Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
dinsdag 19 januari 2010 om 08:48
Ik vind heel veel steun hier op het forum. Ik heb uitgelegd waarom ik het nu bij het forum wil houden. Misschien wordt het later anders. Het is niet dat ik niet wil. En waarom ik blijf doorzagen? Omdat het over een vriendschap gaat van bijna 12 jaar en ik daar mee zit en verdrietog om ben, is dat zo raar?
dinsdag 19 januari 2010 om 08:58
Nee is niet raar Tjil. Ik kan me voorstellen dat dat pijn doet. Feit is dat wij als mensen altijd een bepaald verwachtingspatroon hebben van andere mensen, en als dit verwachtingspatroon totaal anders is dan de werkelijkheid dan is dat verdomde zuur .
Misschien kun je ze er een keer op aanspreken. Nodig ze uit ( ik zou echter eerst aan jezelf werken, je hebt zo weinig energie, gebruik het beetje dat je hebt voor jezelf) en breng het ter sprake
Vertel ze dat je je erg eenzaam voelt en dat je het idee hebt dat men niet weet wat ze met jouw verdriet aanmoeten. Vertel ze dat je niet zo goed begrijpt waarom je met oud en nieuw niet welkom was. Kan het zijn dat je IRL je gevoelens naar vrienden enzo toe wat wegstopt en dat mensen jou verkeerd inschatten ( dat ze denken ...ow die Tjil, die red zich prima) of ben je juist heel expressief in het uiten van je verdriet?
Ik ben zelf heel gesloten en stoer naar de buitenwereld toe en mijn beste vriendin is dat juist helemaal niet. Die draagt haar hart op haar tong en barst gerust in tranen uit waar ik bij ben. Ik vind het dan heel erg moeilijk om te reageren, weet niet wat ik moet doen. Ik heb mezelf nu aangeleerd om haar dan te troosten maar ik maak ook altijd wel weer een flauw grapje., Niet om haar verdriet te bagatelliseren maar om de situatie even wat lichter te maken, en omdat ik geen idee heb soms wat ik met bepaalde dingen aanmoet. Het voelt ongemakkelijk, snap je?
Ik heb haar dat ook gewoon verteld trouwens, ik accepteer haar met haar gejank, en zij accepteert mij met mijn stalen gezicht en stomme grappen, en soms janken we nu ineens samen, of maken we samen stomme grapjes als we verdrietig zijn.
Misschien kun je ze er een keer op aanspreken. Nodig ze uit ( ik zou echter eerst aan jezelf werken, je hebt zo weinig energie, gebruik het beetje dat je hebt voor jezelf) en breng het ter sprake
Vertel ze dat je je erg eenzaam voelt en dat je het idee hebt dat men niet weet wat ze met jouw verdriet aanmoeten. Vertel ze dat je niet zo goed begrijpt waarom je met oud en nieuw niet welkom was. Kan het zijn dat je IRL je gevoelens naar vrienden enzo toe wat wegstopt en dat mensen jou verkeerd inschatten ( dat ze denken ...ow die Tjil, die red zich prima) of ben je juist heel expressief in het uiten van je verdriet?
Ik ben zelf heel gesloten en stoer naar de buitenwereld toe en mijn beste vriendin is dat juist helemaal niet. Die draagt haar hart op haar tong en barst gerust in tranen uit waar ik bij ben. Ik vind het dan heel erg moeilijk om te reageren, weet niet wat ik moet doen. Ik heb mezelf nu aangeleerd om haar dan te troosten maar ik maak ook altijd wel weer een flauw grapje., Niet om haar verdriet te bagatelliseren maar om de situatie even wat lichter te maken, en omdat ik geen idee heb soms wat ik met bepaalde dingen aanmoet. Het voelt ongemakkelijk, snap je?
Ik heb haar dat ook gewoon verteld trouwens, ik accepteer haar met haar gejank, en zij accepteert mij met mijn stalen gezicht en stomme grappen, en soms janken we nu ineens samen, of maken we samen stomme grapjes als we verdrietig zijn.
dinsdag 19 januari 2010 om 09:06
Laat het maar even rusten totdat je wat meer energie hebt en je wat beter voelt.
Misschien dan wellicht een mail sturen.
Suus, idem, ik kan ook met een stalen gezicht en stoer reageren.
Maar vanbinnen is het een ander verhaal.
Ik ben sinds gisteren aan de diarree en mijn avondeten kwam er van boven ook weer uit.
Misschien dan wellicht een mail sturen.
Suus, idem, ik kan ook met een stalen gezicht en stoer reageren.
Maar vanbinnen is het een ander verhaal.
Ik ben sinds gisteren aan de diarree en mijn avondeten kwam er van boven ook weer uit.
I have to be seen to be believed
dinsdag 19 januari 2010 om 09:20
Ik huil ook niet bij vrienden. Ik voel me altijd bezwaard om over mijn verdriet te praten en ben bang dat mensen me dan zat worden. Dus houd ik me maar groot. Heel eenzaam eigenlijk.
Yas, same here , ook last van overgeven en darmen en ik beef zo, mn benen trillen al dagen en dagen, niet te stoppen. En mn hart gaat zo tekeer.
Yas, same here , ook last van overgeven en darmen en ik beef zo, mn benen trillen al dagen en dagen, niet te stoppen. En mn hart gaat zo tekeer.
dinsdag 19 januari 2010 om 09:43
Nee dat is niet raar maar je blijft maar hangen in wat je NIET hebt en wat allemaal NIET goed is gegaan. En vooral hoe alleen je bent en dat niemand je wil helpen. En dan zijn er een stel lieve vrouwen die heel graag willen helpen maar dan heb je ook weer een reden waarom je dat niet wilt. Als dat in het "normale" leven ook zo gaat dan begrijp ik best dat je niemand hebt. Komt misschien hard over, voel echt wel met je mee hoor. Dus of je wilt hulp en accepteert het van de mensen die het aanbieden en die oprecht met je meeleven of je accepteert dat je alleen bent want dat is dan je keuze.
dinsdag 19 januari 2010 om 09:59
Nee je wilt zulke dingen niet horen, meen mij te herinneren dat anderen ook al eens iets in die richting hebben gezegd maar dat mag blijkbaar niet. Je wilt alleen horen wat je zelf wilt horen. Hoe zielig je bent. Maar goed, sterkte verder. Maar zou je 1 tip willen geven: blijf niet hangen in zelfbeklag.
dinsdag 19 januari 2010 om 10:26
Tjilla, ik heb vanmorgen zitten denken aan je. Ik heb zelf 4 dagen geleden mn moeder 'weggebracht' en ik heb niet dat hele diepe gevoel van rouw wat jij hebt. Ik denk veel meer aan alle mooie en goede momenten, dat overheerst boven het verdriet zeg maar. Iedereen is anders, en ik heb heel veel nuchtere genen van mn moeder meegekregen, maar jij gaat er aan onderdoor als je zo door blijft gaan lieverd. Zou het je lukken om een gevoel van dankbaarheid te gaan voelen, om met een glimlach aan de mooie momenten terug te kunnen denken. Om te accepteren dat ze echt weg is en nooit meer terug gaat komen maar dat je - zo heb ik het ook in mn speech op de crematie van mn moeder geschreven - alleen verder moet, en dat ook kunt. Door de kracht die je van je moeder gekregen hebt en door de gedachte dat zij het vreselijk zou vinden om jou zo ontredderd te zien. Kun je daar je kracht uithalen?
En voor het practische gedeelte... is het mogelijk dat je zelf alleen de spullen van waarde en emotionele waarde uit je moeders huis haalt, en de rest leeg laat halen door een kringloopwinkel of opkoper?
Sterkte wijffie
En voor het practische gedeelte... is het mogelijk dat je zelf alleen de spullen van waarde en emotionele waarde uit je moeders huis haalt, en de rest leeg laat halen door een kringloopwinkel of opkoper?
Sterkte wijffie
dinsdag 19 januari 2010 om 10:28
En ik denk dat hgjb het niet zo verkeerd bedoelt hoor Tjilla. Ik denk meer dat ze probeert voor elkaar te krijgen dat je tegen jezelf kunt gaan zeggen: en nu is het genoeg... ik moet verder, dat kan over 1 jaar zijn, maar je kunt er nu al mee beginnen door je sterk te gaan voelen en daar ook naar te handelen. Heel makkelijk gezegd, en heel moeilijk gedaan, maar op de lange termijn is dat wel een heeeel stuk beter voor je.
dinsdag 19 januari 2010 om 10:29
Ja gaat goed Yasmijn, gaat echt goed. We zijn volop bezig met het opruimen van mn moeders huis, sjeee wat een enorme verzamelwoede had ze. Ik heb spierpijn van hier tot overmorgen. We hebben de zolder leeggesjouwd en moesten dus met alles 2 trappen af.
Maar zoals gezegd, het gaat goed, ik voel me krachtig en ik weet dat mn moeder 'ergens' meekijkt en trots is op hoe we alles op haar eigen nuchtere en daadkrachtige manier aanpakken.
En met jou?
Maar zoals gezegd, het gaat goed, ik voel me krachtig en ik weet dat mn moeder 'ergens' meekijkt en trots is op hoe we alles op haar eigen nuchtere en daadkrachtige manier aanpakken.
En met jou?
dinsdag 19 januari 2010 om 10:31
dinsdag 19 januari 2010 om 10:53
Tjilla, ik hoop van harte dat je je niet weg laat sturen door de onhandige reactie van iemand.
Je zegt steeds dat je hier veel steun vindt. Laat je dat niet ontnemen!
De één reageert nou eenmaal anders dan de ander.
En jij bent jij en je ben totaal op. Je slaapt slecht, je voelt je heel alleen, en bovenal......je hebt heel erg veel verdriet en je bent bang dat dat nooit meer overgaat.
Je weet dat het nooit meer overgaat.
Maar zoals er hier al werd geschreven...Op een dag wordt het verdriet hopelijk een soort zoete pijn. Verdriet met een glimlach.
Het gemis blijft maar je zal ook heel dankbaar zijn dat ze jouw moeder was. Dat je bij haar mocht opgroeien en met haar mocht leven.
Zij heeft je mede gevormd tot wie je nu bent.
Je reageert nu heel impulsief dus ik raad je aan nog niet met je vrienden te gaan praten. Omdat je net zo onredelijk op hen over zou kunnen komen als zij nu zijn.
Want dat zijn ze. Onredelijk. Jij zou je geborgen bij hen moeten voelen. En dat kan niet. Dus is het een rare "vriendschap".
Mocht je hun een mail willen sturen, stuur hem niet meteen maar lees hem eerst een paar keer door.
Laat hem desnoods aan ons lezen. En hou het bij jezelf. Jouw gevoel telt. Niet de verwijten naar hen toe. Dat gaat denk ik nu heel ongenuanceerd klinken (en terecht) maar daar los je niets mee op.
Je vrienden de deur uit doen en het forum afzweren zal inhouden dat je helemaal alleen blijft met je gevoel. En dat lijkt me heel slecht nu. Je hebt steun nodig.
Steun om je ene been voor je andere te zetten.
Lieverd, er zullen atlijd mensen zijn die je niet begrijpen en die anders denken. Geeft niet.
Er zijn ook mensen die wel naar je willen luisteren.
Ook die kunnen kritisch zijn.
Maar als je weet dat het met een goede intentie is. Niemand is hier om je af te fakkelen.
De wereld is niet mooi maar het is zeker niet zo dat iedereen maar slecht is.
Ik hoop dat je je nog laat zien hier.
Yas, ik denk aan je en zie je mooie moeder voor me!
Bianca, je klinkt idd net zo stoer als Yas. Wat een krachtig en mooi mens ben jij ook zeg!
Je zegt steeds dat je hier veel steun vindt. Laat je dat niet ontnemen!
De één reageert nou eenmaal anders dan de ander.
En jij bent jij en je ben totaal op. Je slaapt slecht, je voelt je heel alleen, en bovenal......je hebt heel erg veel verdriet en je bent bang dat dat nooit meer overgaat.
Je weet dat het nooit meer overgaat.
Maar zoals er hier al werd geschreven...Op een dag wordt het verdriet hopelijk een soort zoete pijn. Verdriet met een glimlach.
Het gemis blijft maar je zal ook heel dankbaar zijn dat ze jouw moeder was. Dat je bij haar mocht opgroeien en met haar mocht leven.
Zij heeft je mede gevormd tot wie je nu bent.
Je reageert nu heel impulsief dus ik raad je aan nog niet met je vrienden te gaan praten. Omdat je net zo onredelijk op hen over zou kunnen komen als zij nu zijn.
Want dat zijn ze. Onredelijk. Jij zou je geborgen bij hen moeten voelen. En dat kan niet. Dus is het een rare "vriendschap".
Mocht je hun een mail willen sturen, stuur hem niet meteen maar lees hem eerst een paar keer door.
Laat hem desnoods aan ons lezen. En hou het bij jezelf. Jouw gevoel telt. Niet de verwijten naar hen toe. Dat gaat denk ik nu heel ongenuanceerd klinken (en terecht) maar daar los je niets mee op.
Je vrienden de deur uit doen en het forum afzweren zal inhouden dat je helemaal alleen blijft met je gevoel. En dat lijkt me heel slecht nu. Je hebt steun nodig.
Steun om je ene been voor je andere te zetten.
Lieverd, er zullen atlijd mensen zijn die je niet begrijpen en die anders denken. Geeft niet.
Er zijn ook mensen die wel naar je willen luisteren.
Ook die kunnen kritisch zijn.
Maar als je weet dat het met een goede intentie is. Niemand is hier om je af te fakkelen.
De wereld is niet mooi maar het is zeker niet zo dat iedereen maar slecht is.
Ik hoop dat je je nog laat zien hier.
Yas, ik denk aan je en zie je mooie moeder voor me!
Bianca, je klinkt idd net zo stoer als Yas. Wat een krachtig en mooi mens ben jij ook zeg!
dinsdag 19 januari 2010 om 11:12
Tjilla kom op, ook een kritische noot kan er voor zorgen dat je je beter zou kunnen gaan voelen. Gewoon hier blijven hoor!! Zoals gezegd wordt, niemand hier probeert jou een rotgevoel te bezorgen!! Ga er vanuit dat alles echt heel goed bedoeld is!
Yas.. die kleding heb ik gisteren gelijk gedaan om er van af te zijn. Aan het einde van de (3e) kledingkast vond ik een aktekoffertje en daarin zaten alle spullen van mn stiefvader toen hij overleed, zelfs de linten die aan de bloemen zaten zaten er nog in. Het ergste vond ik een kladblok waarop hij had geschreven toen hij aan de beademing lag na een zware operatie (hij had maagkanker) waarop hij dingen schreef die hij niet kon vragen. Toen was ik even niet zo stoer hoor (maar de kledingkasten waren wel klaar!
)
Yas.. die kleding heb ik gisteren gelijk gedaan om er van af te zijn. Aan het einde van de (3e) kledingkast vond ik een aktekoffertje en daarin zaten alle spullen van mn stiefvader toen hij overleed, zelfs de linten die aan de bloemen zaten zaten er nog in. Het ergste vond ik een kladblok waarop hij had geschreven toen hij aan de beademing lag na een zware operatie (hij had maagkanker) waarop hij dingen schreef die hij niet kon vragen. Toen was ik even niet zo stoer hoor (maar de kledingkasten waren wel klaar!
)
