Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
woensdag 27 januari 2010 om 20:14
woensdag 27 januari 2010 om 20:17
Tjilla, pieker niet te veel of je die man wel of niet leuk vindt meid. Kijk het aan en ga niet overhaast te werk omdat je een leegte wil opvullen. Doe gewoon leuke dingen samen en daarna zie je wel weer.
Ik vind het een goed idee dat je de vriendin van je moeder wil bedanken met iets leuks. Weet even zo snel niet een alternatief voor de Hermittage, maar als ik wat weet kom ik erop terug.
Ik vind het een goed idee dat je de vriendin van je moeder wil bedanken met iets leuks. Weet even zo snel niet een alternatief voor de Hermittage, maar als ik wat weet kom ik erop terug.
woensdag 27 januari 2010 om 20:59
Tjilla ,
Gemini heeft gelijk. Probeer rustig en met je buik te ademen. Dat helpt echt. En misschien kun je proberen je gedachten te focussen op iets anders. Bv dat je wandelt aan het strand of zoiets. Klinkt een beetje raar maar je moet je gedachtenstroom proberen te doorbreken mocht je je zelf daarvoor de kans geven.
Zat te berekenen dat je midden dertig bent. Klopt dat? dan heb je toch kans genoeg om een man te vinden en mocht dat lukken kinderen op deze wereld te zetten. Als ze net zo lief als jij zijn, wordt de wereld daar mooier van.
Zat te bedenken dat ik na mijn ouders overlijden precies een week vrij heb gehad van het werk. De maandag na crematie begon ik dan weer. (mijn ouders hadden voorkeur om in het weekend te sterven). Ben wel eens bang geweest dat ik te snel was, maar voor mij werkte dat wel. Beetje afleiding zeg maar. Maar de eerste dag weer beginnen is wel lastig. Dus Yas sterkte. Of was je voor je griep al weer op het werk geweest. Weet ik eigenlijk niet.
Wat ik ook nog steeds moeilijk vind is muziek luisteren. Heel snel is er een associatie (mijn vader was bv gek op popmuziek). En gevoelige nummers zetten bij mij snel de kraan open.... En één liedje wil ik NOOIT meer horen. Dat was het nummer van mijn ouders en mijn nichtje speelde dat ook op de crematie. Zo knap van haar.
Jacqie beterschap.
marion
Gemini heeft gelijk. Probeer rustig en met je buik te ademen. Dat helpt echt. En misschien kun je proberen je gedachten te focussen op iets anders. Bv dat je wandelt aan het strand of zoiets. Klinkt een beetje raar maar je moet je gedachtenstroom proberen te doorbreken mocht je je zelf daarvoor de kans geven.
Zat te berekenen dat je midden dertig bent. Klopt dat? dan heb je toch kans genoeg om een man te vinden en mocht dat lukken kinderen op deze wereld te zetten. Als ze net zo lief als jij zijn, wordt de wereld daar mooier van.
Zat te bedenken dat ik na mijn ouders overlijden precies een week vrij heb gehad van het werk. De maandag na crematie begon ik dan weer. (mijn ouders hadden voorkeur om in het weekend te sterven). Ben wel eens bang geweest dat ik te snel was, maar voor mij werkte dat wel. Beetje afleiding zeg maar. Maar de eerste dag weer beginnen is wel lastig. Dus Yas sterkte. Of was je voor je griep al weer op het werk geweest. Weet ik eigenlijk niet.
Wat ik ook nog steeds moeilijk vind is muziek luisteren. Heel snel is er een associatie (mijn vader was bv gek op popmuziek). En gevoelige nummers zetten bij mij snel de kraan open.... En één liedje wil ik NOOIT meer horen. Dat was het nummer van mijn ouders en mijn nichtje speelde dat ook op de crematie. Zo knap van haar.
Jacqie beterschap.
marion
woensdag 27 januari 2010 om 21:19
Ik ben ook vrij snel weer aan het werk gegaan. Mijn moeder werd op woensdag gecremeerd en ik ben de woensdag erna weer gaan werken. Mijn eerste werkdag van de nieuwe week dus.
Sommige mensen verbaasden zich erover. Maar ik heb 3 dochters en die verwachten van mama ook van alles. En op dat moment had ik niet de kracht er thuis iets van te maken. Op mijn werk lukte dat met de 29 'vreemde' kinderen wel, gek genoeg. Dat is toch zakelijker. Dat is per persoon verschillend en kun je eigenlijk niet met elkaar vergelijken.
Jacqie, dat klinkt pittig. Heel veel beterschap.
Yasmijn, fijn dat het met jou beter gaat. Dapper dat je morgen weer gaat werken.
Tjilla, geniet er gewoon lekker van. Je hoeft niet meteen over een half jaar het jawoord te zeggen. Ik las laatst de metafoor van een trein. Iemand kan tijdelijk met je mee reizen en ook weer uitstappen als hij/zij toch een andere richting op wil. Klikt het wel, dan reis je samen naar het eindpunt.
Sommige mensen verbaasden zich erover. Maar ik heb 3 dochters en die verwachten van mama ook van alles. En op dat moment had ik niet de kracht er thuis iets van te maken. Op mijn werk lukte dat met de 29 'vreemde' kinderen wel, gek genoeg. Dat is toch zakelijker. Dat is per persoon verschillend en kun je eigenlijk niet met elkaar vergelijken.
Jacqie, dat klinkt pittig. Heel veel beterschap.
Yasmijn, fijn dat het met jou beter gaat. Dapper dat je morgen weer gaat werken.
Tjilla, geniet er gewoon lekker van. Je hoeft niet meteen over een half jaar het jawoord te zeggen. Ik las laatst de metafoor van een trein. Iemand kan tijdelijk met je mee reizen en ook weer uitstappen als hij/zij toch een andere richting op wil. Klikt het wel, dan reis je samen naar het eindpunt.
woensdag 27 januari 2010 om 21:35
woensdag 27 januari 2010 om 22:24
donderdag 28 januari 2010 om 07:41
He gets Diaantje, klote is dat he, die confrontaties. Heb jij ook het gevoel dat je gewoon weer wil dat het even normaal word? Ik weet van mijzelf dat ik nog steeds het gevoel heb dat ik achter de feiten aan hol! Het leven an sich is nog steeds een chaos, het voelt gehaast en afgeraffeld doordat er iedere keer weer dit soort dingen komen. Mijn moeder is prima in staat om bepaalde dingen zelf af te handelen ( ze is net halverwege 50) maar ze vind het prettiger om ze met een hoop bravoure bij mij neer te kwakken, want ik ben oudste dus....
Weet je wat het is Diaantje, je kunt ze wel laten liggen en uitstellen maar daar schiet je ook niets mee op
Weet je wat het is Diaantje, je kunt ze wel laten liggen en uitstellen maar daar schiet je ook niets mee op
donderdag 28 januari 2010 om 08:12
Hoi meiden,
Beter geslapen vannacht, wel erg moe, word niet echt uitgerust wakker.
Ik ben nog niet gaan werken omdat ik al die tijd in mamas huis bezig ben geweest, er moest zo veel gebeuren en alles kwam op mij neer natuurlijk. 4 feb lever ik de sluitel in en ik wilde de 6e weer gaan werken. Omdat die nieuwe functie me aangeboden werd en de training daarvoor de 15e begint , begin ik ws pas de 15e. Mijn werk vind dit prima, vind ook dat ik de tijd moet nemen. Ze weten van de situatie van het huis enzo. Ik mis mn werk wel. Spreek regelmatig collegas en heb zin om weer aan de slag te gaan.
Ik weet niet zo goed hoe het met me gaat op het moment...Ik ben verdrietig maar geef er niet aan toe. Ben bang dat ik gek word als ik me overgeef. En dus stort ik me in afleidingen en als ik alleen ben vecht ik tegen akelige gedachten. Gisteren met psych over gehad en zij zei dat als dit goed voelt ik het zo moet doen. Tja...Ik ben zo bang dat ik het niet goed doe en straks alles dubbel terugkrijg.
Wat man betreft, vooralsnog zie ik hem vriendschappelijk. Dat is het natuurlijk ook. Denk wel vaak aan hem en we smsen wat af. Weet niet of dat goed is? Iemand zei het hier al, het ene gat opvullen met het andere. Wat vinden jullie? Kan dit naast je verdriet, smsen en denken aan een man?
Iemand nog een alternatief voor de Hermitage :-) ??
Eleonora, lief en fijn dat je hier komt knuffelen...Knuffel terug.
Yas, werkze....
Suus, hoe gaat ie met Pjotr en Vladimir :-) ?
Diaantje, herkne je geen energie/zin hebben in de afhandeling van dingen. Dat zijn juist die dingen waarvan het zo lekker zou zijn als ze uit handen werden genomen .
Gemini , hoe gaat het met jou eigenlijk? Want je steunt ons hier steeds onvoorwaardelijk maar hoe gaat ie met jou zelf? (oei klinkt wel erg psych.achtig he, zo bedoel ik het niet...)
Duet, alles oke? Voor jou ook een dikke
Marion, slik....dat zegt eigenlijk niemand , van dat lief zijn...alleen mama zei dat....
Druifje,
Bianca, hoe gaat ie? X
Ikbenik, alles oke? X
Voor iedereen die ik vergeten ben
Beter geslapen vannacht, wel erg moe, word niet echt uitgerust wakker.
Ik ben nog niet gaan werken omdat ik al die tijd in mamas huis bezig ben geweest, er moest zo veel gebeuren en alles kwam op mij neer natuurlijk. 4 feb lever ik de sluitel in en ik wilde de 6e weer gaan werken. Omdat die nieuwe functie me aangeboden werd en de training daarvoor de 15e begint , begin ik ws pas de 15e. Mijn werk vind dit prima, vind ook dat ik de tijd moet nemen. Ze weten van de situatie van het huis enzo. Ik mis mn werk wel. Spreek regelmatig collegas en heb zin om weer aan de slag te gaan.
Ik weet niet zo goed hoe het met me gaat op het moment...Ik ben verdrietig maar geef er niet aan toe. Ben bang dat ik gek word als ik me overgeef. En dus stort ik me in afleidingen en als ik alleen ben vecht ik tegen akelige gedachten. Gisteren met psych over gehad en zij zei dat als dit goed voelt ik het zo moet doen. Tja...Ik ben zo bang dat ik het niet goed doe en straks alles dubbel terugkrijg.
Wat man betreft, vooralsnog zie ik hem vriendschappelijk. Dat is het natuurlijk ook. Denk wel vaak aan hem en we smsen wat af. Weet niet of dat goed is? Iemand zei het hier al, het ene gat opvullen met het andere. Wat vinden jullie? Kan dit naast je verdriet, smsen en denken aan een man?
Iemand nog een alternatief voor de Hermitage :-) ??
Eleonora, lief en fijn dat je hier komt knuffelen...Knuffel terug.
Yas, werkze....
Suus, hoe gaat ie met Pjotr en Vladimir :-) ?
Diaantje, herkne je geen energie/zin hebben in de afhandeling van dingen. Dat zijn juist die dingen waarvan het zo lekker zou zijn als ze uit handen werden genomen
.Gemini , hoe gaat het met jou eigenlijk? Want je steunt ons hier steeds onvoorwaardelijk maar hoe gaat ie met jou zelf? (oei klinkt wel erg psych.achtig he, zo bedoel ik het niet...)
Duet, alles oke? Voor jou ook een dikke
Marion, slik....dat zegt eigenlijk niemand , van dat lief zijn...alleen mama zei dat....
Druifje,
Bianca, hoe gaat ie? X
Ikbenik, alles oke? X
Voor iedereen die ik vergeten ben
donderdag 28 januari 2010 om 08:24
Lol Tjil. Vlad en Pjot doen hard hun best, maar goedmaken kunnen ze het niet. Ik heb twee dagen voor mijn verbouwing pas gehoord dat ze zouden komen ( fijn....) en het zou vier dagen duren volgens de brief. Op dag drie was er nog niet echt veel gedaan behalve slopen en rotzooi maken dus ben ik maar ff verhaal gaan halen hoe ze dit wilden gaan oplossen.
Blijkt dat het geen vier maar zeven dagen gaat duren met een weekend ertussenin dus negen dagen in de puinpoeier. Fijn met een autistisch kind die ik niet heb kunnen voorbereiden op het feit dat het huis een grote chaos zou worden en dat er van s'ochtends vroeg tot ergens in de middag vreemde mannen in en uit zouden lopen. Die stuitert dus alle kanten op.
Het word uiteindelijk wel wat hoor, maar eer we zover zijn.......
Een alternatief voor Hermitage weet ik zo niet, ik ben zelf geweest ( tsaren toestand) en vond het echt drie keer niks maar dat komt waarschijnlijk omdat ik er drie weken na het overlijden van m'n vader al liep, het was zo onwerkelijk allemaal.
Blijkt dat het geen vier maar zeven dagen gaat duren met een weekend ertussenin dus negen dagen in de puinpoeier. Fijn met een autistisch kind die ik niet heb kunnen voorbereiden op het feit dat het huis een grote chaos zou worden en dat er van s'ochtends vroeg tot ergens in de middag vreemde mannen in en uit zouden lopen. Die stuitert dus alle kanten op.
Het word uiteindelijk wel wat hoor, maar eer we zover zijn.......
Een alternatief voor Hermitage weet ik zo niet, ik ben zelf geweest ( tsaren toestand) en vond het echt drie keer niks maar dat komt waarschijnlijk omdat ik er drie weken na het overlijden van m'n vader al liep, het was zo onwerkelijk allemaal.
donderdag 28 januari 2010 om 08:43
Yasmijn, ja zal wel al lang aan het werk zijn maar ik wilde je even een "sterke" dag wensen.
Je bent echt mijn heldin vrouw! Hoe jij het doet en de humor die je ook nog hebt....Geweldig!
Diaan, wat klinkt dat zwaar meid.
Sterkte!
En...dat je de oudste bent betekent misschien dat jij de rekeningen krijgt. NIet dat je het zelf op moet lossen. Vraag je broer/zus gewoon om hulp.
Tjilla, er is geloof ik nog steeds een tentoonstelling in de nieuwe kerk over Oman. Schijnt heel mooi te zijn.
Het fotomuseum vind ik ook mooi. En het Joods historisch.
Of het Allard Pierson. Zijn musea waar mensen wat minder vaak komen over het algemeen.
Lunchen......Als je naar het Joods Historisch gaat dat ligt in de buurt van de Hermitage, kan je daar wel lunchen. Het restaurant heeft goeie recensies.
Maar het is wel heel duur.
Wil je minder duur dan kan ik je Daufine aanraden bij het Amstelstation, of Stanislavski in de Schouwburg bijvoorbeeld.
Wat ook heel leuk is maar ik weet niet hoe duur en wat een heel goed cadeau is; High tea bij het Amstel hotel
Je bent echt mijn heldin vrouw! Hoe jij het doet en de humor die je ook nog hebt....Geweldig!
Diaan, wat klinkt dat zwaar meid.
Sterkte!
En...dat je de oudste bent betekent misschien dat jij de rekeningen krijgt. NIet dat je het zelf op moet lossen. Vraag je broer/zus gewoon om hulp.
Tjilla, er is geloof ik nog steeds een tentoonstelling in de nieuwe kerk over Oman. Schijnt heel mooi te zijn.
Het fotomuseum vind ik ook mooi. En het Joods historisch.
Of het Allard Pierson. Zijn musea waar mensen wat minder vaak komen over het algemeen.
Lunchen......Als je naar het Joods Historisch gaat dat ligt in de buurt van de Hermitage, kan je daar wel lunchen. Het restaurant heeft goeie recensies.
Maar het is wel heel duur.
Wil je minder duur dan kan ik je Daufine aanraden bij het Amstelstation, of Stanislavski in de Schouwburg bijvoorbeeld.
Wat ook heel leuk is maar ik weet niet hoe duur en wat een heel goed cadeau is; High tea bij het Amstel hotel
donderdag 28 januari 2010 om 09:30
Ik lees later jullie ochtendposts terug , moet zo weg. Maar wil toch graag even jullie advies...
Hoe gaan jullie om met gedachten en beelden enzo? Ik krijg bijv heel vaak de beelden van de IC en de laatste maanden of van de kist tijdens de crematie. Ik stop ze meteen weg, vecht echt tegen die beelden want anders raak ik volledig in paniek . Hoe dan jullie dat? Of wat zouden jullie doen als jullie mij waren?
X
Hoe gaan jullie om met gedachten en beelden enzo? Ik krijg bijv heel vaak de beelden van de IC en de laatste maanden of van de kist tijdens de crematie. Ik stop ze meteen weg, vecht echt tegen die beelden want anders raak ik volledig in paniek . Hoe dan jullie dat? Of wat zouden jullie doen als jullie mij waren?
X
donderdag 28 januari 2010 om 09:32
Ik ram ze direct weg. Kan de confrontatie niet aan. Krijg soms op de stomste momenten ineens weer een flits voor mijn ogen van dingen die ik nooit had willen zien en ik druk het weg. Het beneemt me mijn adem, spoelt een golf van misselijkheid door mijn lijf, en als ik dat toe laat, dan word ik gek.
Geen tips hier dus
Geen tips hier dus
donderdag 28 januari 2010 om 09:53
donderdag 28 januari 2010 om 12:43
donderdag 28 januari 2010 om 12:44
Suus, meiske toch.
Vanavond gaat in onze omgeving iemand dood. Een goede vriendin van mijn moeder en broer. Begin 50.
Ik blijf er ijskoud onder.
Ik duw beelden ook weg, maar ze komen toch. Dan kijk ik snel naar haar foto, hoe mooi ze daar is.
En verder overleef ik.
Ben wel blij weer terug te zijn op het werk, alleen dat vroege opstaan is k.u.t.
Contact met collega's is fijn, ze hebben me gemist en ik hun.
Vanavond gaat in onze omgeving iemand dood. Een goede vriendin van mijn moeder en broer. Begin 50.
Ik blijf er ijskoud onder.
Ik duw beelden ook weg, maar ze komen toch. Dan kijk ik snel naar haar foto, hoe mooi ze daar is.
En verder overleef ik.
Ben wel blij weer terug te zijn op het werk, alleen dat vroege opstaan is k.u.t.
Contact met collega's is fijn, ze hebben me gemist en ik hun.
I have to be seen to be believed
donderdag 28 januari 2010 om 12:54
:
Tjilla, geniet er gewoon lekker van. Je hoeft niet meteen over een half jaar het jawoord te zeggen. Ik las laatst de metafoor van een trein. Iemand kan tijdelijk met je mee reizen en ook weer uitstappen als hij/zij toch een andere richting op wil. Klikt het wel, dan reis je samen naar het eindpunt.
Dit is nu precies op mij van toepassing!
Ik twijfelde ook heel erg en ben toch op die trein gestapt.Ik zei alleen ruim een jaar later wel het ja-woord en ben nu alweer 17 jaar gelukkig getrouwd met een man die een voorkeur heeft voor geitenwollensokken en geen strak pak.
donderdag 28 januari 2010 om 12:54
Tjilla, ik heb die beelden bewust wel toegelaten. Maar dan wel overdag. Als ik er s'avonds in bed aan dacht dan werd ik gek. Dan moest ik ook meteen afleiding hebben, tv aan of uit bed en even hier op het forum lezen. Maar overdag liet ik het toe. Dan liep ik meestal in het bos met de honden en kon ik huilen zonder adt iemand het zag.
Maar ik weet niet wat voor jou beter is. Misschien moet je even wachten met die beelden toelaten als je er wat beter tegen kan. Kortom, ik weet het niet.
Wat leidt jou echt af? Paardrijden, tv kijken, lopen met de hond?
Maar ik weet niet wat voor jou beter is. Misschien moet je even wachten met die beelden toelaten als je er wat beter tegen kan. Kortom, ik weet het niet.
Wat leidt jou echt af? Paardrijden, tv kijken, lopen met de hond?
