Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama of papa kwijt
maandag 10 mei 2010 om 14:26
ik ben mijn mama kwijt deel 1
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
dinsdag 16 april 2013 om 10:35
Peacy... Dat lijkt me echt een hele erg moeilijke dag. Mijn moeders verjaardag is 27 april dus ook bijna. Wij gaan dan de urn halen en ik krijg een tattoo...............Ik hoop dat ik hierdoor er een beetje een speciale dag van kan maken en zo elk jaar toch wel iets te doen op die dag?!!
De man van mijn moeder zit weer aan de chemo en mijn vader is al een paar weken erg ziek. De specialisten weten niet wat het is en nu wil hij naar Duitsland voor een algehele scan want hij is 12 jaar geleden aan zijn hart geopereerd en is bang dat dat het weer is.......
En dan vanmorgen dat vreselijke nieuwsbericht vanuit Bosten.....ik was in een klap weer hartstikke down ... ik wil mijn verdriet van mijn moeder zo graag verwerken en een plekje geven maar er komt steeds weer iets bij wat een klap veroorzaakt.
Ik voel me zonder zussen en/of broers er ook wel alleen in staan. .....
De man van mijn moeder zit weer aan de chemo en mijn vader is al een paar weken erg ziek. De specialisten weten niet wat het is en nu wil hij naar Duitsland voor een algehele scan want hij is 12 jaar geleden aan zijn hart geopereerd en is bang dat dat het weer is.......
En dan vanmorgen dat vreselijke nieuwsbericht vanuit Bosten.....ik was in een klap weer hartstikke down ... ik wil mijn verdriet van mijn moeder zo graag verwerken en een plekje geven maar er komt steeds weer iets bij wat een klap veroorzaakt.
Ik voel me zonder zussen en/of broers er ook wel alleen in staan. .....
dinsdag 16 april 2013 om 11:15
Ik breek hier nog even in. Excuus voor mijn brutaliteit, maar ik zie dat veel van jullie om de dood van ouders nog meer nare dingen meemaken. Ik dacht dat ik de enige was...
Mijn vader is afgelopen zomer overleden, 9 dagen voor zijn 60ste verjaardag. Hij was anderhalf jaar ziek. De diagnose is nu 2,5 jaar geleden. In die 2,5 jaar zijn er alleen maar nare dingen gebeurd en het lijkt niet op te houden.
Eerst ging mijn relatie uit, toen werd mijn vader ziek, vervolgens verloor ik door de crisis mijn baan. Ik vond een nieuwe baan en kort daarna overleed mijn vader. Mijn nieuwe baan bleek mijn 'worse nightmare' en ik verloor deze baan ook. Vervolgens word ik lastig gevallen door mijn nieuwe buurjongen en een paar dagen geleden heeft mijn moeder een zware operatie ondergaan.
Ik kan me de tijd dat ik niks had om me druk over te maken niet eens meer herinneren.
Hopelijk komt die tijd weer terug.
Ik vond het opvallend om te lezen dat bij veel van jullie de ellende ook een domino effect teweeg bracht. Ik hou mezelf maar voor dat de ellende op een gegeven moment 'op' is en er alleen nog maar mooie dingen kunnen gebeuren.
Heel veel sterkte voor iedereen!
Mijn vader is afgelopen zomer overleden, 9 dagen voor zijn 60ste verjaardag. Hij was anderhalf jaar ziek. De diagnose is nu 2,5 jaar geleden. In die 2,5 jaar zijn er alleen maar nare dingen gebeurd en het lijkt niet op te houden.
Eerst ging mijn relatie uit, toen werd mijn vader ziek, vervolgens verloor ik door de crisis mijn baan. Ik vond een nieuwe baan en kort daarna overleed mijn vader. Mijn nieuwe baan bleek mijn 'worse nightmare' en ik verloor deze baan ook. Vervolgens word ik lastig gevallen door mijn nieuwe buurjongen en een paar dagen geleden heeft mijn moeder een zware operatie ondergaan.
Ik kan me de tijd dat ik niks had om me druk over te maken niet eens meer herinneren.
Hopelijk komt die tijd weer terug.
Ik vond het opvallend om te lezen dat bij veel van jullie de ellende ook een domino effect teweeg bracht. Ik hou mezelf maar voor dat de ellende op een gegeven moment 'op' is en er alleen nog maar mooie dingen kunnen gebeuren.
Heel veel sterkte voor iedereen!
dinsdag 16 april 2013 om 17:35
Dank jullie wel voor de lieve berichtjes, doet goed! Ik maak in de omgeving veel onbegrip mee, helaas begrijpen we elkaar hier wel. 
voor allemaal.
Inderdaad Bea, dat is het gevoel wat ik ook heb. Het is zo onwerkelijk. Van de week zaten we in de huiskamer bij mijn ouders en ik dacht dat iedereen er al zat. De deur ging open en ik had even echt het idee dat ze daar binnen kwam.
Mijn mam is ook in haar slaap overleden. Ze had wel kwalen en daar zou ze geen 100 mee worden. Wel had ze er nog jaren mee kunnen doorleven. Dacht ik.
Bleek het een ochtendhumeurtje vanmorgen? Of een off day?
Missy_acy dank je wel. Zegt wel wat, dat jij het gevoel ook gelijk weer hebt. Hoe lang is het voor jou geleden?
Wat fijn dat de uitslagen van je dochter goed waren! En wat vreselijk dat je dan elke keer weer naar het ziekenhuis moet.
Meisje_22 wat een verlies voor jou ook. Inderdaad, chaos. De eerste dagen draai je op adrenaline. Vandaag is de eerste dag dat ik even niks heb ingepland. Wel wat dingen om te doen, anders val ik stil. Ik voel me zo onrustig. En dood moe ook. Maar slapen ho maar.
Ik herken het domino effect ook ja. Helaas. Er zijn in korte tijd vier mensen overleden in mijn naaste omgeving. Qua werk is er ook al heel lang veel ellende. Ik hoop dat het domino effect hier dan klaar is. Het is genoeg.
Machie, dat is ook wel enorm heftig! Mijn moeder is ingeslapen en was dus al overleden. De ambulance is nog wel geweest, maar ze was te lang weg. Gek genoeg, want ze is in de vroege ochtend nog door mijn zusje naar het toilet geholpen. Ze had het weekend griep en was wat verzwakt. Het ging die ochtend weer een stuk beter. Anderhalf uur later werd mijn vader wakker en was ze overleden.
Is je moeder nog bij geweest Machie? Heb je nog met haar kunnen praten?
Bizar dat bij jou ook zoveel speelt nu.
Peacy, dank je wel. Wat een rotdag maandag! Jouw moeder is dus ook heel recent overleden?
voor allemaal. Inderdaad Bea, dat is het gevoel wat ik ook heb. Het is zo onwerkelijk. Van de week zaten we in de huiskamer bij mijn ouders en ik dacht dat iedereen er al zat. De deur ging open en ik had even echt het idee dat ze daar binnen kwam.
Mijn mam is ook in haar slaap overleden. Ze had wel kwalen en daar zou ze geen 100 mee worden. Wel had ze er nog jaren mee kunnen doorleven. Dacht ik.
Bleek het een ochtendhumeurtje vanmorgen? Of een off day?
Missy_acy dank je wel. Zegt wel wat, dat jij het gevoel ook gelijk weer hebt. Hoe lang is het voor jou geleden?
Wat fijn dat de uitslagen van je dochter goed waren! En wat vreselijk dat je dan elke keer weer naar het ziekenhuis moet.
Meisje_22 wat een verlies voor jou ook. Inderdaad, chaos. De eerste dagen draai je op adrenaline. Vandaag is de eerste dag dat ik even niks heb ingepland. Wel wat dingen om te doen, anders val ik stil. Ik voel me zo onrustig. En dood moe ook. Maar slapen ho maar.
Ik herken het domino effect ook ja. Helaas. Er zijn in korte tijd vier mensen overleden in mijn naaste omgeving. Qua werk is er ook al heel lang veel ellende. Ik hoop dat het domino effect hier dan klaar is. Het is genoeg.
Machie, dat is ook wel enorm heftig! Mijn moeder is ingeslapen en was dus al overleden. De ambulance is nog wel geweest, maar ze was te lang weg. Gek genoeg, want ze is in de vroege ochtend nog door mijn zusje naar het toilet geholpen. Ze had het weekend griep en was wat verzwakt. Het ging die ochtend weer een stuk beter. Anderhalf uur later werd mijn vader wakker en was ze overleden.
Is je moeder nog bij geweest Machie? Heb je nog met haar kunnen praten?
Bizar dat bij jou ook zoveel speelt nu.
Peacy, dank je wel. Wat een rotdag maandag! Jouw moeder is dus ook heel recent overleden?
dinsdag 16 april 2013 om 21:51
Toch ben ik "blij" om te lezen, dat ik niet de enige ben met het domino effect na het overlijden van mijn mams.
Soms denk ik echt "tuurlijk kan er ook nog wel bij", pas nu begin ik me te realiseren wat ik afgelopen 11 maanden heb meegemaakt en nog houd de ellende niet op.
Trouwens kennen jullie het ook, dat je met iemand in gesprek bent geweest en het gesprek ineens zo is dat het lijkt alsof je "zielig" bent (en die persoon in dit geval vindt dat absoluut niet van mij) en je denkt "ooo mijn hemel die denkt echt dat het enorm slecht met mij gesteld is". En je je eigenlijk daarna alleen maar opgelucht voelt
(moet wel erbij zeggen, dit was meer dan een gesprek van "hoe gaat het met je").
Mmm mss beetje warrig, maar kan het niet duidelijker brengen.
By the way, was een opstartprobleempje idd vanochtend :-)
Soms denk ik echt "tuurlijk kan er ook nog wel bij", pas nu begin ik me te realiseren wat ik afgelopen 11 maanden heb meegemaakt en nog houd de ellende niet op.
Trouwens kennen jullie het ook, dat je met iemand in gesprek bent geweest en het gesprek ineens zo is dat het lijkt alsof je "zielig" bent (en die persoon in dit geval vindt dat absoluut niet van mij) en je denkt "ooo mijn hemel die denkt echt dat het enorm slecht met mij gesteld is". En je je eigenlijk daarna alleen maar opgelucht voelt
(moet wel erbij zeggen, dit was meer dan een gesprek van "hoe gaat het met je").
Mmm mss beetje warrig, maar kan het niet duidelijker brengen.
By the way, was een opstartprobleempje idd vanochtend :-)
woensdag 17 april 2013 om 13:52
Hallo Iedereen,
Wat is het toch vreselijk om een dierbare te verliezen.
Hoe gaat het met iedereen hier?
Met mij redelijk, vandaag al een half jaar zonder mijn lieve vader.
Ik kan het niet geloven en bevatten, het kan gewoon niet.
Zondag stond ik op de begraafplaats op mijn 21e verjaardag, dat hoort nu toch nog niet zo te zijn. Ik wil dat hij terug komt, weet soms niet wat ik ermee moet. Het lijkt alleen maar moeilijker te worden. Laatst 2dagen achter elkaar werd ik huilend wakker.
Vanavond het arborapport bespreken, vindt dat best spannend ik weet niet wat ik ervan kan verwachten.
Wat is het toch vreselijk om een dierbare te verliezen.
Hoe gaat het met iedereen hier?
Met mij redelijk, vandaag al een half jaar zonder mijn lieve vader.
Ik kan het niet geloven en bevatten, het kan gewoon niet.
Zondag stond ik op de begraafplaats op mijn 21e verjaardag, dat hoort nu toch nog niet zo te zijn. Ik wil dat hij terug komt, weet soms niet wat ik ermee moet. Het lijkt alleen maar moeilijker te worden. Laatst 2dagen achter elkaar werd ik huilend wakker.
Vanavond het arborapport bespreken, vindt dat best spannend ik weet niet wat ik ervan kan verwachten.
woensdag 17 april 2013 om 16:01
Hallo Allemaal,
Wat lief, dat jullie vragen hoe het gaat!
Met mijn dochter gaat het best goed, alleen flink last van reflux. Maar de medicijnen zorgen ervoor dat de pijn minder wordt (verschijnselen worden helaas niet minder
). Dus ben ik nog steeds veel tijd kwijt met voeden, rechtop houden en met de rest van het gezin. Vandaar dat ik hier een tijdje niet ben geweest (en helaas ook de komende tijd waarschijnlijk ook niet heel actief ben).
Wel merk ik dat ik vooral tijdens de nachtvoedingen heel veel aan mijn vader en het hele gebeuren rondom zijn overlijden denk. En soms is dat toch nog te moeilijk en probeer ik die gedachten te stoppen (wat niet altijd lukt)
Het lijkt wel alsof mijn gevoelens niet altijd in balans zijn. Zo kunnen genieten van mijn dochter, maar ook zo verdietig zijn vanwege het missen van Pa.
En dan nu maar even mijn dochter in bad doen en daarvan genieten.
En sterkte voor iedereen hier, omdat de vervelende zaken maar blijven komen, of omdat we nog steeds onze ouder (-s) missen (ongeacht hoelang hun overlijden ook is).
Groeten,
Eentje.
Wat lief, dat jullie vragen hoe het gaat!
Met mijn dochter gaat het best goed, alleen flink last van reflux. Maar de medicijnen zorgen ervoor dat de pijn minder wordt (verschijnselen worden helaas niet minder
). Dus ben ik nog steeds veel tijd kwijt met voeden, rechtop houden en met de rest van het gezin. Vandaar dat ik hier een tijdje niet ben geweest (en helaas ook de komende tijd waarschijnlijk ook niet heel actief ben).Wel merk ik dat ik vooral tijdens de nachtvoedingen heel veel aan mijn vader en het hele gebeuren rondom zijn overlijden denk. En soms is dat toch nog te moeilijk en probeer ik die gedachten te stoppen (wat niet altijd lukt)
Het lijkt wel alsof mijn gevoelens niet altijd in balans zijn. Zo kunnen genieten van mijn dochter, maar ook zo verdietig zijn vanwege het missen van Pa.
En dan nu maar even mijn dochter in bad doen en daarvan genieten.
En sterkte voor iedereen hier, omdat de vervelende zaken maar blijven komen, of omdat we nog steeds onze ouder (-s) missen (ongeacht hoelang hun overlijden ook is).
Groeten,
Eentje.
Mooi he, alles? (Loesje)
woensdag 17 april 2013 om 21:31
Jacqueline, hopelijk valt het mee vanavond.
En krijg je toch je antwoorden, helaas krijg je niet je vader ermee terug, maar mss toch een beetje rust......
Eentje niet zo gek hoor dat je er s'nachts last van hebt. Dan is er zo weinig wat ons kan afleiden (behalve je mooie dochtertje :-) ) waardoor je gedachten juist eerder naar je vader toegezogen worden.
En krijg je toch je antwoorden, helaas krijg je niet je vader ermee terug, maar mss toch een beetje rust......
Eentje niet zo gek hoor dat je er s'nachts last van hebt. Dan is er zo weinig wat ons kan afleiden (behalve je mooie dochtertje :-) ) waardoor je gedachten juist eerder naar je vader toegezogen worden.
donderdag 18 april 2013 om 08:06
Het was moeilijk.
Ik heb het hele rapport doorgelezen, en ooggetuige verhalen.
Ook zijn er foto's gemaakt, ik vond het moeilijk ik wist niet of ik ze moest zien of niet. Toch heb ik het gedaan omdat een beter beeld van het ongeluk te krijgen. Alleen de laatste foto was moeilijk, daar zag je hem onder die stomme heftruck liggen. Ben nu erg moe, want vannacht niet zo goed geslapen. Ik kan het nog niet voorstellen dat mijn papa daar lag..
Ik heb het hele rapport doorgelezen, en ooggetuige verhalen.
Ook zijn er foto's gemaakt, ik vond het moeilijk ik wist niet of ik ze moest zien of niet. Toch heb ik het gedaan omdat een beter beeld van het ongeluk te krijgen. Alleen de laatste foto was moeilijk, daar zag je hem onder die stomme heftruck liggen. Ben nu erg moe, want vannacht niet zo goed geslapen. Ik kan het nog niet voorstellen dat mijn papa daar lag..
vrijdag 19 april 2013 om 22:47
Hoi allemaal
Zo te lezen allemaal in hetzelfde schuitje helaas.
Mijn moeder is afgelopen november overleden. Een paar jaar 'gedokterd' met haar hart. Na een aantal operaties kreeg ze in oktober een longontsteking en dat was de druppel. Haar lichaam was gewoon op .... Ze is 62 geworden.
Het is soms nog steeds zo raar. Ze is er gewoon niet meer. Onze band was wel goed maar niet geweldig maar dat maakt het gevoel niet minder. Kon ik haar nog maar laten zien waar we nu wonen (onlangs ook verhuisd), of dat Thomas kan kruipen en zich op begint te trekken, of de heerlijke streken en opmerkingen van mijn dochter laten horen.
Het gevoel overvalt soms zomaar ineens. De tijd lijkt soms nog steeds stil te staan maar ik moet door. Alles om me heen gaat door. Dat vind ik wel echt lastig. En al die emoties...... Mijn partner is heel lief maar die kan hier dus helemaal niks mee. Hij wil me wel helpen maar al die emoties weet ie zich geen raad mee. Dat zijn er denk ik ook maar weinig die het echt begrijpen. Maar goed, ik ga een stichting bed. Blij dat ik het even kwijt kon.....
Groetjes martine
Zo te lezen allemaal in hetzelfde schuitje helaas.
Mijn moeder is afgelopen november overleden. Een paar jaar 'gedokterd' met haar hart. Na een aantal operaties kreeg ze in oktober een longontsteking en dat was de druppel. Haar lichaam was gewoon op .... Ze is 62 geworden.
Het is soms nog steeds zo raar. Ze is er gewoon niet meer. Onze band was wel goed maar niet geweldig maar dat maakt het gevoel niet minder. Kon ik haar nog maar laten zien waar we nu wonen (onlangs ook verhuisd), of dat Thomas kan kruipen en zich op begint te trekken, of de heerlijke streken en opmerkingen van mijn dochter laten horen.
Het gevoel overvalt soms zomaar ineens. De tijd lijkt soms nog steeds stil te staan maar ik moet door. Alles om me heen gaat door. Dat vind ik wel echt lastig. En al die emoties...... Mijn partner is heel lief maar die kan hier dus helemaal niks mee. Hij wil me wel helpen maar al die emoties weet ie zich geen raad mee. Dat zijn er denk ik ook maar weinig die het echt begrijpen. Maar goed, ik ga een stichting bed. Blij dat ik het even kwijt kon.....
Groetjes martine
zaterdag 20 april 2013 om 22:24
Nee meer dat het nog warriger blijft. Bijv bij dit gesprek ging het er ineens over of ik een burn out had, en ik nog wel dingen deed die ik fijn vond. (werkgerelateerd)
dat ik dacht huh....ik wou gewoon iets zakelijks spreken, en wil wel vertellen hoe het met mij gaat, maar om nu te spreken over bun out e.d....was totaal verbaasd.
zaterdag 20 april 2013 om 22:27
Jacqueline, goed dat je het gedaan hebt!
Lijkt me idd moeilijk die foto. Is toch ook heel confronterend.
Toch hoop ik dat je er wat aan hebt gehad (in totaal dan bedoel ik).
Martine, sterkte!!!!!
Vergeet niet dat het nog maar kort geleden is, en dat het niet gek is dat je al die emoties voelt (en let wel dat je ze ook MAG voelen).
Lijkt me idd moeilijk die foto. Is toch ook heel confronterend.
Toch hoop ik dat je er wat aan hebt gehad (in totaal dan bedoel ik).
Martine, sterkte!!!!!
Vergeet niet dat het nog maar kort geleden is, en dat het niet gek is dat je al die emoties voelt (en let wel dat je ze ook MAG voelen).
donderdag 25 april 2013 om 20:04
Hey dames!
Hoe gaat het hier?
Gisteren een baaldag, nouja, eerder een klotedag.
We mochten de as van mama gaan ophalen. Ik had het mijn RL-vrienden gezegd, geen van alle heeft iets laten weten.
Toen ik het 's avonds zei was het: ooohja, sorry, vergeten. Hoe was het?
Maar het voelde me even klote, kut en zo.
Hoe gaat het hier?
Gisteren een baaldag, nouja, eerder een klotedag.
We mochten de as van mama gaan ophalen. Ik had het mijn RL-vrienden gezegd, geen van alle heeft iets laten weten.
Toen ik het 's avonds zei was het: ooohja, sorry, vergeten. Hoe was het?
Maar het voelde me even klote, kut en zo.
zaterdag 8 juni 2013 om 18:00
Even een berichtje speciaal voor missy acy; ik hoop dat jij, je man,kinderen en naderen een hele fijne dag hebben gehad. Van harte.
En wellicht een rare vraag, maar heb je je achternaam ook veranderd? Ik heb al jaren de achternaam van mijn man. Mijn beide ouders leefden ten tijde van de bruiloft ook nog, maar ik weet niet wat ik gedaan zou hebben als dat niet het geval was.
En wellicht een rare vraag, maar heb je je achternaam ook veranderd? Ik heb al jaren de achternaam van mijn man. Mijn beide ouders leefden ten tijde van de bruiloft ook nog, maar ik weet niet wat ik gedaan zou hebben als dat niet het geval was.
Mooi he, alles? (Loesje)
zaterdag 8 juni 2013 om 18:03
en ruteli; gaat het weer een beetje? Het is toch moeilijk, zo'n sterfdag met alle bijbehorende gevoelens.
bea; wanneer krijg je uitslag van de scan? Ik hoop dat alles goed is.
En hopelijk vergeet ik niemand en daarom voor alle posters en lezers van dit topic veel sterkte en een dikke knuffel.
bea; wanneer krijg je uitslag van de scan? Ik hoop dat alles goed is.
En hopelijk vergeet ik niemand en daarom voor alle posters en lezers van dit topic veel sterkte en een dikke knuffel.
Mooi he, alles? (Loesje)
zaterdag 8 juni 2013 om 18:54
Dank jullie wel! Het was een superdag. Ook emotioneel. Zeker toen m'n ouders tijdens het woord besproken werden. Maar ik was niet de enige die erbij moest huilen, m'n man ook.
Eentje, ik heb die van hem erbij. En zal ze allebei ook samen gaan gebruiken. Wil mijn achternaam niet laten vallen. En bovendien hou je je meisjesnaam sowieso. Ook als je partners bent, en ook als gehuwden dus.
Eentje, ik heb die van hem erbij. En zal ze allebei ook samen gaan gebruiken. Wil mijn achternaam niet laten vallen. En bovendien hou je je meisjesnaam sowieso. Ook als je partners bent, en ook als gehuwden dus.
