Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
donderdag 21 januari 2010 om 21:27
Tjilla, wat bijzonder dat onze verhalen zo op elkaar lijken....
Inderdaad, ook wij hadden weinig tot geen inspraak. De beslissing lag er. Wij konden nog net zeggen of het over een uur of half uur was. Op dat moment vertrouwde ik volledig op de integriteit van het personeel. Pas achteraf heb ik mezelf het verwijt gemaakt.
Ik krijg weer rillingen als ik terug denk aan dat uur. Ik praatte, ik keek naar haar ademhaling (net als Bianca), ik knuffelde, ik huilde, ik keek weer naar haar ademhaling, ik lachtte, ik aaide, ik keek weer, we maakten grapjes.. Ik hoopte dat ze me nog zou horen, ik hoopte op een wonder, ik hoopte op een pijnloos leven.... Er ging van alles door me heen. Haar ademhaling ging steeds onregelmatiger. Soms leek het einde er, maar haalde ze opeens weer adem.
En toen was daar echt haar laatste adem en de verpleging kwam vertellen dat de bloeddruk weg was. En opeens lag daar een hoopje mens. Ze leek nog kleiner dan de dagen ervoor. Mijn lieve mama...
Inderdaad, ook wij hadden weinig tot geen inspraak. De beslissing lag er. Wij konden nog net zeggen of het over een uur of half uur was. Op dat moment vertrouwde ik volledig op de integriteit van het personeel. Pas achteraf heb ik mezelf het verwijt gemaakt.
Ik krijg weer rillingen als ik terug denk aan dat uur. Ik praatte, ik keek naar haar ademhaling (net als Bianca), ik knuffelde, ik huilde, ik keek weer naar haar ademhaling, ik lachtte, ik aaide, ik keek weer, we maakten grapjes.. Ik hoopte dat ze me nog zou horen, ik hoopte op een wonder, ik hoopte op een pijnloos leven.... Er ging van alles door me heen. Haar ademhaling ging steeds onregelmatiger. Soms leek het einde er, maar haalde ze opeens weer adem.
En toen was daar echt haar laatste adem en de verpleging kwam vertellen dat de bloeddruk weg was. En opeens lag daar een hoopje mens. Ze leek nog kleiner dan de dagen ervoor. Mijn lieve mama...
vrijdag 22 januari 2010 om 00:00
vrijdag 22 januari 2010 om 00:49
Het lijkt me vreselijk om het zelf te moeten beslissen. Aan de ene kant kan je het rekken in de hoop op een wonder, maar aan de andere kant, kan je later rondlopen met de vraag of je het wel goed heb gedaan.
Als de artsen beslissen heb je het schuldgevoel (misschien) niet, maar loop je achteraf met de vraag of het misschien toch nog had goedgekomen als ze langer hadden gewacht. Verwarrend.
Als de artsen beslissen heb je het schuldgevoel (misschien) niet, maar loop je achteraf met de vraag of het misschien toch nog had goedgekomen als ze langer hadden gewacht. Verwarrend.
vrijdag 22 januari 2010 om 14:08
Tsja herkenbaarheid: besluiten en schuldgevoel
Toch maar even mijn verhaal (als jullie tijd hebben)
In 2002 werden we midden in de nacht gebeld dat mijn vader met spoed naar het ziekenhuis gebracht was. Wij in de nacht 60 km rijden en dan een vader in coma aantreffen. Ik wist gelijk dat het beëindigd moest worden. Mijn vader (66 jr) was een sterke trotse man en wilde never nooit in een verpleegtehuis eindigen. Heb daarvoor moeten strijden. Na bijna een week ging de apparauur er eindelijk af en begon het lange wachten samen met mijn moeder en broer. Heb er raar genoeg mooie herinneringen aan zo samen. Pa hield het lang vol en ging ongeveer na 8 uur dood. Het meest pijnlijke was dat mijn moeder nog eerst even bij hem wou liggen alleen. Dan breekt je hart. Maar heb me nooit schuldig gevoeld over het besluit. Dit was wat mijn vader wilde.
Heb me zelf op de been gehouden door alles voor mijn moeder te regelen qua bank, verzekeringen etc etc. Het leven ging door vooral omdat we mama moesten steunen. Ook stortte ik me weer op mijn drukke baan. Verder op in het jaar werd ik tot iedereens verrassing zwanger (op mijn 41-ste). Mijn moeder bloeide op en kocht mijn hele zwangerschapsuitzet. Mijn zoontje werd mijn moiders oogappel. We zagen elkaar geen eens zoveel maar belden des te meer. Na een tijdje kreeg mijn moeder spierreuma. Het laatste jaar zijn een goede vriendin en haar beste kameraad overleden. Ik maakte me steeds meer zorgen, hoe moest het verder met haar. Ben bang dat ik het daar te veel over had. Toen ging de man van haar lievelings zusje dood. Dramatisch. Enig lichtpuntje was dat we hoopten dat de dames samen verder zouden leven. Het mocht niet zo zijn. Op de avondwake (op het platteland) voor mijn oom stortte mijn moeder plotseling neer. Weer werd ik gebeld en weer naar het ziekenhuis. We kwamen weer in dezelfde slechte film. Mijn broer en ik sliepen in het ziekenhuis. Deze artsen waren voortvarender, en de prognose was slecht. De volgende dag lieten we haar gaan. Zij was heel snel weg, omdat ze niet meer zelf kon ademen. Ook nu voelde ik me niet schuldig. Maar heb ook de mazzel dat mijn broer zelf specialist is, dat geeft wel steun. Hij zag ook als het bijna vorbij was, doordat hij alle metertjes kon lezen. Dus als hij gaat huilen dan weet je dat de laatste adem er aan komt.
Ook nu heb ik het weer overleefd. De eerste dagen door mijn zoontje. Mijn moeder zou nog trotser op hem geweest zijn dan ze al was. Hij wilde zijn dode oma zien en een tekening geven. Daardoor durfde ik rustig naast haar kist te zitten en te kijken. Bij de crematie hield ik weer een verhaal, maar dit keer stondje mijn zoontje naast me met zijn handje in mijn hand. Toen ik na mijn verhaal moest huilen ging hij een zakdoekje halen en mijn tranen drogen. Zo lief.
Het overlijden van je laatste ouder en in mijn geval mijn moeder was wel heel heftig. Een groot huis helemaal leeghalen. Wat bewaar je en wat gooi je weg. De huisdieren onderdak brengen. De hele papierwinkel. De afwikkeling van de boedel t/m de belastingen. En het besef dat je nu wees bent.
Nog steeds als ik verdrietig ben, begrijpt mijn zoontje (nu 6 1/2) dat goed. Hij knuffelt me of probeert me aan het lachen te maken. Of hij is pragmatisch: mama haal die foto toch weg, dan hoef je minder te huilen.
Nu 2 jaar later is het verdriet minder maar de leegte even groot. Straks zwemt mijn zoontje voor zijn C diploma. Het doet zo'n pijn dat ze dat niet mag meemaken. We zijn al 2 jaar met kerst op vakantie gegaan. Absoluut vluchtgedrag.
Wel beroerd is dat niemand verder stil staat bij je verdriet en de leegte. Zelfs mijn vriend niet. Als je het niet meegemaakt hebt weet je denk ik niet wat iemand voelt.
Qua schuld zit ik een beetje met punt dat ik te veel gezeurd heb over andere huisvesting en haar toekomst. Maar ik maakte me ook zo'n zorgen over haar. En ik voel me ook schuldig dat ik opgelucht ben dat deze zorgen voorbij zijn. Maar het weegt niet op tegen de leegte.
Zo genoeg. Sorry voor het lange verhaal. Maar schrijven is voor mij wel een stukje verwerking.
Marion
Toch maar even mijn verhaal (als jullie tijd hebben)
In 2002 werden we midden in de nacht gebeld dat mijn vader met spoed naar het ziekenhuis gebracht was. Wij in de nacht 60 km rijden en dan een vader in coma aantreffen. Ik wist gelijk dat het beëindigd moest worden. Mijn vader (66 jr) was een sterke trotse man en wilde never nooit in een verpleegtehuis eindigen. Heb daarvoor moeten strijden. Na bijna een week ging de apparauur er eindelijk af en begon het lange wachten samen met mijn moeder en broer. Heb er raar genoeg mooie herinneringen aan zo samen. Pa hield het lang vol en ging ongeveer na 8 uur dood. Het meest pijnlijke was dat mijn moeder nog eerst even bij hem wou liggen alleen. Dan breekt je hart. Maar heb me nooit schuldig gevoeld over het besluit. Dit was wat mijn vader wilde.
Heb me zelf op de been gehouden door alles voor mijn moeder te regelen qua bank, verzekeringen etc etc. Het leven ging door vooral omdat we mama moesten steunen. Ook stortte ik me weer op mijn drukke baan. Verder op in het jaar werd ik tot iedereens verrassing zwanger (op mijn 41-ste). Mijn moeder bloeide op en kocht mijn hele zwangerschapsuitzet. Mijn zoontje werd mijn moiders oogappel. We zagen elkaar geen eens zoveel maar belden des te meer. Na een tijdje kreeg mijn moeder spierreuma. Het laatste jaar zijn een goede vriendin en haar beste kameraad overleden. Ik maakte me steeds meer zorgen, hoe moest het verder met haar. Ben bang dat ik het daar te veel over had. Toen ging de man van haar lievelings zusje dood. Dramatisch. Enig lichtpuntje was dat we hoopten dat de dames samen verder zouden leven. Het mocht niet zo zijn. Op de avondwake (op het platteland) voor mijn oom stortte mijn moeder plotseling neer. Weer werd ik gebeld en weer naar het ziekenhuis. We kwamen weer in dezelfde slechte film. Mijn broer en ik sliepen in het ziekenhuis. Deze artsen waren voortvarender, en de prognose was slecht. De volgende dag lieten we haar gaan. Zij was heel snel weg, omdat ze niet meer zelf kon ademen. Ook nu voelde ik me niet schuldig. Maar heb ook de mazzel dat mijn broer zelf specialist is, dat geeft wel steun. Hij zag ook als het bijna vorbij was, doordat hij alle metertjes kon lezen. Dus als hij gaat huilen dan weet je dat de laatste adem er aan komt.
Ook nu heb ik het weer overleefd. De eerste dagen door mijn zoontje. Mijn moeder zou nog trotser op hem geweest zijn dan ze al was. Hij wilde zijn dode oma zien en een tekening geven. Daardoor durfde ik rustig naast haar kist te zitten en te kijken. Bij de crematie hield ik weer een verhaal, maar dit keer stondje mijn zoontje naast me met zijn handje in mijn hand. Toen ik na mijn verhaal moest huilen ging hij een zakdoekje halen en mijn tranen drogen. Zo lief.
Het overlijden van je laatste ouder en in mijn geval mijn moeder was wel heel heftig. Een groot huis helemaal leeghalen. Wat bewaar je en wat gooi je weg. De huisdieren onderdak brengen. De hele papierwinkel. De afwikkeling van de boedel t/m de belastingen. En het besef dat je nu wees bent.
Nog steeds als ik verdrietig ben, begrijpt mijn zoontje (nu 6 1/2) dat goed. Hij knuffelt me of probeert me aan het lachen te maken. Of hij is pragmatisch: mama haal die foto toch weg, dan hoef je minder te huilen.
Nu 2 jaar later is het verdriet minder maar de leegte even groot. Straks zwemt mijn zoontje voor zijn C diploma. Het doet zo'n pijn dat ze dat niet mag meemaken. We zijn al 2 jaar met kerst op vakantie gegaan. Absoluut vluchtgedrag.
Wel beroerd is dat niemand verder stil staat bij je verdriet en de leegte. Zelfs mijn vriend niet. Als je het niet meegemaakt hebt weet je denk ik niet wat iemand voelt.
Qua schuld zit ik een beetje met punt dat ik te veel gezeurd heb over andere huisvesting en haar toekomst. Maar ik maakte me ook zo'n zorgen over haar. En ik voel me ook schuldig dat ik opgelucht ben dat deze zorgen voorbij zijn. Maar het weegt niet op tegen de leegte.
Zo genoeg. Sorry voor het lange verhaal. Maar schrijven is voor mij wel een stukje verwerking.
Marion
vrijdag 22 januari 2010 om 14:10
Even sterkte voor jullie allemaal!
Tjilla, ik hoop dat je vrouwelijke psych je een beetje uit je paniek kan trekken..
Wat een nare verhalen allemaal weer.
Yasmijn, ik hoop dat je mama vandaag over een wolkje kijkt.....
Zij heeft vast voor de zon gezorgd die zich hier al lang niet meer heeft laten zien...
Tjilla, ik hoop dat je vrouwelijke psych je een beetje uit je paniek kan trekken..
Wat een nare verhalen allemaal weer.
Yasmijn, ik hoop dat je mama vandaag over een wolkje kijkt.....
Zij heeft vast voor de zon gezorgd die zich hier al lang niet meer heeft laten zien...
vrijdag 22 januari 2010 om 14:27
Wat een akelig verhaal, Marion, jouw beide ouders ook veel te jong.
Ik heb nog een vader en een stiefvader, gelukkig.
Maar niets neemt het gemis van mijn moeder weg.
En ja, ik ben ook jaloers op mensen die hun moeder nog hebben en zelfs onredelijk. Ik zie hele oude vrouwen op straat, ik noem ze in gedachten rollatorterroristen, en dan denk ik: jullie zijn heel oud, jullie moeten dood en niet mijn moeder!
Gisteren belde een tante van mijn moeder, zij is in de 90. Ze zei: ik wilde zo dat ik kon ruilen, dat niet jouw moeder dood was gegaan, maar ik.
Was ik het geheel mee eensch
Mijn broer heeft de urn nu in huis. Wij zijn overeen gekomen dat we haar as tzt gaan uitstrooien in haar en mijn geliefde Kenya. In een gebied waar luipaarden zitten, dat was haar lievelingsdier.
Dat zou ze zeker schitterend hebben gevonden, dus dat gaan we doen.
Neele, ergens is ze er inderdaad bij.
Ik heb nog een vader en een stiefvader, gelukkig.
Maar niets neemt het gemis van mijn moeder weg.
En ja, ik ben ook jaloers op mensen die hun moeder nog hebben en zelfs onredelijk. Ik zie hele oude vrouwen op straat, ik noem ze in gedachten rollatorterroristen, en dan denk ik: jullie zijn heel oud, jullie moeten dood en niet mijn moeder!
Gisteren belde een tante van mijn moeder, zij is in de 90. Ze zei: ik wilde zo dat ik kon ruilen, dat niet jouw moeder dood was gegaan, maar ik.
Was ik het geheel mee eensch
Mijn broer heeft de urn nu in huis. Wij zijn overeen gekomen dat we haar as tzt gaan uitstrooien in haar en mijn geliefde Kenya. In een gebied waar luipaarden zitten, dat was haar lievelingsdier.
Dat zou ze zeker schitterend hebben gevonden, dus dat gaan we doen.
Neele, ergens is ze er inderdaad bij.
I have to be seen to be believed
vrijdag 22 januari 2010 om 14:50
Jasmijn
je moeder is nog maar net dood en nu kun je nadenken over verstrooien van de as. Vind ik knap.
Mijn broer en ik moeten het nog doen. Ik was er tot op heden niet aan toe, dus heb ik weer betaald voor een jaartje in het crematorium. In huis nemen vind ik ook naar.
We gaan naar de zelfde plek als bij mijn vader. Heb daar toen wel van geleerd dat je niet tegen de wind in moet gaan strooien... Geeft zo'n rommel.
Marion
je moeder is nog maar net dood en nu kun je nadenken over verstrooien van de as. Vind ik knap.
Mijn broer en ik moeten het nog doen. Ik was er tot op heden niet aan toe, dus heb ik weer betaald voor een jaartje in het crematorium. In huis nemen vind ik ook naar.
We gaan naar de zelfde plek als bij mijn vader. Heb daar toen wel van geleerd dat je niet tegen de wind in moet gaan strooien... Geeft zo'n rommel.
Marion
vrijdag 22 januari 2010 om 14:53
[quote]:
En ja, ik ben ook jaloers op mensen die hun moeder nog hebben en zelfs onredelijk. Ik zie hele oude vrouwen op straat, ik noem ze in gedachten rollatorterroristen, en dan denk ik: jullie zijn heel oud, jullie moeten dood en niet mijn moeder!
Nou zeg... ben blij hier te lezen dat ik niet de enige ben met dat soort gedachten. Ik spreek ze nooit uit hoor omdat ik weet dat t onredelijk is maar als ik hoor of lees dat iemand op volwassen leeftijd z'n moeder is verloren, dan denk ik vaak.... jij hebt tenminste je moeder nog leren kennen, weet hoe ze lacht, huilt, ruikt en kent haar stem.... ik moet t doen met een levenloze foto zonder herinneringen
Heel onredelijk zoals ik al zei en ik schaam me de grond onder m'n voeten vandaag dat ik zoiets kan denken, ook al is het maar secondewerk en besef ik heel goed dat het voor elke leeftijd ontzettend moeilijk is.
We zijn ook maar mensen
En ja, ik ben ook jaloers op mensen die hun moeder nog hebben en zelfs onredelijk. Ik zie hele oude vrouwen op straat, ik noem ze in gedachten rollatorterroristen, en dan denk ik: jullie zijn heel oud, jullie moeten dood en niet mijn moeder!
Nou zeg... ben blij hier te lezen dat ik niet de enige ben met dat soort gedachten. Ik spreek ze nooit uit hoor omdat ik weet dat t onredelijk is maar als ik hoor of lees dat iemand op volwassen leeftijd z'n moeder is verloren, dan denk ik vaak.... jij hebt tenminste je moeder nog leren kennen, weet hoe ze lacht, huilt, ruikt en kent haar stem.... ik moet t doen met een levenloze foto zonder herinneringen
Heel onredelijk zoals ik al zei en ik schaam me de grond onder m'n voeten vandaag dat ik zoiets kan denken, ook al is het maar secondewerk en besef ik heel goed dat het voor elke leeftijd ontzettend moeilijk is.
We zijn ook maar mensen
vrijdag 22 januari 2010 om 14:53
weer een ps
ik ben vooral jaloers op de opa's en oma's van andere kinderen. Die dan geheel krakkemikkig op een verjaardag zitten.
Maar gelukkig zijn mijn ouders niet echt krakkemikkig geweest en hoefden ze ook niet aan de rollator. Denk dat als ze hadden nmogen kiezen het zo goed geweest was. Alleen was ik er nog niet aan toe.
ik ben vooral jaloers op de opa's en oma's van andere kinderen. Die dan geheel krakkemikkig op een verjaardag zitten.
Maar gelukkig zijn mijn ouders niet echt krakkemikkig geweest en hoefden ze ook niet aan de rollator. Denk dat als ze hadden nmogen kiezen het zo goed geweest was. Alleen was ik er nog niet aan toe.
vrijdag 22 januari 2010 om 15:01
@Darsjhan, ik snap je helemaal!
Mijn vriendin verloor haar moeder waar ze intens close mee was toen ze begin 20 was. Haar moeder heeft uiteinelijk haar leven laten beeindigen en dus kon er nog heel goed gepraat worden vooraf.
Mijn vriendin was ontroostbaar (nu, bijna 15 jaar later soms nog steeds trouwens) maar haar moeder was streng voor haar.
"ik heb je opgevoed tot wat je nu bent. Ben daar dankbaar voor. Ik kan je alleen achterlaten want jij gaat het redden. En dat kan een kind niet"
Woorden van die strekking.
Heel treurig. Maar ook waar....
Mijn vriendin verloor haar moeder waar ze intens close mee was toen ze begin 20 was. Haar moeder heeft uiteinelijk haar leven laten beeindigen en dus kon er nog heel goed gepraat worden vooraf.
Mijn vriendin was ontroostbaar (nu, bijna 15 jaar later soms nog steeds trouwens) maar haar moeder was streng voor haar.
"ik heb je opgevoed tot wat je nu bent. Ben daar dankbaar voor. Ik kan je alleen achterlaten want jij gaat het redden. En dat kan een kind niet"
Woorden van die strekking.
Heel treurig. Maar ook waar....
vrijdag 22 januari 2010 om 15:25
