Overig
alle pijlers
Ik ben mijn mama of papa kwijt
maandag 10 mei 2010 om 14:26
ik ben mijn mama kwijt deel 1
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Aan mij de lastige taak om een nieuw topic te openen. Eigenlijk wil ik niet zo graag dat het andere topic dicht gaat, maar regels zijn regels.
Hierbij dus een vers nieuw topic. Voel je vrij om te lezen, of reageren, hier mag alles en moet niets.
woensdag 25 augustus 2010 om 08:14
Hee, mijn account doet het nog!
Meiden, ik wil heel graag contact met jullie houden, maar ik trek het forum momenteel ook op de een of andere manier niet. Teveel nep en ik wil niet teveel prive/info kwijt op een forum waar ik maar een aantal mensen echt vertrouwen kan voor mijn gevoel.
Barb, ik ga Yas en Suus mailen en dan kunnen zij als ze jouw emailadres hebben ook het mijne doorgeven. Sophy, wij hadden dat al eerder afgesproken.
Dat geldt trouwens voor alle vaste lieve mensen hier. Ik vind dat wat we hebben heel mooi en te waardevol om kwijt te raken. En wie weet kom ik hier wel eerder terug dan ik nu verwacht, maar voor de zekerheid.
Liefs!
Meiden, ik wil heel graag contact met jullie houden, maar ik trek het forum momenteel ook op de een of andere manier niet. Teveel nep en ik wil niet teveel prive/info kwijt op een forum waar ik maar een aantal mensen echt vertrouwen kan voor mijn gevoel.
Barb, ik ga Yas en Suus mailen en dan kunnen zij als ze jouw emailadres hebben ook het mijne doorgeven. Sophy, wij hadden dat al eerder afgesproken.
Dat geldt trouwens voor alle vaste lieve mensen hier. Ik vind dat wat we hebben heel mooi en te waardevol om kwijt te raken. En wie weet kom ik hier wel eerder terug dan ik nu verwacht, maar voor de zekerheid.
Liefs!
Eventueel tot mails ![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif){kind=small}
woensdag 25 augustus 2010 om 08:19
SLD, mijn mailadres is: viva.barbabella@gmail.com
woensdag 25 augustus 2010 om 08:25
Jeetje wat een hoop verdriet en gemis hier....
Je weet dat je je ouders op een dag los moet laten, dat is de natuur. Maar mama´s en papa´s kunnen helemaal niet gemist worden, ze zijn onvervangbaar. Het zijn de mensen die onvoorwaardelijk van je houden, puur omdat je hun kind bent. En als ze er niet meer zijn ben je ineens geen kind meer.
Weet niet wat ik wilde halen uit hetgeen jullie allemaal schrijven. Misschien mezelf voorbereiden op wat allemaal komen gaat. Met mijn moeder gaat het nu naar omstandigheden nog hartstikke goed, geen pijn, geen fysieke klachten. Maar we weten dat dit zo kan veranderen. Ze heeft kanker en zal niet meer beter worden. Ik weet dat ze er over niet al te lange tijd niet meer zal zijn. Ik wil er niet aan denken maar iedere dag word je met je gedachten en verdriet geconfronteerd en bang voor het gemis wat komen gaat...
Iedereen die hier schrijft, heel veel sterkte....
Je weet dat je je ouders op een dag los moet laten, dat is de natuur. Maar mama´s en papa´s kunnen helemaal niet gemist worden, ze zijn onvervangbaar. Het zijn de mensen die onvoorwaardelijk van je houden, puur omdat je hun kind bent. En als ze er niet meer zijn ben je ineens geen kind meer.
Weet niet wat ik wilde halen uit hetgeen jullie allemaal schrijven. Misschien mezelf voorbereiden op wat allemaal komen gaat. Met mijn moeder gaat het nu naar omstandigheden nog hartstikke goed, geen pijn, geen fysieke klachten. Maar we weten dat dit zo kan veranderen. Ze heeft kanker en zal niet meer beter worden. Ik weet dat ze er over niet al te lange tijd niet meer zal zijn. Ik wil er niet aan denken maar iedere dag word je met je gedachten en verdriet geconfronteerd en bang voor het gemis wat komen gaat...
Iedereen die hier schrijft, heel veel sterkte....
woensdag 25 augustus 2010 om 09:20
woensdag 25 augustus 2010 om 22:41
lieve SLD. will miss you
Is er niemand die weet hoe we een besloten forum kunnen opzetten bv via msn. Heb ooit eerder aan meegedaan maar niet opgezet. Net als kerrie denk ik dat mailen voor mij niet gaat lukken.
Yas, tsjonge wat snel dat strooien. Wij moeten nog. Had ik zo snel nooit gekund.
Barb houd je taai. Je man heeft in zoverre gelijk dat tijd het leed verzacht. Maar bot is het wel. Mijn man heeft het verder gewoon altijd doodgezwegen. Net als bijna iedereen. Het is het verdriet van mij en ik sta er heel alleen in. Kan het alleen delen met een kind van mijn br/zus. Geen hond vroeg/vraagt er ooit nog naar. Straks ben ik weer jarig. Brr dat is zo erg!
Jispel, knuffel van mij. En ook voor jou kikker.
Gemini, dat is mijn trauma. De opgeschoven generatie. Zit steeds te rekenen hoeveel jaar ik nog heb als ik zo oud wordt als pap of mam. En hoe oud mijn kind dan is.
Kun jij er met iemand over praten. Want weet je, het rotste is dat het niet veranderd. En je moet toch van het leven genieten. Het leven is te kort om te lang depri te zijn. (makkelijjk opgeschreven).
Bij mij werkt het trouwens ook omgekeerd. Als dingen tegen echt zitten en je wordt depri dan ga je ook weer meer verdriet om je ouders voelen. Dan mis je ze meer. Of is dat alleen mijn ingewikkeldheid.
Is er niemand die weet hoe we een besloten forum kunnen opzetten bv via msn. Heb ooit eerder aan meegedaan maar niet opgezet. Net als kerrie denk ik dat mailen voor mij niet gaat lukken.
Yas, tsjonge wat snel dat strooien. Wij moeten nog. Had ik zo snel nooit gekund.
Barb houd je taai. Je man heeft in zoverre gelijk dat tijd het leed verzacht. Maar bot is het wel. Mijn man heeft het verder gewoon altijd doodgezwegen. Net als bijna iedereen. Het is het verdriet van mij en ik sta er heel alleen in. Kan het alleen delen met een kind van mijn br/zus. Geen hond vroeg/vraagt er ooit nog naar. Straks ben ik weer jarig. Brr dat is zo erg!
Jispel, knuffel van mij. En ook voor jou kikker.
Gemini, dat is mijn trauma. De opgeschoven generatie. Zit steeds te rekenen hoeveel jaar ik nog heb als ik zo oud wordt als pap of mam. En hoe oud mijn kind dan is.
Kun jij er met iemand over praten. Want weet je, het rotste is dat het niet veranderd. En je moet toch van het leven genieten. Het leven is te kort om te lang depri te zijn. (makkelijjk opgeschreven).
Bij mij werkt het trouwens ook omgekeerd. Als dingen tegen echt zitten en je wordt depri dan ga je ook weer meer verdriet om je ouders voelen. Dan mis je ze meer. Of is dat alleen mijn ingewikkeldheid.
woensdag 25 augustus 2010 om 22:46
Ik weet het wel op Hyves en msn moet ook wel lukken. Al vind ik Hyves persoonlijk prettiger. Als ik hierin iets kan betekenen, hoor ik dat graag.
Ik zou het wel prettig vinden om achter de schermen contact te houden. En het sluit elkaar natuurlijk niet uit.
Jullie zijn lief. Veel sterkte voor iedereen. Overmorgen is het een jaar geleden van mama. Ik zie er heel erg tegenop.
Ik lees later even bij
Ik zou het wel prettig vinden om achter de schermen contact te houden. En het sluit elkaar natuurlijk niet uit.
Jullie zijn lief. Veel sterkte voor iedereen. Overmorgen is het een jaar geleden van mama. Ik zie er heel erg tegenop.
Ik lees later even bij
donderdag 26 augustus 2010 om 21:56
vrijdag 27 augustus 2010 om 11:14
Ik heb net mijn vader weggebracht naar Utrecht om op vakantie te gaan. 3 Maand geleden is mijn lieve mams overleden en hij wil er (logisch) even tussenuit. Ik vind het zo onwijs spannend om hem alleen te laten gaan. Gelukkig hebben we een goed geregelde excursiereis uitgezocht zodat hij niet helemaal alleen is. Maar oh, wat was het moeilijk om hem zo te zien. Het is dan weer zo definitief.... mama en papa zullen nooit meer saampjes naar hun geliefde Spanje gaan :(
vrijdag 27 augustus 2010 om 14:58
Hoi lieve meiden,
Ik ben er ook weer, kan jullie hier toch eigenlijk niet missen.. Word gek van mijn besluitenloosheid en warrige gevoelens. Jullie zullen wel denken. Maar ik heb dit elk jaar rond deze tijd, de maand waarin mam stierf en ik moeder werd.
Ik ga gewoon minder herkenbaar schrijven en hoop dat ik jullie toch tot steun kan zijn, zoals jullie mij steunen.
Ben trouwens ziek, heb vannacht een aantal keren met buikkramp op de bank gezeten
Ik ben er ook weer, kan jullie hier toch eigenlijk niet missen.. Word gek van mijn besluitenloosheid en warrige gevoelens. Jullie zullen wel denken. Maar ik heb dit elk jaar rond deze tijd, de maand waarin mam stierf en ik moeder werd.
Ik ga gewoon minder herkenbaar schrijven en hoop dat ik jullie toch tot steun kan zijn, zoals jullie mij steunen.
Ben trouwens ziek, heb vannacht een aantal keren met buikkramp op de bank gezeten
zaterdag 28 augustus 2010 om 00:57
ook ik wil even reageren.
Ik ben ook mijn beide ouders kwijt, en o o wat doet dat soms nog pijn, ouders heb je altijd nodig en gaan altijd veels te vroeg.
Soms ben ik bang om dood te gaan niet voor mezelf maar voor mijn eigen kids.
Ik weet dat het normaal is dat ouders eerst gaan mar ik wet ook hoeveel pijn het doet als ze weg zijn,.
En nu ik zelf ook moeder ben brand mij de vraag wat is nu erger als kind je moeder verliezen of als moeder je kind verliezen?
Natuurlijk weet ik dat als ik een van mijn kinderen zou verliezen
ik helemaal gek zou worden maar nu ik ouderloos door de wereld moet heb ik soms de neiging om te zeggen je kan beter dood gaan voordat je ouders gaan want dat doet zo een pijn maar andersom lijkt het me nog veeeeeeeeeeeeeel pijnlijker.
Moet er mar niet meer over nadenken.
of ben ik nu een vreemd mens?
Kortom ik kan het gevoel niet uit leggen.
Ik ben ook mijn beide ouders kwijt, en o o wat doet dat soms nog pijn, ouders heb je altijd nodig en gaan altijd veels te vroeg.
Soms ben ik bang om dood te gaan niet voor mezelf maar voor mijn eigen kids.
Ik weet dat het normaal is dat ouders eerst gaan mar ik wet ook hoeveel pijn het doet als ze weg zijn,.
En nu ik zelf ook moeder ben brand mij de vraag wat is nu erger als kind je moeder verliezen of als moeder je kind verliezen?
Natuurlijk weet ik dat als ik een van mijn kinderen zou verliezen
ik helemaal gek zou worden maar nu ik ouderloos door de wereld moet heb ik soms de neiging om te zeggen je kan beter dood gaan voordat je ouders gaan want dat doet zo een pijn maar andersom lijkt het me nog veeeeeeeeeeeeeel pijnlijker.
Moet er mar niet meer over nadenken.
of ben ik nu een vreemd mens?
Kortom ik kan het gevoel niet uit leggen.
