Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
dinsdag 19 januari 2010 om 11:17
Nou.. mijn moeder had wel 7 adresboekjes dus wij kregen er een beetje de slappe lach van. En ik heb vanaf dat ze in de zomer werd geopereerd al haar kennissen al op de hoogte gehouden (via haar eigen emailaccount) dus ik was het wel al gewend om in haar prive te zitten.
Maar ik vind het heel raar om dingen met haar handschrift te zien. De administratie haal ik vanavond op en neem ik mee naar mn winkel, dan kan ik daar heel de week op mn gemak alles doornemen om dingen op te zeggen enzo. Dat zal wel moeilijk worden omdat er ongetwijfeld ook brieven enzo in zullen zitten. En nieuwsgierig als ik ben ga ik ook alles lezen
Maar ik vind het heel raar om dingen met haar handschrift te zien. De administratie haal ik vanavond op en neem ik mee naar mn winkel, dan kan ik daar heel de week op mn gemak alles doornemen om dingen op te zeggen enzo. Dat zal wel moeilijk worden omdat er ongetwijfeld ook brieven enzo in zullen zitten. En nieuwsgierig als ik ben ga ik ook alles lezen
dinsdag 19 januari 2010 om 11:23
O ja, dan is het wel anders, als je mensen op de hoogte moet houden, dan ben je het al gewend natuurlijk.
Wij kunnen nog geen dingen opzeggen. We wilden bv vodafone en het lenzencontract opzeggen. Kan niet. Want we moeten de overlijdensacte laten zien en die is er nog niet, zal ergens tussen Kenia en NL zwerven.
Wij kunnen nog geen dingen opzeggen. We wilden bv vodafone en het lenzencontract opzeggen. Kan niet. Want we moeten de overlijdensacte laten zien en die is er nog niet, zal ergens tussen Kenia en NL zwerven.
I have to be seen to be believed
dinsdag 19 januari 2010 om 11:26
dinsdag 19 januari 2010 om 12:11
:
Hoe was jouw moeder Yas? Als je niet wil vertellen moet je het niet doen he, maar ik ben er benieuwd naar
Net als ik, ben ik bang
Mensen zeggen dat ik sprekend op haar lijk, qua uiterlijk en karakter, houding, lopen, enz.
Stuur me even je mailadres, dan stuur ik je een foto.
yasmijndewinter@hotmail.com
En jouw moeder?
I have to be seen to be believed
dinsdag 19 januari 2010 om 12:19
:
En ik denk dat hgjb het niet zo verkeerd bedoelt hoor Tjilla. Ik denk meer dat ze probeert voor elkaar te krijgen dat je tegen jezelf kunt gaan zeggen: en nu is het genoeg... ik moet verder, dat kan over 1 jaar zijn, maar je kunt er nu al mee beginnen door je sterk te gaan voelen en daar ook naar te handelen. Heel makkelijk gezegd, en heel moeilijk gedaan, maar op de lange termijn is dat wel een heeeel stuk beter voor je.
Precies.
Maar daar kan Tjilla blijkbaar niet tegen, probeer een beetje haar ogen te openen.
dinsdag 19 januari 2010 om 12:27
hgjb, ik denk dat je het goed bedoelt maar deze reactie leid tot niets....
Tjilla is stuk van verdriet en eenzaamheid.
Een schop onder haar kont kan ze nu niet gebruiken.
Coun't your blessings is het mooiste gegeven dat er is volgens mij en dat moeten we allemaal koesteren.
Alleen, Tjilla heeft niet zo veel om dankbaar voor te zijn op dit moment. Dat zal heus wel weer komen maar nu is haar wereld donker, bar en boos.
Haar fundament is weg. En als een fundament verdwijnt stort een gebouw in.
En dat gebeurt nu met haar.
Het heeft geen zin om haar te wijzen op waar ze dankbaar voor zou moeten zijn. Dat ziet ze nu niet en dat kan ook helemaal niet.
Hier heeft zij een plek waar ze tot in den treuren in herhaling mag vallen en al haar ongenoegens mag uiten.
Anderen hebben hun naasten om dat bij te doen. En zij niet.
Als je dat niet kan steunen, is dat jouw goed recht maar ik vind het echt hard (en dat zeg ik, uberbitch van dit forum geloof ik) om haar nu zo onderuit te halen.
Zij moet zich hier veilig voelen.
De mensen die hier hetzelfde hebben meegemaakt kunnen haar tips geven en die heeft ze nodig.
Ik heb geen idee hoe het voelt gelukkig maar kan me alleen maar indenken hoe eenzaam ze is.
Probeer dat een beetje te begrijpen alstjeblieft.....
(Sorry Tjilla, ik wil niet voor jou spreken maar hoop dat dit een beetje in de buurt komt)
Tjilla is stuk van verdriet en eenzaamheid.
Een schop onder haar kont kan ze nu niet gebruiken.
Coun't your blessings is het mooiste gegeven dat er is volgens mij en dat moeten we allemaal koesteren.
Alleen, Tjilla heeft niet zo veel om dankbaar voor te zijn op dit moment. Dat zal heus wel weer komen maar nu is haar wereld donker, bar en boos.
Haar fundament is weg. En als een fundament verdwijnt stort een gebouw in.
En dat gebeurt nu met haar.
Het heeft geen zin om haar te wijzen op waar ze dankbaar voor zou moeten zijn. Dat ziet ze nu niet en dat kan ook helemaal niet.
Hier heeft zij een plek waar ze tot in den treuren in herhaling mag vallen en al haar ongenoegens mag uiten.
Anderen hebben hun naasten om dat bij te doen. En zij niet.
Als je dat niet kan steunen, is dat jouw goed recht maar ik vind het echt hard (en dat zeg ik, uberbitch van dit forum geloof ik) om haar nu zo onderuit te halen.
Zij moet zich hier veilig voelen.
De mensen die hier hetzelfde hebben meegemaakt kunnen haar tips geven en die heeft ze nodig.
Ik heb geen idee hoe het voelt gelukkig maar kan me alleen maar indenken hoe eenzaam ze is.
Probeer dat een beetje te begrijpen alstjeblieft.....
(Sorry Tjilla, ik wil niet voor jou spreken maar hoop dat dit een beetje in de buurt komt)
dinsdag 19 januari 2010 om 12:29
Yas, ik heb je gemaild.
Mijn moeder was heeel krachtig en zelfstandig.
Ze is alleen komen te staan met 3 kinderen toen ik 2 jaar oud was, werkte fulltime als secretaresse en daarnaast maakte ze zelf kleding voor ons, bakte appeltaart, was altijd in huis bezig met behangen en klussen. Heel erg druk dus altijd. Daardoor ook weinig tijd voor ons, om spelletjes te doen ofzo.
Toen ik 7 was leerde ze mn stiefvader kennen en toen werd het voor haar allemaal een stuk makkelijker, hoefde ze het niet meer alleen te doen.
Toen ik 15 was stopte ze met werken (mn stiefvader ging toen met de VUT) en zijn ze gaan reizen, waren echt 8 of 9 maanden per jaar op pad met de caravan.
Het krachtige en drukke heeft ze altijd gehouden, echt altijd bezig was ze. Ze werd wel naarmate ze wat ouder werd wat meer 'moeder' in de zin van praten en leuke dingen doen. Ze was een superoma voor mijn zoon, gingen samen fietsen opknappen, klussen, in de tuin aan de slag enz enz enz. Ook toen ik op mezelf ging wonen stond ze gelijk klaar om te helpen met klussen en behangen. Een extreem zorgzaam mens was ze.
Eigenlijk dus een enorme bezige bij. Toen mn stiefvader overleed in 1998 ging ze in haar uppie op reis. Haar caravan liet ze in Spanje staan en elk jaar in september reed ze naar Spanje om daar de winter te blijven. In april in 2009 is ze uit Spanje teruggekomen (zoals elk jaar) alleen heeft ze het niet gered om er weer heen te gaan. Haar caravan (met al haar spullen erin) staat er nog, daar gaan wij dus vandezomer naar toe om hem leeg te ruimen en gelijk maar vakantie te vieren daar.
Mijn moeder was heeel krachtig en zelfstandig.
Ze is alleen komen te staan met 3 kinderen toen ik 2 jaar oud was, werkte fulltime als secretaresse en daarnaast maakte ze zelf kleding voor ons, bakte appeltaart, was altijd in huis bezig met behangen en klussen. Heel erg druk dus altijd. Daardoor ook weinig tijd voor ons, om spelletjes te doen ofzo.
Toen ik 7 was leerde ze mn stiefvader kennen en toen werd het voor haar allemaal een stuk makkelijker, hoefde ze het niet meer alleen te doen.
Toen ik 15 was stopte ze met werken (mn stiefvader ging toen met de VUT) en zijn ze gaan reizen, waren echt 8 of 9 maanden per jaar op pad met de caravan.
Het krachtige en drukke heeft ze altijd gehouden, echt altijd bezig was ze. Ze werd wel naarmate ze wat ouder werd wat meer 'moeder' in de zin van praten en leuke dingen doen. Ze was een superoma voor mijn zoon, gingen samen fietsen opknappen, klussen, in de tuin aan de slag enz enz enz. Ook toen ik op mezelf ging wonen stond ze gelijk klaar om te helpen met klussen en behangen. Een extreem zorgzaam mens was ze.
Eigenlijk dus een enorme bezige bij. Toen mn stiefvader overleed in 1998 ging ze in haar uppie op reis. Haar caravan liet ze in Spanje staan en elk jaar in september reed ze naar Spanje om daar de winter te blijven. In april in 2009 is ze uit Spanje teruggekomen (zoals elk jaar) alleen heeft ze het niet gered om er weer heen te gaan. Haar caravan (met al haar spullen erin) staat er nog, daar gaan wij dus vandezomer naar toe om hem leeg te ruimen en gelijk maar vakantie te vieren daar.
dinsdag 19 januari 2010 om 13:00
Het is een openbaar forum dus iedereen mag een reactie geven. Trouwens ze schrijft zelf dat vrienden ook afhaken. En dat iemand die ze tegenkwam ook zoiets tegen haar zei. Wij kunnen wel schrijven: Oh wat een rotvrienden, maar weten wij veel...ze zullen daar ook hun redenen voor hebben. Het is nooit goed bij Tjilla, alles en iedereen is tegen haar zo lijkt het voor haar. Geen hulp, niet goed, wel hulp, ook niet goed.
En ze mag van mij in herhaling vallen maar er mag ook best eens een tegengeluid gegeven worden daar is een forum voor. Kijk misschien leidt mijn reactie tot niets maar 48 pagina's mee huilen ook niet. En de andere dames hebben het ook over hun moeders, heel mooi, maar als ik de stukjes van Tjilla lees is het net een meisje van 12 i.p.v. een volwassen vrouw. Ik verbaas me hier heel erg over.
En ze mag van mij in herhaling vallen maar er mag ook best eens een tegengeluid gegeven worden daar is een forum voor. Kijk misschien leidt mijn reactie tot niets maar 48 pagina's mee huilen ook niet. En de andere dames hebben het ook over hun moeders, heel mooi, maar als ik de stukjes van Tjilla lees is het net een meisje van 12 i.p.v. een volwassen vrouw. Ik verbaas me hier heel erg over.
dinsdag 19 januari 2010 om 13:09
Echt mooi Yas... en dat donkere meisje, wie is dat dan?
Ik word nu wel heel nieuwsgierig naar wat jouw moeder in Kenia deed
hgjb.. je hebt gelijk, verstandelijk gezien. Helaas werkt het gevoelsmatig niet altijd zo. De emoties die vrij kunnen komen als je je moeder verliest die kun je je niet indenken als je het zelf niet mee hebt gemaakt (en ik hoop voor jou dat dat nog heel lang zo blijft).
Zelfs mijn zus, en die is 45, vergeleek het met de paniek die je voelt als je als klein meisje in een druk winkelcentrum loopt en je bent ineens je moeder kwijt.
Je moet er echt niet te makkelijk over denken vind ik. Tuurlijk is een schop onder de kont soms wel goed, maar bij Tjilla zit het zo ontzettend diep dat een schop onder haar kont echt niet er voor gaat zorgen dat ze zich morgen weer kiplekker voelt.
Ik word nu wel heel nieuwsgierig naar wat jouw moeder in Kenia deed
hgjb.. je hebt gelijk, verstandelijk gezien. Helaas werkt het gevoelsmatig niet altijd zo. De emoties die vrij kunnen komen als je je moeder verliest die kun je je niet indenken als je het zelf niet mee hebt gemaakt (en ik hoop voor jou dat dat nog heel lang zo blijft).
Zelfs mijn zus, en die is 45, vergeleek het met de paniek die je voelt als je als klein meisje in een druk winkelcentrum loopt en je bent ineens je moeder kwijt.
Je moet er echt niet te makkelijk over denken vind ik. Tuurlijk is een schop onder de kont soms wel goed, maar bij Tjilla zit het zo ontzettend diep dat een schop onder haar kont echt niet er voor gaat zorgen dat ze zich morgen weer kiplekker voelt.
dinsdag 19 januari 2010 om 13:11
Iedereen mag op zijn/haar eigen manier verdriet hebben, Hgjb.
Daar bestaan geen regels voor.
Men dient respect te hebben voor de manier hoe iemand met verdriet omgaat.
En jij kunt je verbazen wat je wilt, jij zit anders in elkaar. Vergelijk jezelf niet met anderen en vooral: ga anderen niet vergelijken met anderen.
Ik vind het jammer dat jij hier Tjilla's veilige plek omver haalt. Hier vindt ze steun en (h)erkenning en dat willen we zo houden!
Daar bestaan geen regels voor.
Men dient respect te hebben voor de manier hoe iemand met verdriet omgaat.
En jij kunt je verbazen wat je wilt, jij zit anders in elkaar. Vergelijk jezelf niet met anderen en vooral: ga anderen niet vergelijken met anderen.
Ik vind het jammer dat jij hier Tjilla's veilige plek omver haalt. Hier vindt ze steun en (h)erkenning en dat willen we zo houden!
I have to be seen to be believed
