna gedwongen te genieten.
Slim hoor!
zaterdag 23 januari 2010 om 16:23
Mooie tekst.
Ik weet het, Neele, ik heb 3 keer kerst in Kenya gedaan en 1 keer in Indonesie. Nee, ik kan het toch niet ontlopen.
We gaan het zien volgend jaar, duurt ook nog erg lang.
Heb geinformeerd bij een vriend die purser is.
As mag meegenomen worden in de handbagage en de overlijdingsacte moet mee.
Die hebben we net binnen, van de NL Ambassade in Nairobi.
Ik weet het, Neele, ik heb 3 keer kerst in Kenya gedaan en 1 keer in Indonesie. Nee, ik kan het toch niet ontlopen.
We gaan het zien volgend jaar, duurt ook nog erg lang.
Heb geinformeerd bij een vriend die purser is.
As mag meegenomen worden in de handbagage en de overlijdingsacte moet mee.
Die hebben we net binnen, van de NL Ambassade in Nairobi.
I have to be seen to be believed
zaterdag 23 januari 2010 om 20:59
Hoi meiden,
Het zit er bijna op. Vandaag voor de laatste dag puin geruimd Gelukkig hulp van viendin+moeder, het was ontzettend zwaar(lichamelijk). Nu alleen nog schoonmaken en dan kan ik de deur achter me dicht trekken. Eerst even een paar dagen in mn eigen huisje, even op adem komen. Kan er wel een huis bij gaan kopen, zoveel spullen heb ik van mama meegenomen, haha. Alles in dozen, later maar eens kijken wat ik er mee kan, nu nog even niet.
Ik voel steeds de paniek, oh god, t is echt waar, mn moeder is dood! het is zo zwaar, zo zwaar. Vandaag te druk geweest om er veel bij stil te staan. Bang voor morgen. Gelukkig woensdag weer naar peut.
Vernietigende brief van een vriendin gekregen. Wil er niet te veel over zeggen omdat ik bangt ben voor postst zoals laatst. Toevallig had ik vandeweek besloten om met haar te gaan stoppen. Zou haar dat dit weekend gaan vertellen maar zei was me voor. Ik had het alleen wat chiquer in mn hoofd dan haar epistel zeg maar....gaf me alleen nog maar meer de bevestiging dat het goed is. Verdrietig (want bijna 18 jaar bevriend) maar goed. Zoveel mensen om me heen die al jaaaren tegen me zeggen ; stop ajb met haar! mensen die ook met haar omgingen maar de handdoek in de ring hebben gegooid uiteindelijk. Ik geef om haar dus wilde haar niet kwijt. Nu is het goed. Jammer van haar vernietigende toon.
Ik kom morgen weer terug. Ga nu even bijkomen, ben gebroken, haha.
Het zit er bijna op. Vandaag voor de laatste dag puin geruimd Gelukkig hulp van viendin+moeder, het was ontzettend zwaar(lichamelijk). Nu alleen nog schoonmaken en dan kan ik de deur achter me dicht trekken. Eerst even een paar dagen in mn eigen huisje, even op adem komen. Kan er wel een huis bij gaan kopen, zoveel spullen heb ik van mama meegenomen, haha. Alles in dozen, later maar eens kijken wat ik er mee kan, nu nog even niet.
Ik voel steeds de paniek, oh god, t is echt waar, mn moeder is dood! het is zo zwaar, zo zwaar. Vandaag te druk geweest om er veel bij stil te staan. Bang voor morgen. Gelukkig woensdag weer naar peut.
Vernietigende brief van een vriendin gekregen. Wil er niet te veel over zeggen omdat ik bangt ben voor postst zoals laatst. Toevallig had ik vandeweek besloten om met haar te gaan stoppen. Zou haar dat dit weekend gaan vertellen maar zei was me voor. Ik had het alleen wat chiquer in mn hoofd dan haar epistel zeg maar....gaf me alleen nog maar meer de bevestiging dat het goed is. Verdrietig (want bijna 18 jaar bevriend) maar goed. Zoveel mensen om me heen die al jaaaren tegen me zeggen ; stop ajb met haar! mensen die ook met haar omgingen maar de handdoek in de ring hebben gegooid uiteindelijk. Ik geef om haar dus wilde haar niet kwijt. Nu is het goed. Jammer van haar vernietigende toon.
Ik kom morgen weer terug. Ga nu even bijkomen, ben gebroken, haha.
zaterdag 23 januari 2010 om 21:11
Tjilla, ik wil wel graag weten wat je vriendin je schreef.
Ook al kan dat rare reacties geven. Die types sturen we gewoon weer weg....
Waarom wil ik het weten?
Omdat ik probeer een beetje te begrijpen wat voor leven je hebt.
Je hebt meerdere vrienden die je laten sudderen. Maar nu dus de tweede eigenlijk sinds de dood van je moeder die de deur dicht gooit.
Wat is dat toch en wat doe jij in hun ogen dat dit rechtvaardigd?
Ik snap het echt niet....
Goed dat je zo veel spullen van je moeder mee hebt genomen. Kan je daar een beetje rustig mee omgaan. Je moet al zo snel van alles af...
Ik hoop dat je een beetje slaapt!
Ook al kan dat rare reacties geven. Die types sturen we gewoon weer weg....
Waarom wil ik het weten?
Omdat ik probeer een beetje te begrijpen wat voor leven je hebt.
Je hebt meerdere vrienden die je laten sudderen. Maar nu dus de tweede eigenlijk sinds de dood van je moeder die de deur dicht gooit.
Wat is dat toch en wat doe jij in hun ogen dat dit rechtvaardigd?
Ik snap het echt niet....
Goed dat je zo veel spullen van je moeder mee hebt genomen. Kan je daar een beetje rustig mee omgaan. Je moet al zo snel van alles af...
Ik hoop dat je een beetje slaapt!
zaterdag 23 januari 2010 om 21:35
Sorry even een ego post heb wel alles gelezen.
Ben hier steeds verder bezig met inpakken. Ow meiden ik vind het weg gaan zo moeilijk. Alsof ik het laatste stuk van mijn moeder op aan het geven ben. Wat laatste spullen gooi ik weg. De laatste plek waar mijn moeder rustig was en soms zelfs gelukkig ga ik verlaten.
Het was al nooit meer met zijn allen en nu is het zelfs nooit meer thuis. Ik moet zo huilen maar het komt niet.
Ben hier steeds verder bezig met inpakken. Ow meiden ik vind het weg gaan zo moeilijk. Alsof ik het laatste stuk van mijn moeder op aan het geven ben. Wat laatste spullen gooi ik weg. De laatste plek waar mijn moeder rustig was en soms zelfs gelukkig ga ik verlaten.
Het was al nooit meer met zijn allen en nu is het zelfs nooit meer thuis. Ik moet zo huilen maar het komt niet.
zaterdag 23 januari 2010 om 21:38
Hmmm Neele, ik denk dat ik te veel aandacht vraag. Te veel verwacht van mensen. En dan overdreven emotioneel of pissig reageer als (ik vind dat) mensen me laten zitten. Waarop mensen dan zeggen :toedeledokie. Zoiets.
Vriendin van brief zou di.komen. Ik wachten en zij kwam niet opdagen. Dat doet ze 9 van de 10 keer. Al 18 jaar. Vind ik al 18 jaar heel vervelend. Nu vond ik het heel erg. na 3 uur wachten smst ze dat ze niet komt omdat ze pijn dr rug heeft. Ik bel maar haar telefoon staat meteen nadat ze sms heeft gestuurd uit. Dus ik spreek in dat ik baal ( niet hysterisch, gewoon op een baal toon). In brief staat dat ze dit niet pikt, dat ik daar van baal . Dat ze daar boos om is. (even kort) Dat dus. Is niet de tweede hoor, de eerste. Die zelf afhaakt bedoel ik, de eerste heb ik afgehaakt. (was vriendin die niet naar crematie wilde komen omdat ze geen zit had in een busreis smste ze me). O en de oud en nieuw vrienden ook nog...:-) Gaat lekker....
Wat ik denk dat het probleem is is dat ik omdat ik zelf niet echt stabiel was vroeger, geen stabiele mensen om me heen heb verzameld. En omdat ik de laatste jaren zo met mama bezig was, heb ik geen energie gestoken in het opdoen van andere contacten en ben daarom blijven hangen bij de mensen die me alleen maar energie kosten, verdriet doen en dus niet echt goed bij me passen. Ik wil nu verder en met dus gaan loslaten. En dus ook vriendschappen. Ik vind dat heel moeilijk maar ik heb echt bepaalde mensen nu in nood leren kennen.
Ik ben ook niet makkelijk en perfect, absoluut niet , laten we dat even duidelijk hebben! Maar ik moet nu echt voor mezelf kiezen en daar passen sommige mensen niet bij.
Vriendin van brief zou di.komen. Ik wachten en zij kwam niet opdagen. Dat doet ze 9 van de 10 keer. Al 18 jaar. Vind ik al 18 jaar heel vervelend. Nu vond ik het heel erg. na 3 uur wachten smst ze dat ze niet komt omdat ze pijn dr rug heeft. Ik bel maar haar telefoon staat meteen nadat ze sms heeft gestuurd uit. Dus ik spreek in dat ik baal ( niet hysterisch, gewoon op een baal toon). In brief staat dat ze dit niet pikt, dat ik daar van baal . Dat ze daar boos om is. (even kort) Dat dus. Is niet de tweede hoor, de eerste. Die zelf afhaakt bedoel ik, de eerste heb ik afgehaakt. (was vriendin die niet naar crematie wilde komen omdat ze geen zit had in een busreis smste ze me). O en de oud en nieuw vrienden ook nog...:-) Gaat lekker....
Wat ik denk dat het probleem is is dat ik omdat ik zelf niet echt stabiel was vroeger, geen stabiele mensen om me heen heb verzameld. En omdat ik de laatste jaren zo met mama bezig was, heb ik geen energie gestoken in het opdoen van andere contacten en ben daarom blijven hangen bij de mensen die me alleen maar energie kosten, verdriet doen en dus niet echt goed bij me passen. Ik wil nu verder en met dus gaan loslaten. En dus ook vriendschappen. Ik vind dat heel moeilijk maar ik heb echt bepaalde mensen nu in nood leren kennen.
Ik ben ook niet makkelijk en perfect, absoluut niet , laten we dat even duidelijk hebben! Maar ik moet nu echt voor mezelf kiezen en daar passen sommige mensen niet bij.
zaterdag 23 januari 2010 om 22:12
Beste Tjilla,
Ik lees net je hele verhaal.. Ben niet het hele topic doorgegaan, want dat was toch best wel veel. Maar ik wil je in elk geval zeggen dat ik ontzettend met je mee leef en dat ik heel goed begrijp in wat voor rotsituatie jij je nu begeeft! Ik zit zelf in een soortgelijke situatie... Mijn vader is bijna een half jaar geleden overleden, ook na een vreselijk ziektebed. Mijn moeder wil al jaren geen contact meer met mij en verdere familie heb ik ook niet.. Ik ''moet'' het ook doen met een paar vriendinnen, overigens wel hele lieve vriendinnen die er echt altijd voor me zijn! Maar het gevoel dat je hebt dat je er alleen voor staat terwijl je ook nog eens je moeder verloren hebt begrijp ik heel goed. Vriendinnen kunnen je steun bieden en begrip, maar het is niet hetzelfde als familie of een van je ouders..
In elk geval wil ik je een hele dikke knuffel geven en ik hoop dat je de kracht vindt om met deze rotsituatie om te gaan!!! En je mag je altijd een berichtje sturen als je graag wilt praten met een ''lotgenootje''!
Ik lees net je hele verhaal.. Ben niet het hele topic doorgegaan, want dat was toch best wel veel. Maar ik wil je in elk geval zeggen dat ik ontzettend met je mee leef en dat ik heel goed begrijp in wat voor rotsituatie jij je nu begeeft! Ik zit zelf in een soortgelijke situatie... Mijn vader is bijna een half jaar geleden overleden, ook na een vreselijk ziektebed. Mijn moeder wil al jaren geen contact meer met mij en verdere familie heb ik ook niet.. Ik ''moet'' het ook doen met een paar vriendinnen, overigens wel hele lieve vriendinnen die er echt altijd voor me zijn! Maar het gevoel dat je hebt dat je er alleen voor staat terwijl je ook nog eens je moeder verloren hebt begrijp ik heel goed. Vriendinnen kunnen je steun bieden en begrip, maar het is niet hetzelfde als familie of een van je ouders..
In elk geval wil ik je een hele dikke knuffel geven en ik hoop dat je de kracht vindt om met deze rotsituatie om te gaan!!! En je mag je altijd een berichtje sturen als je graag wilt praten met een ''lotgenootje''!
zaterdag 23 januari 2010 om 22:34
tjilla
nobody is perfect! Dat maakt het juist leuk. Vind dat je het prima doet. En veel ego-posts: nou en. Doen we allemaal wel een beetje toch.
En volgens mij willen bijna alle meiden op dit forum je graag helpen!
Lieve "ikbenikenbenertrotsop"
sterkte, dat leegruimen vond ik echt vreselijk. Heb ook veel zaken in dozen gestopt en die staan al twee jaar op mijn ruime zolder. Weggooien kan altijd nog.
trusten
marion
nobody is perfect! Dat maakt het juist leuk. Vind dat je het prima doet. En veel ego-posts: nou en. Doen we allemaal wel een beetje toch.
En volgens mij willen bijna alle meiden op dit forum je graag helpen!
Lieve "ikbenikenbenertrotsop"
sterkte, dat leegruimen vond ik echt vreselijk. Heb ook veel zaken in dozen gestopt en die staan al twee jaar op mijn ruime zolder. Weggooien kan altijd nog.
trusten
marion
zondag 24 januari 2010 om 10:49
Hai lieve meiden,
Heb weer even wat tijd om een postje te maken. Ben de afgelopen dagen veel en veel te druk geweest om bezig te zijn met jullie en mijzelf. Ik kreeg afgelopen vrijdag te horen dat ze aankomende maandag mijn huis gaan verbouwen. Het bouwbedrijf was vergeten de brief ter kennisgeving te verzenden begin Januari met als gevolg dat mijn volledige keuken, hal, zolder, en toilet plus meterkast en vooraadkast leeg moet. Mijn vloer in de gang moest er uit en tot overmaat van ramp belde moeders dat ze in zak en as zat ,of ik even wat briefjes voor haar wilde tikken.
Natuurlijk tik ik wat briefjes ( wat vreemd is eigenlijk want moeders is directie-secretaresse dus ze weet wel hoe ze een briefje moet maken) en tot overmaat van ramp besluit puberzoon zijn kont tegen de krib te gooien.. ik word er zooooo moe van! Ik moet gewoon nee tegen mijn moeder zeggen en ik kan het niet. Het zou zo simpel moeten zijn, ik zou gewoon simpelweg kunnen zeggen: mam het komt even niet uit nu want zus en zo, en zij zou dan moeten zeggen, geen probleem meid komt wel goed maar nee...
Ik zeg ja, en hoor haar aan met als gevolg dat ik zelf in de piskreukels al huilend een briefje zit te tikken ( voor egotripper zusje die zelf haar briefje niet kon maken want ze had een feestje!!!!)
Ik wil ook wel een feestje
Mijn moeder zegt en wat moet dat arme kind ( 27 jaar, elk weekend de hort op naar feestjes, werkt part time) als ik er niet meer ben? Nou...MIJ BELLEN want dat doe jij ook...en ik zit dus brieven te maken voor mijn zusje want mijn moeder heeft het druk en mijn zusje heeft een feestje..echt volgens mij ben ik gewoon hartstikke gek.
Ik heb mezelf voorgenomen om de eerst volgende keer echt nee te zeggen. Het is wel goed geweest ondertussen!!
Sorry ook voor de ego post, het moest er eventjes uit:)
Heb weer even wat tijd om een postje te maken. Ben de afgelopen dagen veel en veel te druk geweest om bezig te zijn met jullie en mijzelf. Ik kreeg afgelopen vrijdag te horen dat ze aankomende maandag mijn huis gaan verbouwen. Het bouwbedrijf was vergeten de brief ter kennisgeving te verzenden begin Januari met als gevolg dat mijn volledige keuken, hal, zolder, en toilet plus meterkast en vooraadkast leeg moet. Mijn vloer in de gang moest er uit en tot overmaat van ramp belde moeders dat ze in zak en as zat ,of ik even wat briefjes voor haar wilde tikken.
Natuurlijk tik ik wat briefjes ( wat vreemd is eigenlijk want moeders is directie-secretaresse dus ze weet wel hoe ze een briefje moet maken) en tot overmaat van ramp besluit puberzoon zijn kont tegen de krib te gooien.. ik word er zooooo moe van! Ik moet gewoon nee tegen mijn moeder zeggen en ik kan het niet. Het zou zo simpel moeten zijn, ik zou gewoon simpelweg kunnen zeggen: mam het komt even niet uit nu want zus en zo, en zij zou dan moeten zeggen, geen probleem meid komt wel goed maar nee...
Ik zeg ja, en hoor haar aan met als gevolg dat ik zelf in de piskreukels al huilend een briefje zit te tikken ( voor egotripper zusje die zelf haar briefje niet kon maken want ze had een feestje!!!!)
Ik wil ook wel een feestje
Mijn moeder zegt en wat moet dat arme kind ( 27 jaar, elk weekend de hort op naar feestjes, werkt part time) als ik er niet meer ben? Nou...MIJ BELLEN want dat doe jij ook...en ik zit dus brieven te maken voor mijn zusje want mijn moeder heeft het druk en mijn zusje heeft een feestje..echt volgens mij ben ik gewoon hartstikke gek.
Ik heb mezelf voorgenomen om de eerst volgende keer echt nee te zeggen. Het is wel goed geweest ondertussen!!
Sorry ook voor de ego post, het moest er eventjes uit:)
zondag 24 januari 2010 om 12:20
Tjilla, ik denk inderdaad dat je de meeste tijd en energie in je moeder hebt gestoken. Ik herken dit hoor, heb ik ook gedaan. Gelukkig had ik wel de juiste vrienden uitgekozen. Ik hoop dat je de balans opmaakt wie wel en wie niet je vrienden zijn en opruiming gaat houden. Probeer een nieuw begin te maken, sterker te worden. Ik hoop dat het klikt met je peut en dat zij hierin een rol kan gaan spelen.
zondag 24 januari 2010 om 12:23
Geeft helemaal niets Tjilla, tenslotte is het ook jouw topic. Iedereen kan hier kwijt wat zij kwijt wil en we staan hier allemaal voor elkaar klaar. Jij laat hier je emoties en je verhaal wat meer kwijt misschien dan een ander, maar dat is ook logisch, want je hebt niet zoals velen hier een luisterend oor in de eigen omgeving. Meid, laat je niet weerhouden hoor, schrijf neer wat je kwijt wil en zonder scrupules.
zondag 24 januari 2010 om 12:34
:
Hai lieve meiden,
Heb weer even wat tijd om een postje te maken. Ben de afgelopen dagen veel en veel te druk geweest om bezig te zijn met jullie en mijzelf. Ik kreeg afgelopen vrijdag te horen dat ze aankomende maandag mijn huis gaan verbouwen. Het bouwbedrijf was vergeten de brief ter kennisgeving te verzenden begin Januari met als gevolg dat mijn volledige keuken, hal, zolder, en toilet plus meterkast en vooraadkast leeg moet. Mijn vloer in de gang moest er uit en tot overmaat van ramp belde moeders dat ze in zak en as zat ,of ik even wat briefjes voor haar wilde tikken.
Natuurlijk tik ik wat briefjes ( wat vreemd is eigenlijk want moeders is directie-secretaresse dus ze weet wel hoe ze een briefje moet maken) en tot overmaat van ramp besluit puberzoon zijn kont tegen de krib te gooien.. ik word er zooooo moe van! Ik moet gewoon nee tegen mijn moeder zeggen en ik kan het niet. Het zou zo simpel moeten zijn, ik zou gewoon simpelweg kunnen zeggen: mam het komt even niet uit nu want zus en zo, en zij zou dan moeten zeggen, geen probleem meid komt wel goed maar nee...
Ik zeg ja, en hoor haar aan met als gevolg dat ik zelf in de piskreukels al huilend een briefje zit te tikken ( voor egotripper zusje die zelf haar briefje niet kon maken want ze had een feestje!!!!)
Ik wil ook wel een feestje
Mijn moeder zegt en wat moet dat arme kind ( 27 jaar, elk weekend de hort op naar feestjes, werkt part time) als ik er niet meer ben? Nou...MIJ BELLEN want dat doe jij ook...en ik zit dus brieven te maken voor mijn zusje want mijn moeder heeft het druk en mijn zusje heeft een feestje..echt volgens mij ben ik gewoon hartstikke gek.
Ik heb mezelf voorgenomen om de eerst volgende keer echt nee te zeggen. Het is wel goed geweest ondertussen!!
Sorry ook voor de ego post, het moest er eventjes uit:)
Suus, laat je zus het maar lekker zelf op knappen hoor de volgende keer. Hoe zit dat toch met je zus?? Hoe oud ben jij ook al weer??
Ik wens je trouwens veel sterkte met de verbouwing.
zondag 24 januari 2010 om 13:01
Ik heb twee zusjes en ben zelf dus de oudste van de drie. Mijn ene zusje woont in het buitenland en is echt een schatje maar mijn jongste zusje is door en door verwend.
Ze laat moeilijke dingen graag aan anderen over en weet de boel zo te manipuleren dat mensen vanalles voor haar doen omdat ze sneu is. Ook zij is een schatje hoor, maar jeetje ik heb totaal niks met haar generatie. Wil eigenlijk niet werken, maar doet het half half toch maar voor de vorm, en woont in een peperduur huis in Amsterdam ( gesponsord door mijn ouders destijds en moeder nu)
Ze heeft een mega trap onder haar hol nodig van mijn moeder, het is ondertussen wel eens tijd om op eigen benen te staan maar in plaats daarvan zit ik de kutklusjes ( excuse my french) op te knappen. Zusjelief weet daar waarschijnlijk niets vanaf want moeders zal haar wel even vertellen hoeveel werk ze wel niet in die briefjes gestopt heeft...
Mijn zusje en moeder hebben een lichtelijke narcistische inslag en ik doe het mezelf ook aan
Ze laat moeilijke dingen graag aan anderen over en weet de boel zo te manipuleren dat mensen vanalles voor haar doen omdat ze sneu is. Ook zij is een schatje hoor, maar jeetje ik heb totaal niks met haar generatie. Wil eigenlijk niet werken, maar doet het half half toch maar voor de vorm, en woont in een peperduur huis in Amsterdam ( gesponsord door mijn ouders destijds en moeder nu)
Ze heeft een mega trap onder haar hol nodig van mijn moeder, het is ondertussen wel eens tijd om op eigen benen te staan maar in plaats daarvan zit ik de kutklusjes ( excuse my french) op te knappen. Zusjelief weet daar waarschijnlijk niets vanaf want moeders zal haar wel even vertellen hoeveel werk ze wel niet in die briefjes gestopt heeft...
Mijn zusje en moeder hebben een lichtelijke narcistische inslag en ik doe het mezelf ook aan
zondag 24 januari 2010 om 13:12
Het opruimen van kleding is wel erg heftig. Heb bij mijn moeder toen de knop omgezet. Heb alle kleren (ze gooide nooit wat weg dus het was heel veel) in rap tempo in zakken gestopt en samen met mijn broer naar de kledinginzamelingsbakken gebracht. Dat werd nog proppen want er was niet genoeg ruimte. Dit kon mij niet snel genoeg gaan. Klinkt als weinig eerbiedig maar het was een overlevingsstrategie.
Wat ik wel naar vond dat er eigenlijk niets in huis was dat ik graag wilde hebben. Heb niet zoveel met spullen en houd bv. niet van sieraden. Voelde me zo ondankbaar, alsof ik mijn moeder afwees. Uiteindelijk heb ik een paar grote oude bloempotten meegenomen en daar zet ik zomers buiten bloemen in. Mijn moeder was gek op de tuin. En ons oude zoutvaatje en al het bestek dat ik als kind zo vaak had opgeruimd na het afwassen, nam ik ook maar mee. Haar sieraden liggen in een doos op zolder. Ik kan er nog niet naar kijken, en ik zal het ook nooit dragen.
Het leeghalen voelde ook een beetje als dief spelen.
Het echt leegruimen heeft mijn broer geregeld via een mannetje die tegen betaling de klus uitvoerde. Ik heb belastingen, verzekeringen etc gedaan en dat is nog helemaal niet zo lang geleden afgerond. Was erg veel werk en ook lastig. Bv telefoontje om zaken op te zeggen. Da's best pijnlijk. Leek net of ik mijn moeders hele leven aan het uitwissen was. Alle sporen heb ik vernietigd. Het uiteindelijk opheffen van de girorekening was zelfs lastig. Alsof ze nooit bestaan heeft.
Meiden dit topic maakt veel los, maar het doet me wel goed.
Ten slotte: Suus, die zus van je mag je liefdevol maar kordaat wel eens laten merken wat je er van vind. Denk aan je zelf en laat je grensen zien want anders gaat het steeds verder.
Wat ik wel naar vond dat er eigenlijk niets in huis was dat ik graag wilde hebben. Heb niet zoveel met spullen en houd bv. niet van sieraden. Voelde me zo ondankbaar, alsof ik mijn moeder afwees. Uiteindelijk heb ik een paar grote oude bloempotten meegenomen en daar zet ik zomers buiten bloemen in. Mijn moeder was gek op de tuin. En ons oude zoutvaatje en al het bestek dat ik als kind zo vaak had opgeruimd na het afwassen, nam ik ook maar mee. Haar sieraden liggen in een doos op zolder. Ik kan er nog niet naar kijken, en ik zal het ook nooit dragen.
Het leeghalen voelde ook een beetje als dief spelen.
Het echt leegruimen heeft mijn broer geregeld via een mannetje die tegen betaling de klus uitvoerde. Ik heb belastingen, verzekeringen etc gedaan en dat is nog helemaal niet zo lang geleden afgerond. Was erg veel werk en ook lastig. Bv telefoontje om zaken op te zeggen. Da's best pijnlijk. Leek net of ik mijn moeders hele leven aan het uitwissen was. Alle sporen heb ik vernietigd. Het uiteindelijk opheffen van de girorekening was zelfs lastig. Alsof ze nooit bestaan heeft.
Meiden dit topic maakt veel los, maar het doet me wel goed.
Ten slotte: Suus, die zus van je mag je liefdevol maar kordaat wel eens laten merken wat je er van vind. Denk aan je zelf en laat je grensen zien want anders gaat het steeds verder.
zondag 24 januari 2010 om 18:26
Suus, ik moest stiekem wel een beetje lachen om je post van vanmorgen :-) . Gewoon , omdat je het zo grappig hebt opgeschreven. Maar ik begrijp je punt. Iemand zei hier al eerder geef je grenzen aan. Moeilijk he? Gosh, ik moet er niet aan denken trouwens, dat mijn huis nu verbouwd had moeten worden!! Ik zou echt gek worden van die onrust!!
Marion, ook ik heb op een gegeven moment mn verstand op nul alle kleren (op een paar stukken na, die heb ik meegenomen) in zakken gestopt. Alleen ik heb ze naar het grofvuil gebracht....God o god wat vind ik dat nog steeds erg....Geen enkele instantie wilde ze hebben omdat ze al voldoende voorzien waren en de kledingbakken in de buurt zaten vol. Oh wat was dat erg en wat voel ik me schuldig....het was zo ontzerttend veel en ook veel waar de prijskaartjes aan zaten. Heel erg. Ik heb wel ontzettend veel meegenomen. Mn vliering staat vol met dozen. Wacht nog even met uitpakken, dat kan ik nu niet aan.
Gem, dat vind ik zo mooi, dat je dat zegt, dat mn ouders ook in mij zitten. Daar denk ik steeds aan.
Druifje, lees/schrijf je hier nog mee? Opvallend hoe onze verhalen op elkaar lijken. Ik zou je nog wel wat dingen over het ziekbed van je moeder willen vragen maar durf dat nu niet goed. Ik bedoel, dan blijf ik er weer over malen en probeer nu even mijn gedachten te verzetten.
Duet, gaat ie goed??
Yas, hoe gaat ie?? Mijn kerst zal altijd anders zijn, net als bij jou. 18 dec overleden en 23 dec de crematie. Hoe verzint ze het :-).
Mirlo, alles oke??
Ik had de afgelopen dagen vaak momenten dat ik moest huilen. Intens verdrietig. Vandaag voel ik me beter. Ik probeer me echt te vermannen, niet te veel die intense pijn te voelen wat ik echt ontzettend moeilijk vind. Hoe doen jullie dat?? Ik ben zo bang voor alle gedachten en beelden...Zo bang dat ze er morgen wel weer zijn want nu kan ik me vermannen maar wat als het morgen niet lukt? Hoe moet je hier toch mee omgaan?? Goeie vraag voor mn Dr Rossi voor aankomende woe. :-). Ik ben ook zo nerveus. Ik ben al 5 weken aan het trillen, het houd maar niet op.
Ik ben ook totaal het overzicht kwijt, heel lastig. Nu met alle spullen van mama in huis (in bende weliswaar) is het een bende in mn huis en er moet ook nodig schoongemaakt worden maar ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Ik kijk ernaar en kom er niet uit. Wat zou het fijn zijn als iemand even een sopje voor me zou doen :-)
Oh en dan is er ook nog iets met een man. Een man die ik nog maar kort ken maar die ik al sinds de zomer afhoud door alle toestanden met mama en die nu weer contact zoekt en ik weet niet zo goed wat ik er mee moet. Eindelijke een normale , rustige en lieve man en ben ik er weer niet aan toe , pfffff.
Doei meiden, ik denk aan jullie!!! Toi toi!
Marion, ook ik heb op een gegeven moment mn verstand op nul alle kleren (op een paar stukken na, die heb ik meegenomen) in zakken gestopt. Alleen ik heb ze naar het grofvuil gebracht....God o god wat vind ik dat nog steeds erg....Geen enkele instantie wilde ze hebben omdat ze al voldoende voorzien waren en de kledingbakken in de buurt zaten vol. Oh wat was dat erg en wat voel ik me schuldig....het was zo ontzerttend veel en ook veel waar de prijskaartjes aan zaten. Heel erg. Ik heb wel ontzettend veel meegenomen. Mn vliering staat vol met dozen. Wacht nog even met uitpakken, dat kan ik nu niet aan.
Gem, dat vind ik zo mooi, dat je dat zegt, dat mn ouders ook in mij zitten. Daar denk ik steeds aan.
Druifje, lees/schrijf je hier nog mee? Opvallend hoe onze verhalen op elkaar lijken. Ik zou je nog wel wat dingen over het ziekbed van je moeder willen vragen maar durf dat nu niet goed. Ik bedoel, dan blijf ik er weer over malen en probeer nu even mijn gedachten te verzetten.
Duet, gaat ie goed??
Yas, hoe gaat ie?? Mijn kerst zal altijd anders zijn, net als bij jou. 18 dec overleden en 23 dec de crematie. Hoe verzint ze het :-).
Mirlo, alles oke??
Ik had de afgelopen dagen vaak momenten dat ik moest huilen. Intens verdrietig. Vandaag voel ik me beter. Ik probeer me echt te vermannen, niet te veel die intense pijn te voelen wat ik echt ontzettend moeilijk vind. Hoe doen jullie dat?? Ik ben zo bang voor alle gedachten en beelden...Zo bang dat ze er morgen wel weer zijn want nu kan ik me vermannen maar wat als het morgen niet lukt? Hoe moet je hier toch mee omgaan?? Goeie vraag voor mn Dr Rossi voor aankomende woe. :-). Ik ben ook zo nerveus. Ik ben al 5 weken aan het trillen, het houd maar niet op.
Ik ben ook totaal het overzicht kwijt, heel lastig. Nu met alle spullen van mama in huis (in bende weliswaar) is het een bende in mn huis en er moet ook nodig schoongemaakt worden maar ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Ik kijk ernaar en kom er niet uit. Wat zou het fijn zijn als iemand even een sopje voor me zou doen :-)
Oh en dan is er ook nog iets met een man. Een man die ik nog maar kort ken maar die ik al sinds de zomer afhoud door alle toestanden met mama en die nu weer contact zoekt en ik weet niet zo goed wat ik er mee moet. Eindelijke een normale , rustige en lieve man en ben ik er weer niet aan toe , pfffff.
Doei meiden, ik denk aan jullie!!! Toi toi!
zondag 24 januari 2010 om 20:26
Ze is dus het verwende jonge zusje en in de ogen van je moeder is ze nog het kleine meisje dat geholpen moeten worden in plaats van een volwassen jonge vrouw. Als zei je zusje zoveel wil helpen moet ze zelf weten, maar ze moet niet jou voor haar karretje spannen.:
Ik heb twee zusjes en ben zelf dus de oudste van de drie. Mijn ene zusje woont in het buitenland en is echt een schatje maar mijn jongste zusje is door en door verwend.
Ze laat moeilijke dingen graag aan anderen over en weet de boel zo te manipuleren dat mensen vanalles voor haar doen omdat ze sneu is. Ook zij is een schatje hoor, maar jeetje ik heb totaal niks met haar generatie. Wil eigenlijk niet werken, maar doet het half half toch maar voor de vorm, en woont in een peperduur huis in Amsterdam ( gesponsord door mijn ouders destijds en moeder nu)
Ze heeft een mega trap onder haar hol nodig van mijn moeder, het is ondertussen wel eens tijd om op eigen benen te staan maar in plaats daarvan zit ik de kutklusjes ( excuse my french) op te knappen. Zusjelief weet daar waarschijnlijk niets vanaf want moeders zal haar wel even vertellen hoeveel werk ze wel niet in die briefjes gestopt heeft...
Mijn zusje en moeder hebben een lichtelijke narcistische inslag en ik doe het mezelf ook aan
