Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
woensdag 6 januari 2010 om 13:58
Het is ook ontzettend moeilijk. Bij ons gaven de artsen aan dat als wij perse een tweede operatie wilden, dat ze dat zouden doen. En toch hebben wij hier niet voor gekozen, omdat de kans dat mijn pa tijdens deze operatie kwam te overlijden heel groot was en dat de kans om te overleven na de operatie ook maar een paar % was. Hij was fysiek ook al aan het aftakelen (parkinson), dus zijn vooruitzichten na alles wat er daarbij gebeurd was, waren heel slecht. Dit wilden we hem niet aandoen en dit had hij zelf ook niet gewild. En toch voelt het als of wij hebben beslist dat hij niet meer verder mocht leven.
Maar ik denk, omdat jouw moeder nog zo jong was en nog zo midden in het leven stond, dat de beslissing voor jou veel moeilijker is geweest.
Plus, dat het bij jullie zo onverwacht was. Wij hadden al een paar weken ziekenhuisbezoek achter de rug en zagen mijn pa langzaam achteruit gaan. De inwendige bloeding kwam heel onverwacht, maar wij zagen al weken dat hij niet meer de oude zou worden en hoogstwaarschijnlijk dan naar een verpleeghuis zou gaan. Dat zagen we voor hem niet zitten.
woensdag 6 januari 2010 om 14:02
Tjilla, je maakt het jezelf veel te moeilijk
Probeer niet vast te houden aan dat laatste moment, maar koester juist alles wat je met je mama hebt meegemaakt.
Ik ben bij het sterven van mijn mam geweest, maar soms gingen we even een kop koffie halen, op dat moment had ze ook kunnen sterven.
Wees niet zo hard voor jezelf.
Probeer niet vast te houden aan dat laatste moment, maar koester juist alles wat je met je mama hebt meegemaakt.
Ik ben bij het sterven van mijn mam geweest, maar soms gingen we even een kop koffie halen, op dat moment had ze ook kunnen sterven.
Wees niet zo hard voor jezelf.
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
woensdag 6 januari 2010 om 15:49
Yas, als jouw mama in NL op de IC had gelegen dan hadden de artsen voor je besloten en had je het niet zelf mogen-moeten doen. Hmm, wat ik hiermee wil zeggen is dat het natuurlijk een nachtmerrie (understatement) is om zo'n besluit te moeten nemen als dochter maar er was geen andere keus. Gosh, ik weet niet hoe ik het moet zeggen, kan dingen niet goed uitleggen schrijvend. En ik denk echt dat jouw mama enorm trots op je is dat je dit hebt gedaan. Ik had bijv zelf heel sterk het gevoel dat ik voor mijn moeder moest opkomen op de IC. Zo van, dit had zijn nooit gewild! Geen onnodig geklungel aan mijn lieve , stoere, knappe, sterke mama!!! Ik heb daar echt voorgestaan, ben daar heel duidelijk in geweest. En de artsen nemen uiteindelijk de medische beslissingen maar toch.
Neele, zo mooi gezegd. Heb er de hele dag aan gedacht (had als laatste jouw post gelezen, nog niet van de anderen over sterven en loslaten). Mijn vader stierf net op het moment dat ik even weg was, nadat ik uren naast zijn bed had gezeten. Mama was er wel bij. Alleen met mama was er natuurlijk geen sprake van uit zichzelf sterven . Of hoe zeg je dat. Ze hebben haar laten sterven en ik had daar natuurlijk wel gewoon bij moeten blijven en niet aan mezelf moeten denken op dat moment. Want mama wilde dat ik erbij was, dat zei ze altjd. Vanmiddag had ik het er met een vriendin over en zij zei: nu is jouw moeder meteen gestorven na het stoppen van de laatste medicatie en als jij er bij was gebleven had ze mss toch nog onnodig uren moeten lijden omdat jij erbij was geweest. Omdat jullie elkaar dan niet los konden laten. Mama zei ook voordat ze naar de IC ging: laat me nou los Tan, ik word niet beter, ga naar huis. Ik hou veel van je maar ik ga dood.
Maar goed, dat mensen pas sterven vaak als hun dierbaren weg zijn heb ik wel vaker gehoord.
Ik heb vandaag een goeie dag. Begin niet zo goed, slecht geslapen veel gepiekerd over schuldgevoelens (zal ze hier nog eens een keer neerzetten, heb ze al vaak genoemd maar gewoon, kijken hoe jullie het zien, oa dus dat van die laatste 5 min). Toen ging de telefoon en lang met iemand gekletst dus toen was de ochtend voorbij en heb ik daarna een lange boswandeling gemaakt met hond en vriendin en daarna met haar gelunched en nog even blijven hangen.
En nu thuis word ik weer meer verdrietig. Alsof het meer echt wordt. Mama willen bellen om te zeggen dat je een leuke dag hebt gehad en dan denken: oh nee...
Ook fijn dat iemand hier schrijf (Gemini volgens mij) dat ze niet eens het echte moment van overlijden had herkend bij haar moeder. De verpleegkundige die bij mijn moeder was zei dat ze ook heel rustig was weggegleden. Maar ja, als ze een enorme strijd had geleverd dan had ie dat ws niet gezegd. Waarom zou ie?
Knap dat mensen nog zo voor hun overleden ouders kunnen zorgen in de zin van aankleden, wassen en thuis opbaren enzo, Ik ben daar altijd heel bang voor geweest. Wil nooit overleden mensen zien. Laf he?
Bedankt meiden, fijn dat jullie hebben gereageerd op mijn laatste 5 min-ding. Zo ga ik de dingen ook anders (proberen) te zien.
Neele, zo mooi gezegd. Heb er de hele dag aan gedacht (had als laatste jouw post gelezen, nog niet van de anderen over sterven en loslaten). Mijn vader stierf net op het moment dat ik even weg was, nadat ik uren naast zijn bed had gezeten. Mama was er wel bij. Alleen met mama was er natuurlijk geen sprake van uit zichzelf sterven . Of hoe zeg je dat. Ze hebben haar laten sterven en ik had daar natuurlijk wel gewoon bij moeten blijven en niet aan mezelf moeten denken op dat moment. Want mama wilde dat ik erbij was, dat zei ze altjd. Vanmiddag had ik het er met een vriendin over en zij zei: nu is jouw moeder meteen gestorven na het stoppen van de laatste medicatie en als jij er bij was gebleven had ze mss toch nog onnodig uren moeten lijden omdat jij erbij was geweest. Omdat jullie elkaar dan niet los konden laten. Mama zei ook voordat ze naar de IC ging: laat me nou los Tan, ik word niet beter, ga naar huis. Ik hou veel van je maar ik ga dood.
Maar goed, dat mensen pas sterven vaak als hun dierbaren weg zijn heb ik wel vaker gehoord.
Ik heb vandaag een goeie dag. Begin niet zo goed, slecht geslapen veel gepiekerd over schuldgevoelens (zal ze hier nog eens een keer neerzetten, heb ze al vaak genoemd maar gewoon, kijken hoe jullie het zien, oa dus dat van die laatste 5 min). Toen ging de telefoon en lang met iemand gekletst dus toen was de ochtend voorbij en heb ik daarna een lange boswandeling gemaakt met hond en vriendin en daarna met haar gelunched en nog even blijven hangen.
En nu thuis word ik weer meer verdrietig. Alsof het meer echt wordt. Mama willen bellen om te zeggen dat je een leuke dag hebt gehad en dan denken: oh nee...
Ook fijn dat iemand hier schrijf (Gemini volgens mij) dat ze niet eens het echte moment van overlijden had herkend bij haar moeder. De verpleegkundige die bij mijn moeder was zei dat ze ook heel rustig was weggegleden. Maar ja, als ze een enorme strijd had geleverd dan had ie dat ws niet gezegd. Waarom zou ie?
Knap dat mensen nog zo voor hun overleden ouders kunnen zorgen in de zin van aankleden, wassen en thuis opbaren enzo, Ik ben daar altijd heel bang voor geweest. Wil nooit overleden mensen zien. Laf he?
Bedankt meiden, fijn dat jullie hebben gereageerd op mijn laatste 5 min-ding. Zo ga ik de dingen ook anders (proberen) te zien.
woensdag 6 januari 2010 om 16:25
Echt? Fijn te horen, Ik hoor dat eigenlijk nooit van iemand. Kreeg laatst bij een vriendin de dvd te zien van haar opgebaarde vader. Professioneel gemaakt met muziek en al er onder gezet. Papa eerst opgebaard in bed, daarna in een kist, vanuit alle hoeken en gaten en met ieder familielid erbij op DVD vastgelegd. Ik heb daar serieus van wakker gelegen. Was de eerste dode die ik ooit "echt" had gezien.
woensdag 6 januari 2010 om 18:08
Vreselijk zo'n dvd van een opgebaarde vader (voor mij dan). Mijn vader wilde niet dat andere mensen hem nog zagen, alleen mijn moeder, zus en ik hebben hem dood gezien. Ik zelf herinner mij hem liever zoals hij was in leven dan zoals hij daar stil en wit en koud lag te zijn, dus ik zou never nooit zo'n dvd maken.
Maar goed, in rouw geldt misschien nog wle meer dan in de rest van het leven: ieder z'n meug.
Maar goed, in rouw geldt misschien nog wle meer dan in de rest van het leven: ieder z'n meug.
Wees blij!
woensdag 6 januari 2010 om 18:54
Mijn moeder wilde dat ook niet, gezien worden na haar dood. Stiefpaps, stiefbroer en lief en ik waren erbij. Daarna zijn we weggegaan.
Van de uitvaart is wel een dvd gemaakt, maar mijn moeder is daarop niet dood te zien uiteraard. Als we eraan toe zijn kunnen we die kijken.
Van de uitvaart is wel een dvd gemaakt, maar mijn moeder is daarop niet dood te zien uiteraard. Als we eraan toe zijn kunnen we die kijken.
I have to be seen to be believed
woensdag 6 januari 2010 om 19:24
woensdag 6 januari 2010 om 20:11
Heeft niemand haar dan nog gezien? Je broer in Nederland, neem ik aan, nog wel?
Mooi idee die dvd. Wij hebben dat niet, soms vind ik dat wel jammer, omdat dat stukje van je leven er ook bij hoort net als die dvd's van huwelijk, kinderen en andere gebeurtenissen. Het enige wat ik heb, zijn foto's van het graf toen de beide namen van mijn ouders erop stonden en foto's van mijn ouderlijk huis, hoe mijn vader alles heeft achtergelaten. enerzijds best wel triest en desolaat, maar anderzijds ook zo ontzettend mijn vroegere thuis.
woensdag 6 januari 2010 om 22:18
Mijn twee zussen en ik hebben mijn moeder na haar overlijden gewassen, met bodylotion ingesmeerd en aangekleed. Dit was heel mooi. Mijn oudste zus vond het in het begin maar eng, maar mijn andere zus en ik wilden dat heel graag. Nadat ze het even had aangekeken hielp ze ook mee.
Vandaag weer na anderhalve week vrij gehad te hebben weer gewerkt. Ik werk in een woonzorgcentrum voor ouderen als activiteitenbegeleidster. Ik kwam daar en hoorde meteen de nieuwste ontwikkelingen. Eén van mijn lievelingsbewoonsters is overleden. 88 Jaar geworden, mooie leeftijd. Ze was niet ziek, maar gewoon op. De laatste maanden werd het steeds een stukje minder. Ook een andere bewoonster overleden. Ik meen dat ze een jaar of 90 was. Kordate vrouw, krachtige stem. Voelde zich niet lekker, ging naar haar appartement om even te liggen en niet meer wakker geworden. Mooie dood, mooie leeftijd. Bij een andere bewoonster een hele grote tumor in haar buik ontdekt. Ze wil niet meer behandeld worden en is nu terminaal. Een andere bewoner, wordt zondag 90 jaar is ook in het ziekenhuis opgenomen met vocht achter de longen, komt door hartproblemen. Bij ons gaan er natuurlijk geregeld mensen dood of worden ziek, maar in deze decemberperiode gaan er altijd meer dood dan anders of worden ziek. Gek is dat altijd.
Vandaag weer na anderhalve week vrij gehad te hebben weer gewerkt. Ik werk in een woonzorgcentrum voor ouderen als activiteitenbegeleidster. Ik kwam daar en hoorde meteen de nieuwste ontwikkelingen. Eén van mijn lievelingsbewoonsters is overleden. 88 Jaar geworden, mooie leeftijd. Ze was niet ziek, maar gewoon op. De laatste maanden werd het steeds een stukje minder. Ook een andere bewoonster overleden. Ik meen dat ze een jaar of 90 was. Kordate vrouw, krachtige stem. Voelde zich niet lekker, ging naar haar appartement om even te liggen en niet meer wakker geworden. Mooie dood, mooie leeftijd. Bij een andere bewoonster een hele grote tumor in haar buik ontdekt. Ze wil niet meer behandeld worden en is nu terminaal. Een andere bewoner, wordt zondag 90 jaar is ook in het ziekenhuis opgenomen met vocht achter de longen, komt door hartproblemen. Bij ons gaan er natuurlijk geregeld mensen dood of worden ziek, maar in deze decemberperiode gaan er altijd meer dood dan anders of worden ziek. Gek is dat altijd.
woensdag 6 januari 2010 om 22:21
Tjilla, ik heb inderdaad het moment van overlijden bij mijn moeder niet opgemerkt. Ze lag heel vredig te slapen. Ze werd twee keer per dag gewassen en omgedraaid, maar sliep gewoon door. Op een gegeven moment, ik had mezelf net gedouched, ging ik bij haar de kamer binnen en dacht: wat is haar hand blauw. Toen schrok ik en riep gelijk een van de verzorgenden erbij. Ze voelden haar pols en luisterden met een stethoscoop naar haar hart. Toen zei ze: ze is er niet meer.
woensdag 6 januari 2010 om 22:27
Ik heb mijn moeder niet gewassen, dit omdat als ik kleren voor haar mee bracht, ik op de gang moest gaan staan, ze niet wou dat ik haar lijf zag,
dus na haar dood uit respect ook niet gedaan.
Ik heb haar gezien toen ze net was gestorven, en op de dag van de uitvaart, naast dr kist gezeten en gezegd wat ik nog wou zeggen, maar eerlijk gezegd, ik had er niet veel mee.
Op het moment dat ze stierf, was haar geest weg, en liet ze enkel het omhulsel achter.
Mijn pap eigenlijk net zo, alleen heeft mn stiefmoeder dat geregeld( helaas) hij lag in kleren die hij in zn bestaan NOOIT heeft gedragen, het was mijn pap niet die daar lag.
Mijn mam wel, die is begraven in haar slobber broek en crocks, die dingen had ze altijd aan, hahaha
De begrafenis ondernemer had ook voorzichtig aan ons gevraagd of het de bedoeling was dat ze zo werd opgebaard en begraven werd, JA, want zo was ze, en zo moet ze gaan.
dus na haar dood uit respect ook niet gedaan.
Ik heb haar gezien toen ze net was gestorven, en op de dag van de uitvaart, naast dr kist gezeten en gezegd wat ik nog wou zeggen, maar eerlijk gezegd, ik had er niet veel mee.
Op het moment dat ze stierf, was haar geest weg, en liet ze enkel het omhulsel achter.
Mijn pap eigenlijk net zo, alleen heeft mn stiefmoeder dat geregeld( helaas) hij lag in kleren die hij in zn bestaan NOOIT heeft gedragen, het was mijn pap niet die daar lag.
Mijn mam wel, die is begraven in haar slobber broek en crocks, die dingen had ze altijd aan, hahaha
De begrafenis ondernemer had ook voorzichtig aan ons gevraagd of het de bedoeling was dat ze zo werd opgebaard en begraven werd, JA, want zo was ze, en zo moet ze gaan.
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
donderdag 7 januari 2010 om 00:29
Dat vind ik mooi van je dat je haar na haar dood uit respect voor haar niet naakt wilde zien.
Toen mijn moeder net overleden was vond ik haar nog echt mijn moeder, niet een leeg omhulsel. Toen ik haar de dag daarop in het rouwcentrum zag vond ik het wel meer een omhulsel. Een beetje van me vervreemd, heel gek.
Mijn moeder had een hondje en na haar overlijden hebben we dit hondje bij haar op bed gezet zodat het hondje zou zien wat er aan de hand was. Nou die hond wilde helemaal niet naar haar toe. Wij haar weer bij het hoofdeinde van het bed van mijn moeder neergezet, liep ze weer naar het voeteneinde. Mijn mondje was ook vaak bij mijn moeder als ik moest werken. Ook zij wilde niet naar haar toe. Dan denk ik ook, zullen ze weten dat het alleen een omhulsel is??
donderdag 7 januari 2010 om 08:15
Ben even een paar daagjes weg geweest van dit topic, het maakt meer los dan ik aandurf maar ik weet dat ik er doorheen moet dus kom ik terug:)
Dit vind ik zo ontzettend herkenbaar. Toen mijn vader ging kon je letterlijk ZIEN dat ie ging. Ik kan het niet omschrijven, en ben normaal gesproken helemaal geen zweverig type maar de energie in zijn lijf veranderde compleet. Er was geen enkele twijfel meer over mogelijk dat hij weg was. Ik herinner me nog dat mijn zusje volledig overstuur aan het bed stond, ik heb me over het bed heen gebogen en mijn hand op haar hart gelegd en gezegd dat hetgeen wat daar op het bed was echt een leeg omhulsel was, en dat papa in haar hart zat. Zo voelde dat ook echt op dat moment.,
Wij zijn niet meer terug wezen kijken. De afschuw en walging die we hebben meegemaakt tijdens alle medische handelingen om mijn pa te redden ( ze hebben in paniek een tracheotomie aan proberen te leggen, daar word je niet vrolijk van, en ook hebben ze hem hardhandig een injectie in zijn hart gegeven, ook geen fijn beeld op z'n zachtst gezegd) waren genoeg om voor ons te kiezen om ter plekke afscheid te nemen. Ik heb hem een kus op zn voorhoofd gedrukt toen zijn hart gestopt was, zijn haar netjes gemaakt voor zover dat ging en hem nog een aai over zn wang gegeven en toen was het klaar.
Dit vind ik zo ontzettend herkenbaar. Toen mijn vader ging kon je letterlijk ZIEN dat ie ging. Ik kan het niet omschrijven, en ben normaal gesproken helemaal geen zweverig type maar de energie in zijn lijf veranderde compleet. Er was geen enkele twijfel meer over mogelijk dat hij weg was. Ik herinner me nog dat mijn zusje volledig overstuur aan het bed stond, ik heb me over het bed heen gebogen en mijn hand op haar hart gelegd en gezegd dat hetgeen wat daar op het bed was echt een leeg omhulsel was, en dat papa in haar hart zat. Zo voelde dat ook echt op dat moment.,
Wij zijn niet meer terug wezen kijken. De afschuw en walging die we hebben meegemaakt tijdens alle medische handelingen om mijn pa te redden ( ze hebben in paniek een tracheotomie aan proberen te leggen, daar word je niet vrolijk van, en ook hebben ze hem hardhandig een injectie in zijn hart gegeven, ook geen fijn beeld op z'n zachtst gezegd) waren genoeg om voor ons te kiezen om ter plekke afscheid te nemen. Ik heb hem een kus op zn voorhoofd gedrukt toen zijn hart gestopt was, zijn haar netjes gemaakt voor zover dat ging en hem nog een aai over zn wang gegeven en toen was het klaar.
donderdag 7 januari 2010 om 08:17
We hebben ook geen "poppenkast" zoals mijn vader het noemde gehad. Mijn vader had dit ook niet gewild. De kist is gesloten op de dag van de crematie en is enkel en alleen open gebleven zodat wij als we wilden konden gaan kijken. Dit hebben we niet gedaan. Ik heb nog wel een hele zwik tekeningen en brieven afgegeven aan onze begrafenisman ( die overigens tijdens zijn toespraak zelf stond te huilen) en hij heeft ze in de kist gedaan voor deze sloot.
Het is een bizarre film eigenlijk.
Het is een bizarre film eigenlijk.
donderdag 7 januari 2010 om 09:05
Suus, fijn dat je er weer bent. Had me al afgevraagd of je nog terug zou komen, kan me nml voorstellen dat het allemaal heftig is om te lezen hier.
Ik heb met je te doen omdat ook ik kamp met beelden van de IC en ik dus weet hoe vreselijk het is. Maar wat ik me afvraag is, hoe kan het dat jullie al die medische handelingen hebben gezien? Als de artsen en verpleging met mijn moeder bezig waren dan werd ik weggestuurd. Lijkt me verschrikkelijk om al die heftige dingen te zien.
Gemini, typisch dat hondjesverhaal. Ik heb ook een hond waar mijn moeder bezeten op was en hij ook op haar. Toen ze de laatste keer thuiskwam uit het ziekenhuis was hij helemaal hysterisch zo blij, wilde steeds bij haar maar kon niet ivm haar operatiewonden waar we nog voorzichtig mee moesten zijn. Als hij nu in haar huis is rent hij door naar de plek waar ze altijd zat en gaat haar dan echt door het hele huis zoeken om vervolgens in een hoekje te gaan liggen.
Ik heb gisterenavond toch maar weer een pilletje ingenomen en geslapen tot vanmorgen 6uur dus dat is fijn. Ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan. Ik denk de hele dag aan haar en loop hoofdschuddend door het huis omdat ik het zo ongelooflijk vind dat ze er niet meer is. Ik moet ook steeds heel erg slikken, huilen doe ik niet. Afleiding doet me goed maar alleen thuis, de avonden en de ochtenden zijn het ergst. Ik ben heel bang voor de tijd die komen gaat. Hoe denken jullie daar aan? Hoe gaan jullie daar mee om?
Ik heb met je te doen omdat ook ik kamp met beelden van de IC en ik dus weet hoe vreselijk het is. Maar wat ik me afvraag is, hoe kan het dat jullie al die medische handelingen hebben gezien? Als de artsen en verpleging met mijn moeder bezig waren dan werd ik weggestuurd. Lijkt me verschrikkelijk om al die heftige dingen te zien.
Gemini, typisch dat hondjesverhaal. Ik heb ook een hond waar mijn moeder bezeten op was en hij ook op haar. Toen ze de laatste keer thuiskwam uit het ziekenhuis was hij helemaal hysterisch zo blij, wilde steeds bij haar maar kon niet ivm haar operatiewonden waar we nog voorzichtig mee moesten zijn. Als hij nu in haar huis is rent hij door naar de plek waar ze altijd zat en gaat haar dan echt door het hele huis zoeken om vervolgens in een hoekje te gaan liggen.
Ik heb gisterenavond toch maar weer een pilletje ingenomen en geslapen tot vanmorgen 6uur dus dat is fijn. Ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan. Ik denk de hele dag aan haar en loop hoofdschuddend door het huis omdat ik het zo ongelooflijk vind dat ze er niet meer is. Ik moet ook steeds heel erg slikken, huilen doe ik niet. Afleiding doet me goed maar alleen thuis, de avonden en de ochtenden zijn het ergst. Ik ben heel bang voor de tijd die komen gaat. Hoe denken jullie daar aan? Hoe gaan jullie daar mee om?
donderdag 7 januari 2010 om 10:56
donderdag 7 januari 2010 om 11:23
Oh ja Yasmijn, dat had ze zeker gewild. En ik doe ook echt mn best, ik gaan gewoon door. Maar ik vind het zo ontzettend zwaar en moeilijk, ik vind het gewoon niet te dragen. Ik ben nu 35, het idee alleen al dat ik nog 40 jaar zeg maar verder moet , moederzielalleen, ik weet niet of ik dat wel aan kan.
