Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
vrijdag 19 maart 2010 om 09:15
SHV, welkom en ik hoop dat je hier steun kan vinden.
Sterkte ermee, wat een lijdensweg.
Suus, wat een mooi idee! Maar hoe komt het beetje as dan bij jou?
De urn staat nu bij mijn broertje en zoals je weet gaan we mama's as uitstrooien in Kenya.
Ik denk dat mijn broertje dit ook wel een mooi idee vindt, dat ie toch nog iets van zijn moeder hier houdt.
Ik gooi het in de overleg bij hem!
Sterkte ermee, wat een lijdensweg.
Suus, wat een mooi idee! Maar hoe komt het beetje as dan bij jou?
De urn staat nu bij mijn broertje en zoals je weet gaan we mama's as uitstrooien in Kenya.
Ik denk dat mijn broertje dit ook wel een mooi idee vindt, dat ie toch nog iets van zijn moeder hier houdt.
Ik gooi het in de overleg bij hem!
I have to be seen to be believed
vrijdag 19 maart 2010 om 10:33
Die nachtmerrie is bij mij waarheid geworden. Ik was wees op mijn 22e. Dit gedicht verwoordt vaak mijn gedachten:
Zeven maal om de aarde te gaan
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die éne te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan-
Zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
- Ida Gerhardt.
Sterkte, you're not alone.
vrijdag 19 maart 2010 om 12:33
Ach Jackie, we zeggen allemaal wel eens iets waar we spijt van krijgen.
SHV welkom en gelijk ook heel veel sterkte. Vind het heel dieptriest wat je moeder moet ondergaan. Dat is mijn ouders bespaard gebleven. Die zijn allebei pats boem doodgegaan.
Lieflichtje: dat klinkt goed! Jij haalt alles uit het leven.
Heb vanochtend de mooie grote bloempotten van mijn moeder gevuld. Zij was gek op de tuin en planten. Dus dan is ze nu weer stukje dichterbij. Ze is nu al meer dan twee jaar dood maar soms -zoals vandaag- mis ik haar enorm. De leegte wordt niet gevuld.
Suus lief voorstel van je. Heel attent.Voor mij werkt het echter niet. Wij gaan mam tot het laatste beetje uitstrooien. Bedenk me net dat het wel tijd wordt om wat af te spreken met mijn broer.
Marion
SHV welkom en gelijk ook heel veel sterkte. Vind het heel dieptriest wat je moeder moet ondergaan. Dat is mijn ouders bespaard gebleven. Die zijn allebei pats boem doodgegaan.
Lieflichtje: dat klinkt goed! Jij haalt alles uit het leven.
Heb vanochtend de mooie grote bloempotten van mijn moeder gevuld. Zij was gek op de tuin en planten. Dus dan is ze nu weer stukje dichterbij. Ze is nu al meer dan twee jaar dood maar soms -zoals vandaag- mis ik haar enorm. De leegte wordt niet gevuld.
Suus lief voorstel van je. Heel attent.Voor mij werkt het echter niet. Wij gaan mam tot het laatste beetje uitstrooien. Bedenk me net dat het wel tijd wordt om wat af te spreken met mijn broer.
Marion
vrijdag 19 maart 2010 om 13:08
Jacqie ik weet niet wat je gezegd hebt wat we niet zouden herkennen. Ik zeg ook wel eens dingen als ik bijvoorbeeld hoor dat een 90 jarige is overleden. Oneerlijke dingen zoals goh nou hij heeft wel 30 jaar meer gehad. Dat is die bult verdriet die spreekt. Dus voel je niet te naar. Je bent ook maar mens.
Off to check email
Off to check email
vrijdag 19 maart 2010 om 13:15
Ik zat gisteren heerlijk in de lentezon op het terras, ik heb er een hekel aan om winkelende/terraszittende moeders en dochters te zien. Totaal niet rationeel, maar zo denk je.
En als ik oude vrouwen achter rollators zie denk ik: jij had dood moeten gaan, niet mijn moeder.
Dat soort zaken denk je als je zo hevig rouwt als wij hier allemaal.
En van de week zei iemand tegen me: gadverdamme, ik moet vanavond naar de verjaardag van mijn moeder, geen zin in.
Waarop ik natuurlijk antwoord: jij hebt tenminste een moeder waar je heen kunt gaan.
Dus Jacqie, das helemaal geen zelfmedelijden, dat is de rouw waar we inzitten, het afschuwelijk grote verdriet.
En als ik oude vrouwen achter rollators zie denk ik: jij had dood moeten gaan, niet mijn moeder.
Dat soort zaken denk je als je zo hevig rouwt als wij hier allemaal.
En van de week zei iemand tegen me: gadverdamme, ik moet vanavond naar de verjaardag van mijn moeder, geen zin in.
Waarop ik natuurlijk antwoord: jij hebt tenminste een moeder waar je heen kunt gaan.
Dus Jacqie, das helemaal geen zelfmedelijden, dat is de rouw waar we inzitten, het afschuwelijk grote verdriet.
I have to be seen to be believed
vrijdag 19 maart 2010 om 13:52
Zelf na 11 jaar (zolang is mijn moeder er al niet meer) steekt het mij nog steeds, als "ze" gezellig arm in arm lopen, of het gewoon leuk met elkaar hebben, ik kan er ook niet tegen als iemand vervelend over zijn, of haar moeder spraat. (uitzondering uiteraard daar gelaten)
Maar het meeste pijn doet mij oma's met kleine kleinkinderen, maar dat ligt waarschijnlijk aan de fase in mijn leven nu.
Het heeft allemaal wel een plekje, maar een heel groot verdriet is nog steeds een stil verdriet.
Maar het meeste pijn doet mij oma's met kleine kleinkinderen, maar dat ligt waarschijnlijk aan de fase in mijn leven nu.
Het heeft allemaal wel een plekje, maar een heel groot verdriet is nog steeds een stil verdriet.
vrijdag 19 maart 2010 om 14:02
Jacq, ik weet niet wat je gepost had maar sluit me aan bij iedereen voor mij. Mijn vader was 91 (misschien was het hieraan gerelateerd) en zelfs ik dacht toen mijn mam jaren daarvoor stierf (en mijn pa dus ook toen al ouder was) dat hij het had moeten zijn in plaats van mam.
Ik voel me er wel eens ongemakkelijk over tov andere rouwenden dat mijn mam al wat ouder was toen ze stierf (dus niet in de 40 of 50) en dat ik er dan toch zoveel verdriet van had en heb. Maar ik was zelf net 31 en helemaal niet klaar om haar toen al te verliezen..
Daarom zei ik eerder dat leeftijd in principe niet zoveel uitmaakt. Maar ik heb ook ervaren dat het accepteren van de dood van iemand van 80 of 90 wel gemakkelijker is, natuurlijk.
Snappen jullie mij nog?
Ik voel me er wel eens ongemakkelijk over tov andere rouwenden dat mijn mam al wat ouder was toen ze stierf (dus niet in de 40 of 50) en dat ik er dan toch zoveel verdriet van had en heb. Maar ik was zelf net 31 en helemaal niet klaar om haar toen al te verliezen..
Daarom zei ik eerder dat leeftijd in principe niet zoveel uitmaakt. Maar ik heb ook ervaren dat het accepteren van de dood van iemand van 80 of 90 wel gemakkelijker is, natuurlijk.
Snappen jullie mij nog?
vrijdag 19 maart 2010 om 14:20
Ik heb ook heel lang een onredelijke boosheid gevoeld naar mijn schoonmoeder.. Zij kon mijn zoontje wel vasthouden, knuffelen en zo. Vond het zo oneerlijk.. Heb dat soms nog wel. En oma's en kleinkinderen in het algemeen, op straat en ook in films.. Kon er niet normaal naar kijken. Heb het nu nog, moeders en dochters in films in emotionele scenes. Altijd tranen die hoog zitten.
vrijdag 19 maart 2010 om 14:24
