Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
donderdag 28 januari 2010 om 16:56
donderdag 28 januari 2010 om 18:05
donderdag 28 januari 2010 om 18:51
Suus!! Och nee....En nu? Pfff, weet even niet wat te zeggen. Gisteren Yas met een ander overlijden en nu jij! Terwijl je het er gisteren nog over had...Te bizar. Pas je wel een beetje op jezelf hierin? Jij ook Yas? En Suus, dan zit je ook nog met dat gedoe in je huis, dat verbouwen, wat een onrust...
Fijn dat je fijn gewerkt hebt Yas. Ik kijk ook maar domme tv-series en lees alles wat los en vast zit. Behalve de rouwboeken, die heb ik aan de kant gegooid.
Heb het vandaag wat moeilijker gehad. Ik hoor mamas lieve stem steeds. Niet als in "ik word gek" maar vanmiddag had ik het met iemand over iets en dan hoor ik mijn moeder iets zeggen in het verleden mbt dat onderwerp. En dan word ik verdrietig. Mijn lieve mama....!
Hermitage lijkt me ook niks maar vriendin van mama wilde graag. Goeie tips Neele, ze vindt Amsterdam zoiezo leuk dus ik ga eens googlen op de tips die jij noemde, High tea in Amstel is mss ook wel leuk.
Duet, dat van die trein, mss moet ik er ook in stappen en kijken waar het strandt allemaal. Man heeft me vandaag gesmst dat ie me toch wel echt leuk vindt en me graag vaker wilt zien. Eng hoor.
Wat nog niet goed wat ik met mijn gedachten aan moet. Ik heb hetzelfde als Suus, duw ze weg anders word ik gek. Ga nog eens een keer lezen wat jullie er meer over zeggen. Ik vind dat Bianca ook allemaal zo knap doet...Vergeleken met jullie allemaal voel ik me erg loserig...
Suus en Yas, ik denk aan jullie!
Voor de rest dikke knuffel!
dag meisjes, tot later!
Fijn dat je fijn gewerkt hebt Yas. Ik kijk ook maar domme tv-series en lees alles wat los en vast zit. Behalve de rouwboeken, die heb ik aan de kant gegooid.
Heb het vandaag wat moeilijker gehad. Ik hoor mamas lieve stem steeds. Niet als in "ik word gek" maar vanmiddag had ik het met iemand over iets en dan hoor ik mijn moeder iets zeggen in het verleden mbt dat onderwerp. En dan word ik verdrietig. Mijn lieve mama....!
Hermitage lijkt me ook niks maar vriendin van mama wilde graag. Goeie tips Neele, ze vindt Amsterdam zoiezo leuk dus ik ga eens googlen op de tips die jij noemde, High tea in Amstel is mss ook wel leuk.
Duet, dat van die trein, mss moet ik er ook in stappen en kijken waar het strandt allemaal. Man heeft me vandaag gesmst dat ie me toch wel echt leuk vindt en me graag vaker wilt zien. Eng hoor.
Wat nog niet goed wat ik met mijn gedachten aan moet. Ik heb hetzelfde als Suus, duw ze weg anders word ik gek. Ga nog eens een keer lezen wat jullie er meer over zeggen. Ik vind dat Bianca ook allemaal zo knap doet...Vergeleken met jullie allemaal voel ik me erg loserig...
Suus en Yas, ik denk aan jullie!
Voor de rest dikke knuffel!
dag meisjes, tot later!
donderdag 28 januari 2010 om 23:44
tjilla
uiteindelijk roepen we allemaal maar iets. En soms kan iemand daar toch iets mee. En zo hebben we iets aan elkaar. Daar doen we het voor. Je doet jezelf tekort lieve meid! Wees trots op jezelf. Nu je moeder er niet meer is om trots op je te zijn, mag je dat zelf doen.
En .... bedankt dat je dit topic geopend hebt, want ik heb hier wel wat aan!
Verder niets voor vandaag, t was een k-dag op het werk en ik ga nu lekker slapen. Mijn weekend is begonnen!
trusten
marion
uiteindelijk roepen we allemaal maar iets. En soms kan iemand daar toch iets mee. En zo hebben we iets aan elkaar. Daar doen we het voor. Je doet jezelf tekort lieve meid! Wees trots op jezelf. Nu je moeder er niet meer is om trots op je te zijn, mag je dat zelf doen.
En .... bedankt dat je dit topic geopend hebt, want ik heb hier wel wat aan!
Verder niets voor vandaag, t was een k-dag op het werk en ik ga nu lekker slapen. Mijn weekend is begonnen!
trusten
marion
vrijdag 29 januari 2010 om 12:34
Ja, dat is ook zo. Ik probeer daar niet te veel bij stil te staan, want daar word ik na al die tijd nog steeds erg verdrietig van. Ik heb al eens verteld over mijn moeder die net oma was geworden en zoveel plannen met haar kleinkinderen (mijn zus en ik hebben bijna tegelijk ons eerste kind gekregen) had. Ze had zich verheugd op het eerste kerstfeest met de kleintjes, alleen toen lag zij op sterven. Ze heeft nooit een keer achter de kinderwagen gelopen. Ze heeft zelfs voor mijn dochter geen geboorte-cadeautje meer kunnen kopen omdat ze zich toen al te ziek voelde. Ze heeft mijn kinderen nooit meer mee naar haar volkstuin kunnen nemen, terwijl mijn beide dochters enorme natuurliefhebbers blijken te zijn (dat hebben ze duidelijk van hun oma).
Mijn vader had zijn studie van vroeger weer opgepakt. Toen hij overleden was, lag er op tafel in de woonkamer een blok met zijn laatste notities en allerlei paperassen. Omdat wij hier niks mee konden, hebben we het letterlijk in de oudpapierbak gegooid. Dat doet pijn, het was het laatste dat hij in handen had gehad.
Maar je moet proberen om er niet over na te denken, dat doet veel te veel pijn en je maakt jezelf er alleen maar gek mee.
.....vandaag zou mijn moeder jarig zijn geweest......
Ze zou vandaag even oud zijn geworden als jouw moeder, Tjilla.
Mijn vader had zijn studie van vroeger weer opgepakt. Toen hij overleden was, lag er op tafel in de woonkamer een blok met zijn laatste notities en allerlei paperassen. Omdat wij hier niks mee konden, hebben we het letterlijk in de oudpapierbak gegooid. Dat doet pijn, het was het laatste dat hij in handen had gehad.
Maar je moet proberen om er niet over na te denken, dat doet veel te veel pijn en je maakt jezelf er alleen maar gek mee.
.....vandaag zou mijn moeder jarig zijn geweest......
Ze zou vandaag even oud zijn geworden als jouw moeder, Tjilla.
vrijdag 29 januari 2010 om 12:39
Tjil, het gaat. Opoetje was een schatje hoor, maar ik had niet een hele bijzondere band met haar. Het is meer dat ik weer iets roep en dan gebeurt het gewoon, en met de mededeling dat ze dus overleden was werd er een kastje in mijn hoofd opengetrokken waar ik juist van dacht dat het veilig opgeborgen was.
Ik sprak gisteren mn schoonmama ( het was haar moeder) en die was zo verdrietig. Wilde haar verhaal kwijt wat natuurlijk logisch is maar ik kan er niet mee omgaan. Met de details over hoe ze er bij lag, met het hele scenario kist-bloemen-muziek, met kaarten en teksten. Ik kan er simpelweg niet mee omgaan.
Aankomende dinsdag is de crematie. Ze hebben gekozen voor een open kist. Ik weet niet of ik het kan. Ik heb nu al 100 keer mijn excuses aangeboden omdat ik niet huil vanwege opoetje maar vanwege het grote verdriet waar ik zelf mee zit. Ik voel me een enorme egoïst terwijl ik eigenlijk vind ik zelf juist een groot inlevingsvermogen had, maar nu zit het er niet in en dat frustreert me mateloos.
Ik zie er huizenhoog tegenop. Tegen het hele gebeuren. Het is net alsof ik een keiharde trap terug heb gekregen, terug in de tijd, terug in de tijd. Ik had het niet verwacht dat ik zo zou reageren, hieruit blijkt wel dat ik helemaal de controle nog niet heb over wat ik wel en niet voel.
Het zal even heel erg pittig worden. Misschien besluit ik op het laatste moment om toch niet mee te gaan maar aan de andere kant, ik kan er maar beter doorheen gaan. Nu is het een "terechte" crematie van iemand die een lang en gezond leven heeft gehad. Nu kan ik het misschien weer eventjes op een "normale" manier ervaren.
Misschien ook niet, misschien klap ik finaal in elkaar bij het aanzien van opoetje in haar kist. Ik heb mijn vader na zijn overlijden niet meer willen zien, en nu moet ik er aan geloven dat ik geconfronteerd ga worden met mijn grootste verdriet.
Ik sprak gisteren mn schoonmama ( het was haar moeder) en die was zo verdrietig. Wilde haar verhaal kwijt wat natuurlijk logisch is maar ik kan er niet mee omgaan. Met de details over hoe ze er bij lag, met het hele scenario kist-bloemen-muziek, met kaarten en teksten. Ik kan er simpelweg niet mee omgaan.
Aankomende dinsdag is de crematie. Ze hebben gekozen voor een open kist. Ik weet niet of ik het kan. Ik heb nu al 100 keer mijn excuses aangeboden omdat ik niet huil vanwege opoetje maar vanwege het grote verdriet waar ik zelf mee zit. Ik voel me een enorme egoïst terwijl ik eigenlijk vind ik zelf juist een groot inlevingsvermogen had, maar nu zit het er niet in en dat frustreert me mateloos.
Ik zie er huizenhoog tegenop. Tegen het hele gebeuren. Het is net alsof ik een keiharde trap terug heb gekregen, terug in de tijd, terug in de tijd. Ik had het niet verwacht dat ik zo zou reageren, hieruit blijkt wel dat ik helemaal de controle nog niet heb over wat ik wel en niet voel.
Het zal even heel erg pittig worden. Misschien besluit ik op het laatste moment om toch niet mee te gaan maar aan de andere kant, ik kan er maar beter doorheen gaan. Nu is het een "terechte" crematie van iemand die een lang en gezond leven heeft gehad. Nu kan ik het misschien weer eventjes op een "normale" manier ervaren.
Misschien ook niet, misschien klap ik finaal in elkaar bij het aanzien van opoetje in haar kist. Ik heb mijn vader na zijn overlijden niet meer willen zien, en nu moet ik er aan geloven dat ik geconfronteerd ga worden met mijn grootste verdriet.
vrijdag 29 januari 2010 om 12:42
En aankomende maandag is het precies een half jaar geleden dat de wereld andersom ging draaien, over twee weken is mijn vader jarig, en twee dagen daarna ben ik zelf jarig. Ik vier het niet. Het geneuzel over de elfstedentocht, dat kan ik niet handelen. Mijn vader was een fervent schaatser en had als ie nog leefde geheid mee gaan doen. Zijn lidkaart is een paar weken terug bezorgt...we waren vergeten het lidmaatschap op te zeggen. Daar denk je ook niet aan in Augustus.
Anyway, genoeg gedacht....mijn huis is nog steeds een puinhoop en ik ben het spuugzat
Anyway, genoeg gedacht....mijn huis is nog steeds een puinhoop en ik ben het spuugzat
vrijdag 29 januari 2010 om 14:14
Suus lastig is dat die dagen vol herinneringen. Bij jou zit dat allemaal achter elkaar. Met name jouw eigen verjaardag lijkt me lastig. De eerste keer zonder je vader (als ik het goed begrijp), dat is heel rot.
Bij mij is de meeste ellende bijeen in januari en februari. Mijn moeder ging een dag voor mijn vader verjaardag dood. Mijn vader werd gecremeerd op hun trouwdag die een dag voor mijn moeders verjaardag is. En dat allemaal binnen zo'n 5 weken. Ik ben heel blij als het weer maart is.
Maar het allermoeilijkste vind ik de verjaardag van mijn zoontje. Die is nooit meer helemaal compleet. Dan mis ik haar het allermeest.
En die crematie, Suus tsja, het lijkt me ook niets. Gezien het verhaal dat je schoonmoeder aan je kwijt wilde hebben ze denk ik absoluut geen idee van de impact op jou.
Ik kan zelf niet zo goed met mijn schoonouders. De dood van mijn moeder is korte tijd na haar overlijden letterlijk dood gezwegen. Uiteindelijk is er iets bij me geknapt en dat komt ook niet meer goed. Maar ze wonen ver weg dus dat is hanteerbaar. Wellicht vertel ik het verhaal nog wel eens helemaal, maar ben altijd bang voor herkenbaarheid.
Wel een trieste constatering is, dat als sterfgevallen al weer een tijdje achter de rug zijn, dan nooit iemand daar meer aandacht aan besteed. In het begin zijn sommige mensen nog belangstellend, maar na een half (?) jaar staat niemand er nog bij stil. Iedereen gaat er van uit dat je je verdriet wel verwerkt hebt, of wellicht zijn ze bang wonden open te halen. Afgezien van mijn broer en nichtje is de belangstelling weggeëbd. En dat maakt me altijd erg triest.
marion
Bij mij is de meeste ellende bijeen in januari en februari. Mijn moeder ging een dag voor mijn vader verjaardag dood. Mijn vader werd gecremeerd op hun trouwdag die een dag voor mijn moeders verjaardag is. En dat allemaal binnen zo'n 5 weken. Ik ben heel blij als het weer maart is.
Maar het allermoeilijkste vind ik de verjaardag van mijn zoontje. Die is nooit meer helemaal compleet. Dan mis ik haar het allermeest.
En die crematie, Suus tsja, het lijkt me ook niets. Gezien het verhaal dat je schoonmoeder aan je kwijt wilde hebben ze denk ik absoluut geen idee van de impact op jou.
Ik kan zelf niet zo goed met mijn schoonouders. De dood van mijn moeder is korte tijd na haar overlijden letterlijk dood gezwegen. Uiteindelijk is er iets bij me geknapt en dat komt ook niet meer goed. Maar ze wonen ver weg dus dat is hanteerbaar. Wellicht vertel ik het verhaal nog wel eens helemaal, maar ben altijd bang voor herkenbaarheid.
Wel een trieste constatering is, dat als sterfgevallen al weer een tijdje achter de rug zijn, dan nooit iemand daar meer aandacht aan besteed. In het begin zijn sommige mensen nog belangstellend, maar na een half (?) jaar staat niemand er nog bij stil. Iedereen gaat er van uit dat je je verdriet wel verwerkt hebt, of wellicht zijn ze bang wonden open te halen. Afgezien van mijn broer en nichtje is de belangstelling weggeëbd. En dat maakt me altijd erg triest.
marion
vrijdag 29 januari 2010 om 14:41
Bij ons zal kerst volgend jaar rampzalig zijn. Niet meer en niet minder.
En mijn moeder zal er volgende week vrijdag als ik trouw (voor de 2de keer) in een fotolijstje bij zijn.
Diegene waar ik over vertelde die gisteravond zou sterven, is gistermiddag ' natuurlijk' doodgegaan.
Wederom: bizar. Ik kan er niet over uit, ik zit overal zo vol mee.
Hier op mijn werk doe ik heel normaal, men is ook lief naar mij toe en dwingt me niks op en laat me rustig mijn gang gaan.
Ik heb dat echt getroffen hier.
Ik zou vandaag een functioneringsgesprek hebben, dat hebben we even gedaan, maar dat schiet niet op.
Ik kan nog niet nadenken over doelstellingen, valkuilen en leermomenten. Dus dat is ook heel lief uitgesteld.
En mijn moeder zal er volgende week vrijdag als ik trouw (voor de 2de keer) in een fotolijstje bij zijn.
Diegene waar ik over vertelde die gisteravond zou sterven, is gistermiddag ' natuurlijk' doodgegaan.
Wederom: bizar. Ik kan er niet over uit, ik zit overal zo vol mee.
Hier op mijn werk doe ik heel normaal, men is ook lief naar mij toe en dwingt me niks op en laat me rustig mijn gang gaan.
Ik heb dat echt getroffen hier.
Ik zou vandaag een functioneringsgesprek hebben, dat hebben we even gedaan, maar dat schiet niet op.
Ik kan nog niet nadenken over doelstellingen, valkuilen en leermomenten. Dus dat is ook heel lief uitgesteld.
I have to be seen to be believed
vrijdag 29 januari 2010 om 19:22
Dank. Ik doe het, het moet, ik ben mijn moeder's plaatsvervangster en ik moet er zijn voor mijn broertje.
Jacqie, misschien zeg ik wel iets heel fouts. Maar een tijd geleden was jouw zus zo ziek. Ik heb dat in het begin gevolgd, maar ben het kwijt geraakt.
Ik durf het haast niet te vragen, maar je snapt mijn vraag wel.
Jacqie, misschien zeg ik wel iets heel fouts. Maar een tijd geleden was jouw zus zo ziek. Ik heb dat in het begin gevolgd, maar ben het kwijt geraakt.
Ik durf het haast niet te vragen, maar je snapt mijn vraag wel.
I have to be seen to be believed
vrijdag 29 januari 2010 om 19:44
Yas, mijn moeder wilde na de scheiding van mij ouders verhuizen...In dat huis was ze zo gelukkig geweest met mijn vader, ik was er "geboren" (niet letterlijk maar je begrijpt).
En toch, het was een prettig en supergezellig grachtenpandje midden in de stad..
Gelukkig heb ik er tot mijn 18e blijven wonen... Omdat mijn moeder op tijd tot het besef kwam dat het huis "geen schuld " had.
Waarom zeg ik dit?
Omdat (ook al is een scheiding natuurlijk veel minder erg dan de dood) de overeenkomst is; het verdriet blijft en wordt niet minder erg. Maar weer in die aula komen en weer die uitvaartleider zien maakt je ook niet meer verdrietig dan je al bent. Dat kan namelijk niet. Dus er niet komen zal je ook niet helpen....
Denk ik.
Al snap ik wel heel goed dat het rete moeilijk is meid!
En toch, het was een prettig en supergezellig grachtenpandje midden in de stad..
Gelukkig heb ik er tot mijn 18e blijven wonen... Omdat mijn moeder op tijd tot het besef kwam dat het huis "geen schuld " had.
Waarom zeg ik dit?
Omdat (ook al is een scheiding natuurlijk veel minder erg dan de dood) de overeenkomst is; het verdriet blijft en wordt niet minder erg. Maar weer in die aula komen en weer die uitvaartleider zien maakt je ook niet meer verdrietig dan je al bent. Dat kan namelijk niet. Dus er niet komen zal je ook niet helpen....
Denk ik.
Al snap ik wel heel goed dat het rete moeilijk is meid!
