Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama of papa kwijt
maandag 10 mei 2010 om 14:26
ik ben mijn mama kwijt deel 1
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
.
![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif){kind=small}
maandag 23 augustus 2010 om 10:44
Zit echt te janken terwijl ik dit lees.
Met mijn moeder gaat het niet goed. Week thuis geweesten vr. Nacht weer opgenomen.
Ben erg bang dat ze doodgaat. Toen haar moeder overleed, zei ze dat ze nu alleen was. Toen begreep ik het niet, maar nu wel. Ze is al jaren ziek,kwakkelenen woonal jaren op mezelf. Als zij er echter niet meer zou zijn, ben je geen kind meer. Iemand die er altijd is.
Hopelijk blijft ze nog een tijdje.
Met mijn moeder gaat het niet goed. Week thuis geweesten vr. Nacht weer opgenomen.
Ben erg bang dat ze doodgaat. Toen haar moeder overleed, zei ze dat ze nu alleen was. Toen begreep ik het niet, maar nu wel. Ze is al jaren ziek,kwakkelenen woonal jaren op mezelf. Als zij er echter niet meer zou zijn, ben je geen kind meer. Iemand die er altijd is.
Hopelijk blijft ze nog een tijdje.
dinsdag 24 augustus 2010 om 08:49
Lieve meisjes,
Hoe gaat het met jullie? Heb niet bijgelezen. Sorry, ga ik straks doen. Wilde (heel ego) zo graag weer schrijven hier. Heb vaak aan jullie gedacht. Troost dat ik niet de enige ben met zo'n groot verdriet.
Ik mis mama verschrikkelijk, elke dag meer. Hebben jullie dat ook, dat het steeds erger wordt? Ik laat het verdriet nog steeds niet toe, ik durf niet. Durf niet echt te beseffen dat ze ECHT nooit meer terugkomt. Nu is het nog van : ja, mn moeder is dood, lekker weer he? Zoiets. Als het dreigt binnen te komen dan ren ik weg, hup weg ermee en denken aan iets anders.
Maar ik mis haar zo verschrikkelijk, niet normaal. Het voelt als een gapend gat in mijn hart. En daarbij, het besef dat beide ouders dood zijn, dat raakt me zo zwaar. Geen kind meer , van niemand. Helemaal alleen. Geen zus , nicht, tante van iemand. Echt helemaal alleen. En mensen roepen dan : ach, aan familie heb je ook niets. Dan denk ik: zullen we ruilen? En vaak zijn dit ook nog de mensen die elke week eten bij zus en shoppen met mams. Niemand begrijpt hoe het is. Ik voel me zo onbegrepen. Herkennen jullie dat? Ik vertelde gisteren nog tegen iemand die me best dierbaar is dat het zo bizar is om zonder bloedverwanten te moeten leven. Zegt ze : joh, dan neem je toch een stuk of 7 kinderen. Mensen snappen het niet.
Ik heb sinds een paar maanden een lieve vriend waar ik erg blij mee ben. Toch kan ik bij hem ook niet alles kwijt. Hij luistert wel en doet zn best maar snapt het natuurlijk niet. Hij heeft mn ouders natuurlijk ook niet gekend wat het voor hem niet makkelijker maakt. Hoe gaan jullie partners er mee om?
Ik merk ook dat over alles een sluier hangt. Toen ik zo bang was om mama te verliezen had ik dat ook wel maar nu is het anders. Ik ben bijv.dol op de herfst, kon me echt verheugen op de overgang van zomer naar herfst. Maakte plannen , als een soort nieuw jaar. En nu voel ik het niet. Ik wil wel maar het voelt niet, diep van binnen.
Klinkt allemaal nogal depri, wil er wel bij zeggen dat ik me niet altijd helemaal slecht voel hoor. Ik heb best een leuk leven maar het is het verdriet, het stikken in mn verdriet, en die sluier die alles zo zwaar maken.
Dromen jullie ook vaak akelig?
Lieve meisjes, ik heb jullie gemist! Vaak aan jullie gedacht, mijn partners in crime, maar dan anders :-).
Liefs,
T.
Hoe gaat het met jullie? Heb niet bijgelezen. Sorry, ga ik straks doen. Wilde (heel ego) zo graag weer schrijven hier. Heb vaak aan jullie gedacht. Troost dat ik niet de enige ben met zo'n groot verdriet.
Ik mis mama verschrikkelijk, elke dag meer. Hebben jullie dat ook, dat het steeds erger wordt? Ik laat het verdriet nog steeds niet toe, ik durf niet. Durf niet echt te beseffen dat ze ECHT nooit meer terugkomt. Nu is het nog van : ja, mn moeder is dood, lekker weer he? Zoiets. Als het dreigt binnen te komen dan ren ik weg, hup weg ermee en denken aan iets anders.
Maar ik mis haar zo verschrikkelijk, niet normaal. Het voelt als een gapend gat in mijn hart. En daarbij, het besef dat beide ouders dood zijn, dat raakt me zo zwaar. Geen kind meer , van niemand. Helemaal alleen. Geen zus , nicht, tante van iemand. Echt helemaal alleen. En mensen roepen dan : ach, aan familie heb je ook niets. Dan denk ik: zullen we ruilen? En vaak zijn dit ook nog de mensen die elke week eten bij zus en shoppen met mams. Niemand begrijpt hoe het is. Ik voel me zo onbegrepen. Herkennen jullie dat? Ik vertelde gisteren nog tegen iemand die me best dierbaar is dat het zo bizar is om zonder bloedverwanten te moeten leven. Zegt ze : joh, dan neem je toch een stuk of 7 kinderen. Mensen snappen het niet.
Ik heb sinds een paar maanden een lieve vriend waar ik erg blij mee ben. Toch kan ik bij hem ook niet alles kwijt. Hij luistert wel en doet zn best maar snapt het natuurlijk niet. Hij heeft mn ouders natuurlijk ook niet gekend wat het voor hem niet makkelijker maakt. Hoe gaan jullie partners er mee om?
Ik merk ook dat over alles een sluier hangt. Toen ik zo bang was om mama te verliezen had ik dat ook wel maar nu is het anders. Ik ben bijv.dol op de herfst, kon me echt verheugen op de overgang van zomer naar herfst. Maakte plannen , als een soort nieuw jaar. En nu voel ik het niet. Ik wil wel maar het voelt niet, diep van binnen.
Klinkt allemaal nogal depri, wil er wel bij zeggen dat ik me niet altijd helemaal slecht voel hoor. Ik heb best een leuk leven maar het is het verdriet, het stikken in mn verdriet, en die sluier die alles zo zwaar maken.
Dromen jullie ook vaak akelig?
Lieve meisjes, ik heb jullie gemist! Vaak aan jullie gedacht, mijn partners in crime, maar dan anders :-).
Liefs,
T.
dinsdag 24 augustus 2010 om 10:18
Lieve, lieve meiden, ik stop met forummen. Althans de komende tijd.
Ik merk dat ik veel te veel tijd doorbreng op het forum en dat het me momenteel meer energie kost, dan dat het me oplevert.
September is een kl. maand voor me. De nare dromen zaijn alweer begonnen en ik moet me gaan richten op de positieve dingen in het leven. Die vind ik momenteel niet op het forum, de sfeer is zo naar op t moment, al dat gekonkel en gekat op elkaar.
Ik zie het nu zwaar, maar ik ben van jullie allemaal een beetje gaan houden door dit topic.
Kop omhoog en een dikke knuf van mij.
SLD
Ik merk dat ik veel te veel tijd doorbreng op het forum en dat het me momenteel meer energie kost, dan dat het me oplevert.
September is een kl. maand voor me. De nare dromen zaijn alweer begonnen en ik moet me gaan richten op de positieve dingen in het leven. Die vind ik momenteel niet op het forum, de sfeer is zo naar op t moment, al dat gekonkel en gekat op elkaar.
Ik zie het nu zwaar, maar ik ben van jullie allemaal een beetje gaan houden door dit topic.
Kop omhoog en een dikke knuf van mij.
SLD
dinsdag 24 augustus 2010 om 10:23
TJil, ik ben heel blij jou nog even tegen te komen voor ik ga.
Ja, ik herken het allemaal. Maar daar heb je niets aan, althans het neemt niets van het verdriet en de woede om de dood van je ouders weg. Alleen tijd (ja, cliche maar o zo waar) en jij zelf kunnen het verlies draagbaar maken.
Vecht voor jezelf en geniet met je vriend van de dingen die er nog wel zijn.Je moeder zou niet anders willen, Ik heb zelf kinderen en word nu al verdrietig als iuk weet wat ze straks gaan voelen als ik er zelf niet meer ben. Ik hoop met heel mijn hart dat ze me liefdevol mee zullen nemen in hun verdere reis en het verdriet achter zich kunnen laten. En dat jij dan ook kunt. Meer kan ik je niet meer meegeven, lieverd.
Heel veel liefs,
dinsdag 24 augustus 2010 om 19:00
Tjil
goed dat je er even bent. Fijn dat het best goed gaat. En ja dat gapend gat van geen ouders dat is vreselijk. En dan heb ik nog broer/zus, man en kind.
ben helemaal de klus kwijt. SLD wat was jouw oude nick? En nu ga je weg. Kom ik er nooit weer achter. Snik.
Heb gister oude Topic bijdrages (in andere topics) aangepast op herkenbaarheid. Het zit me toch niet lekker. Als je alles achter elkaar plakt dan ben je best herkenbaar.
goed dat je er even bent. Fijn dat het best goed gaat. En ja dat gapend gat van geen ouders dat is vreselijk. En dan heb ik nog broer/zus, man en kind.
ben helemaal de klus kwijt. SLD wat was jouw oude nick? En nu ga je weg. Kom ik er nooit weer achter. Snik.
Heb gister oude Topic bijdrages (in andere topics) aangepast op herkenbaarheid. Het zit me toch niet lekker. Als je alles achter elkaar plakt dan ben je best herkenbaar.
dinsdag 24 augustus 2010 om 23:51
Lieve lieve mama, het is nu alweer 3 maanden geleden dat we afscheid van je moesten nemen. Je lag al een paar dagen in het ziekenhuis en ik wist diep van binnen al dat het niet lang meer ging duren. Je at niet meer, had je ogen bijna niet meer open en praatte bijna niet meer.
Toen de telefoon ging om half 6 wist ik het al. Ik zou samen met m'n zusje naar het ziekenhuis gaan om definitief afscheid van je te nemen. Natuurlijk wilden we je nog niet kwijt, maar je lichaam was op. Ongelovelijk veel pijn deed het ons om je daar zo te zien liggen. Zwijgend zaten we naast je, je handen strelen, je hoofd kussen. En op een gegeven moment dacht ik: nu moet ik wat gaan zeggen, mijn laatste woorden tegen jou..... want het kon anders wel eens te laat zijn.
Lieve mama, natuurlijk willen we je nog niet kwijt, maar je moet weten dat we heel veel van je houden. M en ik zorgen voor papa, papa zorgt voor ons. D zorgt voor mij en P zorgt voor M en jouw lieve 1e kleinkindje Gioia van net 3 weken oud. We merkten dat je onze woorden hoorde... je opende je ogen voor de laatste keer en keek ons allen 1 voor 1 nog een keer aan. Je ogen sloten weer en we zeiden dat je niet bang hoefde te zijn.... nog een paar keer ademen..... en toen was er de stilte. Bij ons de tranen...
Mama..... Ik mis je zo verschrikkelijk !! Het doet zo'n pijn...
Toen de telefoon ging om half 6 wist ik het al. Ik zou samen met m'n zusje naar het ziekenhuis gaan om definitief afscheid van je te nemen. Natuurlijk wilden we je nog niet kwijt, maar je lichaam was op. Ongelovelijk veel pijn deed het ons om je daar zo te zien liggen. Zwijgend zaten we naast je, je handen strelen, je hoofd kussen. En op een gegeven moment dacht ik: nu moet ik wat gaan zeggen, mijn laatste woorden tegen jou..... want het kon anders wel eens te laat zijn.
Lieve mama, natuurlijk willen we je nog niet kwijt, maar je moet weten dat we heel veel van je houden. M en ik zorgen voor papa, papa zorgt voor ons. D zorgt voor mij en P zorgt voor M en jouw lieve 1e kleinkindje Gioia van net 3 weken oud. We merkten dat je onze woorden hoorde... je opende je ogen voor de laatste keer en keek ons allen 1 voor 1 nog een keer aan. Je ogen sloten weer en we zeiden dat je niet bang hoefde te zijn.... nog een paar keer ademen..... en toen was er de stilte. Bij ons de tranen...
Mama..... Ik mis je zo verschrikkelijk !! Het doet zo'n pijn...
woensdag 25 augustus 2010 om 00:35
woensdag 25 augustus 2010 om 00:56
@Tjilla: mensen snappen wel hoe je je voelt, hier vooral
En ik ook. Ik ben opgegroeid met mijn moeder en mijn zus. Mijn vader was geen deel van ons gezin. Met papa deden we leuke dingen. Pannenkoeken eten, wandelen door het park, met skeeler achter de 2cv hangen, dat soort dingen.
Maar mijn moeder en mijn zus hebben me gevormd. Die waren er. Altijd. 24 uur per dag, 7 dagen per week. Op vakantie, in het weekend en als ik terugkwam uit thuis school. Ze waren er.
Toen mijn zus overleed verloor ik dat gezin. Het gezin met ons drietjes. Toen was ik bijna 13. Toen mijn moeder overleed, ik was 20, verloor ik mijn jeugd. Mensen houden van me, ze hebben me lief, ze koesteren me alsof ik hun kind ben. Ik word verwend. Maar hoeveel ze mij ook liefhebben, vanaf maart 2006 was ik alleen. Was ik mijn gezin kwijt. En moest ik alles in mijn eentje doen.
Maar hoe zwaar dat soms ook is, ik denk altijd aan een specifieke situatie. Yasmams kent het verhaal.
Toen mijn zus 16 was, en opgehaald werd voor bestraling om de pijn te verminderen (ze ging dood), regende het een keertje. Mijn moeder vloog naar binnen om een paraplu te zoeken. Mijn zus sprak de wijze woorden: "Mama, laat maar, het is misschien de laatste keer dat ik de regen kan voelen".
En zo leef ik. Ook al kost het soms moeite. Ik wil voelen, ruiken, horen, zien. Ik wil leven. Ik wil elke regendruppel voelen alsof het de laatste is. En verdomd, dan kan elke sombere dag ineens een stukje lichter worden. Door een doorbrekend zonnetje, een lachend kind op straat of een regendruppel die pardoes op je neus valt.
Ook al heb ik geen familie meer, ik heb levenslessen geleerd die ik nooit had willen missen. En daarvoor ben ik mijn moeder en mijn tot in de eeuwigheid dankbaar. Daarvoor zijn zij mijn helden. Mijn sterretjes aan de hemel, de vonkjes in mijn hart. En ik koester ze. Altijd, elke dag, totdat ook mijn hart stopt met kloppen.
En ik ook. Ik ben opgegroeid met mijn moeder en mijn zus. Mijn vader was geen deel van ons gezin. Met papa deden we leuke dingen. Pannenkoeken eten, wandelen door het park, met skeeler achter de 2cv hangen, dat soort dingen.
Maar mijn moeder en mijn zus hebben me gevormd. Die waren er. Altijd. 24 uur per dag, 7 dagen per week. Op vakantie, in het weekend en als ik terugkwam uit thuis school. Ze waren er.
Toen mijn zus overleed verloor ik dat gezin. Het gezin met ons drietjes. Toen was ik bijna 13. Toen mijn moeder overleed, ik was 20, verloor ik mijn jeugd. Mensen houden van me, ze hebben me lief, ze koesteren me alsof ik hun kind ben. Ik word verwend. Maar hoeveel ze mij ook liefhebben, vanaf maart 2006 was ik alleen. Was ik mijn gezin kwijt. En moest ik alles in mijn eentje doen.
Maar hoe zwaar dat soms ook is, ik denk altijd aan een specifieke situatie. Yasmams kent het verhaal.
Toen mijn zus 16 was, en opgehaald werd voor bestraling om de pijn te verminderen (ze ging dood), regende het een keertje. Mijn moeder vloog naar binnen om een paraplu te zoeken. Mijn zus sprak de wijze woorden: "Mama, laat maar, het is misschien de laatste keer dat ik de regen kan voelen".
En zo leef ik. Ook al kost het soms moeite. Ik wil voelen, ruiken, horen, zien. Ik wil leven. Ik wil elke regendruppel voelen alsof het de laatste is. En verdomd, dan kan elke sombere dag ineens een stukje lichter worden. Door een doorbrekend zonnetje, een lachend kind op straat of een regendruppel die pardoes op je neus valt.
Ook al heb ik geen familie meer, ik heb levenslessen geleerd die ik nooit had willen missen. En daarvoor ben ik mijn moeder en mijn tot in de eeuwigheid dankbaar. Daarvoor zijn zij mijn helden. Mijn sterretjes aan de hemel, de vonkjes in mijn hart. En ik koester ze. Altijd, elke dag, totdat ook mijn hart stopt met kloppen.
woensdag 25 augustus 2010 om 07:49
Lieve meiden,
ik ben hier even wat minder. Ik trek het even niet. Ik mis mijn vader verschrikkelijk. En hoe meer ik hier ben, hoe meer beerput er open gaat en ik kan gewoon niet instorten, en ik heb het gevoel om op het punt te staan van wel.
Iedereen sjort aan mij en ik ben op.
Hier mee lezen maakt het alleen maar erger.
Denk wel heel veel aan jullie.
Lieve kus,
Bar
ik ben hier even wat minder. Ik trek het even niet. Ik mis mijn vader verschrikkelijk. En hoe meer ik hier ben, hoe meer beerput er open gaat en ik kan gewoon niet instorten, en ik heb het gevoel om op het punt te staan van wel.
Iedereen sjort aan mij en ik ben op.
Hier mee lezen maakt het alleen maar erger.
Denk wel heel veel aan jullie.
Lieve kus,
Bar
woensdag 25 augustus 2010 om 07:55
Bar en Sleep wat naar, ik heb het met jullie te doen :'(
Sleep ( en bar ook hoor ) mocht je er behoefte aan hebben dan kun je altijd een mailtje doen via Yas, zij heeft mijn emailadres wel en mag het wel aan jullie geven
En lieve Jip, wat een verdriet Ik wil je echter wel wijzen om de namen uit je emotionele relaas te halen ivm herkenbaarheid, ik weet niet of de namen echt zijn, maar er zitten nogal wat idioten op internet die hier fratsen mee uit kunnen halen
wat naar, ik heb het met jullie te doen :'(Sleep ( en bar ook hoor ) mocht je er behoefte aan hebben dan kun je altijd een mailtje doen via Yas, zij heeft mijn emailadres wel en mag het wel aan jullie geven
En lieve Jip, wat een verdriet
Ik wil je echter wel wijzen om de namen uit je emotionele relaas te halen ivm herkenbaarheid, ik weet niet of de namen echt zijn, maar er zitten nogal wat idioten op internet die hier fratsen mee uit kunnen halen
woensdag 25 augustus 2010 om 07:58
Tjil ik herken het wel maar ik moet hier wel door, kan niet bij de pakken neerzitten ( niet dat jij dat doet hoor) maar ik heb geen tijd voor verdriet en neerslachtigheid
Het is er wel maar op dit moment kan ik het weer even niet bij hebben. Het is maar een heel dun laagje hoor, dat mooie maskertje van alles gaat goed, er hoeft maar iets mis te gaan en ik sta zwaar gefrustreerd te tieren en te brullen, soms om werkelijk helemaal niets
Maar we moeten het er mee doen
Het is er wel maar op dit moment kan ik het weer even niet bij hebben. Het is maar een heel dun laagje hoor, dat mooie maskertje van alles gaat goed, er hoeft maar iets mis te gaan en ik sta zwaar gefrustreerd te tieren en te brullen, soms om werkelijk helemaal niets
Maar we moeten het er mee doen
woensdag 25 augustus 2010 om 08:01
trouwens, ik kreeg van de week weer even een fijne opmerking van mijn man naar mijn hoofd. Hij zat aan de telefoon met een vriend van hem die ons (mij vooral) heel erg heeft laten barsten in een moeilijke tijd. We hebben een krabbeltje op hyves gehad en meer niet, nu neemt hij weer contact op en man hoorde ik aan de telefoon zeggen: ja, dat heeft zeker wel een jaartje nodig.
Duidelijke taal dus, ik heb nog tot april, dan moet het "over" zijn volgens hem.
(man is echt een schat hoor, maar soms zo'n botte l*l)
Duidelijke taal dus, ik heb nog tot april, dan moet het "over" zijn volgens hem.
(man is echt een schat hoor, maar soms zo'n botte l*l)
