Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
zondag 17 januari 2010 om 21:23
Tjilla, alstjeblieft....het gaat niet goed met je.
En dat is niet raar, dat is alleen maar normaal. Wel is het beangstigend dat je niemand hebt om het bij los te laten.
Of kan dat wel met je vriendin?
Ik kan me namelijk niet voorstellen dat je naar de film gaat. Maar misschien heb jij dat wel bedacht om je zinnen te verzetten. Als ik je vriendin was had ik alleen maar willen dat je de hele avond zou spuien wat er maar in je opkomt.
Eventueel onder begeleiding van een goede fles wijn.
Maar nu ben je dus alleen daarin.
En je mag niet wachten tot je naar een psychiater kan volgens de wachtlijst.
Je moet NU geholpen worden.
Dus doe mij een plezier en bel morgenochtend je huisarts en zeg dat het echt niet gaat.
Je kan dit niet alleen meid!
En dat is niet raar, dat is alleen maar normaal. Wel is het beangstigend dat je niemand hebt om het bij los te laten.
Of kan dat wel met je vriendin?
Ik kan me namelijk niet voorstellen dat je naar de film gaat. Maar misschien heb jij dat wel bedacht om je zinnen te verzetten. Als ik je vriendin was had ik alleen maar willen dat je de hele avond zou spuien wat er maar in je opkomt.
Eventueel onder begeleiding van een goede fles wijn.
Maar nu ben je dus alleen daarin.
En je mag niet wachten tot je naar een psychiater kan volgens de wachtlijst.
Je moet NU geholpen worden.
Dus doe mij een plezier en bel morgenochtend je huisarts en zeg dat het echt niet gaat.
Je kan dit niet alleen meid!
maandag 18 januari 2010 om 08:19
Ik wilde echt graag naar de film, afleiding doet me goed. Alleen nu even niet want ik ben te moe.
Nee, blijkbaar heb ik dus geen vrienden/innen aan wie ik echt steun heb. Van de ongeveer 10 vrienden die op de crematie waren (en dat zijn dus mensen met wie ik voor dit alles regelmatig afsprak en bijna dagelijks sms/mail contact had , mensen die ik al minimaal 10 jaar ken) heb ik er 2 gehoord sindsdien, bijna 4 weken geleden dus. Niet eens gezien. De rest heeft het druk met zichzelf. Ik durf er ook niets van te zeggen want als ik dat doe dan houd ik helemaal niemand meer over dus dan denk ik laat maar. Als het weer leuk kan, dan komen ze vanzelf wel weer. Erg maar maar. Ik heb geen steun in de zin van iemand die zn arm om me heen slaat en zegt joh ik kom even een keer voor je koken/koffiezetten. Ik ken alleen maar mensen die het over zichzelf hebben. En ik ben dan daar om te luisteren.
Nee, blijkbaar heb ik dus geen vrienden/innen aan wie ik echt steun heb. Van de ongeveer 10 vrienden die op de crematie waren (en dat zijn dus mensen met wie ik voor dit alles regelmatig afsprak en bijna dagelijks sms/mail contact had , mensen die ik al minimaal 10 jaar ken) heb ik er 2 gehoord sindsdien, bijna 4 weken geleden dus. Niet eens gezien. De rest heeft het druk met zichzelf. Ik durf er ook niets van te zeggen want als ik dat doe dan houd ik helemaal niemand meer over dus dan denk ik laat maar. Als het weer leuk kan, dan komen ze vanzelf wel weer. Erg maar maar. Ik heb geen steun in de zin van iemand die zn arm om me heen slaat en zegt joh ik kom even een keer voor je koken/koffiezetten. Ik ken alleen maar mensen die het over zichzelf hebben. En ik ben dan daar om te luisteren.
maandag 18 januari 2010 om 10:01
Bizar, Tjil. Dat je hier alleen doorheen moet. Dat niemand naar je luistert.
Gelukkig zijn wij hier, wij zijn er voor je. Je mag ook anytime bij me langs komen of ik kom bij jou.
Je mag me ook bellen. Mail me je nummer op yasmijndewinter@hotmail.com.
We gaan door hetzelfde, dan mag je praten wat je wilt, want ik snap het. We kunnen elkaar steunen.
Ik heb zoveel steun gelukkig. Mijn lief, mijn (kleine) familie, vrienden.
Ze zijn er voor me.
Gelukkig zijn wij hier, wij zijn er voor je. Je mag ook anytime bij me langs komen of ik kom bij jou.
Je mag me ook bellen. Mail me je nummer op yasmijndewinter@hotmail.com.
We gaan door hetzelfde, dan mag je praten wat je wilt, want ik snap het. We kunnen elkaar steunen.
Ik heb zoveel steun gelukkig. Mijn lief, mijn (kleine) familie, vrienden.
Ze zijn er voor me.
I have to be seen to be believed
maandag 18 januari 2010 om 12:22
Tjilla,
Wat breekt mijn hart als ik dit lees. Woon je in de buurt van Rotterdam? Want dan wil ik een arm om je heen komen slaan en voor je koken.
En neem anders het aanbod van Yas aan. Ik weet dat ze het niet zou aanbieden als ze het niet zo menen.
Ik snap echt niet waarom het zo lang duurt voordat jij ergens terecht kan. Bij ons hebben ze een project dat heet loods aan boord. Zijn psychologen die intern werken bij onze huisartsen praktijk. Daar kun je 8 gesprekken hebben indien dit niet voldoende is verwijzen ze je door. Zo is het balletje bij mij erg snel gaan rollen.
Is er echt niet zoiets bij jou in de buurt?
Wat breekt mijn hart als ik dit lees. Woon je in de buurt van Rotterdam? Want dan wil ik een arm om je heen komen slaan en voor je koken.
En neem anders het aanbod van Yas aan. Ik weet dat ze het niet zou aanbieden als ze het niet zo menen.
Ik snap echt niet waarom het zo lang duurt voordat jij ergens terecht kan. Bij ons hebben ze een project dat heet loods aan boord. Zijn psychologen die intern werken bij onze huisartsen praktijk. Daar kun je 8 gesprekken hebben indien dit niet voldoende is verwijzen ze je door. Zo is het balletje bij mij erg snel gaan rollen.
Is er echt niet zoiets bij jou in de buurt?
maandag 18 januari 2010 om 12:43
maandag 18 januari 2010 om 14:29
Hoi meiden,
Ik vind het ontzettend lief aangeboden maar ik zou me heel bezwaard voelen als ik jullie ook nog eens prive zou belasten. Jullie hebben allemaal jullie eigen verdriet en mij erbij is te veel- En dat geldt zeker voor Yas en Suus die zelf nog aan het begin staant en al hun energie moeten sparen voor zichzelf. Dus ik vind het echt ontzettend lief aangeboden, tranen over mn wangen, maar laten we het maar bij het forum houden.
Ik kan me trouwens wel voorstellen dat ik hier een beetje sneu overkom hoor. Dat vind ik echt heel erg want ik ben best vrij normaal (en leuk :-)). En ik kan me voorstellen dat jullie denken; ja zeg, als je niemand hebt zul je vast zelf ook van alles fout hebben gedaan. Maar het is echt zo dat er met de mensen die ik eerder noemde echt helemaal niets is voorgevallen de laatste tijd. Geen ruzie. En toch hoor ik niks. Vroeger rende ik dan naar mama als ik me verdrietig voelde en nu kan ik nergens naar rennen. Misschien wel goed hoor, eindelijk mn eigen boontjes doppen. maar niet nu...
En dan wil ik ook graag jullie visie op het volgende. Ik had al eerder verteld van die vrienden die me hadden uitegnodigd voor oud en nieuw en een dag vantevoren af smsten. Sinds die tijd heb ik niets meer van ze gehoord. Een van hen is al bijna 11 jaar mn beste vriend. Zijn partner is er sinds een jaar of 5. En die heb ik op 31dec nog wel gesproken. Heeft me uitgelegd dat ik echt niet kon komen en waaro niet (troep in huis). Ik heb , nogal huilend maar niet boos (was ik wel maar dacht ik moet de lieve vrede bewaren) gezegd dat ik erg teleurgesteld was maar er is geen ruzie gemaakt, gewoon opgehangen met tot later. En sindsdien heb ik niks meer gehoord. Ook niet van beste vriend. Ik vind dit zo erg. Er wordt niet gereageerd op sms/mail/telefoon. Ik begrijp er niets van. En nu ben ik dus wel echt boos want hoe kun je na 11 jaar vriendschap?? Dan heb je toch op zn minst wat credits opgebouwd en zou iemand toch gewoon kunnen zeggen wat er aan de hand is? Wat vinden jullie hier van?
En nog iets. vanmiddag was ik even bij een vriendin om iets langs te brengen. Moet er wel even bij zeggen dat deze vriendin altijd positief is en wil dat anderen dat ook zijn (want zwakke mensen daar heb je niets aan volgens haar). Goh, je ziet er moe uit zei ze. Ja, dat kan wel idd. Hoe gaat ie vroeg ze. Nou, niet zo goed ik ben verdrietig en voel me nogal allenig zo af en toe zei ik. En toen begon zei dus haar betoog dat ik alleen maar praat over dingen die ik niet heb (geen ouders, geen man) maar niet over wat ik wel heb (gisteren naar de film). Ik zei dat ik dat weet en dat ik heel blij ben met een dagje film maar dat me daar omheen zeg maar gewoon heel erg verdrietig voel. Nou en daar ging ik weer zei ze, nu doe je het weer, weer alleen maar praten over wat ik niet had en daar kan ze niet in meegaan zei ze. Nee, dat verwacht ik ook niet van je zei ik weer tegen haar. Nou, en ik moest gewoon wat blijer zijn en niet een leven idealiseren met een man en broers/zussen want dat is ook niet alles. Nee, dat weet ik maar, zei ik haar, met een man heb je altijd een soort van basis , iemand die wellicht een arm om je heen slaat of gewoon even een keer de boodschappen doet of kookt. Of gewoon uberhaupt tegen je praat. Nou dat was dus weer heel negatief van mij dat ik dat zei want ik moet mn eigen basis zijn en niet leunen op anderen. Ik zei dat ik nog niet sterk genoeg ben om mezelf als basis te hebben en gewoon graag steun van iemand zou hebben. Nou, ze werd nog bijna niet paars want zei probeert me eruit te trekken maar ik doe niet wat zij zegt.... Ik heb gewoon geen energie voor dit soort discussies, hoe moet ik hier nou mee omgaan?
Verder erg nerveus. Ik blijf maar trillen. En denk: oh mama oh mama toch. Zo onwerkelijk en dan ineens: t is echt....mijn mama komt niet meer terug... Ik moet weer naar haar huis, er zijn nu mensen aan het werk en ik ben er niet want ik durf even niet twee uur in de auto. En ik voel me zo schuldig dat ik anderen voor me laat werken... En zie er zo tegenop om weer terug te gaan en heel mn ouderlijk huis afgebroken te zien...
bedankt meiden xxx
Ik vind het ontzettend lief aangeboden maar ik zou me heel bezwaard voelen als ik jullie ook nog eens prive zou belasten. Jullie hebben allemaal jullie eigen verdriet en mij erbij is te veel- En dat geldt zeker voor Yas en Suus die zelf nog aan het begin staant en al hun energie moeten sparen voor zichzelf. Dus ik vind het echt ontzettend lief aangeboden, tranen over mn wangen, maar laten we het maar bij het forum houden.
Ik kan me trouwens wel voorstellen dat ik hier een beetje sneu overkom hoor. Dat vind ik echt heel erg want ik ben best vrij normaal (en leuk :-)). En ik kan me voorstellen dat jullie denken; ja zeg, als je niemand hebt zul je vast zelf ook van alles fout hebben gedaan. Maar het is echt zo dat er met de mensen die ik eerder noemde echt helemaal niets is voorgevallen de laatste tijd. Geen ruzie. En toch hoor ik niks. Vroeger rende ik dan naar mama als ik me verdrietig voelde en nu kan ik nergens naar rennen. Misschien wel goed hoor, eindelijk mn eigen boontjes doppen. maar niet nu...
En dan wil ik ook graag jullie visie op het volgende. Ik had al eerder verteld van die vrienden die me hadden uitegnodigd voor oud en nieuw en een dag vantevoren af smsten. Sinds die tijd heb ik niets meer van ze gehoord. Een van hen is al bijna 11 jaar mn beste vriend. Zijn partner is er sinds een jaar of 5. En die heb ik op 31dec nog wel gesproken. Heeft me uitgelegd dat ik echt niet kon komen en waaro niet (troep in huis). Ik heb , nogal huilend maar niet boos (was ik wel maar dacht ik moet de lieve vrede bewaren) gezegd dat ik erg teleurgesteld was maar er is geen ruzie gemaakt, gewoon opgehangen met tot later. En sindsdien heb ik niks meer gehoord. Ook niet van beste vriend. Ik vind dit zo erg. Er wordt niet gereageerd op sms/mail/telefoon. Ik begrijp er niets van. En nu ben ik dus wel echt boos want hoe kun je na 11 jaar vriendschap?? Dan heb je toch op zn minst wat credits opgebouwd en zou iemand toch gewoon kunnen zeggen wat er aan de hand is? Wat vinden jullie hier van?
En nog iets. vanmiddag was ik even bij een vriendin om iets langs te brengen. Moet er wel even bij zeggen dat deze vriendin altijd positief is en wil dat anderen dat ook zijn (want zwakke mensen daar heb je niets aan volgens haar). Goh, je ziet er moe uit zei ze. Ja, dat kan wel idd. Hoe gaat ie vroeg ze. Nou, niet zo goed ik ben verdrietig en voel me nogal allenig zo af en toe zei ik. En toen begon zei dus haar betoog dat ik alleen maar praat over dingen die ik niet heb (geen ouders, geen man) maar niet over wat ik wel heb (gisteren naar de film). Ik zei dat ik dat weet en dat ik heel blij ben met een dagje film maar dat me daar omheen zeg maar gewoon heel erg verdrietig voel. Nou en daar ging ik weer zei ze, nu doe je het weer, weer alleen maar praten over wat ik niet had en daar kan ze niet in meegaan zei ze. Nee, dat verwacht ik ook niet van je zei ik weer tegen haar. Nou, en ik moest gewoon wat blijer zijn en niet een leven idealiseren met een man en broers/zussen want dat is ook niet alles. Nee, dat weet ik maar, zei ik haar, met een man heb je altijd een soort van basis , iemand die wellicht een arm om je heen slaat of gewoon even een keer de boodschappen doet of kookt. Of gewoon uberhaupt tegen je praat. Nou dat was dus weer heel negatief van mij dat ik dat zei want ik moet mn eigen basis zijn en niet leunen op anderen. Ik zei dat ik nog niet sterk genoeg ben om mezelf als basis te hebben en gewoon graag steun van iemand zou hebben. Nou, ze werd nog bijna niet paars want zei probeert me eruit te trekken maar ik doe niet wat zij zegt.... Ik heb gewoon geen energie voor dit soort discussies, hoe moet ik hier nou mee omgaan?
Verder erg nerveus. Ik blijf maar trillen. En denk: oh mama oh mama toch. Zo onwerkelijk en dan ineens: t is echt....mijn mama komt niet meer terug... Ik moet weer naar haar huis, er zijn nu mensen aan het werk en ik ben er niet want ik durf even niet twee uur in de auto. En ik voel me zo schuldig dat ik anderen voor me laat werken... En zie er zo tegenop om weer terug te gaan en heel mn ouderlijk huis afgebroken te zien...
bedankt meiden xxx
maandag 18 januari 2010 om 15:13
Ach Tjil weet je wat het is, mensen bedoelen het allemaal goed maar op dit moment voelt het gewoon verkeerd. De vriendin die geweest is , ach, ze doet haar best maar het zou fijn zijn als mensen eens gewoon wat minder hun best deden om de juiste woorden te kiezen maar gewoon zouden zeggen waar het op staat. Volkomen ruk dus. Heel fijn dat je een dagje naar de film bent geweest, maar wat kut dat je zo alleen bent.
Mijn aanbod geld nog steeds, je kunt me altijd vriendje maken hier en contact opnemen, en het is geen verplichting, weet gewoon dat het kan.
Mijn aanbod geld nog steeds, je kunt me altijd vriendje maken hier en contact opnemen, en het is geen verplichting, weet gewoon dat het kan.
maandag 18 januari 2010 om 15:20
Hier idem, je mag altijd contact met me opnemen.
Je vriendin weet niet wat rouwen is kennelijk. Daar staat geen tijd voor en ook geen andere zaken die je wel hebt.
Niet te vergelijken.
Ik ben bij mijn huisarts geweest, hij had het dossier nog niet binnen, wel fijn gepraat.
Als er een coma optreedt na een hersenbloeding, dan mag je de hoop wel opgeven, zei hij.
Dat is dus ook gebeurd. Ze ging dood.
Als ie het dossier heeft, gaan we weer even praten.
Hij hamerde ook erg op het roken. Rokers worden niet oud, die krijgen allemaal iets met hart- en vaatziekten. Op een grote uitzondering na.
Er dient gestopt te worden, ik heb al een poging gedaan, maar die is mislukt.
Over 3 weken gaan we stoppen en dan wel definitief, dan zit ik wellicht ook niet meer zo in de stress.
Je vriendin weet niet wat rouwen is kennelijk. Daar staat geen tijd voor en ook geen andere zaken die je wel hebt.
Niet te vergelijken.
Ik ben bij mijn huisarts geweest, hij had het dossier nog niet binnen, wel fijn gepraat.
Als er een coma optreedt na een hersenbloeding, dan mag je de hoop wel opgeven, zei hij.
Dat is dus ook gebeurd. Ze ging dood.
Als ie het dossier heeft, gaan we weer even praten.
Hij hamerde ook erg op het roken. Rokers worden niet oud, die krijgen allemaal iets met hart- en vaatziekten. Op een grote uitzondering na.
Er dient gestopt te worden, ik heb al een poging gedaan, maar die is mislukt.
Over 3 weken gaan we stoppen en dan wel definitief, dan zit ik wellicht ook niet meer zo in de stress.
I have to be seen to be believed
maandag 18 januari 2010 om 16:07
Tjilla,
Ik schrik er van hoe jouw vrienden reageren. Het klinkt hard, maar het lijkt wel of ze er geen biet van snappen wat er met je gebeurt als er iemand in je directe omgeving overlijdt. Om eerlijk te zijn, vind ik de reactie van die vriendin ook erg kortzichtig, dat je moet kijken naar wat je nog wel hebt. Natuurlijk als je reeel kunt denken, dan kun je jezelf tot de orde roepen en bedenken wat je wel hebt. Maar op dit moment kun jij niet reeel denken. Je bent in diepe rouw, je lijdt onder je verlies. Ik vind het jammer dat zij zich niet kan verplaatsen in jou.
Het kan ook zijn dat jouw vrienden erg geschrokken zijn van jouw verdriet en je gewoon niet durven te benaderen. Want wat moeten ze zeggen als jij gaat huilen, of begint te praten over iets waar zij liever niets over horen? Veel mensen zijn bang om met zulk verdriet geconfronteerd te worden, die lopen liever een straatje om. Dit neemt niet weg dat jij je verdriet goed moet kunnen uiten ook bij je vrienden.
En misschien moet je toch ook nadenken over het aanbod van velen hier. Volgens mij zijn er best al wat vriendschappen ontstaan via het forum, dus waarom bij jou niet? Je weet dat wij er voor jou willen zijn.
Ik schrik er van hoe jouw vrienden reageren. Het klinkt hard, maar het lijkt wel of ze er geen biet van snappen wat er met je gebeurt als er iemand in je directe omgeving overlijdt. Om eerlijk te zijn, vind ik de reactie van die vriendin ook erg kortzichtig, dat je moet kijken naar wat je nog wel hebt. Natuurlijk als je reeel kunt denken, dan kun je jezelf tot de orde roepen en bedenken wat je wel hebt. Maar op dit moment kun jij niet reeel denken. Je bent in diepe rouw, je lijdt onder je verlies. Ik vind het jammer dat zij zich niet kan verplaatsen in jou.
Het kan ook zijn dat jouw vrienden erg geschrokken zijn van jouw verdriet en je gewoon niet durven te benaderen. Want wat moeten ze zeggen als jij gaat huilen, of begint te praten over iets waar zij liever niets over horen? Veel mensen zijn bang om met zulk verdriet geconfronteerd te worden, die lopen liever een straatje om. Dit neemt niet weg dat jij je verdriet goed moet kunnen uiten ook bij je vrienden.
En misschien moet je toch ook nadenken over het aanbod van velen hier. Volgens mij zijn er best al wat vriendschappen ontstaan via het forum, dus waarom bij jou niet? Je weet dat wij er voor jou willen zijn.
maandag 18 januari 2010 om 17:08
Nou Tjilla, lekker emphatische vrienden heb je, met name die "vrienden" waar je oud en nieuw mee zou vieren. Natuurlijk is het best moeilijk om met iemand om te gaan die zo ontzettend veel verdriet heeft, maar om dan maar niets van je te laten horen, dat noem ik geen vrienden.
Voor mij geldt het aanbod ook nog steeds trouwens.
Voor mij geldt het aanbod ook nog steeds trouwens.
maandag 18 januari 2010 om 17:28
Yasmijn, ben zelf een rookster en ook al eens geprobeerd te stoppen. Uiteraard is stoppen goed, hartstikke goed zelfs, maar stoppen in deze situatie waar je nu zit?? Volgens mij is dat dubbel zo moeilijk. Ik begrijp het wel natuurlijk, je bent bang dat je zelf op termijn ook een hersenbloeding krijgt en roken is één van de hoofdoorzaken. Wens je in ieder geval heel veel succes.
maandag 18 januari 2010 om 17:52
dinsdag 19 januari 2010 om 07:37
Dr Rossi, hahahahahaha. (ik lach sinds een paar dagen weer hardop).
Stoppen met roken lijkt me ook niet handig voor jullie nu, dat komt wel.
Ben erg moe. Elke nacht rond 3 uur wakker en niet meer slapen. Ik ben gebroken. En word ook zo moe van alles om me heen.
Wat zouden jullie doen met die vrienden waar ik het over had, die van oud en nieuw? Ik ben eigenlijk zo boos en vind dat ze best mogen weten dat ze me hebben gekwetst. Ik weet dat dat energie kost en dat ik dat beter kan gebruiken maar het zit me gewoon hoog. Zo ga je toch niet met mensen om?
Stoppen met roken lijkt me ook niet handig voor jullie nu, dat komt wel.
Ben erg moe. Elke nacht rond 3 uur wakker en niet meer slapen. Ik ben gebroken. En word ook zo moe van alles om me heen.
Wat zouden jullie doen met die vrienden waar ik het over had, die van oud en nieuw? Ik ben eigenlijk zo boos en vind dat ze best mogen weten dat ze me hebben gekwetst. Ik weet dat dat energie kost en dat ik dat beter kan gebruiken maar het zit me gewoon hoog. Zo ga je toch niet met mensen om?
dinsdag 19 januari 2010 om 08:27
