Ik ben gereformeerd opgevoed, maar ga al sinds mijn vijftiende als atheist door het leven.
Nou ja, niet als atheist maar ook niet als christen.
Mocht ik nog wel een religieus mens zijn dan zou ik het volgende te melden hebben en aan al die posters hier die hun handen in onschuld wassen alvorens wat stenen te gooien.
Geloof is iets tussen mijn God en mij, ik wil het voor je belijden maar niet verantwoorden.
Gelukkig geloof ik niet.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
Goh, dat had ik precies andersom. Tot ongeveer mijn 18e geloofde ik heilig in het bestaan van god en jezus. Toen gingen mijn oogkleppen af en zag ik ineens in, en wist ik ineens 100% zeker, juist door wat ik allemaal had meegemaakt en juist doordat ik never nooit niet bevestiging kreeg door gebedsverhoringen en een aanwezigheid voelen van iets, dat er geen god en jezus bestaan.
Die zijn in het leven geroepen door de mens zelf. Als antwoord op vragen die niet beantwoord kunnen worden.
Juist sinds ik niet meer geloof voel ik me bevrijd en ben helemaal gelukkig geworden.
De 10 geboden kun je ook wel in acht nemen als je niet geloofd en als een soort van leefregels zien. Ik ga met anderen om op de manier zoals ik zelf ook graag behandeld wil worden. Dat is het enige zinnige wat ik uit de bijbel geleerd heb.
Ik ken die verhalen ook. Mensen die christelijk zijn opgevoed waarbij het net Sinterklaas had kunnen zijn. En dan kan ik me voorstellen dat je het als een bevrijding aanvoelt om gewoon te kunnen leven.
Je hebt kans dat iemand van hoger hand je weer bij je kladden grijpt, omdat Hij je nooit vergeten is, maar je nu de ruimte geeft echt te kunnen kiezen. Maar dat kan ik mis hebben
Ik ken die verhalen ook. Mensen die christelijk zijn opgevoed waarbij het net Sinterklaas had kunnen zijn. En dan kan ik me voorstellen dat je het als een bevrijding aanvoelt om gewoon te kunnen leven.
Je hebt kans dat iemand van hoger hand je weer bij je kladden grijpt, omdat Hij je nooit vergeten is, maar je nu de ruimte geeft echt te kunnen kiezen. Maar dat kan ik mis hebben
Ik hoop van harte dat dat zo werkt. Ik denk te klein van God, want ik weet dat het kan. Maar 't is zo moeilijk om dat te geloven. Soms ben ik bang dat er eerst iets ergs moet gebeuren voor mijn man weer gaat geloven.
Ik ben hier al sinds 2003, maar dat schijnt Viva niet te kunnen weergeven
Ik hoop van harte dat dat zo werkt. Ik denk te klein van God, want ik weet dat het kan. Maar 't is zo moeilijk om dat te geloven. Soms ben ik bang dat er eerst iets ergs moet gebeuren voor mijn man weer gaat geloven.
Angst is een slecht raadgever, ieder gaat zijn eigen pad. Om een echte keus te kunnen maken moet je soms twee kanten zien.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
Ik ken die verhalen ook. Mensen die christelijk zijn opgevoed waarbij het net Sinterklaas had kunnen zijn. En dan kan ik me voorstellen dat je het als een bevrijding aanvoelt om gewoon te kunnen leven.
Je hebt kans dat iemand van hoger hand je weer bij je kladden grijpt, omdat Hij je nooit vergeten is, maar je nu de ruimte geeft echt te kunnen kiezen. Maar dat kan ik mis hebben
Ik denk dat je het vreselijk mis hebt inderdaad. Als een soort van Sinterklaas werden god en jezus bij ons niet afgeschilderd hoor. Ik heb voor mezelf gekozen nu, de beste stap die ik ooit heb genomen. Het is voor mij ook geen keuze trouwens, het is een ding wat ik zeker weet, die vader en zoon bestaan niet, het is voor sommige mensen gewoon een fijne steun en toeverlaat, net zo iets als een mooi sprookje voor een kind.
Anoniem_154133
zondag 15 juli 2012 om 23:33
Door jouw lange post ben ik gaan nadenken.
Ik realiseerde me dat er veel te snel ja/nee gezegd werd op de vraag ben je Christen. Terwijl het eigenlijk niet eens klopt.
Ik ben ingeschreven in Gods Hand en weet dat Hij, ondanks dat ik nu geen tot weinig vertrouwen meer heb in Hem en het Geloof, mij altijd tot zich zal nemen als ik dat vraag. Als ik tot hem bid, zal hij mijn gebeden verhoren.
Ik heb hier en daar wel wat gelezen wat ik me als christen / katholiek zou aantrekken.
Maar goed... jij niet.... dat kan....
Het is niet heel grof geworden toch? Niet iets wat zichzelf al niet heeft gezuiverd op dit topic. En weet je, ik reageer vaak net zo allergisch op dingen als mensen doen op christendom. Niet goed, wel een eye opener voor mezelf.
Eens en ik hoop dat je beseft welke tendens er in een topic als dit kan onstaan door een reactie zoals de jouwe. Het zou toch mooi zijn dat we een gesprek over dit onderwerp wel een keer fatsoenlijk zouden kunnen laten verlopen en dat het topic dus open kan blijven. Floor praat echt geen poep hoor.
Een heleboel dingen wat cadeautje zegt kloppen niet, het is niet de waarheid.
Ik denk dat je het vreselijk mis hebt inderdaad. Als een soort van Sinterklaas werden god en jezus bij ons niet afgeschilderd hoor. Ik heb voor mezelf gekozen nu, de beste stap die ik ooit heb genomen. Het is voor mij ook geen keuze trouwens, het is een ding wat ik zeker weet, die vader en zoon bestaan niet, het is voor sommige mensen gewoon een fijne steun en toeverlaat, net zo iets als een mooi sprookje voor een kind.
Dat is zo een punt waar je niets aan af kunt doen aan iemands geloof. Een punt waar ik niet kan zeggen dat je ongelijk hebt, het verkeerd hebt gezien etc. Wie ben ik? Op dat moment kan ik alleen uitgaan van mijn eigen geloof en jij van het jouwe. En daar is niets mis mee
Met sinterklaas bedoel ik geen cadeautjes man mee, maar iets waar je als kind werd wijs gemaakt dat hij bestond. Op diezelfde manier.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.