Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama of papa kwijt
maandag 10 mei 2010 om 14:26
ik ben mijn mama kwijt deel 1
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
maandag 25 juni 2012 om 20:37
Niet echt, mijn zoon lijkt heel erg op z'n vader. Maar hij heeft het wel vaak over z'n Opa en dat doet mij heel erg goed.
Wel herken ik mezelf in mijn vader. Nu eigenlijk nog meer dan voor zijn overlijden. We hebben nl. hetzelfde beroep en sommige "handigheidjes" heb ik echt van hem geleerd. En als ik die dan weer leer aan de stagiaire word ik daar heel blij van (hoewel niet alle stagiaires dat oppikken, hoor!).
Wel herken ik mezelf in mijn vader. Nu eigenlijk nog meer dan voor zijn overlijden. We hebben nl. hetzelfde beroep en sommige "handigheidjes" heb ik echt van hem geleerd. En als ik die dan weer leer aan de stagiaire word ik daar heel blij van (hoewel niet alle stagiaires dat oppikken, hoor!).
Mooi he, alles? (Loesje)
donderdag 28 juni 2012 om 22:41
Hoi Gazelle,
Allereerst een knuffel
Maar ik vind het helemaal niet een teken van zwakte, die doorverwijzing naar de psycholoog. Ik vind het juist heel erg sterk dat je hulp zoekt!
En weet dat je hier altijd je verhaal kwijt kunt, je mag hier mopperen, boos zijn en zoveel ego-posts plaatsen als je wilt.
Allereerst een knuffel
Maar ik vind het helemaal niet een teken van zwakte, die doorverwijzing naar de psycholoog. Ik vind het juist heel erg sterk dat je hulp zoekt!
En weet dat je hier altijd je verhaal kwijt kunt, je mag hier mopperen, boos zijn en zoveel ego-posts plaatsen als je wilt.
Mooi he, alles? (Loesje)
zondag 1 juli 2012 om 16:32
Eentje, van harte gefeliciteerd met dit mooie nieuws! Vertrouw op je gevoel, je vader weet het en hij zal met jullie mee kijken een een hele trotse opa zijn!
Ik mis mijn papa ook nog iedere dag, wat een gemis! En nu na 10 maanden nog steeds zo onwerkelijk..
Binnenkort zal ik mijn twee troostdekens krijgen die ik heb laten maken van stukjes stof van de kleding van papa, ben zo benieuwd!
Ik mis mijn papa ook nog iedere dag, wat een gemis! En nu na 10 maanden nog steeds zo onwerkelijk..
Binnenkort zal ik mijn twee troostdekens krijgen die ik heb laten maken van stukjes stof van de kleding van papa, ben zo benieuwd!
dinsdag 3 juli 2012 om 21:39
Eentje gefeliciteerd met je zwangerschap! Wat leuk zeg! Ik geloof er ook in dat je vader toch bij je is en heel trots op je en zijn aanstaande kleinkind is!
Gazelle het is allemaal herkenbaar wat je schrijft! En het is inderdaad juist heel sterk om hulp te zoeken. Ik heb jaren geleden bij een psycholoog gelopen en vind dat iedereen dat eens zou moeten doen, daar leer je zo veel van en het is zo fijn om met iemand te praten die echt luistert en je helpt om alles op een rijtje te zetten. Dus vooral gaan! Je verdriet wegnemen kunnen ze niet, maar er over praten helpt zeker.
Met mij gaat het ook niet super, er zijn gelukkig toch nog wel een heleboel dingen waar ik wel van kan genieten (vooral de kinderen) maar ik functioneer op mijn werk lang niet als voorheen en mijn geduld met mijn kinderen is wel heel snel op. Het wisselt wel, de ene dag/week gaat het wat beter en dan weer een stuk minder. En die moeheid verdwijnt ook maar niet. De afgelopen 2 week slaap ik ook nog eens erg slecht. Ik ben ooit licht overspannen geweest (vandaar die psycholoog) en ik herken nu heel veel dingen terug waar ik nu ook last van heb. Ik wil eigenlijk gewoon rust, rust, rust. Maar dat is moeilijk met een baan, 3 kinderen en een man die veel in het weekend werkt.
Het verdriet en gemis word alleen maar groter. ik kan me nog steeds niet voorstellen dat mijn moeder echt niet meer terug komt. Het is zo raar, soms is het net alsof ik haar gisteren nog zag en een andere keer lijkt het wel alsof ik me haar amper kan herinneren... Dan moet ik echt even moeite doen om haar in beeld te krijgen, maar dat zal dan wel een blokkade in mijn hoofd zijn ofzo. Er zijn al zo veel onverwachte momenten geweest dat ik haar zo voor me zie, dan sta ik in de rij bij de kassa bijvoorbeeld en zie ik zo voor me hoe zij daar zou staan...
De kinderen missen haar ook heel erg. Vorige week een heel gesprek met mijn dochter van 6 gehad naar aanleiding van een juf die borstkanker heeft. Ze had allemaal vragen daarover en was opeens zo ontzettend verdrietig om haar oma en ook om haar tante die ze zo graag had willen leren kennen, ze heeft wel een kwartier ontzettend hard gehuild...
Gazelle het is allemaal herkenbaar wat je schrijft! En het is inderdaad juist heel sterk om hulp te zoeken. Ik heb jaren geleden bij een psycholoog gelopen en vind dat iedereen dat eens zou moeten doen, daar leer je zo veel van en het is zo fijn om met iemand te praten die echt luistert en je helpt om alles op een rijtje te zetten. Dus vooral gaan! Je verdriet wegnemen kunnen ze niet, maar er over praten helpt zeker.
Met mij gaat het ook niet super, er zijn gelukkig toch nog wel een heleboel dingen waar ik wel van kan genieten (vooral de kinderen) maar ik functioneer op mijn werk lang niet als voorheen en mijn geduld met mijn kinderen is wel heel snel op. Het wisselt wel, de ene dag/week gaat het wat beter en dan weer een stuk minder. En die moeheid verdwijnt ook maar niet. De afgelopen 2 week slaap ik ook nog eens erg slecht. Ik ben ooit licht overspannen geweest (vandaar die psycholoog) en ik herken nu heel veel dingen terug waar ik nu ook last van heb. Ik wil eigenlijk gewoon rust, rust, rust. Maar dat is moeilijk met een baan, 3 kinderen en een man die veel in het weekend werkt.
Het verdriet en gemis word alleen maar groter. ik kan me nog steeds niet voorstellen dat mijn moeder echt niet meer terug komt. Het is zo raar, soms is het net alsof ik haar gisteren nog zag en een andere keer lijkt het wel alsof ik me haar amper kan herinneren... Dan moet ik echt even moeite doen om haar in beeld te krijgen, maar dat zal dan wel een blokkade in mijn hoofd zijn ofzo. Er zijn al zo veel onverwachte momenten geweest dat ik haar zo voor me zie, dan sta ik in de rij bij de kassa bijvoorbeeld en zie ik zo voor me hoe zij daar zou staan...
De kinderen missen haar ook heel erg. Vorige week een heel gesprek met mijn dochter van 6 gehad naar aanleiding van een juf die borstkanker heeft. Ze had allemaal vragen daarover en was opeens zo ontzettend verdrietig om haar oma en ook om haar tante die ze zo graag had willen leren kennen, ze heeft wel een kwartier ontzettend hard gehuild...
zondag 8 juli 2012 om 15:28
Afgelopen vrijdag weer bij de notaris geweest, we zijn bijna een jaar verder en nog is het niet 'afgehandeld'. Ik merk dat ik deze week weer emotioneler ben en vaker moet huilen.. Of het komt dat ik weer bij de notaris geweest ben weet ik niet. Ik mis hem gewoon zo. Gister voor het slapen gaan nog even bij zijn foto met kaarsje gaan zitten en echt weer de tijd genomen voor m'n verdriet. We zijn alweer bijna een jaar verder en het is nog steeds onwerkelijk, wat is het verdrietig dat mijn trots er niet meer is, wat doet het pijn!
zaterdag 14 juli 2012 om 17:43
Maandag alweer 14 maanden geleden dat mijn schoonpa overleden is.Het gaat goed,we missen hem nog steeds en soms
voel ik hem om me heen of ik praat tegen hem.Vind het eerste jaar altijd het moeilijkste en soms komt het terug en dat laat ik dan ook toe.Mijn schoonmoeder had een mooie droom.Ze droomde dat haar man,mijn schoonvader dus,naast haar lag en voelde het deken bewegen.Toen mijn vriend en ik in een wetenschappelijk museum de segways probeerden,dingen die je
met je lichaam moet sturen,voelde ik hem en mijn oma om me heen.Ik had de segway nog nooit geprobeerd maar het ging zo
rustig en zo fijn dat ik moest glimlachen,maar ook glimlachen omdat ik ze om me heen voelde.
Mijn vriend en ik hebben een keer een huilbui gehad omdat we aan
hem dachten,eraan dachten dat dit toch zo oneerlijk is dat hij de
strijd moest verliezen en dat hij te zwak was om nog leuke dingen
te ondernemen.Dat werd hem afgepakt maar door het wondvochtverlies.Ook mijn schoonmoeder heeft af en toe haar
up's en down's.Dat hoort erbij.Ze kan in ieder geval altijd haar ei
kwijt bij ons en bij haar vrienden en ook lotgenoten
Maar wij weten voor 100 % dat hij een mooie ster in de hemel is
die ons de weg wijst en met ons door het leven zal gaan.
voel ik hem om me heen of ik praat tegen hem.Vind het eerste jaar altijd het moeilijkste en soms komt het terug en dat laat ik dan ook toe.Mijn schoonmoeder had een mooie droom.Ze droomde dat haar man,mijn schoonvader dus,naast haar lag en voelde het deken bewegen.Toen mijn vriend en ik in een wetenschappelijk museum de segways probeerden,dingen die je
met je lichaam moet sturen,voelde ik hem en mijn oma om me heen.Ik had de segway nog nooit geprobeerd maar het ging zo
rustig en zo fijn dat ik moest glimlachen,maar ook glimlachen omdat ik ze om me heen voelde.
Mijn vriend en ik hebben een keer een huilbui gehad omdat we aan
hem dachten,eraan dachten dat dit toch zo oneerlijk is dat hij de
strijd moest verliezen en dat hij te zwak was om nog leuke dingen
te ondernemen.Dat werd hem afgepakt maar door het wondvochtverlies.Ook mijn schoonmoeder heeft af en toe haar
up's en down's.Dat hoort erbij.Ze kan in ieder geval altijd haar ei
kwijt bij ons en bij haar vrienden en ook lotgenoten
Maar wij weten voor 100 % dat hij een mooie ster in de hemel is
die ons de weg wijst en met ons door het leven zal gaan.
Geniet van alles moois in het leven
zaterdag 14 juli 2012 om 22:03
duvelke,erg mooi meid!Heb respect voor je.
eentje,ik snap je.Je wilt die geluksmomenten kunnen delen en
zo voel ik het soms ook dat ik het graag wil delen met mijn
schoonpa maar dat kan niet meer.Een dikke knuf voor je!Gefeliciteerd met je zwangerschap!En je vader weet zeker weten wel dat je een kindje krijgt.
kabouterpuntmuts,wat een mooie brief aan je vader!Deze heb ik
ook aan mijn schoonpa geschreven op mijn eigen topic.Maar
heel mooi meid!En wat een mooi gedicht!Ik zag het zo voor mij
met je vader en alles.Schrijven helpt echt wel.
mrsstanleywalker,de eerste vaderdag zonder schoonpa was
ook erg moeilijk,vooral het gemis ervan.Maar dan weet ik dat
hij van boven kijkt en ons echt wel ziet en gewoon erbij is al heeft hij een andere plek ingenomen.
meisje,sterkte met het verlies van je vader!Ik leef met je mee.
truttezurkel,mooi geschreven!Ik weet niet of ik het heb begrepen
maar heeft je moeder een soort van Alzheimer ofzo?Dat is
inderdaad erg heftig.
gazelle,een dikke knuf voor je!Blijf van je afschrijven!Hier op dit topic zitten er ook meiden die beide ouders kwijtzijn.Het helpt
te weten als je niet de enige bent.Het is geen teken van zwakte dat je hulp gaat zoeken maar juist erg goed van je.
es en sunnygirly,een dikke knuf!Blijf erover praten en schrijven!
eentje,ik snap je.Je wilt die geluksmomenten kunnen delen en
zo voel ik het soms ook dat ik het graag wil delen met mijn
schoonpa maar dat kan niet meer.Een dikke knuf voor je!Gefeliciteerd met je zwangerschap!En je vader weet zeker weten wel dat je een kindje krijgt.
kabouterpuntmuts,wat een mooie brief aan je vader!Deze heb ik
ook aan mijn schoonpa geschreven op mijn eigen topic.Maar
heel mooi meid!En wat een mooi gedicht!Ik zag het zo voor mij
met je vader en alles.Schrijven helpt echt wel.
mrsstanleywalker,de eerste vaderdag zonder schoonpa was
ook erg moeilijk,vooral het gemis ervan.Maar dan weet ik dat
hij van boven kijkt en ons echt wel ziet en gewoon erbij is al heeft hij een andere plek ingenomen.
meisje,sterkte met het verlies van je vader!Ik leef met je mee.
truttezurkel,mooi geschreven!Ik weet niet of ik het heb begrepen
maar heeft je moeder een soort van Alzheimer ofzo?Dat is
inderdaad erg heftig.
gazelle,een dikke knuf voor je!Blijf van je afschrijven!Hier op dit topic zitten er ook meiden die beide ouders kwijtzijn.Het helpt
te weten als je niet de enige bent.Het is geen teken van zwakte dat je hulp gaat zoeken maar juist erg goed van je.
es en sunnygirly,een dikke knuf!Blijf erover praten en schrijven!
Geniet van alles moois in het leven
zondag 15 juli 2012 om 13:28
Lieve (schoon)Pa,
ik wil je bij deze laten weten dat ik aan je denk en dat ik van je hou. Morgen is het al 14 maanden geleden dat je over bent gegaan naar het licht. S'avonds kijk ik uit het raam naar de hemel en vaak zie ik een mooi licht. Dan zie ik een ster blinken,de prachtigste ooit. Ik stel me voor dat jij dat bent. Ja je wijst ons de weg en dat helpt enorm.
Maar ik zal je vertellen dat wij je ontzettend missen. Ja we doen het goed en hebben het na onze zin. Als het gemis nou maar niet was en oh wat doet het gemis af en toe zo een pijn. Het liefst hadden wij je nog om ons heen. Vooral je vrouw mist je enorm.
Ik heb bij deze nog een verzoek: Laat haar alsjeblieft voelen dat je er voor haar bent en dat zo vaak mogelijk!Droog haar tranen en streel haar haar! Verder gaat het goed met haar. Ze doet een hoop leuke dingen en is van plan om volgend jaar met een vriendin naar Wenen te gaan. Dat zijn mooie plannen.
Natuurlijk was het nog mooier als zij dat samen met jou had kunnen doen. En soms komt het verdriet terug en dat is normaal.
Wij met zijn allen willen je bedanken voor al die mooie jaren die je bij ons bent geweest,die keren dat we samen weekendjes weg zijn geweest,dat we naar Duinrell waren,die verjaardagen die we vierden.
We zullen je nooit vergeten. Je bent dan lichaamelijk wel uit ons leven maar niet uit ons hart. We voelen je om ons heen.
Dat wilde ik je even komen vertellen.
In liefde je familie
ik wil je bij deze laten weten dat ik aan je denk en dat ik van je hou. Morgen is het al 14 maanden geleden dat je over bent gegaan naar het licht. S'avonds kijk ik uit het raam naar de hemel en vaak zie ik een mooi licht. Dan zie ik een ster blinken,de prachtigste ooit. Ik stel me voor dat jij dat bent. Ja je wijst ons de weg en dat helpt enorm.
Maar ik zal je vertellen dat wij je ontzettend missen. Ja we doen het goed en hebben het na onze zin. Als het gemis nou maar niet was en oh wat doet het gemis af en toe zo een pijn. Het liefst hadden wij je nog om ons heen. Vooral je vrouw mist je enorm.
Ik heb bij deze nog een verzoek: Laat haar alsjeblieft voelen dat je er voor haar bent en dat zo vaak mogelijk!Droog haar tranen en streel haar haar! Verder gaat het goed met haar. Ze doet een hoop leuke dingen en is van plan om volgend jaar met een vriendin naar Wenen te gaan. Dat zijn mooie plannen.
Natuurlijk was het nog mooier als zij dat samen met jou had kunnen doen. En soms komt het verdriet terug en dat is normaal.
Wij met zijn allen willen je bedanken voor al die mooie jaren die je bij ons bent geweest,die keren dat we samen weekendjes weg zijn geweest,dat we naar Duinrell waren,die verjaardagen die we vierden.
We zullen je nooit vergeten. Je bent dan lichaamelijk wel uit ons leven maar niet uit ons hart. We voelen je om ons heen.
Dat wilde ik je even komen vertellen.
In liefde je familie
Geniet van alles moois in het leven
maandag 16 juli 2012 om 21:18
Geraldine, wat een mooie brief. Ik schrijf ook regelmatig van me af, heb het gevoel dan even wat dichterbij papa te zijn. Het lijkt me wel erg moeilijk om je schoonmoeder zo verdrietig te zien.. We moeten inderdaad dankbaar zijn voor het feit dat deze bijzondere mensen in ons leven zijn geweest, maar het doet zoveel pijn dat er niet meer mooie momenten gedeeld kunnen worden.
Wat hebben jullie gedaan op de 1e sterfdag? Deze komt er bij mij nu over een maandje aan en ben er veel over aan het nadenken. Ben benieuwd hoe jullie deze dag ingevuld hebben.
Dikke knuffel!
Wat hebben jullie gedaan op de 1e sterfdag? Deze komt er bij mij nu over een maandje aan en ben er veel over aan het nadenken. Ben benieuwd hoe jullie deze dag ingevuld hebben.
Dikke knuffel!
dinsdag 17 juli 2012 om 20:55
hoi,
Ik ben mijn papa net kwijt. Ik heb onder een ander account een topic hierover gehad, mijn vader is vijf weken geleden overleden aan alvleesklier kanker en ik heb net een babietje erbij. Sommigen van jullie hadden me al op dit topic gewezen.
Ik ben nog erg verdrietig en met vlagen komt het binnen dat ik hem echt niet meer terug krijg.
Ik ben ook in veel vriendinnen teleurgesteld, die vijf weken geleden belden dat als er wat is, ik maar moest bellen, maar daarna nooit meer bellen, dat steekt eigenlik wel heel erg.
Ik ben mijn papa net kwijt. Ik heb onder een ander account een topic hierover gehad, mijn vader is vijf weken geleden overleden aan alvleesklier kanker en ik heb net een babietje erbij. Sommigen van jullie hadden me al op dit topic gewezen.
Ik ben nog erg verdrietig en met vlagen komt het binnen dat ik hem echt niet meer terug krijg.
Ik ben ook in veel vriendinnen teleurgesteld, die vijf weken geleden belden dat als er wat is, ik maar moest bellen, maar daarna nooit meer bellen, dat steekt eigenlik wel heel erg.
woensdag 18 juli 2012 om 06:04
Hai ruteli, 
Ik schreef ook op dat topic van jou.
Moet eerlijk zeggen dat ik in de periode dat m'n vader overleed ik hetzelfde meemaakte met vrienden/vriendinnen. Heel jammer.
Maar ergens snapte ik het ook wel. Ze begrepen het niet, pas later toen ze zelf een ouder verloren begrepen ze meer.
Trek het je niet teveel aan, laat dat je geen energie kosten. Een baby en rouw tezamen kost al genoeg energie.
Heb nog veel aan je gedacht.
Ik schreef ook op dat topic van jou.
Moet eerlijk zeggen dat ik in de periode dat m'n vader overleed ik hetzelfde meemaakte met vrienden/vriendinnen. Heel jammer.
Maar ergens snapte ik het ook wel. Ze begrepen het niet, pas later toen ze zelf een ouder verloren begrepen ze meer.
Trek het je niet teveel aan, laat dat je geen energie kosten. Een baby en rouw tezamen kost al genoeg energie.
Heb nog veel aan je gedacht.
woensdag 18 juli 2012 om 09:38
Hoi Rutelli,
Gecondoleerd met het verlies van je vader. Hopelijk vindt je herkenning en begrip op dit forum. Ik kan me voorstellen dat het erg zwaar is om net een kleine te hebben en ook je vader verloren te hebben: sterkte!
Ik kan begrijpen dat je teleurgesteld bent in je vriendinnen en dat het steekt. Dit is toch iets wat blijkbaar vaak voorkomt omdat anderen niet weten hoe ze ermee om moeten gaan. Mij is het zelf gelukkig niet overkomen, maar zou het ook erg moeilijk vinden. Hopelijk heb je wel mensen om je heen met wie je kan praten, huilen, lachen..
Knuffel!
Gecondoleerd met het verlies van je vader. Hopelijk vindt je herkenning en begrip op dit forum. Ik kan me voorstellen dat het erg zwaar is om net een kleine te hebben en ook je vader verloren te hebben: sterkte!
Ik kan begrijpen dat je teleurgesteld bent in je vriendinnen en dat het steekt. Dit is toch iets wat blijkbaar vaak voorkomt omdat anderen niet weten hoe ze ermee om moeten gaan. Mij is het zelf gelukkig niet overkomen, maar zou het ook erg moeilijk vinden. Hopelijk heb je wel mensen om je heen met wie je kan praten, huilen, lachen..
Knuffel!
woensdag 18 juli 2012 om 16:28
Hoi,
Nieuw op het viva forum, en hierop gekomen omdat ik zocht naar lotgenoten.
Mensen die helaas weten waar ik het over heb in deze periode.
Mijn lieve moeder is 7,5 week geleden gevonden door mijn vader, 50 minuten durende reanimatie leverde niets op, wss lag ze al zo'n 4 uur dood in bed.
56 jaar heeft ze mogen worden. Ze mankeerde niets.
En nu.....nu gaat het goed en slecht, kortom redelijk noem ik het dan maar. Ik loop tegen dingen aan, mijn vader willen steunen, mijn eigen verdriet, vrienden waarvan ik dacht dat ze vrienden zijn, maar die mij nu liever ontwijken (terwijl je ze gewoon hard nodig bent), je leven willen oppakken, maar moe zijn en niet meer volledig kunnen concetreren.
Pffff even genoeg voor nu, zit op mijn werk en tranen komen naar boven.
Nieuw op het viva forum, en hierop gekomen omdat ik zocht naar lotgenoten.
Mensen die helaas weten waar ik het over heb in deze periode.
Mijn lieve moeder is 7,5 week geleden gevonden door mijn vader, 50 minuten durende reanimatie leverde niets op, wss lag ze al zo'n 4 uur dood in bed.
56 jaar heeft ze mogen worden. Ze mankeerde niets.
En nu.....nu gaat het goed en slecht, kortom redelijk noem ik het dan maar. Ik loop tegen dingen aan, mijn vader willen steunen, mijn eigen verdriet, vrienden waarvan ik dacht dat ze vrienden zijn, maar die mij nu liever ontwijken (terwijl je ze gewoon hard nodig bent), je leven willen oppakken, maar moe zijn en niet meer volledig kunnen concetreren.
Pffff even genoeg voor nu, zit op mijn werk en tranen komen naar boven.
woensdag 18 juli 2012 om 18:02
@ bea dikke knuffel. Wat hedtig zeg, zo jong nog.
Heel herkenbaar wat je schrijft, mijn vader is zes weken geleden overleden na een ziekbed. Alles wat je schrijft herken ik ook dat ontwijken terwijl dat juist zo zeer doet.
Miss acy, bedankt voor al je support, ik heb mijn account toen opgezegd omdat dit de koosnaam was die mijn vader voor mij gebruikte.
Heel herkenbaar wat je schrijft, mijn vader is zes weken geleden overleden na een ziekbed. Alles wat je schrijft herken ik ook dat ontwijken terwijl dat juist zo zeer doet.
Miss acy, bedankt voor al je support, ik heb mijn account toen opgezegd omdat dit de koosnaam was die mijn vader voor mij gebruikte.
woensdag 18 juli 2012 om 20:12
woensdag 18 juli 2012 om 20:30
Niet, Bea. Die negeerde ik. Omdat t zo doelloos was. Ik wilde dan tegen diegene schreeuwen, m'n woede op hen richten.
En dan had je mrnsen doe dagelijks belden om te vragen hoe het was, het tegenover gestelde. Maar ook bij die wilde ik roepen: "het gaat K*T, hoezo vraag je dat?!?!"
Pas toen een paar van hen in dezelfde situatie op latere leeftijd terecht kwamen vertelden ze hoe moeilijk ze het vonden om met mijn verdriet om te gaan.
Ik snap t ook wel, verdriet kan zo groot en overweldigend zijn voor een buitenstaander, een ander.
Maar vaak denk ik dan, door de ervaring: als ik het al erg vind, hoe zwaar is t dan voor diegene.
En dan had je mrnsen doe dagelijks belden om te vragen hoe het was, het tegenover gestelde. Maar ook bij die wilde ik roepen: "het gaat K*T, hoezo vraag je dat?!?!"
Pas toen een paar van hen in dezelfde situatie op latere leeftijd terecht kwamen vertelden ze hoe moeilijk ze het vonden om met mijn verdriet om te gaan.
Ik snap t ook wel, verdriet kan zo groot en overweldigend zijn voor een buitenstaander, een ander.
Maar vaak denk ik dan, door de ervaring: als ik het al erg vind, hoe zwaar is t dan voor diegene.
