Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama of papa kwijt
maandag 10 mei 2010 om 14:26
ik ben mijn mama kwijt deel 1
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
zaterdag 15 mei 2010 om 02:10
Er komt een moment dat je eerst alleen annecdote's kunt vertellen en dat je tijdens of kort na het vertellen huilt, maar het word steeds beter, daarna is het met een lach en een traan,en daarna met een glimlach,ik ben zelf vrij jong mijn vader verloren en heb daar nooit over kunnen praten, mijn moeder is pas 5jaar geleden weggegaan, maar het gebeurt best wel veel dat ik mijn dochter weer eens wat vertel uit het verleden en dat ik er vreselijk om kan lachen,en dat ik steeds weer ontdek hoe mijn ouders in mij voortleven 
zaterdag 15 mei 2010 om 02:27
Ook ik heb mijn papa niet meer, en hier staan zoveel herkenbare verhalen.. Tranen rollen over mijn wangen :(
Mijn papa is bij me weggehaald 9,5 jr geleden, en het voelt nog steeds als de dag van gisteren. Tja, de scherpe kantjes zijn ervan af, maar iedere dag ben ik er nog mee bezig. Hij heeft ontzettend veel gemist, ben gaan samenwonen, ondertussen getrouwd, heb een dochter gekregen, maar niks heeft ie hiervan meegekregen!
Ik zou graag nog eens met hem een pilsje doen op een terras, of samen mijn moeder voor het lapje houden, of gewoon even knikkeren voor mijn part. Gewoon even nog bij elkaar zijn :(
Heel veel sterkte allemaal
Mijn papa is bij me weggehaald 9,5 jr geleden, en het voelt nog steeds als de dag van gisteren. Tja, de scherpe kantjes zijn ervan af, maar iedere dag ben ik er nog mee bezig. Hij heeft ontzettend veel gemist, ben gaan samenwonen, ondertussen getrouwd, heb een dochter gekregen, maar niks heeft ie hiervan meegekregen!
Ik zou graag nog eens met hem een pilsje doen op een terras, of samen mijn moeder voor het lapje houden, of gewoon even knikkeren voor mijn part. Gewoon even nog bij elkaar zijn :(
Heel veel sterkte allemaal
zaterdag 15 mei 2010 om 09:51
Gister was ik dus erg van slag dat ik zo weinig hoorde. Het is niet zo dat er helemaal niemand belt. Maar er zijn genoeg dagen bij dat er niemand gebeld heeft. En dat er familie of vrienden van mijn vader hier langskomen, gebeurt al helemaal erg weinig. Ik ben nu 3 weken thuis geweest. De 1e week was natuurlijk erg hectisch omdat er van alles geregeld moest worden voor de uitvaart e.d. Maar de 2 weken daarna vallen mij erg tegen. Dan denk ik maar: mensen werken. Maar afgelopen donderdag was iedereen vrij ivm hemelvaart en heeft er helemaal niemand gebeld. Dat vind ik dan heel erg. En natuurlijk heeft iedereen zijn eigen leven, maar even de telefoon pakken kan dan toch nog steeds vind ik.
Volgende week ga ik weer werken. Als er dan 's avonds mensen bellen is dat wel fijn. Maar ik had dat juist zo nodig de afgelopen 2 weken. En dat irriteert mij heel erg. Dan voel ik me alleen maar eenzaam.
Ik heb gister mijn tante gebeld hierover. Zij vertelt dan weer dat ze me juist even met rust wilde laten, maar dat ze me echt niet is vergeten. En ik denk dat veel mensen inderdaad zo denken. Toch hehb ik daar veel moeite mee. Heb me de afgelopen weken regelmatig eenzaam gevoeld.
Tenslotte wil ik nog even kwijt dat de afgelopen 3 weken mijn schoonfamilie helemaal niet langs is geweest voor mijn vriend. Terwijl ze in dezelfde woonplaats wonen. Schoonzusje heeft mijn vriend niet 1 keer gebeld of een kaartje gestuurd. Moeder is verder vooral veel met haar bezig. Of ze zit bij schoonzusje thuis of ze helpt schoonzusje met dingen. Ik heb daar echt geen goede woorden voor. Mijn vriend heeft toch ook steun nodig?
zaterdag 15 mei 2010 om 10:25
Ja, die schoonfamilie is wel vreemd ja.
Elske, mensen denken dat je er na een maand wel overheen bent. Omdat ze het zelf niet hebben meegemaakt. Dat gaan ze pas merken als ze zelf een ouder gaan verliezen.
En ze hebben gewoon hun leven, dat gaat door en zij denken dat jij ook gewoon doorgaat.
Morgen gaan wij de financiele afhandeling doen van mijn moeder.
Afschuwelijk. Ik heb er nu al een knoop van in de maag.
Wij hebben enorm veel kosten gehad, we vlogen met 3 man naar Kenia, mijn man en ik en de zoon van de man van mijn moeder. Mijn broertje bleef hier. Verblijfskosten ter plaatse, noem allemaal maar op.
Ik heb alle facturen ingestuurd naar de verzekering en de helft van de kosten teruggekregen, niet leuk.
Dus we moeten op een rijtje zetten hoe of wat,
Komt bij dat mijn moeder onderverzekerd was (dat vind ik werkelijk ongelooflijk, daar heeft ze dus nooit bij stilgestaan, zij had alles altijd voor elkaar) en mijn broertje heeft 1300 euro bij de crematie gedaan.
Ze heeft nog wat geld achtergelaten, dus we moeten eens zien hoe en wat.
Afschuwelijke dingen vind ik dat. Maar we moeten het morgen doen, het duurt allemaal te lang, het is nu 4 en halve maand geleden, die zaken moeten afgewikkeld worden.
Elske, mensen denken dat je er na een maand wel overheen bent. Omdat ze het zelf niet hebben meegemaakt. Dat gaan ze pas merken als ze zelf een ouder gaan verliezen.
En ze hebben gewoon hun leven, dat gaat door en zij denken dat jij ook gewoon doorgaat.
Morgen gaan wij de financiele afhandeling doen van mijn moeder.
Afschuwelijk. Ik heb er nu al een knoop van in de maag.
Wij hebben enorm veel kosten gehad, we vlogen met 3 man naar Kenia, mijn man en ik en de zoon van de man van mijn moeder. Mijn broertje bleef hier. Verblijfskosten ter plaatse, noem allemaal maar op.
Ik heb alle facturen ingestuurd naar de verzekering en de helft van de kosten teruggekregen, niet leuk.
Dus we moeten op een rijtje zetten hoe of wat,
Komt bij dat mijn moeder onderverzekerd was (dat vind ik werkelijk ongelooflijk, daar heeft ze dus nooit bij stilgestaan, zij had alles altijd voor elkaar) en mijn broertje heeft 1300 euro bij de crematie gedaan.
Ze heeft nog wat geld achtergelaten, dus we moeten eens zien hoe en wat.
Afschuwelijke dingen vind ik dat. Maar we moeten het morgen doen, het duurt allemaal te lang, het is nu 4 en halve maand geleden, die zaken moeten afgewikkeld worden.
I have to be seen to be believed
zaterdag 15 mei 2010 om 14:45
Nou Sophy. Ik herken het. Altijd, altijd is het aanwezig. De hele dag ben ik er mee bezig. Mijn moeder is zo vaak in mijn gedachte. Praktisch bij alles wat ik doe. En toch zijn er momenten dat het je weer zo kan overvallen.... Nooit meer...
Laatst was ik op de verjaardag van mijn schoonvader. Hij is 72 geworden. Wij waren verreweg de jongste. De gemiddelde leeftijd lag op 75 ongeveer... en opeens was daar weer het besef; mijn moeder is geen bejaarde vrouw geweest.
Mijn moeders gezondheid was een aflopende zaak. Zij heeft gevochten, geleden, gevochten en uiteindelijk moeten opgeven. Ik mis haar ontzettend en wilde haar nog jaaaaren bij me houden, maar dat is egoisme. Mijn moeder was op. Ze kon niet meer. Iedere dag pijn, iedere dag bergen medicijnen, 3x in de week overnachten in het ziekenhuis voor de dialyse en altijd het afhankelijk zijn van anderen.
Iemand vroeg me: 'ben je niet opgelucht dat verder lijden haar is bespaard???' Opgelucht??? Ik ben helemaal niet opgelucht. De crematie mooi??? Het was vooral een noodzakelijk kwaad. Ik kan nog helemaal niet denken in termen als mooi of opgelucht... het is verschrikkelijk.
Laatst was ik op de verjaardag van mijn schoonvader. Hij is 72 geworden. Wij waren verreweg de jongste. De gemiddelde leeftijd lag op 75 ongeveer... en opeens was daar weer het besef; mijn moeder is geen bejaarde vrouw geweest.
Mijn moeders gezondheid was een aflopende zaak. Zij heeft gevochten, geleden, gevochten en uiteindelijk moeten opgeven. Ik mis haar ontzettend en wilde haar nog jaaaaren bij me houden, maar dat is egoisme. Mijn moeder was op. Ze kon niet meer. Iedere dag pijn, iedere dag bergen medicijnen, 3x in de week overnachten in het ziekenhuis voor de dialyse en altijd het afhankelijk zijn van anderen.
Iemand vroeg me: 'ben je niet opgelucht dat verder lijden haar is bespaard???' Opgelucht??? Ik ben helemaal niet opgelucht. De crematie mooi??? Het was vooral een noodzakelijk kwaad. Ik kan nog helemaal niet denken in termen als mooi of opgelucht... het is verschrikkelijk.
zaterdag 15 mei 2010 om 15:03
Elske, ik krijg rillingen als ik je verhaal lees. Het is bijna ondenkbaar dat je als moeder zijnde zo tegen je kind praat...
Wat Yasmijn ook zegt. Mensen denken er niet meer aan. Het is voorbij voor hen. Zo'n dag als moederdag... voor velen van ons de eerste zonder moeder; mensen realiseren het zich niet. Dat wij juist behoefte hebben aan contact, ontgaat ze volledig. Ik denk nog niet eens bewust, ze leven hun leven. Hoewel voor ons de wereld stil lijkt te staan, gaat het natuurlijk gewoon door.
En laten we eerlijk zijn... je kunt iemand pas echt missen als deze actief onderdeel uit heeft gemaakt van je leven. Iemand die je bijna nooit ziet of spreekt, mis je minder. Het klinkt hard, maar zo is het eigenlijk wel. En dus denken velen er niet aan eens te bellen of te informeren.
Natuurlijk is er ook een groep mensen die er wel aan denkt je eens te bellen. Er zijn ook mensen, zoals je tante, die het voor je invullen; Ik denk dat ze er geen behoefte aan heeft. Er met die mensen over praten is een goed advies... want zij handelen ook met de beste bedoelingen.
Wat Yasmijn ook zegt. Mensen denken er niet meer aan. Het is voorbij voor hen. Zo'n dag als moederdag... voor velen van ons de eerste zonder moeder; mensen realiseren het zich niet. Dat wij juist behoefte hebben aan contact, ontgaat ze volledig. Ik denk nog niet eens bewust, ze leven hun leven. Hoewel voor ons de wereld stil lijkt te staan, gaat het natuurlijk gewoon door.
En laten we eerlijk zijn... je kunt iemand pas echt missen als deze actief onderdeel uit heeft gemaakt van je leven. Iemand die je bijna nooit ziet of spreekt, mis je minder. Het klinkt hard, maar zo is het eigenlijk wel. En dus denken velen er niet aan eens te bellen of te informeren.
Natuurlijk is er ook een groep mensen die er wel aan denkt je eens te bellen. Er zijn ook mensen, zoals je tante, die het voor je invullen; Ik denk dat ze er geen behoefte aan heeft. Er met die mensen over praten is een goed advies... want zij handelen ook met de beste bedoelingen.
zaterdag 15 mei 2010 om 21:04
zaterdag 15 mei 2010 om 21:38
passie, hoe oud is jouw mama geworden? De mijne was 70 en leek nog niet oud. Ze was een hele mooie vrouw geweest en nog steeds mooi en goed verzorgd maar absoluut niet tuttig.
Weet je, soms zou ik willen dat ik haar nog een keertje mocht spreken en mogen knuffelen. Maar dat komt natuurlijk ook dat ze zo maar ineens dood was.
snik, ik mis haar zo
Weet je, soms zou ik willen dat ik haar nog een keertje mocht spreken en mogen knuffelen. Maar dat komt natuurlijk ook dat ze zo maar ineens dood was.
snik, ik mis haar zo
zondag 16 mei 2010 om 03:26
Yasmijn, mijn vader was amper 51 toen hij overleed en shoot mijn moeder was al 86 maar zeker niet bejaard in haar hoofd,hoewel ze door aneststesie wel de weg kwijtraakte en zorgde voor dementie, maar in haar hart was ze jong,laten we over 1 ding heel duidelijk zijn, in de liefde en in de dood maakt de leeftijd voor de nabestaanden geen ruk uit,of je ouders nog jong of oud zijn,het doet gewoon pijn,en dat kunnen we met ons verstand,misschien beredeneren, maar ons gevoel is wel even wat anders, zeg maar gerust heel wat anders!
Yas, ik weet hoe moeilijk en hoe pijnlijk het allemaal is, maar zouden jullie niet aan de belasting jullie bonnen wat betrefd reiskosten en de uitvaart kunnen overleggen wat de belasting betrefd?, ik weet dat het nu heel veel pijn doet en dat weet je,maar soms moet je door zaken heen bijten om het voor jou en je naasten qua financien niet ten nadele te brengen,soms hoe moeilijk het ook is, moet je je gevoel uitschakelen om zakelijk niet achteruit te gaan, Yas je weet dat ik het niet verkeerd bedoel,tenminste dat hoop ik
dikke knuf van mijn meis en mij Yas
zondag 16 mei 2010 om 09:05
Druifje, geen probleem, hoor. Ik had me dat eigenlijk nog helemaal niet gerealiseed, dat ze nooit de bejaardenstatus had gekregen. Te jong doodgegaan. En ze zag er ook zo jong uit, men schatte haar niet ouder dan 55 (met een beetje hulp van een arts 
) Mensen dachten altijd dat wij zussen waren, tot grote hiliariteit van haar en tot ergenis van mij natuurlijk.
RM, ik zal dat eens overleggen met oom/accountant. Wie weet kan dat wel.
) Mensen dachten altijd dat wij zussen waren, tot grote hiliariteit van haar en tot ergenis van mij natuurlijk.RM, ik zal dat eens overleggen met oom/accountant. Wie weet kan dat wel.
I have to be seen to be believed
