Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
woensdag 17 maart 2010 om 22:27
woensdag 17 maart 2010 om 22:28
.
donderdag 18 maart 2010 om 01:47
Gelukkig dat het mee lijkt te vallen. Krijgt je vader nu ook bloedverdunners en gaan ze kijken waar de tia door veroorzaakt is??
Mijn vader had ook een tia gehad en kreeg Ascal. Daarna zijn ze gaan kijken waar het door veroorzaakt was en constateerden ze een vernauwing in de halsslagader. Hieraan is hij toen geopereerd.
donderdag 18 maart 2010 om 06:47
donderdag 18 maart 2010 om 08:41
Wat een verhalen allemaal hier in het topic.Sinds vrijdag hangt er ook een zwarte wolk boven mij.Mijn mama is op leeftijd en heeft ook het nodidge gehad aan operaties.Maar nu is ze op en kan niet meer.Ze wil nog maar 1 ding en dat is dood en wil geen medicatie meer,eet nog nauwelijks het is zo'n oud zielig hoopje wat ik daar aantref wat alleen nog maar in bed ligt.Dit doet zo'n ongelooflijk veel pijn hier ga ik zelf helemaal aan onderdoor.Maar haar belang staat nu voorop en als je niks meer kunt wat heeft het leven dan nog te bieden? Maar ik kan er zelf nauwelijks nog van slapen en schrik van elk telefoontje.
Ik weet echt niet hoe ik dit moet verwerken ik heb geen energie meer,en alles loopt gewoon verder.
Ik weet echt niet hoe ik dit moet verwerken ik heb geen energie meer,en alles loopt gewoon verder.
donderdag 18 maart 2010 om 08:41
Wat een verhalen allemaal hier in het topic.Sinds vrijdag hangt er ook een zwarte wolk boven mij.Mijn mama is op leeftijd en heeft ook het nodidge gehad aan operaties.Maar nu is ze op en kan niet meer.Ze wil nog maar 1 ding en dat is dood en wil geen medicatie meer,eet nog nauwelijks het is zo'n oud zielig hoopje wat ik daar aantref wat alleen nog maar in bed ligt.Dit doet zo'n ongelooflijk veel pijn hier ga ik zelf helemaal aan onderdoor.Maar haar belang staat nu voorop en als je niks meer kunt wat heeft het leven dan nog te bieden? Maar ik kan er zelf nauwelijks nog van slapen en schrik van elk telefoontje.
Ik weet echt niet hoe ik dit moet verwerken ik heb geen energie meer,en alles loopt gewoon verder.
Ik weet echt niet hoe ik dit moet verwerken ik heb geen energie meer,en alles loopt gewoon verder.
donderdag 18 maart 2010 om 09:31
Hallo Prulleke
Nee ze zit in een zorginstelling en bij pijn gaan ze de pijn wel bestrijden.maar ik ben zo bang voor benauwdheid dat ze gaat stikken want ze heeft ernstige hartfalen.Maar daar tegen gaan ze morfine geven.Ik zie ook steeds beelden voor me en zie haar daar liggen. Ik hoop in stilte dat ze zo inslaapt,dit is zo geen doen .
Nee ze zit in een zorginstelling en bij pijn gaan ze de pijn wel bestrijden.maar ik ben zo bang voor benauwdheid dat ze gaat stikken want ze heeft ernstige hartfalen.Maar daar tegen gaan ze morfine geven.Ik zie ook steeds beelden voor me en zie haar daar liggen. Ik hoop in stilte dat ze zo inslaapt,dit is zo geen doen .
donderdag 18 maart 2010 om 10:27
Wat triest, ik kan me voorstellen dat je elk moment van de dag met je moeder bezig bent.. Ik heb dit zelf ook meegemaakt met mijn vader. Hij woonde in een aanleunwoning bij een zorginstelling en had botkanker en wilde ook niet meer. Ik was ook zo "blij" voor hem dat hij uiteindelijk mocht inslapen en van alles verlost was. Dus ik weet wat je voelt, het doet verschrikkelijk veel pijn om je moeder zo te moeten zien lijden terwijl je niets kunt doen. Bij mijn vader gaf de morifinepomp uiteindelijk de rust en zo is hij rustig en zonder pijn ingeslapen. Ze zeiden bij het aanbrengen dat het zo afgelopen kon zijn maar dat het ook wel 2 weken kon duren. Gelukkig is hij dezelfde avond ingeslapen zonder nog bij te zijn geweest. Heel verdrietig om hem te verliezen, maar de opluchting om hem niet meer te zien lijden overheerste. ZIjn wens om te sterven zonder meer pijn was vervult.
Wat zegt de verpleging over je mam? Is er de verwachting dat ze ook met morfine kan inslapen?
Knuffel,
Prul
Wat zegt de verpleging over je mam? Is er de verwachting dat ze ook met morfine kan inslapen?
Knuffel,
Prul
donderdag 18 maart 2010 om 11:28
donderdag 18 maart 2010 om 13:00
Bedankt voor jullie lieve woorden,ik hoop voor mijn moeder ook dat ze vredig mag inslapen.Bij pijn zouden er morfine pleisters geplakt worden en tegen de benauwdheid ook morfine.Maar of dat via een pompje gaat weet ik niet .Zal daar eens na vragen.
De weg er naar toe is gewoon heel moeilijk ondanks dat ze al oud is ,en het uitzichtloos werd en ze steeds minder kon.Dat was voor haar niet meer te verteren,ze had op het laatst ook nergens meer zin.Bij heel veel oude mensen gaat dan de fut erook uit.
@ Prulleke hoe oud was jouw vader? En hoe ging het daarna ,heb je nog hulp gezocht.Er gaat namelijk zoveel door je hoofd,als ik s'avonds mijn ogen probeer dicht te doen want slapen doe ik amper,maar dan zie ik haar steeds voor me.
Ik heb zo een gesprek met de huisarts en volgende week met die van moeder.
De weg er naar toe is gewoon heel moeilijk ondanks dat ze al oud is ,en het uitzichtloos werd en ze steeds minder kon.Dat was voor haar niet meer te verteren,ze had op het laatst ook nergens meer zin.Bij heel veel oude mensen gaat dan de fut erook uit.
@ Prulleke hoe oud was jouw vader? En hoe ging het daarna ,heb je nog hulp gezocht.Er gaat namelijk zoveel door je hoofd,als ik s'avonds mijn ogen probeer dicht te doen want slapen doe ik amper,maar dan zie ik haar steeds voor me.
Ik heb zo een gesprek met de huisarts en volgende week met die van moeder.
donderdag 18 maart 2010 om 14:50
SHV, allebei mijn ouders zijn overleden. Mijn moeder was 71 (overleed op mijn verjaardag en een paar uur na de geboorte van mijn eerste kindje) en mijn vader 91. Mijn vader is dus erg oud geworden, maar helaas op hoge leeftijd die nare botkanker als afsluiting.
Ik heb met de dood van mijn moeder veeeeel meer moeite gehad dan met het overlijden van mijn vader. Niet alleen door zijn leeftijd (iemand missen is niet afhankelijk van leeftijd vind ik) maar ook door de band die ik met mijn mam had.
Voor de verwerking van mams dood heb ik op een gegeven moment hulp moeten inroepen, ik kon het niet meer alleen en heb het te lang weggestopt. Uiteindelijk heeft het nu een plaatsje, wat niet wegneemt dat het soms nog veel verdriet geeft. Maar dat zal ws nooit weggaan en dat accepteer is als "prijs" voor mijn geweldige tijd met haar en de liefde die we deelden.
Ik hoop dat je hier troost vindt, iedereen hier is warm en weet wat het is om je vader of moeder te moeten (gaan) missen.
donderdag 18 maart 2010 om 14:52
vrijdag 19 maart 2010 om 00:57
Goeienacht allemaal,
Al een tijdje heb ik dit topic gevolgd en nu wilde ik graag eens reageren.
Wat een mooi plekje is dit. Mooi als in emotioneel, aangrijpend, donker, prachtig en uiteindelijk altijd weer licht. Zoveel verschillende verhalen, dochters, pappa's, mamma's, maar altijd met liefde geschreven. Want dat is pijn. Pijn is puur een gemis van liefde hier en nu.
En ja, ook ik ben helaas "half wees". Op 31 maart vorig jaar is mijn vader plotseling overleden. Mijn intens lieve, wijze, humoristische en gevoelige vader. Mijn alles. Wat heb ik hem de laatste tijd voor zijn dood vastgehouden, alsof ik hem niet los wou laten. En toen mijn grootste nachtmerrie werkelijkheid werd, moest ik wel. Wat doet dat zo onvoorstelbaar veel pijn. Maar ik heb wel de liefde voor het leven in al zijn facetten weer hervonden! Dit omdat ik alles toe laat. Ben ik verdrietig, dan kan dat. Verzuip ik er in dan neem ik daar ook de tijd voor. Heel soms ben ik laaiend en mag dat eruit. En vooral: wil ik genieten, dan doe ik dat!! Want ik, wij leven nog en ik zal er potdorie alles uithalen. En boven alles weet ik dat de liefde tussen pappa en mij onuitroeibaar is.
Ik heb al veel herkenning en troost gehaald uit jullie posts en hoop dat ik iets terug kan doen.
Sterkte allemaal.
Al een tijdje heb ik dit topic gevolgd en nu wilde ik graag eens reageren.
Wat een mooi plekje is dit. Mooi als in emotioneel, aangrijpend, donker, prachtig en uiteindelijk altijd weer licht. Zoveel verschillende verhalen, dochters, pappa's, mamma's, maar altijd met liefde geschreven. Want dat is pijn. Pijn is puur een gemis van liefde hier en nu.
En ja, ook ik ben helaas "half wees". Op 31 maart vorig jaar is mijn vader plotseling overleden. Mijn intens lieve, wijze, humoristische en gevoelige vader. Mijn alles. Wat heb ik hem de laatste tijd voor zijn dood vastgehouden, alsof ik hem niet los wou laten. En toen mijn grootste nachtmerrie werkelijkheid werd, moest ik wel. Wat doet dat zo onvoorstelbaar veel pijn. Maar ik heb wel de liefde voor het leven in al zijn facetten weer hervonden! Dit omdat ik alles toe laat. Ben ik verdrietig, dan kan dat. Verzuip ik er in dan neem ik daar ook de tijd voor. Heel soms ben ik laaiend en mag dat eruit. En vooral: wil ik genieten, dan doe ik dat!! Want ik, wij leven nog en ik zal er potdorie alles uithalen. En boven alles weet ik dat de liefde tussen pappa en mij onuitroeibaar is.
Ik heb al veel herkenning en troost gehaald uit jullie posts en hoop dat ik iets terug kan doen.
Sterkte allemaal.
vrijdag 19 maart 2010 om 08:31
Gisterenavond was ik aan het werk bij een juwelier. Zat eens te mijmeren over van alles en nog wat en heb toen iets bedacht. Zoals een aantal van jullie wel weten maak ik glazen objectjes. Ook maak ik herdenkings-objectjes gevuld met crematie-as of een haarlokje. Zouden jullie het fijn vinden om ook zoiets te hebben? Ik reken er uiteraard niets voor, gezien het feit dat ik jullie ondertussen als eigen beschouw, en ik ben niet zakelijk genoeg om "ons soort mensen" ( daar is ie weer Yas!) om geld te vragen.
Als je graag ook zoiets ( ik plaats ivm herkenbaarheid geen foto's) zou willen hebben geef het dan even aan, of mail me op suuszanne@hotmail.com en dan zorg ik dat het voor elkaar komt
Als je graag ook zoiets ( ik plaats ivm herkenbaarheid geen foto's) zou willen hebben geef het dan even aan, of mail me op suuszanne@hotmail.com en dan zorg ik dat het voor elkaar komt
vrijdag 19 maart 2010 om 08:50
Pff nou ben gisteren zelf bij de huisarts geweest,heb slaaptabletjes meegekregen en die om de nacht gebruiken.Doordat moeder nou niks meer eet behalve een beetje vla verzwakt ze nu heel erg en valt er ook nog steeds bij,en gaat de telefoon weer bij mij.Ze is gewoon levensmoe en kan niet meer,ze is 89 en dan is het toch triest voor woorden dat je zo nog een gevecht met je leven aan moet gaan om dood te willen.Je ziet die wanhoop in haar ogen en smeekt mij laat me alsjeblieft gaan ,en niemand die wat kan doen.En grotendeels sta ik er ook nog alleen voor.Ik heb ondertussen ook nergens meer zin in.en zie het ook zo niet meer zitten.ga er aan onderdoor.
