Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
dinsdag 5 januari 2010 om 14:44
Tjilla, dat is je goed recht maar dan zal je dat wel vast moeten laten leggen.
Maar als je jouw theorie doortrekt, dan heeft het toch ook zo moeten zijn dat je bv een nieuwe hartklep krijgt?
En als je de andere kant op denkt zou je dan ook geen antibiotica moeten nemen. Dan heeft het ook zo moeten zijn....
Of zie ik het verkeerd?
dinsdag 5 januari 2010 om 14:45
:
Geloven jullie erin dat wanneer het je tijd is om te sterven dat het dan je tijd is, zeg maar? Ik troost me daar nu een beetje mee, zo van, 79 , t was haar tijd, ongeacht alles. Alleen geloofde ik daar vroeger heilig in en nu met mn moeder iets minder...
Oh wat lief meiden, van dat MSN! Alleen....ik heb dus geen idee hoe dat werkt....oh erg he, dat moet ik dus instaleren enzo ws? Nou dat ga ik zo maar es proberen...eerst even eten. Dat vergeet ik steeds. Ik kan echt niet meer nadenken. En ik moet ook steeds zo erg slikken, heel erg. En ik ruik steeds bloemen, overal, terwijl er nergens bloemen zijn. En dat doet me dan weer aan de IC denken. God, ik ben echt rijp voor een shrink aan het worden, haha...
Ik had ook een mooie mama hoor!
Tjilla, wil je mijn mailadres alvast ergens opschrijven, want ik wil het niet te lang laten staan namelijk.
Je ruikt steeds de geur van bloemen zeg je. Ik heb het hier al eens geschreven dat ik dat ook heb geroken de dag na het overlijden van mijn vader. Nergens bloemenn in de buurt.
In werk in een woonzorgcentrum voor ouderen. Er was daar een echtpaar. De man is een half jaar geleden overleden. Twee maanden geleden werd de vrouw heel ernstig ziek. Ze is terminaal. Omdat ze niet voor haar zelf kan zorgen (woont in een aanleunwoning) ligt ze op de transferafdeling. Ze wilde graag nog een andere bewoonster zien, maar die andere bewoonster wilde niet op de afdeling komen. Ik heb toegezegd de bewoonster van die afdeling naar een centrale plek in huis te rijden en de andere bewoonster zou daar ook naar toe komen. Ik naam haar in de rolstoel mee en aangekomen op die centrale plek rook ik ook die bloemengeur (nergens bloemen in de buurt). Ik zei haar dat ik dat rook. Ze knikt en zei dat ze haar man regelmatig aan haar bed zag staan en dat hij tegen haar sprak. Ze was helemaal niet verbaasd.
dinsdag 5 januari 2010 om 14:55
Ergens geloof ik er wel in dat het je tijd was. Wat die miljoen doden betreft, tja moeilijk, ik weet het ook niet zo goed natuurlijk. Ik had het hiervoor al over het meerdere levens en het leren van lessen in ieder leven. Ik heb dit wel eens gelezen en het spreekt me wel aan eigenlijk. Hoop dus wel dat die joden een mooi nieuw leven hebben gekregen natuurlijk.
dinsdag 5 januari 2010 om 17:43
Ik vind de dood zeker oneerlijk. Zoveel mensen die jong sterven aan kanker, kinderen, of heel onverwacht door bijvoorbeeld een ongeval of in het geval van jouw moeder Yasmijn, een hersenbloeding. Mijn overgrootvader is -volgensmij- 96 worden maar de laatste paar jaar van zijn leven waren niet leuk. Vond hij zelf ook niet leuk. Op een gegeven moment zat hij echt te wachten op het moment dat hij zou gaan. Dus ja, de dood is voor mij complete oneerlijke willekeur.
dinsdag 5 januari 2010 om 19:37
:
Geloven jullie erin dat wanneer het je tijd is om te sterven dat het dan je tijd is, zeg maar? Ik troost me daar nu een beetje mee, zo van, 79 , t was haar tijd, ongeacht alles. Alleen geloofde ik daar vroeger heilig in en nu met mn moeder iets minder...
Oh wat lief meiden, van dat MSN! Alleen....ik heb dus geen idee hoe dat werkt....oh erg he, dat moet ik dus instaleren enzo ws? Nou dat ga ik zo maar es proberen...eerst even eten. Dat vergeet ik steeds. Ik kan echt niet meer nadenken. En ik moet ook steeds zo erg slikken, heel erg. En ik ruik steeds bloemen, overal, terwijl er nergens bloemen zijn. En dat doet me dan weer aan de IC denken. God, ik ben echt rijp voor een shrink aan het worden, haha...
Ik had ook een mooie mama hoor
Daar geloof ik niet in, mijn mam was 60 en mijn pap 57, veel te jong dus
Maar hoe oud ze ook zijn, het doet altijd zeer,
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
dinsdag 5 januari 2010 om 20:03
Natuurlijk is het voor het kind dat achterblijft altijd even erg als haar moeder dood gaat.
Maar (en ik klop nu even af), het is minder oneerlijk als mijn moeder nu dood zou gaan dan als ik als moeder nu dood zou gaan.
Mijn moeder is 67 en heeft mij grootgebracht, heeft nog steeds een prachtige carriere maar de meeste vrouwen van die leeftijd werken niet meer, hebben lange vriendschappen mee gemaakt, en genoten. Maar het allerbelangrijkste zou zijn: Ze heeft mij volwassen gebracht en heeft een vruchtbaar leven achter de rug.
Ze zou zeker te jong zijn maar dat blijft zo, ze heeft genoten.
Als ik nu dood zou gaan laat ik een kind van 4 achter dat haar moeder veel meer nodig heeft dan ik mijn moeder nodig heb.
Dat klinkt hard en ik vind het ook raar om te schrijven maar zo is het nou eenmaal.
Mijn kind heeft mij in alles veel meer nodig. Bij alle praktische zaken maar ook om haar te leren hoe de wereld in elkaar zit en waar ze op zou moeten letten. Wat de mooie dingen zijn waar ze van kan genieten en welke verdrieten haar kunnen overkomen. Een kind van 4 zonder moeder, dat is echt oneerlijker dan een volwassen vrouw zonder moeder.
Het klinkt hard maar het is zo.
En dat maakt het dus absoluut niet minder verdrietig dat jouw moeder er niet meer is....
Maar (en ik klop nu even af), het is minder oneerlijk als mijn moeder nu dood zou gaan dan als ik als moeder nu dood zou gaan.
Mijn moeder is 67 en heeft mij grootgebracht, heeft nog steeds een prachtige carriere maar de meeste vrouwen van die leeftijd werken niet meer, hebben lange vriendschappen mee gemaakt, en genoten. Maar het allerbelangrijkste zou zijn: Ze heeft mij volwassen gebracht en heeft een vruchtbaar leven achter de rug.
Ze zou zeker te jong zijn maar dat blijft zo, ze heeft genoten.
Als ik nu dood zou gaan laat ik een kind van 4 achter dat haar moeder veel meer nodig heeft dan ik mijn moeder nodig heb.
Dat klinkt hard en ik vind het ook raar om te schrijven maar zo is het nou eenmaal.
Mijn kind heeft mij in alles veel meer nodig. Bij alle praktische zaken maar ook om haar te leren hoe de wereld in elkaar zit en waar ze op zou moeten letten. Wat de mooie dingen zijn waar ze van kan genieten en welke verdrieten haar kunnen overkomen. Een kind van 4 zonder moeder, dat is echt oneerlijker dan een volwassen vrouw zonder moeder.
Het klinkt hard maar het is zo.
En dat maakt het dus absoluut niet minder verdrietig dat jouw moeder er niet meer is....
dinsdag 5 januari 2010 om 20:03
De dood is altijd oneerlijk, maar als iemand 80 is weet je dat de kans erg groot is dat iemand doodgaat. Iemand van 80 heeft ook een vrij lang leven gehad.
Ik vind het inderdaad erger als iemand van 36 sterft, die had nog heel wat jaren tegoed denk ik dan.
Dat zegt niets over het verdriet dat nabestaanden hebben. Maar hoe jonger, hoe zuurder (mijn mening dan he).
De dood is gewoon oneerlijk, zo simpel is het. Maar goed, het hel;e leven is niet eerlijk. Daar hoef je je dus niet druk om te maken (wat Diaantje dus ook al zegt).
Ik vind het inderdaad erger als iemand van 36 sterft, die had nog heel wat jaren tegoed denk ik dan.
Dat zegt niets over het verdriet dat nabestaanden hebben. Maar hoe jonger, hoe zuurder (mijn mening dan he).
De dood is gewoon oneerlijk, zo simpel is het. Maar goed, het hel;e leven is niet eerlijk. Daar hoef je je dus niet druk om te maken (wat Diaantje dus ook al zegt).
dinsdag 5 januari 2010 om 20:18
Ik heb daar ook over getwijfeld, of ik mezelf zou moeten na laten kijken. Doe het ook niet. Om hele praktische redenen: ik leef gezond (wel wat fysieke mankementen maar niets in de hart en vaatziekten). En: stel ze vinden een verwijding van een vat. Wat dan? Door die wetenschap wordt het krijgen van bv een hypotheek een stuk lastiger.
dinsdag 5 januari 2010 om 20:19
Ik vind het gewoon voor iedereen even eerlijk/oneerlijk. (hoewel ik dat een beetje raar vind persoonlijk, om het over eerlijk/oneerlijk te hebben. Het is nooit eerlijk of oneerlijk. Of altijd). Ik doe niet echt aan gradaties. Dat zou af doen aan andermans ellende vind ik en dat vind ik dan wel weer oneerlijk.
dinsdag 5 januari 2010 om 20:23
Nee Tjialla, dat ben ik niet met je eens. Voor de nabestaanden is het verdriet en het gemis enorm. Altijd. Een moeder verliezen gaat altijd gepaard met veel verdriet.
Maar, lees het voorbeeld van Neele. Ik ben het maet haar eens. Een moeder die sterft en een kind van 4 achterlaat is erger dan een moeder die sterft en een volwassen kind achterlaat. Hoe je het ook went of keert. Dat kind van 4 heeft z'n moeder nog zo nodig, die onvoorwaardelijke liefde... Voor een volwassene is dat heel anders.
Maar, lees het voorbeeld van Neele. Ik ben het maet haar eens. Een moeder die sterft en een kind van 4 achterlaat is erger dan een moeder die sterft en een volwassen kind achterlaat. Hoe je het ook went of keert. Dat kind van 4 heeft z'n moeder nog zo nodig, die onvoorwaardelijke liefde... Voor een volwassene is dat heel anders.
dinsdag 5 januari 2010 om 20:23
Volgens mij heeft het ook niet zo veel zin om jezelf te laten screenen. Een cardioloog heeft mij eens uitgelegd dat iemand zonder cardiale/vasculaire klachten of afwijkingen van het een op het andere moment een hartstilstaand of hersenbloeding kan krijgen en iemand met aanwijsbare afwijkingen daar prima mee zou kunnen leven. Zoiets. Cardiale dingen schijnen nogal moeilijk te voorspellen te zijn. Bij mama lag een man van eind 40, een marathonloper, op de afdeling. Hartstilstand, gereanimeerd, 2 dagen in coma. Een godswonder dat ie nog leeft. Totaal geen afwijkingen gevonden, helemaal niks. Toch was zijn hart ermee gestopt. Je weet soms gewoon niet waarom/hoe dingen gebeuren.
dinsdag 5 januari 2010 om 20:28
Ja Surface, iedereen denkt daar denk ik anders over. Of ik althans. Ik bedoel, ik vind het verschrikkelijk, geen woorden voor. Maar dat vind ik ook voor mezelf. Of voor andere mensen die een verlies meemaken. Ik weet het niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het kan altijd erger, dat zei ik van de week al ergens over die oude vrouw die haar zoon verloor. Maar ik vind het gewoon in beide gevallen even verdrietig en oneerlijk. Het zal altijd wel erger kunnen maar gradaties in verdriet vind ik altijd moeilijk. Iedereen is anders.
dinsdag 5 januari 2010 om 20:32
Tjilla, beide gevallen zijn triest. Maar:een ouder hoort zijn kind niet te overleven, dat vind ik dus echt erger. Een ouder hoort z'n kind niet naar het graf te dragen.
Weet je, mijn moeder is 57 geworden. Jong dus. Maar boven alle verdriet en wanhoop voel ik vooral dankbaarheid. Dankbaarheid voor alles dat ze me geleerd heeft. En dat ze 31 jaar mijn moeder is geweest.
Als ik bijvoorbeeld lees dat Mirlo haar moeder al is verloren toen ze 20 was, dan denk ik: jeetje, wat een geluk eigenlijk dat ik mama 11 jaar langer heb gehad. En dat ze mij kind heeft mogen zien -hoe kort ook-.
Weet je, mijn moeder is 57 geworden. Jong dus. Maar boven alle verdriet en wanhoop voel ik vooral dankbaarheid. Dankbaarheid voor alles dat ze me geleerd heeft. En dat ze 31 jaar mijn moeder is geweest.
Als ik bijvoorbeeld lees dat Mirlo haar moeder al is verloren toen ze 20 was, dan denk ik: jeetje, wat een geluk eigenlijk dat ik mama 11 jaar langer heb gehad. En dat ze mij kind heeft mogen zien -hoe kort ook-.
dinsdag 5 januari 2010 om 20:39
Ik vind ook dat een moeder haar kind niet zou weg moeten brengen, god nee. Maar iedereen kan in zijn eigen verlies toch de oneerlijkheden zien. Die zijn er altijd vind je zelf. Dankbaarheid, oneerlijkheid, verdriet. Die zijn er volgens mij altijd, ongeacht wie wie verliest. Die gevoelens, dat bedoel ik.
dinsdag 5 januari 2010 om 20:49
Ja, al die gevoelens zijn er
Hier ook, wat was ik boos, boos op alles en iedereen, boos omdat iedereen maar door ging met zn leven.
Nu, weet ik dat die gevoelens geen enkele zin hebben, ik kan zo boos zijn als ik wil, mn ouders komen niet meer terug.
Dus heb ik besloten om dit gevoel los te laten,
Hier ook, wat was ik boos, boos op alles en iedereen, boos omdat iedereen maar door ging met zn leven.
Nu, weet ik dat die gevoelens geen enkele zin hebben, ik kan zo boos zijn als ik wil, mn ouders komen niet meer terug.
Dus heb ik besloten om dit gevoel los te laten,
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
dinsdag 5 januari 2010 om 20:55
Ik heb hier met een vriendin ooit slaande ruzie om gehad!
Een goede vriend van ons was net die week zijn moeder verloren en we waren op een groot feest.
Het werd hem even te veel en hij moest huilen.
Zij zei:"Ik weet precies hoe je je voelt zo voel ik me ook" en doelde daarbij op haar verkering die haar een paar maanden daarvoor had verlaten na een relatie van 2 jaar.
Totop de dag van heden kunnen we daar ruzie over krijgen omdat zij vindt dat ik niet mag vinden dat het verlies van je moeder erger is dan een verkering die het uitmaakt....
En laatst vergeleek een andere vriendin het verlies van een kind ( ze heeft geen kinderen en wil ze ook niet) met het verlies van een kat.
Ik heb beide en mijn kat is aan zijn laatste jaar begonnen. Heel verdrietig maar absoluut niet te vergelijken met het verliezen van een kind. Dat staat eenzaam op nr 1 op mijn ladder van verlies.
Maar die vriendin beweerde hetzelfde als die andere vriendin. Voor haar zou haar kat net zo erg zijn als voor een ander haar kind.
En ja, ik vind dus wel dat je hier gradaties in oneerlijk aan kan geven.....
Waarom zeg ik dit?
Geen idee......
Andere mensen andere ideeen.
Een goede vriend van ons was net die week zijn moeder verloren en we waren op een groot feest.
Het werd hem even te veel en hij moest huilen.
Zij zei:"Ik weet precies hoe je je voelt zo voel ik me ook" en doelde daarbij op haar verkering die haar een paar maanden daarvoor had verlaten na een relatie van 2 jaar.
Totop de dag van heden kunnen we daar ruzie over krijgen omdat zij vindt dat ik niet mag vinden dat het verlies van je moeder erger is dan een verkering die het uitmaakt....
En laatst vergeleek een andere vriendin het verlies van een kind ( ze heeft geen kinderen en wil ze ook niet) met het verlies van een kat.
Ik heb beide en mijn kat is aan zijn laatste jaar begonnen. Heel verdrietig maar absoluut niet te vergelijken met het verliezen van een kind. Dat staat eenzaam op nr 1 op mijn ladder van verlies.
Maar die vriendin beweerde hetzelfde als die andere vriendin. Voor haar zou haar kat net zo erg zijn als voor een ander haar kind.
En ja, ik vind dus wel dat je hier gradaties in oneerlijk aan kan geven.....
Waarom zeg ik dit?
Geen idee......
Andere mensen andere ideeen.
dinsdag 5 januari 2010 om 20:57
