Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
zaterdag 1 mei 2010 om 13:54
Soepkippie, welkom hier! Bij mij zat het verdriet ook heel lang vast en ik kon de eerste maanden ook moeilijk huilen.Geef jezelf de tijd, ieder rouwt op zijn of haar manier.
Mooi gedicht, Diaantje. Ik heb het meteen even overgeschreven.
De eerste moederdag zonder mijn mam was ook de eerste keer dat ik zelf moeder was. En dus een cadeautje kreeg, lief verzorgd door mijn man. Moeilijk. Maar echt heel emotioneel was ik toen het eerste "zelluf gemaakte" werkje kwam.. Heel gek, toen voelde ik me pas moeder op moederdag. En miste ik mam geweldig op dat moment. Ik denk omdat ik zo graag wilde dat ze daarbij was geweest.
Dit jaar weet ik dat er veel kaarsjes door ons cluppie hier voor onze moeders zullen branden. Dat maakt het voor mij weer een bijzondere moederdag. Dikke kus daarvoor...
Mooi gedicht, Diaantje. Ik heb het meteen even overgeschreven.
De eerste moederdag zonder mijn mam was ook de eerste keer dat ik zelf moeder was. En dus een cadeautje kreeg, lief verzorgd door mijn man. Moeilijk. Maar echt heel emotioneel was ik toen het eerste "zelluf gemaakte" werkje kwam.. Heel gek, toen voelde ik me pas moeder op moederdag. En miste ik mam geweldig op dat moment. Ik denk omdat ik zo graag wilde dat ze daarbij was geweest.
Dit jaar weet ik dat er veel kaarsjes door ons cluppie hier voor onze moeders zullen branden. Dat maakt het voor mij weer een bijzondere moederdag. Dikke kus daarvoor...
zaterdag 1 mei 2010 om 13:58
@Prulleke
Het is een stukje van de songtekst van Venice- Family Tree
Venice
Het is een stukje van de songtekst van Venice- Family Tree
Venice
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
zaterdag 1 mei 2010 om 19:15
Ik was even een week behoorlijk emotioneel incontinent. Kon hier niet lezen, zonder spontaan om al jullie verhalen te janken. Had duidelijk met mijn eigen gestel én herstel te maken, wat niet in het tempo gaat zoals ik wil.
Eergisteren was mijn moeder (jarig )en toen kon ik de knop weer omzetten.
Sterkte allemaal en moedig voorwaarts
Eergisteren was mijn moeder (jarig )en toen kon ik de knop weer omzetten.
Sterkte allemaal en moedig voorwaarts
zondag 2 mei 2010 om 07:15
Sja, aan iets leuks denken. Dat is makkelijk praten wanneer je een horrorfilm op je netvliezen hebt staan. Ik herken je gevoel wel Tjil. De momenten dat die beelden ineens zonder vooraankondiging in mijn gedachten schieten doen me letterlijk happen naar lucht, ineens borrelt de paniek dan in mijn lijf en word ik echt even niet goed. Ik weet niet of je daar iets tegen moet doen. Ik denk dat je het een beetje kunt vergelijken met een pannetje melk op het vuur. Ineens kookt het over, en het enige wat je kunt doen is het vuur afzetten en wachten tot het zakt.
Ik merk aan mijzelf dat ik wanneer ik me zo naar voel ik iets moet doen. Ik ga dan maar weer iets schoonmaken, of de was doen. Heel belachelijk maar ik moet echt iets doms doen waarbij ik me wel moet focussen op iets anders. En dat werkt voor mij. Mijn kasten zijn nog nooit zo netjes opgeruimd geweest
Verder denk ik dat het enige wat "helpt" het verstrijken van de tijd is. Het leven gaat toch wel door, of je het hier nu mee eens bent of niet. Je gaat weer slapen en je word weer wakker. De zon komt weer op en de wereld draait nog steeds. Ondanks dat er iets verschrikkelijks gebeurt is. Oneerlijk eigenlijk vind ik soms, maar het is zoals het is. Het is onomkeerbaar, en hoe harder ik het niet wil accepteren, hoe harder de belachelijkheid realiteit blijkt.
Klinkt heel diepzinnig en zwaar misschien maar zo ervaar ik het een beetje.
Janken hoef ik nog steeds niet. Misschien hoef ik wel gewoon niet te janken omdat het zo erg is dat janken er niet eens meer bij hoort ofzo
Tjil, ik hoop echt dat je weer wat vaker mee komt schrijven.
*kus*
Ik merk aan mijzelf dat ik wanneer ik me zo naar voel ik iets moet doen. Ik ga dan maar weer iets schoonmaken, of de was doen. Heel belachelijk maar ik moet echt iets doms doen waarbij ik me wel moet focussen op iets anders. En dat werkt voor mij. Mijn kasten zijn nog nooit zo netjes opgeruimd geweest
Verder denk ik dat het enige wat "helpt" het verstrijken van de tijd is. Het leven gaat toch wel door, of je het hier nu mee eens bent of niet. Je gaat weer slapen en je word weer wakker. De zon komt weer op en de wereld draait nog steeds. Ondanks dat er iets verschrikkelijks gebeurt is. Oneerlijk eigenlijk vind ik soms, maar het is zoals het is. Het is onomkeerbaar, en hoe harder ik het niet wil accepteren, hoe harder de belachelijkheid realiteit blijkt.
Klinkt heel diepzinnig en zwaar misschien maar zo ervaar ik het een beetje.
Janken hoef ik nog steeds niet. Misschien hoef ik wel gewoon niet te janken omdat het zo erg is dat janken er niet eens meer bij hoort ofzo
Tjil, ik hoop echt dat je weer wat vaker mee komt schrijven.
*kus*
zondag 2 mei 2010 om 08:18
Heb ik ook hoor, die laatste beelden van mijn moeder ineens overwachts in coma en daarna dood raak ik nooit meer kwijt. Het komt te pas en te onpas bovendrijven.
Wat ik dan doe, net als Suus, iets anders, als ik vrij ben.
Potje scrabbelen of trivianten met mijn man, filmpje kijken.
Op werk afleiding genoeg.
En ik heb nog steeds een hekel aan muziek.
Vandaag speelt Twente de kampioenswedstrijd. Mijn moeder was zwaar fan. Heel erg fan, ze was er altijd.
Als we vandaag met heel Enschede You'll never walk alone zingen, dan barst ik in tranen uit.
Want ik wil het kampioenschap hebben, ik draag het op aan mijn moeder. En ze is er niet bij, dat is zo wreed.
Ik zat 2 weken geleden toen we wonnen al te janken in de kroeg waar we keken.
Ik ben zeer emotioneel incontinent geworden.
Duimen jullie mee voor de FCT?
I have to be seen to be believed
zondag 2 mei 2010 om 09:16
Aan iets leuks denken als je steeds rotbeelden voor je ziet, is wel een hele opgave..Zeker als je moe bent.
Tjil, de beelden zullen je nog lang achtervolgen. Het moet slijten, ik zou willen dat ik kon zeggen dat ze ineens weg zouden zijn. Maar geloof me, het wordt minder en het zal minder pijn gaan doen.
Moedig voorwaarts, lieve Tjill, samen met ons.
zondag 2 mei 2010 om 10:51
Nou, ik ben ook voor FC Twente hoor, mijn zusje komt ook uit die contrijen en zit straks ook voor de buis gekluisterd. In gedachten brul ik mee, ook met Yas en haar mams, hahaha!
In tegenstelling tot een paar andere vrouwen hier kan ik wel huilen. Emotioneel incontinent ja. Koningedag was gezellig, maar ik had te diep in t glaasje gekeken bij wijze van hoge uitzondering. Witte wijn maakt mij emotioneel gammel, melancholiek, en nog lelijk ook, dus dat drink ik niet meer. Gisteren voelde ik me nog steeds brak en een huilie, dus ben ik troostsoep gaan maken. Jaja, jullie lezen het goed, Kerries TROOSTSOEP!!
Hier is het recept, en zo raar, ik was er mee bezig en dacht: zou eigenlijk de meiden hier een bakkie moeten brengen. Moet niet gekker worden! Maar voor alle meiden die hier schrijven/ lezen, het recept:
In een grote pan knoflook en uien bakken in olijfolie. Als het glazig is, doe je er een in stukjes gesneden paprika bij en wat vlezige tomaten.
Wanneer het zacht is, doe je er een liter of anderhalf water bij, 2 in blokjes gesneden aardappelen, 2 groente bouillonblokken, en lekkere kruiden. Zout, peper, wat tabasco, wat basilicum, tijm, en....een pak (biologische) rode linzen. Witte kan ook, maar rood kleurt zo mooi in de soep.
Dit alles laat je op een zacht vuur koken tot het allemaal zacht en gaar is, en wanneer je denkt: t is goed zo, maak je met de staafmixer de soep tot een mooie, gladde pap-achtige substantie.
Doe de soep in een vrolijke kom, knip veel verse koriander in de soep en knijp er een flinke schijf citroen boven uit. En smullen maar!! Gisteren toen ik mn eerste hap nam, met mn ogen nog dik van t janken, voelde ik het helemaal warm worden van binnen. Troostsoep dus, en supergezond dames, want we moeten wel goed voor onszelf zorgen!
Moedig voorwaarts,liefs Kerrie.
In tegenstelling tot een paar andere vrouwen hier kan ik wel huilen. Emotioneel incontinent ja. Koningedag was gezellig, maar ik had te diep in t glaasje gekeken bij wijze van hoge uitzondering. Witte wijn maakt mij emotioneel gammel, melancholiek, en nog lelijk ook, dus dat drink ik niet meer. Gisteren voelde ik me nog steeds brak en een huilie, dus ben ik troostsoep gaan maken. Jaja, jullie lezen het goed, Kerries TROOSTSOEP!!
Hier is het recept, en zo raar, ik was er mee bezig en dacht: zou eigenlijk de meiden hier een bakkie moeten brengen. Moet niet gekker worden! Maar voor alle meiden die hier schrijven/ lezen, het recept:
In een grote pan knoflook en uien bakken in olijfolie. Als het glazig is, doe je er een in stukjes gesneden paprika bij en wat vlezige tomaten.
Wanneer het zacht is, doe je er een liter of anderhalf water bij, 2 in blokjes gesneden aardappelen, 2 groente bouillonblokken, en lekkere kruiden. Zout, peper, wat tabasco, wat basilicum, tijm, en....een pak (biologische) rode linzen. Witte kan ook, maar rood kleurt zo mooi in de soep.
Dit alles laat je op een zacht vuur koken tot het allemaal zacht en gaar is, en wanneer je denkt: t is goed zo, maak je met de staafmixer de soep tot een mooie, gladde pap-achtige substantie.
Doe de soep in een vrolijke kom, knip veel verse koriander in de soep en knijp er een flinke schijf citroen boven uit. En smullen maar!! Gisteren toen ik mn eerste hap nam, met mn ogen nog dik van t janken, voelde ik het helemaal warm worden van binnen. Troostsoep dus, en supergezond dames, want we moeten wel goed voor onszelf zorgen!
Moedig voorwaarts,liefs Kerrie.
zondag 2 mei 2010 om 11:02
zondag 2 mei 2010 om 12:25
Iemand verwees me naar dit topic. Mijn vader is deze week geheel onverwachts overleden. Niemand had het aan zien komen. Ik denk hijzelf ook niet. Hij is alleen gestorven, er is geen afscheid geweest. Hij is maar 61 jaar geworden.
Tot nu toe vond ik het een hectische week. Er moest van alles geregeld worden. Vooral de eerste 2/3 dagen na zijn overlijden waren hectisch. Er komt zoveel op je af. Ik ben enig kind, en uiteindelijk was ik toch degene die alles moest beslissen. Dat vond ik heel moeilijk. Ook dat ik meteen de kleding voor in de kist moest uitkiezen en meer van dat soort dingen.
Ik denk dat ik de dingen die tot nu toe geregeld zijn, heb gedaan zoals mijn vader ze zou willen. Maar rot en *** blijft het wel.
Gister ben gaan kijken hoe mijn vader opgebaard lag. Ik zag er erg tegenop. Toch ben ik blij dat ik ben gegaan.
Ik merk dat ik door alle hectiek nog niet de tijd heb gehad om rustig te laten bezinken wat er gebeurd is. Ik weet met mijn verstand dat mijn vader er niet meer is, maar voor mijn gevoel voel ik dat niet zo. Het is net alsof hij op vakantie is nu. Ik denk dat de echte klap nog komt.
Hier laat ik het nu maar even bij.
Tot nu toe vond ik het een hectische week. Er moest van alles geregeld worden. Vooral de eerste 2/3 dagen na zijn overlijden waren hectisch. Er komt zoveel op je af. Ik ben enig kind, en uiteindelijk was ik toch degene die alles moest beslissen. Dat vond ik heel moeilijk. Ook dat ik meteen de kleding voor in de kist moest uitkiezen en meer van dat soort dingen.
Ik denk dat ik de dingen die tot nu toe geregeld zijn, heb gedaan zoals mijn vader ze zou willen. Maar rot en *** blijft het wel.
Gister ben gaan kijken hoe mijn vader opgebaard lag. Ik zag er erg tegenop. Toch ben ik blij dat ik ben gegaan.
Ik merk dat ik door alle hectiek nog niet de tijd heb gehad om rustig te laten bezinken wat er gebeurd is. Ik weet met mijn verstand dat mijn vader er niet meer is, maar voor mijn gevoel voel ik dat niet zo. Het is net alsof hij op vakantie is nu. Ik denk dat de echte klap nog komt.
Hier laat ik het nu maar even bij.
