Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
dinsdag 26 januari 2010 om 23:01
Tjilla
die woorden van jou: mama oh mama. Het komt me zo akelig bekend voor. Ik liep huilend door het huis en riep dezelfde woorden. Ik had niet veel grenzen: huilde ook waar mijn zoontje bij was maar ondanks zijn 4 jaar oud kon hij daar prima mee omgaan. Hij raakte daar niet van overstuur.
Fijn dat je afspraak gezellig was. Autoritaire mannen in pak zijn misschien leuk om naar te kijken maar niet om relatie mee te hebben.
En die foto's: dat is heel confronterend. Nu kijk je er zo naar, maar wellicht in de toekomst anders.
Heb nog een andere gekte. Nu mijn ouders dood zijn besef ik dat ik de volgende ben die aan de beurt ben. En omdat mijn kind heel jong is (en ik relatief oud als mama) pieker ik daar teveel over. Ben na de plotselinge dood van mijn ouders goed nagekeken maar dat zijn wel zaken die door mijn hoofd spoken. Ook weer zo'n neveneffect van wees zijn.
trusten allemaal en tjilla hoop dat je goed slaapt en tot rust komt
marion
die woorden van jou: mama oh mama. Het komt me zo akelig bekend voor. Ik liep huilend door het huis en riep dezelfde woorden. Ik had niet veel grenzen: huilde ook waar mijn zoontje bij was maar ondanks zijn 4 jaar oud kon hij daar prima mee omgaan. Hij raakte daar niet van overstuur.
Fijn dat je afspraak gezellig was. Autoritaire mannen in pak zijn misschien leuk om naar te kijken maar niet om relatie mee te hebben.
En die foto's: dat is heel confronterend. Nu kijk je er zo naar, maar wellicht in de toekomst anders.
Heb nog een andere gekte. Nu mijn ouders dood zijn besef ik dat ik de volgende ben die aan de beurt ben. En omdat mijn kind heel jong is (en ik relatief oud als mama) pieker ik daar teveel over. Ben na de plotselinge dood van mijn ouders goed nagekeken maar dat zijn wel zaken die door mijn hoofd spoken. Ook weer zo'n neveneffect van wees zijn.
trusten allemaal en tjilla hoop dat je goed slaapt en tot rust komt
marion
woensdag 27 januari 2010 om 08:38
:
[...]
Ja........ik weet wat je bedoelt. Daarom probeer ik de herinnering aan mijn ouders levend te houden door heel veel over hun te praten. Het is gewoon heel raar dat alles wat je ouders ooit waren en deden, is opgehouden. En jij bent het enige tastbare wat er van hun over is. Ik heb nog een zus, dus wij zijn er samen nog. Maar als ik in de spiegel kijk, zie ik het gezicht van mijn vader en zelfs de blik in mijn ogen is hetzelfde als zijn blik. Het besef dat ik die herinnering met me meedraag, een stukje van hem, maakt me trots maar ook verdrietig, omdat het mij herinnert aan alles wat er niet meer is.
Duet, ik zie ook zoveel van mezelf terug in fotos van papa en mama. Ik ben echt zo´n mix van hen samen. Lijk nu vooral op mama, vroeger sprekend papa. Ik merk ook dat ik steeds meer dingetjes krijg en doe die mama ook had, de manier waarop ze dingen zei, trekken in mijn karakter. Ik bedacht me ook dat ik mijn ouders meer niet dan wel in mijn leven zal hebben . Bij papa is dat natuurlijk al zo en als ik ergens in de 70 eindig dan heb ik mama ook korter niet dan wel gekend. Dat maakt me echt vedrietig.
X
woensdag 27 januari 2010 om 08:43
De bank ligt hier vol met kleding van mijn moeder, ben er gisteravond mee begonnen.
Heb ongeveer een kwart hier nu, het is veel, geen idee waar ik het moet laten.
Er zijn zoveel mooie spullen bij. Sommige dingen kan ik zo aan en anderen laat ik vermaken.
Ik was met mijn broertje bezig ermee, hij begon erg te huilen en ik bleef weer eens zakelijk. 'We moeten er doorheen".
Waarom kon ik niet huilen?
Heb ongeveer een kwart hier nu, het is veel, geen idee waar ik het moet laten.
Er zijn zoveel mooie spullen bij. Sommige dingen kan ik zo aan en anderen laat ik vermaken.
Ik was met mijn broertje bezig ermee, hij begon erg te huilen en ik bleef weer eens zakelijk. 'We moeten er doorheen".
Waarom kon ik niet huilen?
I have to be seen to be believed
woensdag 27 januari 2010 om 08:46
Hoi Marion,
Het voelt zo vreselijk he, dat geroep om je moeder, zo wanhopig. Dat vind ik , het is zo wanhopig. Fijn dat je zoontje hier goed mee kan omgaan, dan zal mijn hond het ook wel kunnen :-). Maar ik probeer mezelf in de hand te houden omdat ik bang ben dat ik anders echt gek word.
Haha, ja, mijn "mannen-in- pak-en-dan-het-liefs-accountmanager " tik , daar ben ik in het verleden niet veel mee opgeschoten zeg maar :-). Je hebt gelijk, leuk om naar te kijken maar verder....haha.
Ik besef me dat ook steeds, dat ik de volgende ben die doodgaat. De laatste van ons. Ergens vind ik dat wel een lekker idee. Ik denk best vaak: kan niet wachten tot het zo ver is. En ik ben echt niet depressief oid , zelfs niet eens ongelukkig. Maar de glans is er wat mij betreft vanaf. Ik hoef niet meer zonodig. Scheelt ook dat ik geen kinderen heb natuurlijk, ik laat niets achter. Moet alleen de hond wel overleven anders komt ie in het asiel en dat moet niet.
X
woensdag 27 januari 2010 om 08:59
Ik heb vannacht weer geen oog dichtgedaan,vreselijk. Mn ademhaling zit zo hoog en het lukt me niet op vanuit mn buik te ademen. Verder deed mn hele lijf zo'n pijn. Mn benen, krampen.
Ik weet allemaal niet meer hoe ik er mee om moet gaan. Ik vecht me rot om maar niet aan verdrietige dingen te denken. Zoek de hele dag afleiding en ga gewoon door. En ondertussen schreeuwt mn hoort maar door. Ik weet echt niet hoe ik er mee om moet gaan. Ik huil niet maar als ik denk aan de laatste maanden, als ik mn gedachten even niet lan stoppen, dan word ik zo intens intens verdrietig. Hoe blij we waren dat alle onderzoeken steeds goed waren, hoe graag we nog samen wilden. Jezus wat voel ik me gefucked!!!! Nou, kun je na gaan hoe mama zich moest voelen. Mooi in de aap gelogeerd ben je. Dat soort gedachten kunnen me echt gek maken, ik kan dan echt de hele boel inelkaar trimmen van woede. Vandaar dat ik dus vecht tegen dit soort gedachten, alsof het nooit is gebeurd. En iets in me zegt dat dit niet de goeie manier is om er mee om te gaan....
En dan man...Ik vond hem echt leuk, en gezellig! En nu begin ik weer te denken; vond ik hem wel echt leuk ? (JA!) En hij is toch helemaal niet mijn type? En hij is van mijn leeftijd maar ziet er zo jong uit , niet echt als een man. (stom he, achterlijke gedachtes). En dan komt dat hele gedoe van mss wel meer en dan moet ik een beetje leuk in bed gaan liggen wezen , nou, daar staat mn hoofd echt de komende 10 jaar echt niet naar....:-)
Oh en dan heb ik nog even jullie tips nodig ajb...Ik wil graag de vriendin van mijn moeder bedanken voor al haar steun en de weken dat ik bij haar in huis heb gelogeerd. Ik wilde haar mee nemen naar de Hermitage, dat wilde ze graag. Maar 30 jan loopt die Tsaren-tentoonstelling af en die datum gaan we allebei niet meer halen. Hierna komt er een moderne kunst tentoonstelling en dat vindt ze niet zo leuk. Ik wilde er echt een leuk dagje van maken met een lunch enzo. Wat zou ik nu als alternatief kunnen bedenken? Natuurlijk krijgt ze ook een mooie bos bloemen maar ik wil echt er nog iets speciaals naast doen.
dag meisjes!
Ik weet allemaal niet meer hoe ik er mee om moet gaan. Ik vecht me rot om maar niet aan verdrietige dingen te denken. Zoek de hele dag afleiding en ga gewoon door. En ondertussen schreeuwt mn hoort maar door. Ik weet echt niet hoe ik er mee om moet gaan. Ik huil niet maar als ik denk aan de laatste maanden, als ik mn gedachten even niet lan stoppen, dan word ik zo intens intens verdrietig. Hoe blij we waren dat alle onderzoeken steeds goed waren, hoe graag we nog samen wilden. Jezus wat voel ik me gefucked!!!! Nou, kun je na gaan hoe mama zich moest voelen. Mooi in de aap gelogeerd ben je. Dat soort gedachten kunnen me echt gek maken, ik kan dan echt de hele boel inelkaar trimmen van woede. Vandaar dat ik dus vecht tegen dit soort gedachten, alsof het nooit is gebeurd. En iets in me zegt dat dit niet de goeie manier is om er mee om te gaan....
En dan man...Ik vond hem echt leuk, en gezellig! En nu begin ik weer te denken; vond ik hem wel echt leuk ? (JA!) En hij is toch helemaal niet mijn type? En hij is van mijn leeftijd maar ziet er zo jong uit , niet echt als een man. (stom he, achterlijke gedachtes). En dan komt dat hele gedoe van mss wel meer en dan moet ik een beetje leuk in bed gaan liggen wezen , nou, daar staat mn hoofd echt de komende 10 jaar echt niet naar....:-)
Oh en dan heb ik nog even jullie tips nodig ajb...Ik wil graag de vriendin van mijn moeder bedanken voor al haar steun en de weken dat ik bij haar in huis heb gelogeerd. Ik wilde haar mee nemen naar de Hermitage, dat wilde ze graag. Maar 30 jan loopt die Tsaren-tentoonstelling af en die datum gaan we allebei niet meer halen. Hierna komt er een moderne kunst tentoonstelling en dat vindt ze niet zo leuk. Ik wilde er echt een leuk dagje van maken met een lunch enzo. Wat zou ik nu als alternatief kunnen bedenken? Natuurlijk krijgt ze ook een mooie bos bloemen maar ik wil echt er nog iets speciaals naast doen.
dag meisjes!
woensdag 27 januari 2010 om 09:03
Yas, ik huil ook amper. Heb wel periodes gehad dat ik moest huilen maar niet vaak. Jij huilt helemaal niet en dat is volgens de boeken ook niet goed. Kun je het niet of houd je het tegen? Huilen schijnt heel goed te zijn. Ik vind huilen akelig en dus vecht ik tegen de tranen die vaak hoog zitten.
Fijn dat je die kleren kan dragen. Mijn mama was kleiner, dikker en bijna 44 jaar ouder dan ik dus geen kans. Anders had ik voor de komende 10 jaar genoeg kleren gehad :-)
X
woensdag 27 januari 2010 om 09:06
:
Tjilla, er komt ooit een man (in pak) en dan ga je wellicht nog een kind krijgen.
Haha Yas, dus maw deze man zonder pak gaat em niet worden :-) ?
Ik denk trouwens de laatste tijd wel heel vaak; God, laat me niet net als mama ook op 44 een kind krijgen die net zo wordt als ik want dan kan ze deze hele toestand ook niet aan en dat zou me zo'n verdriet doen...
woensdag 27 januari 2010 om 09:09
Heel herkenbaar, je verhaal over het huilen om de verkeerde overledene. Mijn schoonpapa heeft alzheimer, al jaren. Zit ook al jaren in een verzorgtehuis en ik weet dat hij ooit zal gaan. Ik moet er alleen echt niet aan denken weer aan zo'n bed te staan, weer dag te moeten zeggen, weer een kist, bloemen en verdriet. Ik kan dat niet. Ik denk dat ik breek, en niet vanwegen schoonpapa, echt niet, de beste man verdient het ondertussen om rustig heen te gaan, hoewel hij ook nog veel te jong is ( 63) maar ik trek het niet. Ik ben als de dood ( hoe toepasselijk)
Ook de oma van mijn partner is pasgeleden in een verzorgtehuis opgenomen. Ze is 91 jaar, heeft een mooi leven gehad, en de tijd komt een keer dat ze gaat. Ik trek het alleen niet.Ik kan het drama omtrend oma niet handelen. Oma is oud, oma heeft 30 jaar meer gehad dan mijn vader. Natuurlijk is het verdrietig hoor maar ik kan er echt helemaal niets mee.
Boos ben ik gewoon, heel erg boos.
woensdag 27 januari 2010 om 11:02
Tjilla, ik kom je weer even knuffelen 
Voor mij, die haar moeder nog heeft, is het lastig om uit ervaring mee te praten, want die ervaring heb ik niet. Sorry dus als ik niet meer kan zeggen dan dat ik je woorden ontroerend vind en ik het zo vreselijk voor je vind dat je zo veel verdriet hebt.
Dat je gaat even met de man vind ik een goed idee. Hij gaat daarna twee maanden weg, lekker rustig, weer een fikse pauze tussen eventuele afspraken en als hij weer terug is zie je wel weer verder.
Hier, nog een extra zoen d'r bovenop.
Voor mij, die haar moeder nog heeft, is het lastig om uit ervaring mee te praten, want die ervaring heb ik niet. Sorry dus als ik niet meer kan zeggen dan dat ik je woorden ontroerend vind en ik het zo vreselijk voor je vind dat je zo veel verdriet hebt.
Dat je gaat even met de man vind ik een goed idee. Hij gaat daarna twee maanden weg, lekker rustig, weer een fikse pauze tussen eventuele afspraken en als hij weer terug is zie je wel weer verder.
Hier, nog een extra zoen d'r bovenop.
woensdag 27 januari 2010 om 11:15
voor jullie.Mijn moeder was 47 en ik 13.
Je zou toch zeggen dat ik het inmiddels wel een plaatsje heb gegeven. Heb ik ook, alleen nu heb ik het weer moeilijk mee.
2 weken terug lag ik op de hartbewaking en heb liggen huilen om mijn moeder. Juist door het gezeik met mijn gezondheid momenteel ben ik er weer veel gevoeliger voor.
Kort gezegd, je leert het een plaatsje geven, alleen het gemis blijft....altijd.
