Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
woensdag 5 mei 2010 om 19:35
Vandaag de 2e dag na de uitvaartdienst van mijn vader. Moet heel veel huilen. Maar dat is normaal natuurlijk. Gewoon het idee dat ik hem nooit meer kan bellen, kan spreken, kan zien. Verschrikkelijk.
Heb vandaag in de tuin gewerkt. De tuin die mijn vader zo mooi vond en waar hij zo graag was. Ook al hebben mijn vriend en mij niet zulke groene vingers als mijn vader, ik wil de tuin graag netjes en goed bij houden. Dat hebben we vandaag gedaan. Ik had er een goed gevoel bij.
Heb vandaag in de tuin gewerkt. De tuin die mijn vader zo mooi vond en waar hij zo graag was. Ook al hebben mijn vriend en mij niet zulke groene vingers als mijn vader, ik wil de tuin graag netjes en goed bij houden. Dat hebben we vandaag gedaan. Ik had er een goed gevoel bij.
woensdag 5 mei 2010 om 20:05
Huil maar Elske, dat zal nog wel veel vaker gebeuren. De tranen moeten er nu eenmaal uit. Mijn mam is nu bijna 9 maanden dood, en de tranen komen nog bijna elke dag.
tuinieren werkt heilzaam (vind ik), je bent buiten, en bezig. En dan ook nog iets met wat je vader mooi vond... Probeer te genieten als er weer een mooi plantje gaat bloeien.
tuinieren werkt heilzaam (vind ik), je bent buiten, en bezig. En dan ook nog iets met wat je vader mooi vond... Probeer te genieten als er weer een mooi plantje gaat bloeien.
woensdag 5 mei 2010 om 20:10
donderdag 6 mei 2010 om 00:07
Lekker, ik had al een rotdag. Lees ik die post van ene Arberg waarin hij net doet of ik Naomi en de angels hier aanval. Het was een simpele vraag. Ik ben hier al jaren actief (met tussenpozen) en heb nog nooit enige aanvaring met wie dan ook gehad.
Suus, lief dat je het voor me opnam maar ik ben er effe klaar mee.
Moedig voorwaarts en houd jullie sterk meiden. Jullie waren echt een steun voor me.
Heel veel liefs,
Prul
Suus, lief dat je het voor me opnam maar ik ben er effe klaar mee.
Moedig voorwaarts en houd jullie sterk meiden. Jullie waren echt een steun voor me.
Heel veel liefs,
Prul
donderdag 6 mei 2010 om 09:23
Goede berichten! Doordat het bij sommigen al langer geleden is, wordt de behoefte aan deze draad ook minder dus. Dat is een goed teken, en hoopgevend voor mij. De draad wordt weer opgepakt van het dagelijks leven zonder die allesoverheersende zeurende treurnis-laag.
Gisteren zei ik tegen een kennis: het gaat steeds beter....soms voel ik me al een beeeeetje als voorheen. Nou, dat had ik enkele weken geleden nog niet durven zeggen. En ik weet, je kan ook weer dagen hebben van erdoorheen zitten, maar het lijkt erop dat de periodes tussen die dagen steeds langer worden. Dat is toch een goed teken?
Gisteren zei ik tegen een kennis: het gaat steeds beter....soms voel ik me al een beeeeetje als voorheen. Nou, dat had ik enkele weken geleden nog niet durven zeggen. En ik weet, je kan ook weer dagen hebben van erdoorheen zitten, maar het lijkt erop dat de periodes tussen die dagen steeds langer worden. Dat is toch een goed teken?
donderdag 6 mei 2010 om 09:37
donderdag 6 mei 2010 om 10:02
He Yas....misschien WIL ik het gewoon zo graag, dat het is als voorheen. Ik weet ook wel, ik ben er nog niet. Maar als ik het maar vaak genoeg tegen mezelf zeg? Ga ik het geloven? 
Prul blijft gewoon, einde discussie. Zeker op deze draad, want hier wordt niet vervelend gedaan, tegen niemand.
Ik ga naar de kapper, even een kleur er deur. Voorheen trok ik de grijze haren met een pincet eruit, maar t worden er nu te veel, geen beginnen aan. Dat doet stress en verdriet ook met je, het tekent. Buuuuh.
Prul blijft gewoon, einde discussie. Zeker op deze draad, want hier wordt niet vervelend gedaan, tegen niemand.
Ik ga naar de kapper, even een kleur er deur. Voorheen trok ik de grijze haren met een pincet eruit, maar t worden er nu te veel, geen beginnen aan. Dat doet stress en verdriet ook met je, het tekent. Buuuuh.
donderdag 6 mei 2010 om 10:29
Lieve meiden,
Thanx voor al jullie lieve reacties. Yas, je bent een schat met je posting op t mod-forum.. ik weet gewoon niet wat ik hierop moet zeggen..
Ik wil jullie ook niet kwijt, kan niet zonder jullie en ik blijf hier dan ook posten. Gisteren was een rotdag voor me, ik was al de hele dag uit mijn doen en reageerde derhalve extra emotioneel. Voelde me echt onterecht aangevallen, maar (Suus) jullie hebben gelijk...Het is maar internet.
Hier voel ik me thuis en ik laat me dat niet afpakken. No way.
Liefs
Prul
Thanx voor al jullie lieve reacties. Yas, je bent een schat met je posting op t mod-forum.. ik weet gewoon niet wat ik hierop moet zeggen..
Ik wil jullie ook niet kwijt, kan niet zonder jullie en ik blijf hier dan ook posten. Gisteren was een rotdag voor me, ik was al de hele dag uit mijn doen en reageerde derhalve extra emotioneel. Voelde me echt onterecht aangevallen, maar (Suus) jullie hebben gelijk...Het is maar internet.
Hier voel ik me thuis en ik laat me dat niet afpakken. No way.
Liefs
Prul
donderdag 6 mei 2010 om 12:01
Klopt, het gaat met de tijd langzaam beter, maar bereid je we voor op momenten dat je je ongeveer weer net zo voelt als in het begin.
Je leert het verdriet een plaatsje te geven, het gemis blijft.
Bij mij was het heel sterk met mijn trouwen,mijn kinderen die geboren werden.
Ook heeft het (in mijn geval) met je gemoed te maken, zit ik niet lekker in mijn vel, heb ik er ook eerder 'last' van.
Dus helaas het is levenslang, je leert er alleen mee om te gaan.
Mijn opsteker van de week
Moedig voorwaarts maar weer.
donderdag 6 mei 2010 om 12:39
Ik zie ook erg op tegen mijn verjaardag. Dat duurt nog heel lang, zo'n 10 maanden. Sowieso de 1e verjaardag zonder mijn vader, wat heel moeilijk is. Maar ook een verjaardag met een speciale leeftijd, ik word dan 30 jaar. Hij had er zo graag bij willen zijn. Gelukkig duurt het nog even, maar ik zie er nu al tegenop.
Ik wilde toch iets kwijt, ik heb het hier op viva al vaker over gehad. Dat is het punt met mijn schoonfamilie. Wij liggen elkaar gewoon niet. Veel discussies en ergenissen geweest tussen hen en mij omdat ik altijd heb gevonden dat mijn vriend niet netjes wordt behandeld door hen.
Nu is mijn vader overleden. Schoonzusje heeft vanaf dag van overlijden tot nu toe nog niet 1 keer naar mijn vriend gebeld hoe het met hem gaat. Ook geen kaartje gestuurd. Ze was er wel op de uitvaartdienst maar ging na afloop meteen weg onder het mom van werk. Heeft mijn familie niets een gecondoleerd of een hand gegeven. Ook na de uitvaartdienst hebben we niets meer van haar gehoord.
Schoonmoeder heeft vanaf dag van overlijden wel 2 keer gebeld en we hebben 1 keer daar gegeten. Ook zij is alleen op uitvaartdienst geweest, was gelijk met schoonzusje weg, heeft ook geen familie gecondoleerd of een hand gegeven. Daarna heeft ze ook niets meer van zich laten horen, is ook niet hier geweest. Vriend moet zelf maar contact opnemen, van haar komt niets uit.
Voor mij bevestigt dit gedrag alleen maar wat ik altijd al dacht. Ik vind dat ze mijn vriend nu dus totaal niet steunen en aan zijn lot overlaten. Ik heb verder niets met die mensen en ben er klaar mee. Dat was ik al. Je mist toch helemaal niets aan deze mensen. Ik vind het alleen zo erg voor mijn vriend. Alsof het allemaal niet zo erg is, zo komt het over. Ik heb mijn familie gevraagd of ze mijn vriend af en toe ook bellen om te vragen hoe het met hem gaat. Hij wil zijn verhaal natuurlijk ook kwijt.
Mijn vraag hier is: ik zie het toch niet verkeerd dat dit geen normaal gedrag is van mijn schoonfamilie?
Ik wilde toch iets kwijt, ik heb het hier op viva al vaker over gehad. Dat is het punt met mijn schoonfamilie. Wij liggen elkaar gewoon niet. Veel discussies en ergenissen geweest tussen hen en mij omdat ik altijd heb gevonden dat mijn vriend niet netjes wordt behandeld door hen.
Nu is mijn vader overleden. Schoonzusje heeft vanaf dag van overlijden tot nu toe nog niet 1 keer naar mijn vriend gebeld hoe het met hem gaat. Ook geen kaartje gestuurd. Ze was er wel op de uitvaartdienst maar ging na afloop meteen weg onder het mom van werk. Heeft mijn familie niets een gecondoleerd of een hand gegeven. Ook na de uitvaartdienst hebben we niets meer van haar gehoord.
Schoonmoeder heeft vanaf dag van overlijden wel 2 keer gebeld en we hebben 1 keer daar gegeten. Ook zij is alleen op uitvaartdienst geweest, was gelijk met schoonzusje weg, heeft ook geen familie gecondoleerd of een hand gegeven. Daarna heeft ze ook niets meer van zich laten horen, is ook niet hier geweest. Vriend moet zelf maar contact opnemen, van haar komt niets uit.
Voor mij bevestigt dit gedrag alleen maar wat ik altijd al dacht. Ik vind dat ze mijn vriend nu dus totaal niet steunen en aan zijn lot overlaten. Ik heb verder niets met die mensen en ben er klaar mee. Dat was ik al. Je mist toch helemaal niets aan deze mensen. Ik vind het alleen zo erg voor mijn vriend. Alsof het allemaal niet zo erg is, zo komt het over. Ik heb mijn familie gevraagd of ze mijn vriend af en toe ook bellen om te vragen hoe het met hem gaat. Hij wil zijn verhaal natuurlijk ook kwijt.
Mijn vraag hier is: ik zie het toch niet verkeerd dat dit geen normaal gedrag is van mijn schoonfamilie?
donderdag 6 mei 2010 om 13:02
Mijns inziens zie je dat niet verkeerd. Ik werd en wordt gelukkig erg gesteund door mijn schoonmoeder en schoonzussen en ook mijn ex schoonouders, die nog steeds ook mijn schoonouders zijn.
Dit is heel naar voor je vriend, dat hij niet gesteund wordt door zijn familie, raar zelfs.
Hoe is hij er zelf onder?
Dit is heel naar voor je vriend, dat hij niet gesteund wordt door zijn familie, raar zelfs.
Hoe is hij er zelf onder?
I have to be seen to be believed
donderdag 6 mei 2010 om 13:32
Gemeni en Jacqie, het had niets met hier te maken gelukkig. En het is alweer opgelost, mede door mediator Yas 
Jacqie, ik weet precies wat je bedoelt. Ik snap heel goed dat je even afstand wilt nemen, dat is ook goed als je voelt dat het te veel triggert. Bij mij is het ook langere tijd geleden zoals je weet en ik ben door hier te lezen en te posten er ook meer mee bezig. En inderdaad het hangt heel erg samen met je gemoed hoezeer iets erin hakt. Maar je blijft met ons verbonden en kom alsjeblieft zo nu en dan even langs! Kus!
Kerrie, suc6 bij de kapper. Enne, mooi grijs kan strakkies als je ouder bent ook heel mooi zijn. Ik ben nu 44 en de eerste haren verschijnen nu ook, mam was heel lang donker en het lijkt alsof ik dat geluk ook heb.
Elske, huilen kan opluchten en je hoofd weer wat vrij maken. En wat goed dat je aan de slag in de tuin bent gegaan! Dat is een mooie manier om met je vader bezig te zijn. Wat zou hij trots op je zijn dat je de tuin zo mooi wilt houden omdat dat voor hem zo belangrijk was
.
Jacqie, ik weet precies wat je bedoelt. Ik snap heel goed dat je even afstand wilt nemen, dat is ook goed als je voelt dat het te veel triggert. Bij mij is het ook langere tijd geleden zoals je weet en ik ben door hier te lezen en te posten er ook meer mee bezig. En inderdaad het hangt heel erg samen met je gemoed hoezeer iets erin hakt. Maar je blijft met ons verbonden en kom alsjeblieft zo nu en dan even langs! Kus!
Kerrie, suc6 bij de kapper. Enne, mooi grijs kan strakkies als je ouder bent ook heel mooi zijn. Ik ben nu 44 en de eerste haren verschijnen nu ook, mam was heel lang donker en het lijkt alsof ik dat geluk ook heb.
Elske, huilen kan opluchten en je hoofd weer wat vrij maken. En wat goed dat je aan de slag in de tuin bent gegaan! Dat is een mooie manier om met je vader bezig te zijn. Wat zou hij trots op je zijn dat je de tuin zo mooi wilt houden omdat dat voor hem zo belangrijk was
.
donderdag 6 mei 2010 om 14:09
hoi allemaal
even inbreken vanuit vacantieland.
Jacqui wel blijven schrijven hoor. Bij mij is het ook al 2 jaar terug. Denk aan ons rollatorclubje!
Elske jouw post triggert me. Laat ik het zo zeggen, schoonfamilie kies je niet uit. Je krijgt ze er gratis bij. Zal het ooit nog wel eens precies uit de doeken doen, maar ik heb weinig aan ze gehad. In tegendeel zelfs. Mede door hun werd het sterfjaar van mijn moeder voor mij persoonlijk nog een groter een rampjaar dan het al was. Ben blij dat we ver uit elkaar wonen.
Maar ik blijf voorzichtig, je weet nooit wie het allemaal leest.
even inbreken vanuit vacantieland.
Jacqui wel blijven schrijven hoor. Bij mij is het ook al 2 jaar terug. Denk aan ons rollatorclubje!
Elske jouw post triggert me. Laat ik het zo zeggen, schoonfamilie kies je niet uit. Je krijgt ze er gratis bij. Zal het ooit nog wel eens precies uit de doeken doen, maar ik heb weinig aan ze gehad. In tegendeel zelfs. Mede door hun werd het sterfjaar van mijn moeder voor mij persoonlijk nog een groter een rampjaar dan het al was. Ben blij dat we ver uit elkaar wonen.
Maar ik blijf voorzichtig, je weet nooit wie het allemaal leest.
donderdag 6 mei 2010 om 14:11
Elske, even een aparte reactie op je schoonouders-vraagje.
Allereerst, ik vind het erg lief van je dat je zo bezig bent met de gevoelens van je vriend, ondanks je eigen grote verdriet.
Als je uit 2 heel verschillende gezinnen komt qua warmte en opvoeding kan dat veel problemen geven in de relatie met de ouders van je partner. Als je uit een warm gezin komt waarbij de onderlinge relaties goed zijn en er veel oog is voor de gevoelens van een ander kan dat hevig botsen als je schoonouders meer gericht zijn op uiterlijk en materie of waar gevoelens niet (kunnen) worden geuit.
Je had al een moeizame relatie met je schoonmoeder/schoonzus voordat je vader overleed. Gewoon omdat jullie elkaar niet liggen en naar ik begreep omdat je ze al niet echt fijne ouders voor je vriend vindt. Kortom, omdat je andere waarden en eisen aan een liefdevolle relatie stelt.
Nu je vader overleed verwacht je dat ze je vriend steunen. En terecht. Maar ik denk dat ze niet echt doorhebben hoeveel verdriet er bij jou, maar ook bij hem zit. Of ze weten/vermoeden het wel, maar kunnen er niet mee omgaan.
Ik heb zelf ook nooit een warme relatie met mijn schoonouders gehad en de dood van mijn moeder heeft ons zeker niet dichter bij elkaar gebracht. Deels omdat er bij mij veel verdriet en boosheid zat (jij mag wel van mijn kind genieten en mijn eigen mam niet), maar vooral omdat de emotionele basis er gewoon niet is. We zitten qua emotionele golflengte teveel van elkaar af. Ik ben emotioneel, knuffel graag, laat mensen graag weten dat ik van ze houdt. Mijn schoonmoeder is nuchter, praat niet graag over gevoelens en mijn man kan zich niet herinneren ooit door zijn moeder te zijn geknuffeld.
Dus wij gaan naar mijn schoonouders toe, er is normaal contact maar er is niet echt een emotionele band. Ik heb dat geaccepteerd en mijn man ook. Ik veroordeel hen dan ook niet, want we zijn gewoon verschillend en ik heb te lang verwachtingen gehad waaraan ze gewoon niet konden voldoen.
Ik denk dat je je niet te druk moet maken om de houding van je schoonfamilie. Je hebt je energie hard nodig, lieverd, om de komende tijd te overleven. Uit je gevoelens naar je vriend, je bent er voor hem en volgens mij ben je een geweldig lieve meid.
Allereerst, ik vind het erg lief van je dat je zo bezig bent met de gevoelens van je vriend, ondanks je eigen grote verdriet.
Als je uit 2 heel verschillende gezinnen komt qua warmte en opvoeding kan dat veel problemen geven in de relatie met de ouders van je partner. Als je uit een warm gezin komt waarbij de onderlinge relaties goed zijn en er veel oog is voor de gevoelens van een ander kan dat hevig botsen als je schoonouders meer gericht zijn op uiterlijk en materie of waar gevoelens niet (kunnen) worden geuit.
Je had al een moeizame relatie met je schoonmoeder/schoonzus voordat je vader overleed. Gewoon omdat jullie elkaar niet liggen en naar ik begreep omdat je ze al niet echt fijne ouders voor je vriend vindt. Kortom, omdat je andere waarden en eisen aan een liefdevolle relatie stelt.
Nu je vader overleed verwacht je dat ze je vriend steunen. En terecht. Maar ik denk dat ze niet echt doorhebben hoeveel verdriet er bij jou, maar ook bij hem zit. Of ze weten/vermoeden het wel, maar kunnen er niet mee omgaan.
Ik heb zelf ook nooit een warme relatie met mijn schoonouders gehad en de dood van mijn moeder heeft ons zeker niet dichter bij elkaar gebracht. Deels omdat er bij mij veel verdriet en boosheid zat (jij mag wel van mijn kind genieten en mijn eigen mam niet), maar vooral omdat de emotionele basis er gewoon niet is. We zitten qua emotionele golflengte teveel van elkaar af. Ik ben emotioneel, knuffel graag, laat mensen graag weten dat ik van ze houdt. Mijn schoonmoeder is nuchter, praat niet graag over gevoelens en mijn man kan zich niet herinneren ooit door zijn moeder te zijn geknuffeld.
Dus wij gaan naar mijn schoonouders toe, er is normaal contact maar er is niet echt een emotionele band. Ik heb dat geaccepteerd en mijn man ook. Ik veroordeel hen dan ook niet, want we zijn gewoon verschillend en ik heb te lang verwachtingen gehad waaraan ze gewoon niet konden voldoen.
Ik denk dat je je niet te druk moet maken om de houding van je schoonfamilie. Je hebt je energie hard nodig, lieverd, om de komende tijd te overleven. Uit je gevoelens naar je vriend, je bent er voor hem en volgens mij ben je een geweldig lieve meid.
anoniem_26923 wijzigde dit bericht op 06-05-2010 14:15
Reden: taalfoutjes
Reden: taalfoutjes
% gewijzigd
donderdag 6 mei 2010 om 16:28
donderdag 6 mei 2010 om 21:16
Fijn dat ook jij de weg hier naar toe hebt gevonden. Het is bij mij 3 1/2 week geleden dat mijn vader is overleden. Vanmiddag had ik het met mijn moeder nog over de eerste dagen na zijn overlijden. Ik heb net als jij alles geregeld van de kleding (jee, moet dat nu direct?) tot aan de uitvaart en alle zaken er omheen. Zo onwerkelijk. Mijn moeder was er niet toe in staat, heb haar uiteraard bij elke zaak die geregeld werd gevraagd of zij akkoord ging. Dat vergt best wat van je. En na de crematie komt de 'rust' en de emoties.
Lieve meid, heel veel sterkte de komende tijd.
Ook met je schoonfamilie.
Marion, hoop dat je een heel fijne tijd hebt!
Prul, fijn om te lezen dat je blijft! Het topic is veel te waardevol.
Kerrie, doet me goed om te lezen dat je je wat vaker 'beter' voelt. Gun het je van ganser harte.
Ik vind het af en toe lastig om dit topic te openen. Ook ik voel me hier af en toe niet helemaal op mijn plaatst. Dat heeft alles te maken met de band die ik met hem had. Ik heb helaas de laatste weken ook wat verhalen mogen vernemen die mij nog niet bekend waren. (Lastig uitleggen zonder herkend te willen worden, maar daar komt behoorlijk wat boosheid bij kijken)
Ik merk dat ik mezelf ook heel erg moet indammen qua angst om mijn moeder. Ik ben een mama'skindje, altijd al geweest. Mijn moeder is 40 jaar ouder dan ik ben, en heb nooit een band met wie dan ook gekregen die vergelijkbaar is. We zijn een soort verlengde van elkaar, voelen elkaar haarfijn aan en (vooral nu) zorgen we ook voor elkaar. In andermans ogen misschien op het ongezonde af.
Dit laatste stuk wilde ik weghalen, maar ik laat het toch staan.
Lieve meiden, een
voor jullie allemaal!
Known to cause insanity in laboratory mice
vrijdag 7 mei 2010 om 08:29
Elske wat een heftige tijd meid en ik ben het met je eens vwb je schoonfamilie. Maar concentreer je op jezelf. Je vriend moet er nu voor jou zijn en hij past vast wel op zichzelf door steun te regelen. Ik heb precies hetzelfde met mijn schoonouders en mijn man is er meer aan gewend dan ik. Ik maak me er druk om en hij heeft zoiets van ja zo zijn ze gewoon. Maar ik vond het ineens een stuk confronterender toen mijn eigen ouders wegvielen. Zo zonde. Maar je kunt ze inderdaad niet veranderen. Vaak is het onmacht. Laat het en concentreer je op jezelf.
Jacqie jammer dat je je niet op je plek voelt hier. Ik ervaar het niet zo eigenlijk. We ervaren allemaal een soortgelijk gemis en een vergelijkbare pijn. Maar doe waar je je goed bij voelt, wij blijven hier wel voor als je je bedenkt
Vandaag ben ik vier maanden moeder. Het raakt me zo vaak dat ik het niet met mijn moeder kan delen. Ik ben ook weer heel erg bezig met haar overlijden. Iemand schreef hier; de glans is er af. En zo ervaar ik het ook.
In haar oude huis waar haar man nog woont verdwijnt mijn moeder langzaam. De mooie roos waar ze zo dol op was is gesnoeid. Al haar prulletjes zijn langzaam uit de huiskamer verdwenen. De prachtige foto die bij haar kist stond en daarna nog weken in de woonkamer: weg. Haar naam op het naambordje bij de deur is bruut weggevijld.
en ik ben het met je eens vwb je schoonfamilie. Maar concentreer je op jezelf. Je vriend moet er nu voor jou zijn en hij past vast wel op zichzelf door steun te regelen. Ik heb precies hetzelfde met mijn schoonouders en mijn man is er meer aan gewend dan ik. Ik maak me er druk om en hij heeft zoiets van ja zo zijn ze gewoon. Maar ik vond het ineens een stuk confronterender toen mijn eigen ouders wegvielen. Zo zonde. Maar je kunt ze inderdaad niet veranderen. Vaak is het onmacht. Laat het en concentreer je op jezelf. Jacqie jammer dat je je niet op je plek voelt hier. Ik ervaar het niet zo eigenlijk. We ervaren allemaal een soortgelijk gemis en een vergelijkbare pijn. Maar doe waar je je goed bij voelt, wij blijven hier wel voor als je je bedenkt
Vandaag ben ik vier maanden moeder. Het raakt me zo vaak dat ik het niet met mijn moeder kan delen. Ik ben ook weer heel erg bezig met haar overlijden. Iemand schreef hier; de glans is er af. En zo ervaar ik het ook.
In haar oude huis waar haar man nog woont verdwijnt mijn moeder langzaam. De mooie roos waar ze zo dol op was is gesnoeid. Al haar prulletjes zijn langzaam uit de huiskamer verdwenen. De prachtige foto die bij haar kist stond en daarna nog weken in de woonkamer: weg. Haar naam op het naambordje bij de deur is bruut weggevijld.
