Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
vrijdag 22 januari 2010 om 16:02
Laatst hebben we alle video-opnames op de pc gezet. Toen kwam ik er achter dat we nog videobeelden van mijn moeder hebben. Haar stem had ik nog wel eens gehoord (voicemails worden bij ons op pc opgeslagen), maar dat er beelden waren dat was echt schrikken. Had ik nooit meer aan gedacht. Ben blij dat het materiaal er is, maar inderdaad je beseft dan nog meer wat je mist. T zijn allemaal opnames van mijn moeder met mijn zoontje. Kan ik nog niet droog bekijken.
Lapin: thanks
zo achter elkaar geschreven klinkt het verhaal heel heftig, maar het geheel beslaat wel zo'n 6 jaar. Maar het doet me wel echt goed om je berichtje te lezen.
Lapin: thanks
zo achter elkaar geschreven klinkt het verhaal heel heftig, maar het geheel beslaat wel zo'n 6 jaar. Maar het doet me wel echt goed om je berichtje te lezen.
vrijdag 22 januari 2010 om 17:01
:
[quote]:
En ja, ik ben ook jaloers op mensen die hun moeder nog hebben en zelfs onredelijk. Ik zie hele oude vrouwen op straat, ik noem ze in gedachten rollatorterroristen, en dan denk ik: jullie zijn heel oud, jullie moeten dood en niet mijn moeder!
Nou zeg... ben blij hier te lezen dat ik niet de enige ben met dat soort gedachten. Ik spreek ze nooit uit hoor omdat ik weet dat t onredelijk is maar als ik hoor of lees dat iemand op volwassen leeftijd z'n moeder is verloren, dan denk ik vaak.... jij hebt tenminste je moeder nog leren kennen, weet hoe ze lacht, huilt, ruikt en kent haar stem.... ik moet t doen met een levenloze foto zonder herinneringen
Heel onredelijk zoals ik al zei en ik schaam me de grond onder m'n voeten vandaag dat ik zoiets kan denken, ook al is het maar secondewerk en besef ik heel goed dat het voor elke leeftijd ontzettend moeilijk is.
We zijn ook maar mensen
Heel herkenbaar, mijn ouders zijn jong gestorven,
mijn oma leeft nog en is stokoud, en heb ook gedacht en gezegd,waarom kon zei niet eerder worden genomen.
Mischien een erge gedachte,maar zo voelt het wel.
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
vrijdag 22 januari 2010 om 19:01
Zo kan ik zo jaloers zijn als ik 'echte' opa's en oma's op bijvoorbeeld het schoolplein zie staan. Van die opa's en oma's die echte dingen met hun kleinkinderen ondernemen, van die opa's en oma's met kinderzitjes op de fiets en autozitjes in de auto. Van die opa's en oma's die geen eindeloos probleem maken van een middagje oppassen..
Mijn moeder deed enorm haar best, maar haar gezondheid liet dit niet toe. En nu is helaas helemaal niets meer mogelijk. Ze had nog zoveel plannen met mijn kinderen. Laatst las ik het vriendenboekje van mijn oudste... die kreeg ze op haar verjaardag afgelopen mei. Mijn moeder had er ook in geschreven... wat wil je later worden? Nog meer oma!!! had ze geschreven. Ik schrok me kapot toen ik het las en heb de hele avond zitten huilen.
Mijn vader neemt die echte opa taak ook niet op zich, omdat ik nauwelijks contact met hem heb en hij ver weg woont. Mijn schoonouders willen niet.
En inderdaad ook als ik mensen over hun moeder hoor praten. Ik ga even met mijn moeder dit, of moeder dat. Potverdorie.. zij wel.
Dit topic heeft wel wat losgemaakt zeg. Ik kan deze dagen niet eens aan mijn moeder denken, zonder de nodige tranen. Zo zie je maar hoe je je overlevingsknop aanzet, terwijl er nog zoveel onverwerkt verdriet zit.
Mijn moeder deed enorm haar best, maar haar gezondheid liet dit niet toe. En nu is helaas helemaal niets meer mogelijk. Ze had nog zoveel plannen met mijn kinderen. Laatst las ik het vriendenboekje van mijn oudste... die kreeg ze op haar verjaardag afgelopen mei. Mijn moeder had er ook in geschreven... wat wil je later worden? Nog meer oma!!! had ze geschreven. Ik schrok me kapot toen ik het las en heb de hele avond zitten huilen.
Mijn vader neemt die echte opa taak ook niet op zich, omdat ik nauwelijks contact met hem heb en hij ver weg woont. Mijn schoonouders willen niet.
En inderdaad ook als ik mensen over hun moeder hoor praten. Ik ga even met mijn moeder dit, of moeder dat. Potverdorie.. zij wel.
Dit topic heeft wel wat losgemaakt zeg. Ik kan deze dagen niet eens aan mijn moeder denken, zonder de nodige tranen. Zo zie je maar hoe je je overlevingsknop aanzet, terwijl er nog zoveel onverwerkt verdriet zit.
vrijdag 22 januari 2010 om 20:20
Marion, wat heb je een lief zoontje!! Wat een mooi cadeautje heb je zes jaar geleden nog gekregen. Ben blij voor je.
Je ouders zijn inderdaad op jongere leeftijd overleden en ik kan me voorstellen dat je jaloers bent op mensen die nog hun beide oude ouders hebben. Ben ik ook hoor.
Ik heb me net als jij destijds toen mijn vader overleed in 2001 gestort op de zorg voor mijn moeder. Als zij het maar kon redden, als zij maar gelukkig was. Mijn moeder is in 2006 overleden. Ik mis ze allebei verschrikkelijk, het is echt een leegte die ze achterlaten, het leven is nooit meer zoals eerst.
Je ouders zijn inderdaad op jongere leeftijd overleden en ik kan me voorstellen dat je jaloers bent op mensen die nog hun beide oude ouders hebben. Ben ik ook hoor.
Ik heb me net als jij destijds toen mijn vader overleed in 2001 gestort op de zorg voor mijn moeder. Als zij het maar kon redden, als zij maar gelukkig was. Mijn moeder is in 2006 overleden. Ik mis ze allebei verschrikkelijk, het is echt een leegte die ze achterlaten, het leven is nooit meer zoals eerst.
vrijdag 22 januari 2010 om 20:34
vrijdag 22 januari 2010 om 20:39
zaterdag 23 januari 2010 om 11:49
Hoi ladies
heb net weer geprobeerd om een stukje bij te lezen van dit lange forum. Maar das best moeilijk. Zoals bij jou Yasmijn, ook zo'n plotselinge dood. Heel herkenbaar alleen was voor jou de afstand dramatisch groot. Volgens mij zaten we de zelfde dag op Schiphol in de sneeuw. Mijn bestemming was wel een vrolijke. Maar jouw situatie lijkt me vreselijk. Zo lang wachten in zo'n situatie. Ik vond de autorit van een dik uur al te lang. Moet er niet aan denken.
Gemini, je weet niet hoe zeer je mijn hart geraakt hebt met de beschrijving van mijn zoontje. Mijn moeder noemde mijn zoontje altijd haar cadeautje. Dat weet hij ook. Zijn geboorte gaf haar zoveel vreugde na het overlijden van mijn vader. En dat jij dat nu ook zo noemt. Het klopt het hij het zonnetje in mijn leven. Vanochtend kreeg ik een beschuitje op bed.
En dames laten we geen misverstanden hebben over woorden als taarten. Vind het juist heel fijn dat we zo eerlijk onze gevoelens zoals jaloezie kunnen schrijven.
Wat wel weer positief was aan het overlijden is dat bleek dat ik wel lieve familie heb. Mijn moeder had 10 broers/zussen. Daar krijg je dan wel stukje warmte van. En ook de band met mijn broer is versterkt. Alleen jammer dat wij meer dan 100 km van iedereen vandaan wonen. Er zijn mensen die je tegenvallen maar ook mesnen die je terugvindt.
Iedereen sterkte! Ik kan helaas nog niet zo'n knuffelteken maken, dus daarom maar gewoon zo: Knuffel voor iedereen dit dat nodig heeft!
Marion
heb net weer geprobeerd om een stukje bij te lezen van dit lange forum. Maar das best moeilijk. Zoals bij jou Yasmijn, ook zo'n plotselinge dood. Heel herkenbaar alleen was voor jou de afstand dramatisch groot. Volgens mij zaten we de zelfde dag op Schiphol in de sneeuw. Mijn bestemming was wel een vrolijke. Maar jouw situatie lijkt me vreselijk. Zo lang wachten in zo'n situatie. Ik vond de autorit van een dik uur al te lang. Moet er niet aan denken.
Gemini, je weet niet hoe zeer je mijn hart geraakt hebt met de beschrijving van mijn zoontje. Mijn moeder noemde mijn zoontje altijd haar cadeautje. Dat weet hij ook. Zijn geboorte gaf haar zoveel vreugde na het overlijden van mijn vader. En dat jij dat nu ook zo noemt. Het klopt het hij het zonnetje in mijn leven. Vanochtend kreeg ik een beschuitje op bed.
En dames laten we geen misverstanden hebben over woorden als taarten. Vind het juist heel fijn dat we zo eerlijk onze gevoelens zoals jaloezie kunnen schrijven.
Wat wel weer positief was aan het overlijden is dat bleek dat ik wel lieve familie heb. Mijn moeder had 10 broers/zussen. Daar krijg je dan wel stukje warmte van. En ook de band met mijn broer is versterkt. Alleen jammer dat wij meer dan 100 km van iedereen vandaan wonen. Er zijn mensen die je tegenvallen maar ook mesnen die je terugvindt.
Iedereen sterkte! Ik kan helaas nog niet zo'n knuffelteken maken, dus daarom maar gewoon zo: Knuffel voor iedereen dit dat nodig heeft!
Marion
zaterdag 23 januari 2010 om 12:36
Marion, dat was op zondag 20-12, dat wij op Schiphol zaten in de sneeuw.
We hadden 8 uur vertraging.
We zijn op zaterdagmiddag alvast naar het vliegveld gegaan, omdat er sneeuw werd verwacht en we om 12 uur moesten inchecken.
We moeten uit Enschede komen. We hebben overnacht in het Novotel Schiphol.
En maandag 21-12 om half 7 in de ochtend zijn we geland in Mombasa.
En vrijdagavond 18-12 kwam het telefoontje dat het erg was.
Dus voordat we er eindelijk waren was hel.
We hadden 8 uur vertraging.
We zijn op zaterdagmiddag alvast naar het vliegveld gegaan, omdat er sneeuw werd verwacht en we om 12 uur moesten inchecken.
We moeten uit Enschede komen. We hebben overnacht in het Novotel Schiphol.
En maandag 21-12 om half 7 in de ochtend zijn we geland in Mombasa.
En vrijdagavond 18-12 kwam het telefoontje dat het erg was.
Dus voordat we er eindelijk waren was hel.
I have to be seen to be believed
zaterdag 23 januari 2010 om 13:54
Yasmijn
dat was dezelfde dag. Wij hadden 6 uur vertraging waarvan 5 in het vliegtuig! Had ook nog vreselijke buikpijn en was misselijk. Kreeg de volgende dag (gelukkig niet eerder) buikloop.
Maar goed, wij gingen tenminste op vakantie naar de zon en jij zat in onzekerheid. Ik begrijp dat dat hel is! In gewone situaties is het al rot maar in jouw situatie.... Ik zou stapelgek zijn geworden.
Ook wij gingen een dag eerder richting A'dam maar sliepen bij vd Valk. Wij wonen (normaal gesproken) op 2 uur afstand van Schiphol.
Weet niet of ik het al geschreven had maar vorig jaar waren we voor het eerst met kerst ver weg gegaan omdat ik de eerste kerst zonder mijn moeder niet in Nld wilde zijjn. Dacht dat dat makkelijker zou zijn, maar verdriet kun je niet ontlopen. Dit jaar gingen we om te genieten. Zeg altijd mijn moeder trakteert dit keer (via de erfenis). Dat had ze echt geweldig gevonden. En we hebben nu ook echt genoten.
Volgend jaar blijven we thuismet maar kan er nu al tegen aan zien om kerst dan met mijn schoonouders te vieren. Juist die ontmoeting is voor mij zo'n confrontatie zeker met dit soort dagen. Zal dat ooit wennen?
Germini, ik geniet iedere dag van dat jong.
dat was dezelfde dag. Wij hadden 6 uur vertraging waarvan 5 in het vliegtuig! Had ook nog vreselijke buikpijn en was misselijk. Kreeg de volgende dag (gelukkig niet eerder) buikloop.
Maar goed, wij gingen tenminste op vakantie naar de zon en jij zat in onzekerheid. Ik begrijp dat dat hel is! In gewone situaties is het al rot maar in jouw situatie.... Ik zou stapelgek zijn geworden.
Ook wij gingen een dag eerder richting A'dam maar sliepen bij vd Valk. Wij wonen (normaal gesproken) op 2 uur afstand van Schiphol.
Weet niet of ik het al geschreven had maar vorig jaar waren we voor het eerst met kerst ver weg gegaan omdat ik de eerste kerst zonder mijn moeder niet in Nld wilde zijjn. Dacht dat dat makkelijker zou zijn, maar verdriet kun je niet ontlopen. Dit jaar gingen we om te genieten. Zeg altijd mijn moeder trakteert dit keer (via de erfenis). Dat had ze echt geweldig gevonden. En we hebben nu ook echt genoten.
Volgend jaar blijven we thuismet maar kan er nu al tegen aan zien om kerst dan met mijn schoonouders te vieren. Juist die ontmoeting is voor mij zo'n confrontatie zeker met dit soort dagen. Zal dat ooit wennen?
Germini, ik geniet iedere dag van dat jong.
zaterdag 23 januari 2010 om 15:24
Wij zaten om 5 uur in het vliegtuig, zou oorspronkelijk 1400 uur moeten zijn en we hebben er ingezeten tot 20.47, toen waren we pas airborne.
Bij ons wordt de kerst ook erg akelig volgende jaar. Ze is 23-13 overleden en 29-12 was de uitvaart.
Goed plan om te vluchten naar andere landen. Ik ga het eens in de groep gooien hier.
Bij ons wordt de kerst ook erg akelig volgende jaar. Ze is 23-13 overleden en 29-12 was de uitvaart.
Goed plan om te vluchten naar andere landen. Ik ga het eens in de groep gooien hier.
I have to be seen to be believed
