Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
woensdag 20 januari 2010 om 16:37
Sjee wat jong allemaal.
Ik ben potdorie ook 46.
Darsjan, wat had je moeder?
Mirlo en ik hebben allebei een nieuwe laptop, vandaag allebei lichtelijk kapot gegaan, tegelijk. Ik zat te denken, onze moeders zijn ergens samen en die zitten erachter, zovan: die dochters van ons moeten eens minder internetten!
Ik zit nu nog op mijn oude want de nieuwe moet nog geinstalleerd.
Ben er weer vandoor want anders wordt ie te heet en ontploft ie en ben ik al mijn data kwijt!
Tot later maisjes.
Ik ben potdorie ook 46.
Darsjan, wat had je moeder?
Mirlo en ik hebben allebei een nieuwe laptop, vandaag allebei lichtelijk kapot gegaan, tegelijk. Ik zat te denken, onze moeders zijn ergens samen en die zitten erachter, zovan: die dochters van ons moeten eens minder internetten!
Ik zit nu nog op mijn oude want de nieuwe moet nog geinstalleerd.
Ben er weer vandoor want anders wordt ie te heet en ontploft ie en ben ik al mijn data kwijt!
Tot later maisjes.
I have to be seen to be believed
woensdag 20 januari 2010 om 16:47
woensdag 20 januari 2010 om 16:55
Tjilla, hoe is het vandaag met jou gegaan bij de psych?
Ik hoop dat je daar het juiste luisterende oor vindt, naast alle oren hier. En dat je op de goede weg gezet kan worden.
Mijn ervaring is dat je eerst behoorlijk door de shit moet, voor je zelf vooruitgang merkt. Dus het kan in het begin best wel tegenvallen.
Ik vind het knap dat je deze stap gezet hebt. Er zijn veel mensen die de deur bij de psych niet door durven.
die heb je verdiend!
Ik hoop dat je daar het juiste luisterende oor vindt, naast alle oren hier. En dat je op de goede weg gezet kan worden.
Mijn ervaring is dat je eerst behoorlijk door de shit moet, voor je zelf vooruitgang merkt. Dus het kan in het begin best wel tegenvallen.
Ik vind het knap dat je deze stap gezet hebt. Er zijn veel mensen die de deur bij de psych niet door durven.
die heb je verdiend!
woensdag 20 januari 2010 om 17:23
woensdag 20 januari 2010 om 20:29
woensdag 20 januari 2010 om 20:56
Na lang twijfelen toch besloten mijn verhaal hier te doen. Jullie reacties zijn zo lief en zo herkenbaar. Mijn moeder is 3,5 maand geleden overleden. Ze was 61 jaar oud.
Mijn moeder was al jaren ziek. Ze had een vrij ernstige vorm van aderverkalking. Na een aantal jaren zijn daardoor haar nieren afgestorven en werden ook haar hart en eigenlijk al haar organen steeds slechter. Drie keer in de week overnachtte ze in het ziekenhuis voor de dialyse. Ze ging steeds verder achteruit, maar mijn moeder was een taaie. Onkruid vergaat niet, zeiden we gekscherend tegen elkaar. Hoe vaak ze artsen wel niet versteld heeft doen staan, zijn ontelbaar. Keer op keer wist ze er weer bovenop te komen.
De laatste maanden leek ze wat kleur te verliezen. Het leek haar allemaal zwaarder te vallen en ook had ze dagelijks pijn. De laatste week voor haar ziekenhuisopname is ze hier nog geweest….alsof ze het aanvoelde, want eigenlijk was ze helemaal niet lekker.
Donderdag werd ik gebeld. Mijn moeder was opgenomen in het ziekenhuis. Na veel onderzoeken bleek dat ze een bloedvergiftiging had opgelopen. In eerste instantie leek het beter te gaan. In de loop van de week hadden we een aantal keer contact. Niet dat ze kon praten, maar communiceren konden we zeker. Woensdag was ik met mijn jongste dochter van 1 bij haar en die zei voor het eerst ‘oma’ tegen oma. Iets wat we de laatste weken geoefend hadden. Oma deed haar ogen open. Mijn dochter aaide haar.
De volgende dag ben ik met mijn klas op schoolreis gegaan. Er was geen reden om aan te nemen dat het opeens slechter zou gaan met haar. Op de terugweg in de bus werd ik gebeld. De bacterie was op een hartklep geslagen en had de hartklep vernietigd. Mijn moeder was niet operabel en we moesten naar het ziekenhuis komen om de behandeling te stoppen. De vraag was niet of, maar wanneer de behandeling gestopt moest worden.
Na een gesprek met de arts hebben we afscheid genomen en inderdaad de behandeling stopgezet. Mijn moeder was zo diep in slaap. Je kunt er dagen naar kijken, maar het einde was onvermijdelijk.
Uiteindelijk is ze een uur na het stopzetten van de behandeling overleden. Mijn lieve moeder. Mijn steun en toeverlaat. Ik voel me zo schuldig. Waarom heb ik niet de tijd genomen het een nacht aan te kijken? Ik heb ‘gewoon’ aangenomen dat het idd slechter ging met haar. Ze hebben die week een aantal keren hartfilmpjes gemaakt, hoe komt het dat ‘opeens’ die hartklep aangetast was… hebben ze dat niet eerder gezien?
Met mijn vader heb ik nauwelijks contact. Mijn ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden. Dit heeft bij mijn moeder ook zeker de nodige sporen nagelaten. Na 32 jaar huwelijk werd ze als oud vuil aan de kant gezet.
Ik ben inmiddels 30 weken zwanger en helaas zal mijn moeder deze bevalling niet meemaken. Ze heeft gelukkig geweten dat ik zwanger was. Ik zie enorm op tegen de maanden die gaan komen; de leegte die er komen gaat, want mijn moeder was bij de bevallingen en in de kraamtijd bij mijn 3 dochters.
Nou goed.. lang verhaal. Ik hoop hier mee te kunnen schrijven en moeilijke momenten samen te kunnen doorstaan...
Mijn moeder was al jaren ziek. Ze had een vrij ernstige vorm van aderverkalking. Na een aantal jaren zijn daardoor haar nieren afgestorven en werden ook haar hart en eigenlijk al haar organen steeds slechter. Drie keer in de week overnachtte ze in het ziekenhuis voor de dialyse. Ze ging steeds verder achteruit, maar mijn moeder was een taaie. Onkruid vergaat niet, zeiden we gekscherend tegen elkaar. Hoe vaak ze artsen wel niet versteld heeft doen staan, zijn ontelbaar. Keer op keer wist ze er weer bovenop te komen.
De laatste maanden leek ze wat kleur te verliezen. Het leek haar allemaal zwaarder te vallen en ook had ze dagelijks pijn. De laatste week voor haar ziekenhuisopname is ze hier nog geweest….alsof ze het aanvoelde, want eigenlijk was ze helemaal niet lekker.
Donderdag werd ik gebeld. Mijn moeder was opgenomen in het ziekenhuis. Na veel onderzoeken bleek dat ze een bloedvergiftiging had opgelopen. In eerste instantie leek het beter te gaan. In de loop van de week hadden we een aantal keer contact. Niet dat ze kon praten, maar communiceren konden we zeker. Woensdag was ik met mijn jongste dochter van 1 bij haar en die zei voor het eerst ‘oma’ tegen oma. Iets wat we de laatste weken geoefend hadden. Oma deed haar ogen open. Mijn dochter aaide haar.
De volgende dag ben ik met mijn klas op schoolreis gegaan. Er was geen reden om aan te nemen dat het opeens slechter zou gaan met haar. Op de terugweg in de bus werd ik gebeld. De bacterie was op een hartklep geslagen en had de hartklep vernietigd. Mijn moeder was niet operabel en we moesten naar het ziekenhuis komen om de behandeling te stoppen. De vraag was niet of, maar wanneer de behandeling gestopt moest worden.
Na een gesprek met de arts hebben we afscheid genomen en inderdaad de behandeling stopgezet. Mijn moeder was zo diep in slaap. Je kunt er dagen naar kijken, maar het einde was onvermijdelijk.
Uiteindelijk is ze een uur na het stopzetten van de behandeling overleden. Mijn lieve moeder. Mijn steun en toeverlaat. Ik voel me zo schuldig. Waarom heb ik niet de tijd genomen het een nacht aan te kijken? Ik heb ‘gewoon’ aangenomen dat het idd slechter ging met haar. Ze hebben die week een aantal keren hartfilmpjes gemaakt, hoe komt het dat ‘opeens’ die hartklep aangetast was… hebben ze dat niet eerder gezien?
Met mijn vader heb ik nauwelijks contact. Mijn ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden. Dit heeft bij mijn moeder ook zeker de nodige sporen nagelaten. Na 32 jaar huwelijk werd ze als oud vuil aan de kant gezet.
Ik ben inmiddels 30 weken zwanger en helaas zal mijn moeder deze bevalling niet meemaken. Ze heeft gelukkig geweten dat ik zwanger was. Ik zie enorm op tegen de maanden die gaan komen; de leegte die er komen gaat, want mijn moeder was bij de bevallingen en in de kraamtijd bij mijn 3 dochters.
Nou goed.. lang verhaal. Ik hoop hier mee te kunnen schrijven en moeilijke momenten samen te kunnen doorstaan...
woensdag 20 januari 2010 om 21:19
Druifje, nog gecondoleerd met het overlijden van je moeder. Het is ook nog maar zo kort geleden en ze was nog zo jong. Ik lees bij jou, als bij zovelen hier, dat je je schuldig voelt. Zelf had/heb ik dat ook in bepaalde mate gehad. Je vraagt je af of je het niet nog wat langer aan had kunnen kijken en de artsen had kunnen overreden de behandeling nog even voort te zetten. Hebben de artsen je die keuze gelaten of kreeg je het als voldongen feit te horen?? Wel fijn dat je dochter iig nog een keer oma heeft kunnen zeggen tegen haar, dat is heel mooi. Ontzettend verdrietig voor je dat ze er nu tijdens deze zwangerschap niet meer is.
woensdag 20 januari 2010 om 21:46
Druifje, welkom 
Het verbaast me echt iedere keer weer hoeveel mensen er zulke nare dingen meemaken. Ik heb altijd het naïeve idee gehad dat ouders oud werden en dan in hun slaap zouden overlijden ( nou ja, dat heb ik altijd gehoopt) maar jeetje wat een ellende.
Wat moet het moeilijk voor je zijn nu weer een kindje te krijgen, zo fijn aan de ene kant maar ook heel verdrietig aan de andere kant omdat je dit nu niet kunt delen met je mama.
Tjil hoe is het met je meid, hoe is het gegaan bij Dr Rossi? Kon je er een beetje je verhaal kwijt ( binnen de tijd die je gegeven word dan he) Ik mag maandag weer en ik denk dat dat de laatste keer gaat worden want ik kan er zo weinig mee op dit moment.
Had het vanmiddag ook even heel slecht ( slecht geslapen vanacht, nachtmerrie en heel laat pas in slaap gevallen) en ben uit pure verveling maar aan het koken gegaan. Heb dus een dubbele portie spaggetisaus met ballen gemaakt ( normaal voor vijf personen, nu voor tien personen zodat mijn ma ook vijf zakjes krijgt, ze vind het zo lekker). Daarna nog maar een pan verse erwtensoep ( ook weer dubbele portie, heeft ze ook nog lekker een soepje in de vriezer liggen) en toen kreeg ik het echt op mijn heupen en ben ik maar een taart en muffins gaan maken...hoe bedoel je gestoord gedrag;)
Het verbaast me echt iedere keer weer hoeveel mensen er zulke nare dingen meemaken. Ik heb altijd het naïeve idee gehad dat ouders oud werden en dan in hun slaap zouden overlijden ( nou ja, dat heb ik altijd gehoopt) maar jeetje wat een ellende.
Wat moet het moeilijk voor je zijn nu weer een kindje te krijgen, zo fijn aan de ene kant maar ook heel verdrietig aan de andere kant omdat je dit nu niet kunt delen met je mama.
Tjil hoe is het met je meid, hoe is het gegaan bij Dr Rossi? Kon je er een beetje je verhaal kwijt ( binnen de tijd die je gegeven word dan he) Ik mag maandag weer en ik denk dat dat de laatste keer gaat worden want ik kan er zo weinig mee op dit moment.
Had het vanmiddag ook even heel slecht ( slecht geslapen vanacht, nachtmerrie en heel laat pas in slaap gevallen) en ben uit pure verveling maar aan het koken gegaan. Heb dus een dubbele portie spaggetisaus met ballen gemaakt ( normaal voor vijf personen, nu voor tien personen zodat mijn ma ook vijf zakjes krijgt, ze vind het zo lekker). Daarna nog maar een pan verse erwtensoep ( ook weer dubbele portie, heeft ze ook nog lekker een soepje in de vriezer liggen) en toen kreeg ik het echt op mijn heupen en ben ik maar een taart en muffins gaan maken...hoe bedoel je gestoord gedrag;)
woensdag 20 januari 2010 om 22:00
woensdag 20 januari 2010 om 22:56
donderdag 21 januari 2010 om 10:01
donderdag 21 januari 2010 om 19:23
Hoi meiden,
Heel kort want ben bij buuf van mams dus heb niet veel tijd. Zijn puin aan het ruimen in mamas huis, met een dag of wat zijn we wel klaar denk ik.
Psych was wel oke. Probeer er later nog even wat meer over te vertellen.
Druifje, gecondoleerd. Jouw verhaal lijkt op het verhaal van mijn moeder, Mijn moeder kreeg ook een bloedvergiftiging en ook mij werd gezegd door de artsen dat de behandeling gestopt zou worden. Een half uur erna was ze overleden. Bij mijn moeder dachten ze trouwens ook dat de hartklep was aangetast, endocarditis. Ze zagen op de echo iets zwieberen aan de hartklep en wisten niet of het een ontsteking was of een hechtdraadje van de operatie. Ze zijn er ook niet meer achter gekomen. Bizar hoe onze verhalen op elkaar lijken. Veel sterkte. Hoe gaat het met je=
Moet gaan meiden. Tot later!
Heel kort want ben bij buuf van mams dus heb niet veel tijd. Zijn puin aan het ruimen in mamas huis, met een dag of wat zijn we wel klaar denk ik.
Psych was wel oke. Probeer er later nog even wat meer over te vertellen.
Druifje, gecondoleerd. Jouw verhaal lijkt op het verhaal van mijn moeder, Mijn moeder kreeg ook een bloedvergiftiging en ook mij werd gezegd door de artsen dat de behandeling gestopt zou worden. Een half uur erna was ze overleden. Bij mijn moeder dachten ze trouwens ook dat de hartklep was aangetast, endocarditis. Ze zagen op de echo iets zwieberen aan de hartklep en wisten niet of het een ontsteking was of een hechtdraadje van de operatie. Ze zijn er ook niet meer achter gekomen. Bizar hoe onze verhalen op elkaar lijken. Veel sterkte. Hoe gaat het met je=
Moet gaan meiden. Tot later!
donderdag 21 januari 2010 om 20:27
Hoi Gem,
Je hebt als naaste geen inspraak in het stoppen van een behandeling over iemand die op de IC ligt. Nog niet zo lang geleden is hier een wet over gemaakt. Een arts neemt die beslissing en als familie heb je het er mee te doen, even cru gezegd . Ik gaf op de IC aan dat ik geen beslissingen over het leven van mijn moeder wilde nemen en toen zeiden ze dat dat ook niet mocht, dat zij dat zouden doen. het is ondoenlijk om dit aan familie over te laten.
Druif, ik herken he schuldgevoel heel erg. Hoe was voor jou het afscheid nemen terwijl je moeder zo diep inslaap was ? Heb je tegen haar gepraat?
Suus, mn Dr Rossie is een vrouw :-) . Lekker die spaghetti :-)
Yas, is je pc geinstalleerd?
Duet, ikbenik, , Neele, Mirlo en de rest , dikke knuffel!!! Tot gauw!
