Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
onder de riem steken. Zij die dat nodig hebben dan.
zaterdag 30 januari 2010 om 19:19
[quote]:
Ja, dat is ook zo. Ik probeer daar niet te veel bij stil te staan, want daar word ik na al die tijd nog steeds erg verdrietig van. Ik heb al eens verteld over mijn moeder die net oma was geworden en zoveel plannen met haar kleinkinderen (mijn zus en ik hebben bijna tegelijk ons eerste kind gekregen) had. Ze had zich verheugd op het eerste kerstfeest met de kleintjes, alleen toen lag zij op sterven. Ze heeft nooit een keer achter de kinderwagen gelopen. Ze heeft zelfs voor mijn dochter geen geboorte-cadeautje meer kunnen kopen omdat ze zich toen al te ziek voelde. Ze heeft mijn kinderen nooit meer mee naar haar volkstuin kunnen nemen, terwijl mijn beide dochters enorme natuurliefhebbers blijken te zijn (dat hebben ze duidelijk van hun oma).
Mijn vader had zijn studie van vroeger weer opgepakt. Toen hij overleden was, lag er op tafel in de woonkamer een blok met zijn laatste notities en allerlei paperassen. Omdat wij hier niks mee konden, hebben we het letterlijk in de oudpapierbak gegooid. Dat doet pijn, het was het laatste dat hij in handen had gehad.
Maar je moet proberen om er niet over na te denken, dat doet veel te veel pijn en je maakt jezelf er alleen maar gek mee.
.....vandaag zou mijn moeder jarig zijn geweest......
Ze zou vandaag even oud zijn geworden als jouw moeder, Tjilla.[/quote]
Echt waar? Moeilijk he. Ik bedacht me onlangs ook dat mijn verjaardag voor het eerst zonder mama zal zij. En ik moet al helemaal niet denken aan de kerst...
Ja, dat is ook zo. Ik probeer daar niet te veel bij stil te staan, want daar word ik na al die tijd nog steeds erg verdrietig van. Ik heb al eens verteld over mijn moeder die net oma was geworden en zoveel plannen met haar kleinkinderen (mijn zus en ik hebben bijna tegelijk ons eerste kind gekregen) had. Ze had zich verheugd op het eerste kerstfeest met de kleintjes, alleen toen lag zij op sterven. Ze heeft nooit een keer achter de kinderwagen gelopen. Ze heeft zelfs voor mijn dochter geen geboorte-cadeautje meer kunnen kopen omdat ze zich toen al te ziek voelde. Ze heeft mijn kinderen nooit meer mee naar haar volkstuin kunnen nemen, terwijl mijn beide dochters enorme natuurliefhebbers blijken te zijn (dat hebben ze duidelijk van hun oma).
Mijn vader had zijn studie van vroeger weer opgepakt. Toen hij overleden was, lag er op tafel in de woonkamer een blok met zijn laatste notities en allerlei paperassen. Omdat wij hier niks mee konden, hebben we het letterlijk in de oudpapierbak gegooid. Dat doet pijn, het was het laatste dat hij in handen had gehad.
Maar je moet proberen om er niet over na te denken, dat doet veel te veel pijn en je maakt jezelf er alleen maar gek mee.
.....vandaag zou mijn moeder jarig zijn geweest......
Ze zou vandaag even oud zijn geworden als jouw moeder, Tjilla.[/quote]
Echt waar? Moeilijk he. Ik bedacht me onlangs ook dat mijn verjaardag voor het eerst zonder mama zal zij. En ik moet al helemaal niet denken aan de kerst...
zaterdag 30 januari 2010 om 19:25
Suus, ik had vanochtend een heel verhaal getyped als reacties op deze post maar op de eoa manier was alles weg.
Waar het op neer kwam is dat ik zo vreselijk met je te doen heb. Omdat ik je zo'n stoer en grappig wijf vind hier maar ik ook je verdriet en je woede en onmacht overal tussendoor lees. En nu met opoetje en hoe bizar het is dat je er de ene dag over schrijft en de andere dag is ze ineens overleden. Ik kan me zo voorstellen dat je moet huilen en dan niet om dat oude mensje maar om je paps.
Ik heb mijn ouders ook niet opgebaard gezien. Ik begrijp wat je bedoelt , een trap terug in de tijd. Bah Suus. En dan al die onrust in je huis. Ik zou zo graag willen dat je wat rust had.
Nou ja, ik ben niet zo handig met worden maar hoop dat je een beetje begrijpt wat ik bedoel.
zaterdag 30 januari 2010 om 19:54
Gisteren en vandaag niet helemaal lekker. Slecht slapen, veel hoofdpijn (wat bij mij nooit een goed teken is) erg moe. Niet weten hoe ik met het verdriet moet omgaan. En dus ben ik vooral heel druk bezig met van alles en nog wat om vooral maar niet aan mama te moeten denken...Want ik word verdrietig als ik aan mama denk.
Maar ja, dan hoor, ruik of zie ik weer wat. Zoals bijv de reclame van Dove waarin ze zingen over bubbles. En dan hoor ik mn mama dat liedje weer mee zingen ; bubbles, bubbles. Of zap ik langs animal planet en hoor ik mama weer zeggen: je kan je airmiles aan stichting aap doneren Tjill, zullen we dat doen?
En dus belandde ik gisterenavond huilend, dikke tranen, boven aan de trap, zittend op de bovenste tree. En heb ik tegen mama gepraat. En gezegd dat ik helemaal niet zonder haar kan, dat ik mn best doe , echt , maar ik kan het niet. Dat ik zo veel van haar hou en haar zo verschrikkelijk mis dat ik er gewoon letterlijk ziek van word. En dat het me spijt, zo spijt. Alles. Ik was kapot.
Veel gesms met man. Vul ik het ene gat op met het andere of vind ik hem echt echt leuk (en dus niet alleen maar echt leuk)? Ik vind het iig leuk om hem te spreken. Een man die gewoon is, voor de verandering een man die niet vol van zichzelf is maar gewoon "normaal". Die zegt: "het slaat mss nergens op want we kennen elkaar amper maar denk wel al een paar dagen ; dit komt niet zomaar voorbij".
En dan denk ik: jaja, maar mn moeder is dood. Dus.
Dag lieve meisjes, ik denk aan jullie
Maar ja, dan hoor, ruik of zie ik weer wat. Zoals bijv de reclame van Dove waarin ze zingen over bubbles. En dan hoor ik mn mama dat liedje weer mee zingen ; bubbles, bubbles. Of zap ik langs animal planet en hoor ik mama weer zeggen: je kan je airmiles aan stichting aap doneren Tjill, zullen we dat doen?
En dus belandde ik gisterenavond huilend, dikke tranen, boven aan de trap, zittend op de bovenste tree. En heb ik tegen mama gepraat. En gezegd dat ik helemaal niet zonder haar kan, dat ik mn best doe , echt , maar ik kan het niet. Dat ik zo veel van haar hou en haar zo verschrikkelijk mis dat ik er gewoon letterlijk ziek van word. En dat het me spijt, zo spijt. Alles. Ik was kapot.
Veel gesms met man. Vul ik het ene gat op met het andere of vind ik hem echt echt leuk (en dus niet alleen maar echt leuk)? Ik vind het iig leuk om hem te spreken. Een man die gewoon is, voor de verandering een man die niet vol van zichzelf is maar gewoon "normaal". Die zegt: "het slaat mss nergens op want we kennen elkaar amper maar denk wel al een paar dagen ; dit komt niet zomaar voorbij".
En dan denk ik: jaja, maar mn moeder is dood. Dus.
Dag lieve meisjes, ik denk aan jullie
zaterdag 30 januari 2010 om 19:58
![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif){kind=small}
zaterdag 30 januari 2010 om 23:20
Ach lieve Tjilla
zo'n huilbui boven aan de trap. Die beelden die boven komen. Zo herkenbaar lieve meid. Als je het weer hebt moet je er aan denken dat ik je op dat moment graag een grote knuffel zou willen geven. En met mij vele anderen hier denk ik.
En bedenk maar dat huilen goed is. Gooi het er lekker uit. Ooit zul je merken dat het huilen minder wordt.
Gemini,
ja het zijn rotmaanden maar het gaat wel. Vandaag een zwemdiploma zonder mijn moeder, maar wel een kadootje namens haar. Onzin natuurlijk maar ik doe het toch, mede om de herinnering levend te houden. Mijn zoontje vond vandaag één van de mooiste dagen uit zijn leven. Zo lief dat hij dat zegt. En dat had ik dan graag weer aan mijn moeder verteld.
trusten
zo'n huilbui boven aan de trap. Die beelden die boven komen. Zo herkenbaar lieve meid. Als je het weer hebt moet je er aan denken dat ik je op dat moment graag een grote knuffel zou willen geven. En met mij vele anderen hier denk ik.
En bedenk maar dat huilen goed is. Gooi het er lekker uit. Ooit zul je merken dat het huilen minder wordt.
Gemini,
ja het zijn rotmaanden maar het gaat wel. Vandaag een zwemdiploma zonder mijn moeder, maar wel een kadootje namens haar. Onzin natuurlijk maar ik doe het toch, mede om de herinnering levend te houden. Mijn zoontje vond vandaag één van de mooiste dagen uit zijn leven. Zo lief dat hij dat zegt. En dat had ik dan graag weer aan mijn moeder verteld.
trusten
zondag 31 januari 2010 om 08:43
Goedemorgen dames 
Hier gaat het redelijk. Mijn keuken is enigszins klaar, moet nog wel worden afgekit en de heren hebben mijn vloer beschadigd, alsmede de onderkant van het keukenblok, en normaal gesproken zou ik het hebben laten gaan, ware het niet dat ik het HELEMAAL zat ben met deze gasten, ze regelen het maar ff.
Heb overigens wel de griep te pakken, er komt snot uit gaten waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden! Ook hiervoor dank aan de heren bouwvakker die nog nooit gehoord hebben van het sluiten van een deur.
Dinsdag is de crematie. Ik heb al helemaal ingelicht over de gang van zaken zodat ik niet voor verassingen kom te staan ( ik gedraag me echt heel debiel, wil het naadje van de kous weten)
Dit is weer te danken aan het hele "feestje" rondom mijn vader. Ik ben eigenlijk nog heel pissig op onze Yarden-meneer. Die vroeg ons ( mijn moeder, mijn zusjes en ik) om heel even mee te lopen, en ik dacht ow die gaat wat bespreken. Hij trekt daar zo een deur open en pats. Daar stond ie. Mijn vader bedekt door zonnebloemen. Hij had even moeten zeggen dat we naar de kist gingen maar dat had ie niet gedaan. Dus daar ben ik toen echt heel erg van geschrokken, ik had niet verwacht dat de kist daar al zou zijn.
Ik had voor mijzelf een beetje bedacht dat hij wel even zou waarschuwen als we naar de kist gingen, dan had ik me even kunnen vermannen maar dat gebeurde dus niet
Anyway, ik heb dus alle details gevraagd over hoe het zou gaan en alles want ik hou niet zo van verrassingen met kisten enzo
De kist zal tijdens de dienst open zijn. Hier zie ik heel erg tegenop. Tijdens de dienst zullen de directe familieleden de kist dichtmaken en tijdens het laatste liedje zal de kist weggereden worden. Ik probeer er niet teveel aan te denken maar ik zie er huizenhoog tegenop, maar we zien wel hoe het loopt, het komt vast goed.
Yas *smak*
Hier gaat het redelijk. Mijn keuken is enigszins klaar, moet nog wel worden afgekit en de heren hebben mijn vloer beschadigd, alsmede de onderkant van het keukenblok, en normaal gesproken zou ik het hebben laten gaan, ware het niet dat ik het HELEMAAL zat ben met deze gasten, ze regelen het maar ff.
Heb overigens wel de griep te pakken, er komt snot uit gaten waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden! Ook hiervoor dank aan de heren bouwvakker die nog nooit gehoord hebben van het sluiten van een deur.
Dinsdag is de crematie. Ik heb al helemaal ingelicht over de gang van zaken zodat ik niet voor verassingen kom te staan ( ik gedraag me echt heel debiel, wil het naadje van de kous weten)
Dit is weer te danken aan het hele "feestje" rondom mijn vader. Ik ben eigenlijk nog heel pissig op onze Yarden-meneer. Die vroeg ons ( mijn moeder, mijn zusjes en ik) om heel even mee te lopen, en ik dacht ow die gaat wat bespreken. Hij trekt daar zo een deur open en pats. Daar stond ie. Mijn vader bedekt door zonnebloemen. Hij had even moeten zeggen dat we naar de kist gingen maar dat had ie niet gedaan. Dus daar ben ik toen echt heel erg van geschrokken, ik had niet verwacht dat de kist daar al zou zijn.
Ik had voor mijzelf een beetje bedacht dat hij wel even zou waarschuwen als we naar de kist gingen, dan had ik me even kunnen vermannen maar dat gebeurde dus niet
Anyway, ik heb dus alle details gevraagd over hoe het zou gaan en alles want ik hou niet zo van verrassingen met kisten enzo
De kist zal tijdens de dienst open zijn. Hier zie ik heel erg tegenop. Tijdens de dienst zullen de directe familieleden de kist dichtmaken en tijdens het laatste liedje zal de kist weggereden worden. Ik probeer er niet teveel aan te denken maar ik zie er huizenhoog tegenop, maar we zien wel hoe het loopt, het komt vast goed.
Yas *smak*
zondag 31 januari 2010 om 09:37
Kan ik me voorstellen, dat je er tegenop ziet, heel erg zelfs.
Ik ga dinsdagavond condoleren in de aula, de crematie zelf is in besloten kring.
Ik moet zijn op diezelfde plek waar mijn moeder lag, wat zal dat raar zijn, de kist staat op dezelfde plek waar mijn moeder stond, alleen was zij dan niet in de kist maar in een lijkwade.
En weer dezelfde uitvaartleider.
Misschien maak ik wel weer rechtsomkeert als ik er eenmaal ben, kan zo gebeuren.
Aan de andere kant: nee. Ik ben er sterk genoeg voor. En ik moet gaan voor mijn moeder.
Ik ga dinsdagavond condoleren in de aula, de crematie zelf is in besloten kring.
Ik moet zijn op diezelfde plek waar mijn moeder lag, wat zal dat raar zijn, de kist staat op dezelfde plek waar mijn moeder stond, alleen was zij dan niet in de kist maar in een lijkwade.
En weer dezelfde uitvaartleider.
Misschien maak ik wel weer rechtsomkeert als ik er eenmaal ben, kan zo gebeuren.
Aan de andere kant: nee. Ik ben er sterk genoeg voor. En ik moet gaan voor mijn moeder.
I have to be seen to be believed
zondag 31 januari 2010 om 15:49
Yas en Suus
vreselijk om weer een uitvaart mee te maken. En Yas ook nog op dezelfde plek met dezelfde uitvaartleider. Das wel heel moeilijk. Ik denk als ik die uitvaartleider van mijn moeder weer zou zien (na 2 jaar) dat ik spontaan zou moeten janken. En dat is al 2 jaar geleden. Maar stel, wat is het ergste dat kan gebeuren. Dat je gaat huilen. Ach er zal wel meer gehuild worden. Maar wellicht huil je harder dan van jou verwacht mag worden. Dat is lastig, maar is het een probleem?
Yas had ik nou ergens in een zinnetje gelezen dat je komende week ook gaat trouwen? Groots of klein? en zonder je moeder... slik.
Heb zelf een tijdje gespeeld met het idee om afgelopen aug te gaan trouwen omdat we toen 25 jaar samenwoonden en mijn zoontje dat ook leuk zou vinden, maar toen ging mijn moeder dood en had ik er helemaal geen zin meer in. Had voor mij geen nut meer. Misschien onzin en wilde ik ook niet graag genoeg trouwen.
Suus ook weer herkenbaar dat je schrok van je vader in de kist. Had gedacht dat mijn vader in een afzonderlijk kamertje stond. Maar hij stond open en bloot gewoon in de zaal. Schok me ook wild, want ik had niet meer willen kijken. Heeft lang geduurd voor ik dat weer kwijt was.
Weet zeker dat ik nooit meer na die locatie hoef. Mijn vader, de kameraad van mijn vader/moeder en tenslotte mijn moeder zijn allemaal in dezelfde aula in dat dorpje geweest. Ik ken er niemand meer dus hoef er nooit meer heen. Soms zou ik nog wel langs het huis willen rijden om te kijken hoe het er uit ziet en wie er woont, maar te ver weg om zo maar even te doen.
Marion
vreselijk om weer een uitvaart mee te maken. En Yas ook nog op dezelfde plek met dezelfde uitvaartleider. Das wel heel moeilijk. Ik denk als ik die uitvaartleider van mijn moeder weer zou zien (na 2 jaar) dat ik spontaan zou moeten janken. En dat is al 2 jaar geleden. Maar stel, wat is het ergste dat kan gebeuren. Dat je gaat huilen. Ach er zal wel meer gehuild worden. Maar wellicht huil je harder dan van jou verwacht mag worden. Dat is lastig, maar is het een probleem?
Yas had ik nou ergens in een zinnetje gelezen dat je komende week ook gaat trouwen? Groots of klein? en zonder je moeder... slik.
Heb zelf een tijdje gespeeld met het idee om afgelopen aug te gaan trouwen omdat we toen 25 jaar samenwoonden en mijn zoontje dat ook leuk zou vinden, maar toen ging mijn moeder dood en had ik er helemaal geen zin meer in. Had voor mij geen nut meer. Misschien onzin en wilde ik ook niet graag genoeg trouwen.
Suus ook weer herkenbaar dat je schrok van je vader in de kist. Had gedacht dat mijn vader in een afzonderlijk kamertje stond. Maar hij stond open en bloot gewoon in de zaal. Schok me ook wild, want ik had niet meer willen kijken. Heeft lang geduurd voor ik dat weer kwijt was.
Weet zeker dat ik nooit meer na die locatie hoef. Mijn vader, de kameraad van mijn vader/moeder en tenslotte mijn moeder zijn allemaal in dezelfde aula in dat dorpje geweest. Ik ken er niemand meer dus hoef er nooit meer heen. Soms zou ik nog wel langs het huis willen rijden om te kijken hoe het er uit ziet en wie er woont, maar te ver weg om zo maar even te doen.
Marion
zondag 31 januari 2010 om 15:55
Wij zouden eerst 7 mei trouwen met groot feest, met zo'n 120 gasten.
Echter, door de trieste gebeurtenissen hadden we nog niet misschien zin ineen groot feest.
Toen hebben we het heel erg naar voren gehaald: a.s vrijdag dus. Je weet nooit wat er allemaal kan gebeuren, er kunnen zo mensen wegvallen.
We geven 'savonds een sjiek dineetje voor onze naasten, ouders die we nog hebben (mijn a.s man heeft ook geen vader meer), onze kinderen, zussen en broers met gezinnen, toch nog 27 personen. En mijn moeder gaat mee in een fotolijstje.
Echter, door de trieste gebeurtenissen hadden we nog niet misschien zin ineen groot feest.
Toen hebben we het heel erg naar voren gehaald: a.s vrijdag dus. Je weet nooit wat er allemaal kan gebeuren, er kunnen zo mensen wegvallen.
We geven 'savonds een sjiek dineetje voor onze naasten, ouders die we nog hebben (mijn a.s man heeft ook geen vader meer), onze kinderen, zussen en broers met gezinnen, toch nog 27 personen. En mijn moeder gaat mee in een fotolijstje.
I have to be seen to be believed
