Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
dinsdag 5 januari 2010 om 21:04
Ik ben eigenlijk niet boos. Gewoon verdrietig en een enorm schuldgevoel.
Ik had op de Havo een vriendinnetje waarvan de vader overleed. 42 was ie. Haar moeder vond echt dat ze beter haar dochter (enig kind) had kunnen verliezen dan haar man want met haar man had ze nog een leven gehad en opnieuw kunnen beginnen maar met haar docher niet. Ze was daar heel stellig in.
Ik had op de Havo een vriendinnetje waarvan de vader overleed. 42 was ie. Haar moeder vond echt dat ze beter haar dochter (enig kind) had kunnen verliezen dan haar man want met haar man had ze nog een leven gehad en opnieuw kunnen beginnen maar met haar docher niet. Ze was daar heel stellig in.
dinsdag 5 januari 2010 om 21:16
Godzijdank niet Yas!!!!
Ik moet er werkelijk niet aan denken.
Het verlies van mijn moeder is mijn grootste nachtmerrie, maar het verlies van mijn kind zou ik letterlijk niet willen overleven.
Ik kan niet eens de topics lezen van mensen die dat overkomen is.
Het gruwelijkste dat er is......
Er is iemand op het forum die een zoontje heeft verloren. Ze heeft daar over gepraat in een tv programma. Die vrouw is een heldin voor mij!
Wat ik zei over het verdriet van anderen, dat meen ik niet zo letterlijk als het er staat.
Gelukkig kan je terwijl je verdriet hebt ook het verdriet van een ander zien .
Maar je voelt het niet. Het raakt je niet persoonlijk op die manier.
Ik heb meerdere keren hier met tranen over mijn wangen gezeten om jullie verdriet. Om de eenzaamheid van Tjil en om de sterkte van Yas.
Maar ik zeg eerlijk dat ik niet weet in hoeverre dat zo zou zijn geweest als ik hier ook als persoon zou schrijven die net haar moeder was verloren.
Ik hoop dat het een beetje overkomt wat ik bedoel.
Soms is een forum trickey wat dat betreft....
dinsdag 5 januari 2010 om 21:18
dinsdag 5 januari 2010 om 21:55
:puke:
dinsdag 5 januari 2010 om 22:10
Ho, Stop, Ho!
Ik heb geen flauw idee hoe Yas zich voelt! Echt waar niet! Ik was weliswaar "maar" 20, maar doordat ik "maar" 20 was, kon ik rekenen op een ontzettende steun van familie en vrienden (waaronder Yas, maar ook de vrienden van mijn moeder). Oftewel: ik ben met alles geholpen. De uitvaart, de grafsteen, de paperassen, een nieuwe studie, financiën etcetera.
Daarnaast heb ik, toen ik 12 was, een jaar lang de ziekte van mijn zus mee gemaakt. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Chemo's, geen vriendinnetjes over de vloer (want infectiegevaar). Ik had plotsklaps geen bedtijd meer, kwam na school naar het ziekenhuis om huiswerk te maken, ging vervolgens naar huis. Als ik honger had ging ik eten (zelf koken gaf ik ook nadat ik via trial-and-error had ontdekt dat de magnetron niet bij bitterballen en eieren werkt en toen durfde ik niet meer) of ik wachte totdat een volwassene (mijn moeder, een tante of een vriendin) thuis kwam om met mij de avond door te brengen.
Lang verhaal, maar doordat jaar heb ik een karaktertrek ontwikkeld die funest is. Als je dat op jonge leeftijd ontwikkeld zit het vastgeroest in je systeem. Ik kan emoties, en dat gaat automatisch, blokkeren. En dat niet alleen in de eerste week, als je alles moet regelen, maar zolang het mij uitkomt. Gaat automatisch en het enige risico's zijn nachtmerrie's of gewoon instortgevaar. Die ook nooit lang duren trouwens. Gelukkig heb ik een coach die me daarbij helpt, en me langzaam leert om met mijn emoties om te gaan (stiekem ben ik best een emotioneel meisje, maar ik ben ook best slim: foute combi). In ieder geval, ik weet niet hoe het voelt, want ik voel nooit zoveel.
Maar ik geef Yas wel knuffels hoor. :-D
Ik heb geen flauw idee hoe Yas zich voelt! Echt waar niet! Ik was weliswaar "maar" 20, maar doordat ik "maar" 20 was, kon ik rekenen op een ontzettende steun van familie en vrienden (waaronder Yas, maar ook de vrienden van mijn moeder). Oftewel: ik ben met alles geholpen. De uitvaart, de grafsteen, de paperassen, een nieuwe studie, financiën etcetera.
Daarnaast heb ik, toen ik 12 was, een jaar lang de ziekte van mijn zus mee gemaakt. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Chemo's, geen vriendinnetjes over de vloer (want infectiegevaar). Ik had plotsklaps geen bedtijd meer, kwam na school naar het ziekenhuis om huiswerk te maken, ging vervolgens naar huis. Als ik honger had ging ik eten (zelf koken gaf ik ook nadat ik via trial-and-error had ontdekt dat de magnetron niet bij bitterballen en eieren werkt en toen durfde ik niet meer) of ik wachte totdat een volwassene (mijn moeder, een tante of een vriendin) thuis kwam om met mij de avond door te brengen.
Lang verhaal, maar doordat jaar heb ik een karaktertrek ontwikkeld die funest is. Als je dat op jonge leeftijd ontwikkeld zit het vastgeroest in je systeem. Ik kan emoties, en dat gaat automatisch, blokkeren. En dat niet alleen in de eerste week, als je alles moet regelen, maar zolang het mij uitkomt. Gaat automatisch en het enige risico's zijn nachtmerrie's of gewoon instortgevaar. Die ook nooit lang duren trouwens. Gelukkig heb ik een coach die me daarbij helpt, en me langzaam leert om met mijn emoties om te gaan (stiekem ben ik best een emotioneel meisje, maar ik ben ook best slim: foute combi). In ieder geval, ik weet niet hoe het voelt, want ik voel nooit zoveel.
Maar ik geef Yas wel knuffels hoor. :-D
dinsdag 5 januari 2010 om 22:15
Sorry Mirlo, ik had niet voor jouw kunnen spreken....
Wat een aangrijpend verhaal. Ik weet niet of ik je nou juist moet toewensen dat je het allemaal nog eens gaat voelen of dat dat beter niet zo kan zijn.
In ieder geval ben je belangrijk voor Yasmijn en daarom is het heel goed dat je er bent.
(Ik wil toch een beetje gelijk krijgen....:) )
Wat een aangrijpend verhaal. Ik weet niet of ik je nou juist moet toewensen dat je het allemaal nog eens gaat voelen of dat dat beter niet zo kan zijn.
In ieder geval ben je belangrijk voor Yasmijn en daarom is het heel goed dat je er bent.
(Ik wil toch een beetje gelijk krijgen....:) )
dinsdag 5 januari 2010 om 22:20
Ik ben ook heel goed voor de mensen om me heen, dat zal iedereen beamen. Zonder arrogant te zijn..
En ik ga het in stapjes voelen, dat komt wel goed. En ik ga nu niet zeggen dat het allemaal wel meevalt (doe ik normaal altijd wel), want ik moet van mijn coach accepteren dat mij onrecht is aangedaan. Dat is de eerste stap. Of zoiets. Maar ik heb wel de meest coole hulpverlener ooit hoor, heb gisteren nog een half uurtje met haar aan de telefoon lopen kletsen over hoe haar kerst was geweest. Vast niet heel professioneel.
En ik ga het in stapjes voelen, dat komt wel goed. En ik ga nu niet zeggen dat het allemaal wel meevalt (doe ik normaal altijd wel), want ik moet van mijn coach accepteren dat mij onrecht is aangedaan. Dat is de eerste stap. Of zoiets. Maar ik heb wel de meest coole hulpverlener ooit hoor, heb gisteren nog een half uurtje met haar aan de telefoon lopen kletsen over hoe haar kerst was geweest. Vast niet heel professioneel.
woensdag 6 januari 2010 om 08:28
Wat Mirlo schrijft herken ik heel erg. Mijn vader werd ziek rond mn 13e , 14e en ik leefde net zo. Ziekenhuizen, huiswerk, geen vriendinnen over de vloer en vaak dingen uit moeders hadden nemen. Regelde de begrafenis van papa helemaal hoewel ik toen al wel 18 was. Zoiets vormt je.
Gisteren om 22uur naar bed, even gelezen en slapen . 315u was ik wakker , wat gedoe, In het boek wat ik nu lees: Zonder ouders, lees ik bijna bij iedereen dat ze hun ouder(s) tot het laatst toe hebben vastgehouden en zelfs hebben verzorgd na het overlijden. God wat voel ik me schuldig...mama zei altijd: wil alleen jou erbij hoor, als ik doodga. En wat ik doe....haar laatste 5 min ga ik weg, omdat ik niet durfde....wat ben ik toch een loser. Echt ik vind ik zo erg....ik heb haar gewoon in de steek gelaten ! Alleen uit eigen belang, omdat ik bang was.
Sander Simons overleden hoor ik net, schrok ik best van.
Hoe is t bij de rest van jullie?
Gisteren om 22uur naar bed, even gelezen en slapen . 315u was ik wakker , wat gedoe, In het boek wat ik nu lees: Zonder ouders, lees ik bijna bij iedereen dat ze hun ouder(s) tot het laatst toe hebben vastgehouden en zelfs hebben verzorgd na het overlijden. God wat voel ik me schuldig...mama zei altijd: wil alleen jou erbij hoor, als ik doodga. En wat ik doe....haar laatste 5 min ga ik weg, omdat ik niet durfde....wat ben ik toch een loser. Echt ik vind ik zo erg....ik heb haar gewoon in de steek gelaten ! Alleen uit eigen belang, omdat ik bang was.
Sander Simons overleden hoor ik net, schrok ik best van.
Hoe is t bij de rest van jullie?
woensdag 6 januari 2010 om 08:33
Het gaat wel. Maandag ga ik weer werken. Thuis zit ik veel te malen en te googlen op hersenbloedingen. Dom.
En ik heb ook schuldgevoel omdat ik de beademing heb laten stoppen. Ik weet echt dat dat het juiste was, dat zegt mijn verstand. Maar mijn hart zegt wat anders. Stom he.
Deze uitdrukking haat ik maar 'ik moet het een plekje geven'.
En dat plekje geven komt veel te vroeg. Het is gewoon allemaal niet eerlijk.
En ik heb ook schuldgevoel omdat ik de beademing heb laten stoppen. Ik weet echt dat dat het juiste was, dat zegt mijn verstand. Maar mijn hart zegt wat anders. Stom he.
Deze uitdrukking haat ik maar 'ik moet het een plekje geven'.
En dat plekje geven komt veel te vroeg. Het is gewoon allemaal niet eerlijk.
I have to be seen to be believed
en 
woensdag 6 januari 2010 om 08:41
Oh Yas, dus jij Googled ook?
Thanks Borodini.
Ik begrijp je Yas, ik had op de IV heel erg : dit wil mijn moeder niet! Dus toen de arts zei te gaan stoppen met behandelen was ik een soort van opgelucht. Later dacht ik: ik had meer voor haar moeten vechten! Wat als we nog een paar dagen hadden gewacht? Diep in mn hart weet ik dat het geen zin heeft (ook ivm het was haar tijd opvatting). Maar toch...
Vinden jullie dat ik haar in de steek heb gelaten door niet bij haar laatste adem te zijn gebleven?
Thanks Borodini.
Ik begrijp je Yas, ik had op de IV heel erg : dit wil mijn moeder niet! Dus toen de arts zei te gaan stoppen met behandelen was ik een soort van opgelucht. Later dacht ik: ik had meer voor haar moeten vechten! Wat als we nog een paar dagen hadden gewacht? Diep in mn hart weet ik dat het geen zin heeft (ook ivm het was haar tijd opvatting). Maar toch...
Vinden jullie dat ik haar in de steek heb gelaten door niet bij haar laatste adem te zijn gebleven?
woensdag 6 januari 2010 om 10:18
Nee Tjilla dat vind ik niet!
Ik vind dat je jezelf te veel schuld aanpraat. De ene mens kan dat nou eenmaal beter dan de andere. Iemand zien overlijden.
Er is hier op het forum een topic van iemand die haar moeder dement is geloof ik en die gaat sterven en ze zoekt haar niet meer op omdat ze het niet meer kan. Ze wordt afgefikt.
Zelf moet ik zeggen dat ik dat niet kan begrijpen dat je je moeder niet meer opzoekt, maar ik kan me voorstellen dat je het niet voor je plezier doet, je moeder niet meer opzoeken.
Je zal zelf met jezelf in het reine moeten komen wat betreft het weggaan. Dat kunnen wij niet voor je doen maar misschien helpt het volgende een beetje:
Mijn opa stierf dus ooit op de afdeling "gebroken botten".
De verpleging had het een dag of drie gegeven maar na ruim een week leefde hij nog.
Mijn vader (zijn enig kind) week geen minuut van zijn zijde en sliep ook niet. Er was een bed voor hem naast mijn opa gezet maar daar lag hij niet op. Hij zat naast zijn vader, en aaide hem voortdurend.
Ik was er iedere dag.
Op een gegeven moment snapte ik het:
Ik heb mijn vader s'ochtends vroeg gebeld en gezegd dat opa niet dood ging omdat hij hem niet liet gaan. Ik zei dat iedereen twee dingen alleen moet doen:; geboren worden en sterven.
En dat hij zijn vader ook moest gunnen om te sterven.
Twee uur later kwam ik in het ziekenhuis.
Mijn vader had mijn advies ter harte genomen en zat tegen de muur naar mijn opa te kijken.
Na een half uur ging ik buiten een sigaret roken en mijn vader ging naar de wc.
Toen we terugkwamen was hij dood. Helemaal zelf gedaan.
Omdat ik denk dat hij dat zo wilde.
Ik vind dat je jezelf te veel schuld aanpraat. De ene mens kan dat nou eenmaal beter dan de andere. Iemand zien overlijden.
Er is hier op het forum een topic van iemand die haar moeder dement is geloof ik en die gaat sterven en ze zoekt haar niet meer op omdat ze het niet meer kan. Ze wordt afgefikt.
Zelf moet ik zeggen dat ik dat niet kan begrijpen dat je je moeder niet meer opzoekt, maar ik kan me voorstellen dat je het niet voor je plezier doet, je moeder niet meer opzoeken.
Je zal zelf met jezelf in het reine moeten komen wat betreft het weggaan. Dat kunnen wij niet voor je doen maar misschien helpt het volgende een beetje:
Mijn opa stierf dus ooit op de afdeling "gebroken botten".
De verpleging had het een dag of drie gegeven maar na ruim een week leefde hij nog.
Mijn vader (zijn enig kind) week geen minuut van zijn zijde en sliep ook niet. Er was een bed voor hem naast mijn opa gezet maar daar lag hij niet op. Hij zat naast zijn vader, en aaide hem voortdurend.
Ik was er iedere dag.
Op een gegeven moment snapte ik het:
Ik heb mijn vader s'ochtends vroeg gebeld en gezegd dat opa niet dood ging omdat hij hem niet liet gaan. Ik zei dat iedereen twee dingen alleen moet doen:; geboren worden en sterven.
En dat hij zijn vader ook moest gunnen om te sterven.
Twee uur later kwam ik in het ziekenhuis.
Mijn vader had mijn advies ter harte genomen en zat tegen de muur naar mijn opa te kijken.
Na een half uur ging ik buiten een sigaret roken en mijn vader ging naar de wc.
Toen we terugkwamen was hij dood. Helemaal zelf gedaan.
Omdat ik denk dat hij dat zo wilde.
woensdag 6 januari 2010 om 11:56
Dat heb ik ook vaker gehoord dat mensen liever overlijden als ze alleen zijn.
Tjilla, ik kon het ook niet aanzien de laatste twee dagen van mijn moeder en ging daarom ook geregeld in het kamertje ernaast zitten. Ik zou het anders echt niet hebben volgehouden denk ik. Mijn moeder is zo rustig en geleidelijk weggegleden dat ik niet eens het exacte moment van overlijden heb opgemerkt.
woensdag 6 januari 2010 om 12:16
Bij ons was het de arts niet die zei dat we moesten stoppen.
Ik zei het zelf, op het moment dat de arts zei dat ze hersendood was.
Heb geen seconde geaarzeld. En toen heb ik mijn broer in NL gebeld en gezegd dat ik ging tekenen.
En dat zit me allemaal dwars. En een uur later moest ik hem weer bellen en zeggen dat onze mama dood was.
Ik zei het zelf, op het moment dat de arts zei dat ze hersendood was.
Heb geen seconde geaarzeld. En toen heb ik mijn broer in NL gebeld en gezegd dat ik ging tekenen.
En dat zit me allemaal dwars. En een uur later moest ik hem weer bellen en zeggen dat onze mama dood was.
I have to be seen to be believed
woensdag 6 januari 2010 om 13:41
Nee, absoluut niet! Het is net als wat neele schrijft. Sommige mensen wachten juist tot hun dierbaren even weg zijn omdat ze zich anders niet los kunnen maken. En ik denk juist omdat jij en je moeder zo ontzettend aan elkaar hingen dat je moeder jou waarschijnlijk niet los kon laten, totdat jij even weg was.
Ik ben er bij mijn beide ouders bij geweest, maar het is het meest verschrikkelijke wat je kunt meemaken: zien dat iemand waar je zo veel van houdt, doodgaat. Mijn moeder was thuis, dus daar zaten we gewoon de hele dag bij in de woonkamer, we hadden ook het gevoel dat we haar niet alleen mochten laten ondanks dat ze die laatste dag sliep. Ik merkte wel dat ze rustiger werd, naarmate wij meer "gezellig" zaten te kletsen en onrustiger als wij stil waren en haar meer in de gaten hielden. Toen ze uiteindelijk overleed, was het mijn man die als eerste ineens zag dat haar ademhaling veranderde, wij zaten op dat moment gewoon wat te kletsen. Nadat moment van veranderende ademhaling was ze ook binnen 10 minuten overleden, heel rustig.
Toen we op de IC bij mijn vader wisten dat hij ging overlijden, was het eerste dat ik tegen mijn zus zei:oh, mijn god nu mogen we weer naast een bed gaan zitten kijken hoe er iemand doodgaat, dat trek ik echt niet. Ik was toen het liefste ook weggelopen. En toch zijn we er gaan zitten.Bij hem ging het heel anders omdat hij aan alle apparatuur lag, dus je zat steeds op al die schermpjes te kijken naar hartslag en zo. Heel klinisch.
