Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
dinsdag 16 maart 2010 om 07:13
Yas toch, wat een klotezooi! Dikke knuffel.
Meisjes, bedankt voor jullie lieve woorden. Ik zou zo graag willen reageren maar ik kan het niet...Makkelijk, ik weet het maar gaat niet goed. Helemaal niet goed. Die slaappillen werken voor geen meter, het voelt alsof ik een verdoving heb gekregen bij de tandarts maar dan door mn hele lijf zeg maar. Maar slapen doe ik niet, vannacht 20 min. Ik mis mama zo verschrikkelijk, er is geen doorkomen aan. Het voelt alsof ze gewoon even dood is en dat we er straks samen om lachen, om dit gekke gedoe. Ik weet echt niet hoe dit verder moet.
Ik vergeet jullie niet! Houd ajb dit topic hoog! Ik kom echt weer terug! Ben nu alleen zooo moe.
Veel liefs en take care! Xxxx
Meisjes, bedankt voor jullie lieve woorden. Ik zou zo graag willen reageren maar ik kan het niet...Makkelijk, ik weet het maar gaat niet goed. Helemaal niet goed. Die slaappillen werken voor geen meter, het voelt alsof ik een verdoving heb gekregen bij de tandarts maar dan door mn hele lijf zeg maar. Maar slapen doe ik niet, vannacht 20 min. Ik mis mama zo verschrikkelijk, er is geen doorkomen aan. Het voelt alsof ze gewoon even dood is en dat we er straks samen om lachen, om dit gekke gedoe. Ik weet echt niet hoe dit verder moet.
Ik vergeet jullie niet! Houd ajb dit topic hoog! Ik kom echt weer terug! Ben nu alleen zooo moe.
Veel liefs en take care! Xxxx
dinsdag 16 maart 2010 om 07:25
Je hebt prof. hulp nodig, Tjilla. Misschien werkt het, misschien niet, maar give it a try.
Toen wij gisteren door het ziekenhuis liepen zagen we een bordje : stroke unit --->
Daar ligt mijn papa. Zenuwen kreeg ik ervan. Alles was hetzelfde als in Kenia, alleen minder schoon, ongelooflijk he, minder schoon dan in een Afrikaans land.
In de unit naast mijn vader ligt een dame met een zware beroerte/CVA/hersenbloeding. Alleen deze mevr was er nog bij, verder was alles hetzelfde als bij mijn moeder en ik dacht: godzijdank lag mijn moeder in coma.
Want dit wil je niet bewust meemaken.
Mijn broertje keek ernaar en zei: zo lag oma er ook bij, weet je nog?
Ik zei bikkelhard: je moeder ook, alleen lag zij in coma.
Klabang. Waarom zei ik dat? Ik was erbij, mijn broertje niet. Gelukkig.
Toen wij gisteren door het ziekenhuis liepen zagen we een bordje : stroke unit --->
Daar ligt mijn papa. Zenuwen kreeg ik ervan. Alles was hetzelfde als in Kenia, alleen minder schoon, ongelooflijk he, minder schoon dan in een Afrikaans land.
In de unit naast mijn vader ligt een dame met een zware beroerte/CVA/hersenbloeding. Alleen deze mevr was er nog bij, verder was alles hetzelfde als bij mijn moeder en ik dacht: godzijdank lag mijn moeder in coma.
Want dit wil je niet bewust meemaken.
Mijn broertje keek ernaar en zei: zo lag oma er ook bij, weet je nog?
Ik zei bikkelhard: je moeder ook, alleen lag zij in coma.
Klabang. Waarom zei ik dat? Ik was erbij, mijn broertje niet. Gelukkig.
I have to be seen to be believed
dinsdag 16 maart 2010 om 07:47
@tjilla, Ik zit al een tijdje over een post na te denken.
Je zal er doorheen moeten, eventueel met proffesionele hulp.
Het enige wat wij kunnen doen is luisteren en je hulp aanbieden, adviezen geven, maar je moet het toch echt zelf doen.
Probeer het eens anders te benaderen, niet alleen maar wat er allemaal niet gaat. Het missen zal blijven, ooit zal je het een plaatsje kunnen geven. Probeer positieve dingen te bedenken en vooral denk eens aan je moeder, zal zij willen dat jij zo bent? Krijg af en toe de neiging om je even door elkaar te schudden, van hup meid, ga naar de dokter en vraag hulp, ga praten.
Je zal er doorheen moeten, eventueel met proffesionele hulp.
Het enige wat wij kunnen doen is luisteren en je hulp aanbieden, adviezen geven, maar je moet het toch echt zelf doen.
Probeer het eens anders te benaderen, niet alleen maar wat er allemaal niet gaat. Het missen zal blijven, ooit zal je het een plaatsje kunnen geven. Probeer positieve dingen te bedenken en vooral denk eens aan je moeder, zal zij willen dat jij zo bent? Krijg af en toe de neiging om je even door elkaar te schudden, van hup meid, ga naar de dokter en vraag hulp, ga praten.
dinsdag 16 maart 2010 om 07:50
Yas, ik vraag me wel eens af waarom sommige mensen zo veel nare dingen in een korte tijd moeten meemaken.. En nu bij jou denk ik daar weer aan. Er is niets wat je kunt doen, het komt op je af en raakt je emotioneel zo verschrikkelijk hard. Het beinvloedt je, je zegt dingen en denkt dingen die normaal niet in je op zouden komen. Een manier van omgaan met de verschrikkelijke werkelijkheid.
Ik vind het ongelooflijk k*t voor jou en je broertje om weer door die hel te gaan. Ik denk aan je..
Ik vind het ongelooflijk k*t voor jou en je broertje om weer door die hel te gaan. Ik denk aan je..
dinsdag 16 maart 2010 om 08:20
Tjilla, ook ik zit te dubben hoe te reageren. Want ik weet hoe kwetsbaar en bang je bent. Maar ik realiseer me ook dat je, als je zo doorgaat als nu, er onheroepelijk aan onderdoor zult gaan. Helaas ken ik je niet, en dat meen ik, want anders zou ik je geen seconde met rust laten tot je inziet dat je heel zelfvernietigend bezig bent. Wat ik nu ga zeggen klinkt heel hard en waarschijnlijk zul je me erom "haten" maar ik zeg het echt uit mijn hart om je te helpen.
Tjilla. je moeder is overleden. Verschrikkelijk en volop reden om je afwisselend, verdrietig, woedend, boos, machteloos en weet ik veel wat te voelen. Maar je moeder is dood, jij niet. Je leeft en je bent het verplicht aan je moeder om goed voor jezelf te zorgen. Je moeder leeft voort in jou, in alles wat je doet en laat is ze aanwezig. Ze heeft je al die jaren dat jullie samen waren aan de hand en in haar hart gehouden. Met als doel dat je een sterke vrouw zou worden, die midden in het leven staat. Je moeder wil niet dat je voor een deel samen met haar sterft. Je moet voor haar verder, maar je moet vooral verder voor jezelf. Laat zien dat je een dochter van haar bent, vecht je terug. Je zal zien dat je het kunt. Maar WIL het ook Tjilla.
En we weten hier allemaal dat rouwen K*T is en dat er momenten zijn waarop je geen enkel lichtpunt ziet en je denkt dat je echt niet zonder je vader of moeder kan. Maar het is wel zo, want je moet. Zonder een factie minder van je moeder te houden, zul je weer voor het leven moeten kiezen. Het is een geschenk dat je zowel je moeder als jezelf verschuldigd bent.
Bel je huisarts en geef aan dat de medicijnen die ze hebben voorgeschreven niet werken. En lieve Tjilla, ben eerlijk over hoe het met je gaat. Vraag om hulp. Je rouw is verstoord en hoe eerder iemand je kan helpen alles weer in perspectief te zien hoe beter.
Tjilla, ik kom misschien hard over. Maar geloof me, ik was ook zo verbonden met mijn moeder. Te. En het was me iedere traan waard. Maar het is tijd om je los te rukken. Niet door minder van haar te gaan houden, dat diepe gevoel van verbondenheid raak je echt nooit kwijt, maar door jezelf voorop te stellen. Je bent het waard.
Tjilla. je moeder is overleden. Verschrikkelijk en volop reden om je afwisselend, verdrietig, woedend, boos, machteloos en weet ik veel wat te voelen. Maar je moeder is dood, jij niet. Je leeft en je bent het verplicht aan je moeder om goed voor jezelf te zorgen. Je moeder leeft voort in jou, in alles wat je doet en laat is ze aanwezig. Ze heeft je al die jaren dat jullie samen waren aan de hand en in haar hart gehouden. Met als doel dat je een sterke vrouw zou worden, die midden in het leven staat. Je moeder wil niet dat je voor een deel samen met haar sterft. Je moet voor haar verder, maar je moet vooral verder voor jezelf. Laat zien dat je een dochter van haar bent, vecht je terug. Je zal zien dat je het kunt. Maar WIL het ook Tjilla.
En we weten hier allemaal dat rouwen K*T is en dat er momenten zijn waarop je geen enkel lichtpunt ziet en je denkt dat je echt niet zonder je vader of moeder kan. Maar het is wel zo, want je moet. Zonder een factie minder van je moeder te houden, zul je weer voor het leven moeten kiezen. Het is een geschenk dat je zowel je moeder als jezelf verschuldigd bent.
Bel je huisarts en geef aan dat de medicijnen die ze hebben voorgeschreven niet werken. En lieve Tjilla, ben eerlijk over hoe het met je gaat. Vraag om hulp. Je rouw is verstoord en hoe eerder iemand je kan helpen alles weer in perspectief te zien hoe beter.
Tjilla, ik kom misschien hard over. Maar geloof me, ik was ook zo verbonden met mijn moeder. Te. En het was me iedere traan waard. Maar het is tijd om je los te rukken. Niet door minder van haar te gaan houden, dat diepe gevoel van verbondenheid raak je echt nooit kwijt, maar door jezelf voorop te stellen. Je bent het waard.
dinsdag 16 maart 2010 om 09:42
Druifje, hoe laat is je afspraak bij de verloskundige? Ik hoop dat je je gevoelens bij haar kwijt kunt en dat ze gehoor geeft aan al je twijfels en "angsten". Je staat weer vlak voor een van de ingrijpendste gebeurtenissen in je leven, het schenken van nieuw leven. Een hele klus, zowel lichamelijk en emotioneel vraagt het nogal wat van je, ook als is het de vierde keer. Sterker nog, het gemis van je moeder maakt het werken naar de bevalling toe emotioneel zwaarder.
Ik heb een hyves opgezet voor vrouwen die hun moeder tijdens de zwangerschap of vlak na de bevalling hebben verloren. Daar gebeuren mooie dingen op het gebied van troost en doen veel vrouwenhun verhaal. Je zou daar ook troost of herkenning kunnen vinden. Ik weet niet of ik hier een link mag zetten. Zelf kom ik er momenteel niet veel, maar er zitten hele lieve meiden.
Ook een voor jou en je kleintje..
Ik heb een hyves opgezet voor vrouwen die hun moeder tijdens de zwangerschap of vlak na de bevalling hebben verloren. Daar gebeuren mooie dingen op het gebied van troost en doen veel vrouwenhun verhaal. Je zou daar ook troost of herkenning kunnen vinden. Ik weet niet of ik hier een link mag zetten. Zelf kom ik er momenteel niet veel, maar er zitten hele lieve meiden.
Ook een
voor jou en je kleintje..
dinsdag 16 maart 2010 om 11:03
dinsdag 16 maart 2010 om 11:08
@Tjil. meiske ik ben het eens met de anderen dat je hulp nodig hebt. Ik heb het idee dat je in een cirkeltje rond holt en jezelf al tien keer voorbij gekomen bent. Door je slaapgebrek krijg je nog meer depressieve gevoelens die weer zorgen voor nog meer slaapgebrek. Zoals je weet heb ik niets met logen en iaters, ik kan er niets mee maar misschien is het voor jou wel een optie. Ik wil wel met je mee als je dat zou willen! Ik hoop echt dat je een manier vind om uit die cirkel te stappen en in ieder geval een beetje rust kunt vinden 
dinsdag 16 maart 2010 om 12:17
Ik denk aan je.
dinsdag 16 maart 2010 om 16:13
Dan heb ik daar zeker overheen gelezen.
Tjil, het heeft tijd nodig en we weten allemaal hoe het voelt, daarom proberen we je ook te helpen, te adviseren.
Op deze manier ga je eraan onderdoor, je hangt zo in je verdriet, probeer echt eens naar goede dingen te zoeken. Dingen die wel beter gaan. Ook met kleine stapjes kom je ergens. Bedenk ook dat je moeder dit echt niet zou willen.
