Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama kwijt
dinsdag 22 december 2009 om 10:47
Ik ben zo intens verdrietig. Mijn mama is dood. Afgelopen zaterdagochtend is ze overleden. Ik heb de afgelopen maanden veel steun gehad hier op het forum op mn andere topic maar heb nu een nieuwe aangemaakt omdat ik steeds als ik de topictitel zie nog verdrietiger word.
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
Ik was nog maar alleen met haar, we waren altijd samen. En nu ben ik alleen, zonder familie, alleen wat vrienden. Ik kan haar niet missen en worstel met nare beelden van haar laatste dagen. Ik weet het gewoon niet meer. Hoe nu verder?
vrijdag 7 mei 2010 om 08:34
Lieve Lys; de band met je vader doet er niet toe. Je bent je vader kwijt. Dat is heel verdrietig. En dat wil je en mag je delen. Dat de band gecompliceerd lag, maakt het verdriet misschien wel gecompliceerder. Maar vergeet niet dat het er mag zijn hoor meis.
En tuurlijk hang je nu aan je moeder. Blijf dat vooral doen zolang dat goed voelt. Het is zo vers en zo veel. Het kristalliseert zich vanzelf wel wat uit. Niet te snel, het komt wel.
Nou, hoop niet dat mijn woorden je kwetsen, zo is het niet bedoeld.
En tuurlijk hang je nu aan je moeder. Blijf dat vooral doen zolang dat goed voelt. Het is zo vers en zo veel. Het kristalliseert zich vanzelf wel wat uit. Niet te snel, het komt wel.
Nou, hoop niet dat mijn woorden je kwetsen, zo is het niet bedoeld.
vrijdag 7 mei 2010 om 08:45
Lys, ik had ook geen "goede" band met mijn vader. Mijn vader was een afstandelijke en zakelijke man, die alles vrij conservatief benaderde. Kon soms vreselijk kortzichtig zijn en zijn mening ventileren wat voor anderen als bijzonder kwetsend kon worden ervaren.
Toch was dit niet met opzet maar meer onkunde. Mijn vader was een kind van een vrouw die in het kamp heeft gezeten. Haar verloofde is vergast, en zij heeft het overleefd. Na de oorlog is ze gouvernante geworden van twee kinderen en met de vader van deze kinderen is ze uiteindelijk getrouwd en daar is mijn vader uit voortgekomen. Vernoemd naar haar verloofde.
Hij heeft een liefdeloze jeugd gehad, mijn oma is te beschadigd uit de oorlog gekomen om mijn vader een warm nest te bieden. Ze was goed voor hem hoor, maar zakelijk en afstandelijk. Deed wat moest, maar een zoen, aai over de bol of ik ben trots op je kind was er niet bij.
Mijn vader was precies zo. Het product van zijn opvoeding. Ik heb altijd vreselijk tegen mijn vader opgekeken ( nou ja... toen ik puber was niet helemaal) tot het moment dat ik gebeld werd die woensdag. Of ik wel even heel snel naar mijn vader wilde gaan. Eenmaal aangekomen zat de man als een ziek vogeltje opgevouwen in een stoel te snikken. Ik wist ( en weet nog niet!) niet wat ik zag! Mijn vader. De bikkel, de harde, koele, afstandelijke man in 24 tijd veranderd in een doodsbang klein mannetje.
Ik had er heel veel moeite mee om hem te troosten, deed dit uiteraard wel maar was me gelijkertijd bewust van het feit dat ik ineens in zijn ruimte zat, iets wat hij 34 jaar lang niet heeft toegelaten.Dat is eng!
En de dagen erna ook. Ik zat samen met mijn mams aan zijn bed, en hij probeerde zich groot te houden door stomme grapjes te maken etc, maar als ik of mijn moeder wilde opstaan, greep hij onze handen vast.
En ergens neem ik hem dat kwalijk. Waarom niet toen je nog leefde? Waarom nu wel?En waarom ga je dan ook verdomme nog dood ook. Hoe kun je.
Alsof hij er wat aan kon doen. Maar het heeft mij en mijn zusjes wel versnipperd achter gelaten. We hebben ineens een hele andere vader voor ogen gekregen, en dat is totaal bizar.
Toch was dit niet met opzet maar meer onkunde. Mijn vader was een kind van een vrouw die in het kamp heeft gezeten. Haar verloofde is vergast, en zij heeft het overleefd. Na de oorlog is ze gouvernante geworden van twee kinderen en met de vader van deze kinderen is ze uiteindelijk getrouwd en daar is mijn vader uit voortgekomen. Vernoemd naar haar verloofde.
Hij heeft een liefdeloze jeugd gehad, mijn oma is te beschadigd uit de oorlog gekomen om mijn vader een warm nest te bieden. Ze was goed voor hem hoor, maar zakelijk en afstandelijk. Deed wat moest, maar een zoen, aai over de bol of ik ben trots op je kind was er niet bij.
Mijn vader was precies zo. Het product van zijn opvoeding. Ik heb altijd vreselijk tegen mijn vader opgekeken ( nou ja... toen ik puber was niet helemaal) tot het moment dat ik gebeld werd die woensdag. Of ik wel even heel snel naar mijn vader wilde gaan. Eenmaal aangekomen zat de man als een ziek vogeltje opgevouwen in een stoel te snikken. Ik wist ( en weet nog niet!) niet wat ik zag! Mijn vader. De bikkel, de harde, koele, afstandelijke man in 24 tijd veranderd in een doodsbang klein mannetje.
Ik had er heel veel moeite mee om hem te troosten, deed dit uiteraard wel maar was me gelijkertijd bewust van het feit dat ik ineens in zijn ruimte zat, iets wat hij 34 jaar lang niet heeft toegelaten.Dat is eng!
En de dagen erna ook. Ik zat samen met mijn mams aan zijn bed, en hij probeerde zich groot te houden door stomme grapjes te maken etc, maar als ik of mijn moeder wilde opstaan, greep hij onze handen vast.
En ergens neem ik hem dat kwalijk. Waarom niet toen je nog leefde? Waarom nu wel?En waarom ga je dan ook verdomme nog dood ook. Hoe kun je.
Alsof hij er wat aan kon doen. Maar het heeft mij en mijn zusjes wel versnipperd achter gelaten. We hebben ineens een hele andere vader voor ogen gekregen, en dat is totaal bizar.
vrijdag 7 mei 2010 om 09:35
Hoi hoi
@Sophy, wat naar, van dat naambordje. En dat haar spulletjes weg zijn en haar foto. Kon haar man niet informeren of jij misschien nog belang had bij die spullen? Dan had je ze mee naar je eigen huis kunnen nemen, het zijn toch herinneringen aan jouw moeder. Jammer dat dat zo gaat, dat doet nog eens extra pijn.
Het verschil tussen het verlies van mijn vader en moeder is best groot. Bij mijn vader was ik puber, en is het allemaal een beetje langs mij heen gegaan. Ik miste hem wel, maar niet dat het mij diep raakte.
Bij mama is het van een heel andere orde. Met haar had ik echt ook een knuffel-band, wilde haar altijd omarmen, om haar nek hangen, op haar schoot zitten, tot op latere leeftijd!! Bijna op iedere foto staan we ook innig omstrengeld, met van die big smile's op ons gezicht. Dat heb ik verder met niemand, zo innig.
Bij mijn vader met wie de band niet zo sterk was, kon ik ook wel eens verdriet voelen om zijn heengaan. Juist om de dingen die er NIET waren. En om de dingen die niet uitgesproken zijn, doorvoeld en doorleeft zijn. Daar is na verloop van tijd wel acceptatie voor in de plaats gekomen. Zo was het en niet anders, kan niet meer terug gedraaid worden. En blij met wat er wel is...bepaalde interesses/ eigenschappen heb ik van hem ge-erfd. Grappig is dat. En zoals Suus zegt: ook hij was een product van zijn opvoeding. Niet de makkelijkste daardoor. Maar ach...hoe lang is hij nu al dood....dan moet ik echt gaan rekenen.
@Lys, geniet nog van de tijd met jouw moeder. Juist nu kunnen jullie zo veel aan elkaar hebben. Maakt niet uit of de buitenwereld het ongezond vindt. Niemand kan begrijpen hoe familie-banden onderling verweven met elkaar zijn. Jullie hebben een geschiedenis met elkaar, een bloedband...heeft niemand verder iets mee te maken.
Moedig voorwaarts lieve meiden. Het weer is ruk, maar daar trekken we ons niets van aan. We zorgen ervoor dat we ons innerlijke klimaat weer gaan beheersen. Doeg!
@Sophy, wat naar, van dat naambordje. En dat haar spulletjes weg zijn en haar foto. Kon haar man niet informeren of jij misschien nog belang had bij die spullen? Dan had je ze mee naar je eigen huis kunnen nemen, het zijn toch herinneringen aan jouw moeder. Jammer dat dat zo gaat, dat doet nog eens extra pijn.
Het verschil tussen het verlies van mijn vader en moeder is best groot. Bij mijn vader was ik puber, en is het allemaal een beetje langs mij heen gegaan. Ik miste hem wel, maar niet dat het mij diep raakte.
Bij mama is het van een heel andere orde. Met haar had ik echt ook een knuffel-band, wilde haar altijd omarmen, om haar nek hangen, op haar schoot zitten, tot op latere leeftijd!! Bijna op iedere foto staan we ook innig omstrengeld, met van die big smile's op ons gezicht. Dat heb ik verder met niemand, zo innig.
Bij mijn vader met wie de band niet zo sterk was, kon ik ook wel eens verdriet voelen om zijn heengaan. Juist om de dingen die er NIET waren. En om de dingen die niet uitgesproken zijn, doorvoeld en doorleeft zijn. Daar is na verloop van tijd wel acceptatie voor in de plaats gekomen. Zo was het en niet anders, kan niet meer terug gedraaid worden. En blij met wat er wel is...bepaalde interesses/ eigenschappen heb ik van hem ge-erfd. Grappig is dat. En zoals Suus zegt: ook hij was een product van zijn opvoeding. Niet de makkelijkste daardoor. Maar ach...hoe lang is hij nu al dood....dan moet ik echt gaan rekenen.
@Lys, geniet nog van de tijd met jouw moeder. Juist nu kunnen jullie zo veel aan elkaar hebben. Maakt niet uit of de buitenwereld het ongezond vindt. Niemand kan begrijpen hoe familie-banden onderling verweven met elkaar zijn. Jullie hebben een geschiedenis met elkaar, een bloedband...heeft niemand verder iets mee te maken.
Moedig voorwaarts lieve meiden. Het weer is ruk, maar daar trekken we ons niets van aan. We zorgen ervoor dat we ons innerlijke klimaat weer gaan beheersen. Doeg!
vrijdag 7 mei 2010 om 10:48
Ik zit hier te lezen, en lees verhalen van mensen die een sterke band met hun moeder hadden en nu heel erg verdietig zijn omdat hun moeder is overleden. Of die na de dood van hun vader veel steun hebben aan hun moeder. En dat is ook allemaal normaal.
Toch had ik niet zo'n moeder. Mijn moeder was altijd negatief over mij. Heeft me onzeker gemaakt en altijd klein gehouden. Sommige mensen van vroeger zeggen dat ze mij beschadigd heeft met haar vernederende gedrag. Hoe dan ook, ik heb al jaren geen contact meer met haar. Ik zou dat ook niet meer willen. Voor mij heeft ze te veel kapot gemaakt.
Als ik zo terugkijk op de afgelopen week, dan miste er wel die moeder. Die moeder die er had moet zijn, die alleen of samen met mij alle beslissingen had moeten nemen. Die hier nu in huis had moeten zijn om mij te steunen, en ik haar. Die in ieder geval regelmatig had kunnen bellen. Maar dat is er allemaal niet. En dat is wel moeilijk. Ik heb voor mijzelf het gevoel dat ik het toch allemaal wel kan. Maar toch doet het me verdriet hoe alles gelopen is.
Iemand vertelde hier dat ze een hele goede band met haar moeder heeft. Dat haar moeder een verlengde van haar is. Zo'n band had ik nou met mijn vader, en die valt nu weg. Dat is erg.
De afgelopen week hoor ik niet zoveel mensen meer. Mijn vriend zegt dat dat komt omdat mensen ons even met rust laten om tot rust te komen. Toch mis ik het juist, mensen om me heen. Klinkt misschien stom, maar als ik dan zelf iedereen moet bellen, dan lijkt het net alsof alles van 1 kant moet komen. Dat vind ik ook erg. Al zal dat vast niet de bedoeling zijn van mensen.
Toch had ik niet zo'n moeder. Mijn moeder was altijd negatief over mij. Heeft me onzeker gemaakt en altijd klein gehouden. Sommige mensen van vroeger zeggen dat ze mij beschadigd heeft met haar vernederende gedrag. Hoe dan ook, ik heb al jaren geen contact meer met haar. Ik zou dat ook niet meer willen. Voor mij heeft ze te veel kapot gemaakt.
Als ik zo terugkijk op de afgelopen week, dan miste er wel die moeder. Die moeder die er had moet zijn, die alleen of samen met mij alle beslissingen had moeten nemen. Die hier nu in huis had moeten zijn om mij te steunen, en ik haar. Die in ieder geval regelmatig had kunnen bellen. Maar dat is er allemaal niet. En dat is wel moeilijk. Ik heb voor mijzelf het gevoel dat ik het toch allemaal wel kan. Maar toch doet het me verdriet hoe alles gelopen is.
Iemand vertelde hier dat ze een hele goede band met haar moeder heeft. Dat haar moeder een verlengde van haar is. Zo'n band had ik nou met mijn vader, en die valt nu weg. Dat is erg.
De afgelopen week hoor ik niet zoveel mensen meer. Mijn vriend zegt dat dat komt omdat mensen ons even met rust laten om tot rust te komen. Toch mis ik het juist, mensen om me heen. Klinkt misschien stom, maar als ik dan zelf iedereen moet bellen, dan lijkt het net alsof alles van 1 kant moet komen. Dat vind ik ook erg. Al zal dat vast niet de bedoeling zijn van mensen.
vrijdag 7 mei 2010 om 11:02
Lys, je bent hier wel op zijn plaats. Juist wel, omdat er zoveel overeenkomsten zijn met ons allemaal hier. Je bent een ouder verloren, en wordt geconfronteerd met zoveel verschillende gevoelens die je daarna overstromen. En daar zit veel verdriet bij, maar vaak komen er ook andere gevoelens naar boven. Boosheid en frustratie, maar vaak ook angst om de overgebleven ouder ook te verliezen. Of nog een verdieping van de liefde naar de andere ouder toe.
Hier nog een mama's kindje, mijn moeder was 40 toen ik als nakomertje kwam. Twee jaar later gingen mijn ouders scheiden omdat mijn vader te veel dronk en gewoon geen goede partner/vader kon zijn. Toen mijn mam stierf, een paar uur na de geboorte van mijn eerste kindje, was ik verscheurd en ik mis haar nog elke dag. Mijn vader is later overleden aan kanker. Na het overlijden van mam hebben we wel een betere band gekregen (hij dronk ook niet meer) maar ik was veel minder verdrietig om zijn heengaan. Ik schaam me daar niet voor, mijn moeder en ik hadden iets heel bijzonders. Iets onverbrekelijks. Ik hield van mijn vader omdat het mijn vader was, maar de liefde die ik nog steeds voor mijn moeder voel is veel dieper en gebaseerd op een echt leven samen.
Hier nog een mama's kindje, mijn moeder was 40 toen ik als nakomertje kwam. Twee jaar later gingen mijn ouders scheiden omdat mijn vader te veel dronk en gewoon geen goede partner/vader kon zijn. Toen mijn mam stierf, een paar uur na de geboorte van mijn eerste kindje, was ik verscheurd en ik mis haar nog elke dag. Mijn vader is later overleden aan kanker. Na het overlijden van mam hebben we wel een betere band gekregen (hij dronk ook niet meer) maar ik was veel minder verdrietig om zijn heengaan. Ik schaam me daar niet voor, mijn moeder en ik hadden iets heel bijzonders. Iets onverbrekelijks. Ik hield van mijn vader omdat het mijn vader was, maar de liefde die ik nog steeds voor mijn moeder voel is veel dieper en gebaseerd op een echt leven samen.
vrijdag 7 mei 2010 om 11:20
Sophy, ik vind het echt verschrikkelijk voor je dat je je kindje niet met je moeder kunt delen. Ik heb in dezelfde situatie gezeten en weet dat het heel hard is. Maanden lang ben ik afwisselend diep verdrietig en wanhopig en daarnaast zo intens blij met mijn kindje geweest. Dat is echt slopend en emotioneel zo moeilijk. Ik verslond boeken over leven na de dood, reincarnatie en wilde een reden hebben waarom nou net mijn mam moest sterven terwijl ik zelf voor het eerst moeder werd.. Ik wilde het niet zomaar accepteren. Woedend was ik op de situatie, niet op mijn moeder, maar op het feit dat ze stierf op mijn verjaardag net toen ik mijn zoon t leven schonk. Ik snap het trouwens nog steeds niet..
Voor jou moet het extra hard zijn dat de tastbare dingen zo verdwijnen zoals haar naam op het bordje en die foto.. wat bruut om dat zo te doen..
Ik hoop dat je toch ook troost kunt vinden in het moeder zijn en dat je van je kindje kunt genieten. Gaat het verder goed met je kindje? Ik heb even gemist of het een meisje of een jongetje is, sorry.
Heel veel sterkte en een knuffel!
Voor jou moet het extra hard zijn dat de tastbare dingen zo verdwijnen zoals haar naam op het bordje en die foto.. wat bruut om dat zo te doen..
Ik hoop dat je toch ook troost kunt vinden in het moeder zijn en dat je van je kindje kunt genieten. Gaat het verder goed met je kindje? Ik heb even gemist of het een meisje of een jongetje is, sorry.
Heel veel sterkte en een knuffel!
vrijdag 7 mei 2010 om 11:30
Suus, wat een verhaal over je vader.. Zo zie je wat opvoeding mensen vormt. Er spreekt heel veel liefde naar je vader toe uit je woorden. En respect. Jammer dat je hem pas op het laatst kon zien hoe hij echt was. Maar wel fijn dat het toch nog is gebeurd, dat hij je toch heeft toegelaten en je hem nog zo liefdevol kon steunen op het laatst. Je bent een kanjer 
vrijdag 7 mei 2010 om 14:28
Moeilijk he, dat moeder zijn zonder je eigen moeder om je heen. Je kind geborgenheid geven terwijl je die zelf nergens meer zo kunt vinden zoals je dat bij je moeder kon. Nergens meer een plek waar je even zelf dat kleine meisje mag zijn dat het af en toe wel moeilijk vindt... Ik snap je zo goed.:
Elske wat een heftige tijd meid
Jacqie jammer dat je je niet op je plek voelt hier. Ik ervaar het niet zo eigenlijk. We ervaren allemaal een soortgelijk gemis en een vergelijkbare pijn. Maar doe waar je je goed bij voelt, wij blijven hier wel voor als je je bedenkt
Vandaag ben ik vier maanden moeder. Het raakt me zo vaak dat ik het niet met mijn moeder kan delen. Ik ben ook weer heel erg bezig met haar overlijden. Iemand schreef hier; de glans is er af. En zo ervaar ik het ook.
In haar oude huis waar haar man nog woont verdwijnt mijn moeder langzaam. De mooie roos waar ze zo dol op was is gesnoeid. Al haar prulletjes zijn langzaam uit de huiskamer verdwenen. De prachtige foto die bij haar kist stond en daarna nog weken in de woonkamer: weg. Haar naam op het naambordje bij de deur is bruut weggevijld.
vrijdag 7 mei 2010 om 15:41
'kerrie & dangeensuus: ik vond vooral het naambordje idd erg confronterend. De tranen sprongen me in mijn ogen. Het zal wel zijn practische instelling zijn geweest en geen kwade opzet, maar ik vind het zo verdrietig staan. Ik heb er over gedacht om een nieuw naambordje te laten maken. Bijvoorbeeld zijn naam en een symbooltje. Maar ik weet niet of hij daar op zit te wachten. Het communiceert allemaal wat moeizaam. Hij wil verder en ik wil terug. Hij doet wel zijn best, maar het is gewoon ingewikkeld. Ik heb gelukkig wel een boel spulletjes mee mogen nemen, maar dat moest allemaal gelijk na haar crematie. In een heel ander tempo dan dat ik eigenlijk fijn vond. Maar goed, ik zal het maar moeten accepteren.
Fijn dat jullie begrijpen hoe het me raakt
Prulleke: wat is dat nou voor een idioot toeval. Dat valt ook niet te begrijpen. Wat heftig. Ik was 'blij' dat mijn moeder ruim voor mijn bevalling overleed zodat het niet zo'n inwisseling van levens zou lijken. Dat is bij jou bijna letterlijk dus wel gebeurd. Mijn moeder was altijd heel erg van dat dingen niet voor niets gebeuren. Maar hier heb ik ook nog geen idee van waar het goed voor is. Helemaal nergens voor.
Ik vond vooral mijn zwangerschap ook heel raar. Ik was 6 wk toen we hoorden dat de kanker terug was. Bij mij groeide een klein mensje in mijn buik en bij haar groeide ook iets in haar buik, maar dat zorgde ervoor dat ze zo ziek was. Dat kon ik niet goed scheiden. Ik heb me veel zorgen gemaakt tijdens mijn zwangerschap en heb pas helemaal op het eind een beetje kunnen hechten aan het kindje. Daar voel ik me best schuldig over naar mijn dochtertje. Ook nu, dat ik soms zo verdrietig kan worden van zo'n prachtig lachje omdat mijn moeder het niet kan zien, terwijl mijn dochtertje recht heeft op mijn volle verwondering. Ik doe mijn best, maar het is soms te dubbel en dan vliegt het me allemaal aan. Ineens kan daar zo'n BOEM moment zijn dat het besef van wat er allemaal gemist wordt ineens binnenkomt.
Nou ja, beetje lang verhaal
He is het nu met jouw kindje? Sorry dat ik het moet vragen, maar hoe lang is het geleden, ik kan het me niet herinneren. Ik vind het fijn om jouw ervaring te lezen. Er zijn in mijn omgeving weinig mensen die iets soortgelijks meemaken (gelukkig ).
Fijn dat jullie begrijpen hoe het me raakt
Prulleke: wat is dat nou voor een idioot toeval. Dat valt ook niet te begrijpen. Wat heftig. Ik was 'blij' dat mijn moeder ruim voor mijn bevalling overleed zodat het niet zo'n inwisseling van levens zou lijken. Dat is bij jou bijna letterlijk dus wel gebeurd. Mijn moeder was altijd heel erg van dat dingen niet voor niets gebeuren. Maar hier heb ik ook nog geen idee van waar het goed voor is. Helemaal nergens voor.
Ik vond vooral mijn zwangerschap ook heel raar. Ik was 6 wk toen we hoorden dat de kanker terug was. Bij mij groeide een klein mensje in mijn buik en bij haar groeide ook iets in haar buik, maar dat zorgde ervoor dat ze zo ziek was. Dat kon ik niet goed scheiden. Ik heb me veel zorgen gemaakt tijdens mijn zwangerschap en heb pas helemaal op het eind een beetje kunnen hechten aan het kindje. Daar voel ik me best schuldig over naar mijn dochtertje. Ook nu, dat ik soms zo verdrietig kan worden van zo'n prachtig lachje omdat mijn moeder het niet kan zien, terwijl mijn dochtertje recht heeft op mijn volle verwondering. Ik doe mijn best, maar het is soms te dubbel en dan vliegt het me allemaal aan. Ineens kan daar zo'n BOEM moment zijn dat het besef van wat er allemaal gemist wordt ineens binnenkomt.
Nou ja, beetje lang verhaal
He is het nu met jouw kindje? Sorry dat ik het moet vragen, maar hoe lang is het geleden, ik kan het me niet herinneren. Ik vind het fijn om jouw ervaring te lezen. Er zijn in mijn omgeving weinig mensen die iets soortgelijks meemaken (gelukkig ).
vrijdag 7 mei 2010 om 15:44
Oh, ik moet er echt van huilen wat je schrijft. Soms huilt mijn dochtertje en dan druk ik haar stevig tegen me aan en geef haar kusjes op haar bolletje en huil ik stiekem mee omdat die intimiteit nooit meer terugkomt voor mij. Omdat je nooit ergens dezelfde onvoorwaardelijkheid vindt als bij je ouders. Ik kan me nog zo goed de warmte van mijn moeders schoot herinneren als ik lekker bij haar ging liggen en zij mijn hoofd aaide. En dat deed ik zonder gene, ook al was ik allang groot
vrijdag 7 mei 2010 om 15:53
Wat een verhaal Suus. Wat zijn er toch een boel aparte levensverhalen. En wat moeilijk dat jullie zo in verwarring achtergelaten zijn. Maar het heeft ook iets moois. Het was heel laat, maar het was nog op tijd dat hij ook die andere kant heeft kunnen laten zien. Hij had niets meer te verliezen en kon ineens kwetsbaar zijn. Het is heel verdrietig voor jullie en voor hem dat het zo laat pas lukte. Dat is tragisch.
Elske: waarschijnlijk is het onmacht van de mensen die nu niets laten horen. Ik denk dat iedereen hier dat wel herkent. Mensen weten niet wat te zeggen, mensen vinden het verdriet te confronterend soms. Ik heb maar 1 of 2 mensen waarmee ik het er goed over kan hebben, omdat zij ruimte laten voor het verdriet. En ik heb mezelf geleerd het te benoemen én om mensen zelf op te bellen. Ik heb ze nou eenmaal nodig. Ik kan het niet alleen en man kan het niet alleen met mij. Schakel je omgeving in, laat weten hoe je je voelt en de afhakers die blijven maar mooi afgehaakt. Is moeilijk en eng, maar is het wel waard.
En wat treurig om te lezen over je moeder.
Elske: waarschijnlijk is het onmacht van de mensen die nu niets laten horen. Ik denk dat iedereen hier dat wel herkent. Mensen weten niet wat te zeggen, mensen vinden het verdriet te confronterend soms. Ik heb maar 1 of 2 mensen waarmee ik het er goed over kan hebben, omdat zij ruimte laten voor het verdriet. En ik heb mezelf geleerd het te benoemen én om mensen zelf op te bellen. Ik heb ze nou eenmaal nodig. Ik kan het niet alleen en man kan het niet alleen met mij. Schakel je omgeving in, laat weten hoe je je voelt en de afhakers die blijven maar mooi afgehaakt. Is moeilijk en eng, maar is het wel waard.
En wat treurig om te lezen over je moeder.
vrijdag 7 mei 2010 om 15:59
:
Nou ja, beetje lang verhaal
Je verhaal is hier nooit te lang..
Mijn kindje is inmiddels een heerlijk eigenwijze, maar bovenal lieve puber van 13
. Het hele rauwe is dus van mijn verdriet af, maar als ik jouw verhaal lees dan voel ik de pijn van het afgescheiden zijn als was het gisteren. Je kind en je moeder... dat is zo'n aparte liefde. Je kind wil je delen met je moeder. Of ze nu 5 weken zijn of 13. Ik geloof, net als jouw moeder, dat het niet voor niets samenviel. Of misschien wil ik dat geloven omdat het troost biedt.. Feit is wel dat mijn zoon en ik net zo close zijn als ik met mijn moeder was. En al heel jong voelde hij me feilloos aan. Hij weet wat de omstandigheden bij zijn geboorte waren. We hebben het er soms over, we zijn ook nog eens samen jarig en dat vindt hij (nog) geweldig. Al is het de sterfdag van mijn moeder, ik heb op die dag ook het mooiste cadeau gekregen dat ik me kon voorstellen.
Voel je niet schuldig over je gevoelens naar je dochtertje toe, lieve Sophy, want met oprechte gevoelens kun je je kindje nooit te kort doen. Ik heb soms ook echt gehuild met mijn kleine mannetje in mijn armen. Omdat alles zo dubbel was. Je kunt niet tegelijk blij en verdrietig zijn. Elke emotie heeft zijn eigen tijd. Toen je moeder ziek werd had zij al je zorg en liefde nodig, je moeder was toen het belangrijkst en je was er voor haar. Je kleine meid weet nu dat je zielsveel van haar houdt, je geeft haar alle liefde die je kunt en je moeder zou ongelooflijk trots op je zijn
Knuffel je dochtertje maar veel..
vrijdag 7 mei 2010 om 16:10
Oh prulleke het raakt me zo wat je schrijft. Wat fijn dat je het wil delen, want het is precies hoe ik het voel.
Wat goed om te horen dat jullie zo'n goede band hebben. Ik hoop dat ik dat over 13 jaar ook kan zeggen over mijn dochter en ik
Wat bijzonder dat hij je zo goed aanvoelt. Dat is misschien wel juist zo gegroeid omdat je zoiets intens met elkaar deelt.
Ik hoop dat ik dat ook met haar kan delen. Ik wil haar niet belasten en ik wil haar niets ontnemen. Ze wordt straks ook ouder en ik wil zo graag dat ze haar dode oma ook leert kennen. Maar ik wil haar niet opzadelen met een gemis dat ze niet echt kent, ze kende mijn moeder immers niet. Lastig vind ik dat. Is dat bij jou natuurlijk gegaan?
Ik schrijf een dagboekje voor haar vanaf haar geboorte. Omdat ik dat leuk vind en omdat ik het nu mis, zo'n boekje. Maar ik heb nog niet veel over haar oma geschreven. Misschien moet ik dat maar eens doen binnenkort. Pfff mijn moeder zou zo trots geweest zijn en ik heb haar eigenlijk heel erg nodig. Al was het maar omdat er echt niemand anders vol interesse voor de 80e keer naar mijn wonderlijke bevallingsverhaal wil luisteren
Wat goed om te horen dat jullie zo'n goede band hebben. Ik hoop dat ik dat over 13 jaar ook kan zeggen over mijn dochter en ik
Wat bijzonder dat hij je zo goed aanvoelt. Dat is misschien wel juist zo gegroeid omdat je zoiets intens met elkaar deelt.
Ik hoop dat ik dat ook met haar kan delen. Ik wil haar niet belasten en ik wil haar niets ontnemen. Ze wordt straks ook ouder en ik wil zo graag dat ze haar dode oma ook leert kennen. Maar ik wil haar niet opzadelen met een gemis dat ze niet echt kent, ze kende mijn moeder immers niet. Lastig vind ik dat. Is dat bij jou natuurlijk gegaan?
Ik schrijf een dagboekje voor haar vanaf haar geboorte. Omdat ik dat leuk vind en omdat ik het nu mis, zo'n boekje. Maar ik heb nog niet veel over haar oma geschreven. Misschien moet ik dat maar eens doen binnenkort. Pfff mijn moeder zou zo trots geweest zijn en ik heb haar eigenlijk heel erg nodig. Al was het maar omdat er echt niemand anders vol interesse voor de 80e keer naar mijn wonderlijke bevallingsverhaal wil luisteren
vrijdag 7 mei 2010 om 16:45
Sophy, wat een goed idee om een dagboekje te maken, zeg! En je kunt je moeder hier toch in verwerken, op die manier dat je aangeeft dat je zeker weet dat ze van je dochtertje zou hebben genoten. Of kleine anekdotes over hoe je moeder in sommige situaties met jou omging? Zo leert je dochter je haar oma als ze het boekje later leest ook op een bepaalde manier "kennen".
Verder geloof ik niet dat je je dochtertje belast of iets ontneemt. Ze ervaart het zoals je zegt niet als een gemis, want ze heeft haar (helaas) niet gekend. Je laat alleen merken dat je zelf een geweldige moeder hebt gehad.
Op onze verjaardagen heb ik vanaf het eerste jaar gewoon slingers opgehangen en de verjaardag van mijn zoon gevierd.Voor mijzelf is mijn verjaardag natuurlijk een zwarte dag. Maar daar heeft hij nooit iets van gemerkt.
Ik denk dat je je dochtertje sowieso veel meegeeft van je moeder, en dat je daardoor een hechte band krijgt. We zijn sowieso een andere moeder dan we zouden zijn als onze moeder er nog was. Ik weet nog dat ik me realiseerde hoe fijn het is zo'n lieve moeder te hebben en hoezeer ik haar miste. Dat wilde ik voor mijn zoon ook, ik heb hem vanaf de geboorte verteld hoeveel ik van hem hield en dat ik er altijd voor hem zou zijn. Ook als ik er niet meer zou zijn. Dat komt doordat ik daarvoor mijn moeder verloor..
Verder geloof ik niet dat je je dochtertje belast of iets ontneemt. Ze ervaart het zoals je zegt niet als een gemis, want ze heeft haar (helaas) niet gekend. Je laat alleen merken dat je zelf een geweldige moeder hebt gehad.
Op onze verjaardagen heb ik vanaf het eerste jaar gewoon slingers opgehangen en de verjaardag van mijn zoon gevierd.Voor mijzelf is mijn verjaardag natuurlijk een zwarte dag. Maar daar heeft hij nooit iets van gemerkt.
Ik denk dat je je dochtertje sowieso veel meegeeft van je moeder, en dat je daardoor een hechte band krijgt. We zijn sowieso een andere moeder dan we zouden zijn als onze moeder er nog was. Ik weet nog dat ik me realiseerde hoe fijn het is zo'n lieve moeder te hebben en hoezeer ik haar miste. Dat wilde ik voor mijn zoon ook, ik heb hem vanaf de geboorte verteld hoeveel ik van hem hield en dat ik er altijd voor hem zou zijn. Ook als ik er niet meer zou zijn. Dat komt doordat ik daarvoor mijn moeder verloor..
vrijdag 7 mei 2010 om 18:44
Ik moet nog bijlezen maar kom even knuffelen...
Op de plek geweest waar mn ouders zijn verstrooid en ben al 2 dagen overstuur. Niet huilen maar paniekerig en piekeren en bah. Ik kan niet meer hoor. Ik was zo intens close met mn ouders en na de dood van mn vader zo een met mama, ik voel me verscheurd en alleen en mis haar steeds meer.
Nieuwkomers, welkom!
Ik denk aan jullie, vooral de laatste dagen heel veel. Ik wil zo graag weer meeschrijven. Jullie zijn zo'n steun...Maar ik vind het zo moeilijk om te schrijven over hoe ik me voel...
Och Yas en het kampioenschap! Ik heb zo aan je gedacht die dag!
Meisjes, ik denk aan jullie! Tot gauw! Dikke knuffel....X
Op de plek geweest waar mn ouders zijn verstrooid en ben al 2 dagen overstuur. Niet huilen maar paniekerig en piekeren en bah. Ik kan niet meer hoor. Ik was zo intens close met mn ouders en na de dood van mn vader zo een met mama, ik voel me verscheurd en alleen en mis haar steeds meer.
Nieuwkomers, welkom!
Ik denk aan jullie, vooral de laatste dagen heel veel. Ik wil zo graag weer meeschrijven. Jullie zijn zo'n steun...Maar ik vind het zo moeilijk om te schrijven over hoe ik me voel...
Och Yas en het kampioenschap! Ik heb zo aan je gedacht die dag!
Meisjes, ik denk aan jullie! Tot gauw! Dikke knuffel....X
vrijdag 7 mei 2010 om 23:25
zaterdag 8 mei 2010 om 00:46
Hier ook een mama's kindje, trouwens ook een papa's kindje. Ik ben ook een nakomertje. Mijn moeder was bijna 37 en mijn vader 41. Mijn zussen en broer zijn 15, 16 en 17 jaar ouder dan ik, dus we woonden vrij lang met z'n drietjes. Ik heb jarenlang de angst gehad dat ze er op een dag niet meer zouden zijn. Werd misselijk bij de gedachte alleen al en toen ze begonnen te kwakkelen overheerste het m'n leven. Het gekke is dat ik voor hun dood meer angst en verdriet had (tijdens hun laatste levensfase) dan daarna. Ik kreeg denk ik een soort van rust, even geen angst en zorgen meer. Het gemis is er nog wel en dat zal nooit meer overgaan. Dat hoor ik ook van de oudjes op m'n werk, die missen hun ouders ook nog iedere dag. Inderdaad, de glans is er vanaf en het is/wordt nooit meer zo als vroeger.
Schoonouders heb ik ook al niet meer. Mijn man is de jongste uit een groot katholiek gezin. Kinderen hebben we ook niet. Klinkt allemaal heel zielig, maar dat valt wel mee hoor. We zijn gek op dieren en we hebben twee hondjes en een konijntje. We hebben allebei een hele leuke baan waarin we veel kwijt kunnen.
Schoonouders heb ik ook al niet meer. Mijn man is de jongste uit een groot katholiek gezin. Kinderen hebben we ook niet. Klinkt allemaal heel zielig, maar dat valt wel mee hoor. We zijn gek op dieren en we hebben twee hondjes en een konijntje. We hebben allebei een hele leuke baan waarin we veel kwijt kunnen.
zaterdag 8 mei 2010 om 11:53
zaterdag 8 mei 2010 om 12:11
zaterdag 8 mei 2010 om 14:23
Dank je wel Floor.
Mijn zoon is gekomen, heb net een mooi kadootje mogen uitkiezen. Al is het feit dat hij gekomen is het grootste kado...mijn lieve, lieve zoon. Voor wie ik dit weekend weer lekker mag moederen.
Alle sterkte voor iedereen, moedig voorwaarts en maak er wat van. En ja, herinneringen in overvloed gelukkig. Mijn zelfgemaakte kaart voor mam van vorig jaar hangt hier. Wat lijkt t toch kort geleden dat ik m voor haar maakte.... Ker
Mijn zoon is gekomen, heb net een mooi kadootje mogen uitkiezen. Al is het feit dat hij gekomen is het grootste kado...mijn lieve, lieve zoon. Voor wie ik dit weekend weer lekker mag moederen.
Alle sterkte voor iedereen, moedig voorwaarts en maak er wat van. En ja, herinneringen in overvloed gelukkig. Mijn zelfgemaakte kaart voor mam van vorig jaar hangt hier. Wat lijkt t toch kort geleden dat ik m voor haar maakte.... Ker
zaterdag 8 mei 2010 om 14:42
Heerlijk he moederen over een grote zoon
Mijne is 21, woont op zichzelf, maar ik vind het heerlijk om over hem te moederen, hij wat minder
Ik heb de sieraden klaargelegd die ik morgen om doe. Collier van mijn oma, horloge van mijn moeder en een parelring van mijn moeder. Daar hoort ook een parelcollier bij, maar dan kan ik het collier van oma niet om.
En ik wil ze er allebei bij hebben. Verder wil ik niks doen, ik ga ook niet naar stiefmoeder, die bel ik straks en ga ik zeggen dat ik het te pijnlijk vind.
Normaal ga ik ook naar exschoonmoeder, maar doe ik ook niet morgen. Ik neem aan dat ze het allemaal wel begrijpen.
Schoonmoeder woont gelukkig te ver
Mijne is 21, woont op zichzelf, maar ik vind het heerlijk om over hem te moederen, hij wat minder
Ik heb de sieraden klaargelegd die ik morgen om doe. Collier van mijn oma, horloge van mijn moeder en een parelring van mijn moeder. Daar hoort ook een parelcollier bij, maar dan kan ik het collier van oma niet om.
En ik wil ze er allebei bij hebben. Verder wil ik niks doen, ik ga ook niet naar stiefmoeder, die bel ik straks en ga ik zeggen dat ik het te pijnlijk vind.
Normaal ga ik ook naar exschoonmoeder, maar doe ik ook niet morgen. Ik neem aan dat ze het allemaal wel begrijpen.
Schoonmoeder woont gelukkig te ver
I have to be seen to be believed
zaterdag 8 mei 2010 om 17:22
dag allemaal. Bedankt nog voor jullie lieve reacties op mijn eerste berichtje. Ik ben daarna een paar dagen op vakantie geweest dus ik kom nu pas weer kijken.
Jullie zijn allemaal met moederdag bezig zie ik. Moeilijk hoor. Hoewel ik mijn vader moet missen, merk ik dat ik het juist erg moeilijk vind om weer een normale band met mijn moeder te krijgen. Alles is zo anders. Bizar. En moeilijk.
Ik ga eerst dit topic nog eens verder lezen, er is al zoveel geschreven waar ik iets aan kan komen. Ik krijg kippevel van de opmerkingen die ik herken. En eerlijk gezegd vind ik het fijn dat jullie zeggen dat jullie ook mijn verhaal herkennen.
Veel extra kracht gewenst voor morgen iedereen...
Liefs Soepkippie
Jullie zijn allemaal met moederdag bezig zie ik. Moeilijk hoor. Hoewel ik mijn vader moet missen, merk ik dat ik het juist erg moeilijk vind om weer een normale band met mijn moeder te krijgen. Alles is zo anders. Bizar. En moeilijk.
Ik ga eerst dit topic nog eens verder lezen, er is al zoveel geschreven waar ik iets aan kan komen. Ik krijg kippevel van de opmerkingen die ik herken. En eerlijk gezegd vind ik het fijn dat jullie zeggen dat jullie ook mijn verhaal herkennen.
Veel extra kracht gewenst voor morgen iedereen...
Liefs Soepkippie
zaterdag 8 mei 2010 om 20:28
:
Heerlijk he moederen over een grote zoon
Mijne is 21, woont op zichzelf, maar ik vind het heerlijk om over hem te moederen, hij wat minder
Ik heb de sieraden klaargelegd die ik morgen om doe. Collier van mijn oma, horloge van mijn moeder en een parelring van mijn moeder. Daar hoort ook een parelcollier bij, maar dan kan ik het collier van oma niet om.
En ik wil ze er allebei bij hebben. Verder wil ik niks doen, ik ga ook niet naar stiefmoeder, die bel ik straks en ga ik zeggen dat ik het te pijnlijk vind.
Normaal ga ik ook naar exschoonmoeder, maar doe ik ook niet morgen. Ik neem aan dat ze het allemaal wel begrijpen.
Schoonmoeder woont gelukkig te ver
Heerlijk dat moederen,
En dankzij onze lieve moeders, zijn wij weer lieve en goede moeders.
Daar ga ik morgen mijn mam voor bedanken als ik om 8 uur mn kaarsje brand.
Dankzij de liefde die ik van haar heb ontvangen, kan ik liefde geven!
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
