Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
dinsdag 22 december 2009 om 10:50
dinsdag 22 december 2009 om 10:52
Jee, ik zit hier met kippenvel, wat een nachtmerrie voor je.
Een hele dikke knuffel voor jou, en neem je tijd om te rouwen, verdrietig te zijn en om haar voor altijd in je herinneringen te houden.
Vandaag begraaf ik jou in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij,
niet in de aarde, niet in die kist,
niet bij die bomen, in de ochtendmist.
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij,
niet bij die steen daar in die lange rij,
al die oude namen, daar hoor jij niet bij.
Nee, vandaag begraaf ik jou in mij.
Dan kan ik met je praten en je antwoord geven,
dan blijf jij leven in mijn leven.
Hier neem mijn ogen en kijk met mij,
neem mijn voeten en loop met mij,
we gaan naar huis toe, wij allebei.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij.
Ik zal je niet zoeken waar je niet bent.
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent.
Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij.
We zullen lachen en weer plannen maken.
Ik zal met je slapen en met jou ontwaken.
Hier neem mijn mond en lach met mij,
neem mijn handen en voel met mij.
Wat je nog doen wou, doe ik erbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Haal weg dat kruis en al die witte bloemen.
Verscheur de krant waarin ze jouw naam noemen.
Hier neem mijn ogen en kijk met mij.
Neem mijn hart en leef met mij.
Want jouw dood is nu voorbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij...
Ik zal twee levens leven, met jou in mij.
Een hele dikke knuffel voor jou, en neem je tijd om te rouwen, verdrietig te zijn en om haar voor altijd in je herinneringen te houden.
Vandaag begraaf ik jou in mij
Vandaag begraaf ik jou in mij,
niet in de aarde, niet in die kist,
niet bij die bomen, in de ochtendmist.
Daar ben jij niet, jij bent veilig in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij,
niet bij die steen daar in die lange rij,
al die oude namen, daar hoor jij niet bij.
Nee, vandaag begraaf ik jou in mij.
Dan kan ik met je praten en je antwoord geven,
dan blijf jij leven in mijn leven.
Hier neem mijn ogen en kijk met mij,
neem mijn voeten en loop met mij,
we gaan naar huis toe, wij allebei.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Vandaag begraaf ik jou in mij.
Ik zal je niet zoeken waar je niet bent.
Blijf maar bij ons hier waar je iedereen kent.
Jouw plaats aan tafel hou ik voor je vrij.
We zullen lachen en weer plannen maken.
Ik zal met je slapen en met jou ontwaken.
Hier neem mijn mond en lach met mij,
neem mijn handen en voel met mij.
Wat je nog doen wou, doe ik erbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij.
Haal weg dat kruis en al die witte bloemen.
Verscheur de krant waarin ze jouw naam noemen.
Hier neem mijn ogen en kijk met mij.
Neem mijn hart en leef met mij.
Want jouw dood is nu voorbij.
Vanaf vandaag leef jij in mij...
Ik zal twee levens leven, met jou in mij.
dinsdag 22 december 2009 om 11:00
dinsdag 22 december 2009 om 11:00
Ach jee... Een hele dikke knuffel voor jou!
Mijn moeder is bijna 3 maanden geleden overleden... Hoewel ze ziek was, toch nog onverwachts. Het is verschrikkelijk. Je bent je houvast kwijt, degene die altijd achter je stond, al deed je de stomste dingen, degene die jou het langste kende...
Nog iedere dag doet het pijn. Je vormt een laagje om je hart, maar dat gaat zo langzaam. Het is nog zo kwetsbaar. Er hoeft maar iets te gebeuren en het lijkt weer weg te zijn.
Ik herken je gevoelens zo goed. Ik weet niks beters te zeggen.. sorry. Lieve lieve Tjilla... ik denk aan je!!
Mijn moeder is bijna 3 maanden geleden overleden... Hoewel ze ziek was, toch nog onverwachts. Het is verschrikkelijk. Je bent je houvast kwijt, degene die altijd achter je stond, al deed je de stomste dingen, degene die jou het langste kende...
Nog iedere dag doet het pijn. Je vormt een laagje om je hart, maar dat gaat zo langzaam. Het is nog zo kwetsbaar. Er hoeft maar iets te gebeuren en het lijkt weer weg te zijn.
Ik herken je gevoelens zo goed. Ik weet niks beters te zeggen.. sorry. Lieve lieve Tjilla... ik denk aan je!!
dinsdag 22 december 2009 om 11:01
Heel veel sterkte...vandaag is het precies 40 jaar geleden, dat mijn moeder overleed (ik was 16) en kerst is nooit meer hetzelfde geweest.
Ik kan nu zeggen dat het verdriet echt gesleten is, maar op haar sterfdag brand ik altijd een kaarsje.
40 jaar geleden deed men nog niet veel aan rouwverwerking helaas. Maar neem de tijd om te trouwen, te huilen, praat er over.
Heel veel sterkte...
Ik kan nu zeggen dat het verdriet echt gesleten is, maar op haar sterfdag brand ik altijd een kaarsje.
40 jaar geleden deed men nog niet veel aan rouwverwerking helaas. Maar neem de tijd om te trouwen, te huilen, praat er over.
Heel veel sterkte...
