Psyche
alle pijlers
Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf
zondag 23 oktober 2011 om 12:34
Ik ben veel aan het nadenken de laatste weken, het is begonnen met liefdesverdriet en het voelt alsof ik nu in een negatieve spiraal zit en ik wil hier uitkomen voordat het erger wordt.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Ik merk dat ik al mijn zelfvertrouwen al jaren ontleen aan het vertrouwen en de liefde die ik krijg van anderen. Ik heb 8 jaar een relatie gehad met een lieve jongen, die me geweldig vond. Toen ik die relatie verbrak, heeft hij het daar een tijd lang heel moeilijk mee gehad, en hij liet steeds merken dat hij me nog zo leuk vond. Ook al vond ik dat toen vervelend en probeerde ik zo min mogelijk contact met hem te hebben, toch voelde het heel erg goed dat hij mij nog zo leuk vond.
Daarna heb ik een tijdje een scharrel gehad, die bindingsangst heeft en daar altijd heel erg eerlijk over was, maar wel duidelijk liet merken dat hij me heel erg leuk vond, voor mij werkte dat toen wel. Tegelijkertijd was er iemand die me heel veel aandacht gaf, een echte leuke knappe (maar foute) man waarvan ik niet dacht dat hij me leuk zou vinden. Ik heb al in een ander topic over hem geschreven, samenvatting is dat hij destijds een vriendin had, vreemdging met mij, dat uiteindelijk uit is gegaan, wij elkaar veel zagen, soort van relatie kregen maar hij wilde geen "echte relatie" met mij op dat moment, omdat hij met zichzelf in de knoop zat. Hoewel ik dacht dat ik nooit verliefd op hem kon worden, ben ik dat toch geworden, hij heeft me uiteindelijk op een lompe manier gedumpt, had 2 dagen later een vriendin en zegt nu dat het tussen ons niet zoveel voorstelde. Dat was 2 maanden geleden en ik heb er nog zoveel pijn van.
Ik ben mezelf ergens kwijt geraakt in de laatste jaren. Dat het over is tussen mij en de leuke man doet mezelf pijn. Eigenlijk niet dat het over is, want ik wist ergens wel dat het niet ging werken en dat hij niet goed genoeg was voor mij, maar dat HIJ die beslissing heeft gemaakt en vooral dat hij nu meteen iemand anders heeft die het wel voor hem is, terwijl ik niet leuk genoeg ben. En dat doet zo'n pijn omdat ik mijn zelfvertrouwen uit zijn bevestiging haalde. En met die bevestiging is nu ook mijn zelfvertrouwen weg. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar niemand meer die mij op 1 zet, en dat voelt zo naar. Het voelt alsof ik gefaald heb, juist omdat ik er echt voor ging en van alles opzij zette voor hem, iets wat ik een aantal jaar geleden nooit voor iemand zou doen. Ik weet wel dat ik het niet zo belangrijk moet vinden wat hij van me vindt, dat hij ook maar 1 man is, en zelfs eentje die met zichzelf totaal in de knoop zit en niet de ware voor mij is, maar ik vind het wel heel erg belangrijk en ik wil niets liever dan dat hij spijt krijgt en me terug wil, en ik dan keihard kan zeggen "nou ik jou niet meer!", en dan is het ok voor mij. Ik heb veel topics en zo hierover gelezen, en iedereen zegt "je moet jezelf op 1 zetten", "je zelfvertrouwen haal je uit jezelf en niet uit een ander", "je moet jezelf leuk vinden en dan maakt het niet uit wat een man vindt", maar hoe doe ik dat???
Ik zie tips als "maak het gezellig, steek wat kaarsjes aan, kijk een leuk dvd'tje of maak een lange strandwandeling", maar ik voel me dan zo zielig, zo alleen. Dat zal vast heel leuk zijn als je al gelukkig bent met jezelf, maar hoe kom je daar? Ik ben best tevreden met mezelf (zie er goed uit, ben slim, lief, veel vrienden), doe wat ik leuk vind, ik doe leuke sporten en haal daar voldoening aan, ik spreek veel met vriendinnen af, heb leuk werk, probeer mezelf bezig te houden, maar als ik dan eventjes geen afleiding heb voel ik me zo naar. Zo alleen, niemand die me speciaal vindt. Hoewel ik weet dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn voel ik dat vaak niet, ik voel me zo onzeker over mezelf en ik weet niet waarom. Ik loop bij een psycholoog en dat helpt wel wat, eventjes vooral tijdens en vlak na de sessie, maar ik heb niet het idee dat ik er in de praktijk iets mee kan.
Heeft iemand tips, herkennen jullie dit, hoe zijn jullie hieruit gekomen? Zelfhulpboeken, cursussen, ik wil het allemaal proberen als het kan helpen, want ik wil van dit nare gevoel af, het kost me zoveel energie en ik ben bang dat het erger wordt en dat wil ik echt niet (zowel mijn ouders als broer hebben een geschiedenis van depressies, dus ik ben heel erg bang dat dat mij ook kan overkomen). Ik merk ook dat ik heel graag weer iemand in m'n leven wil, ook al weet ik dat dat niet verstandig is, ik moet eerst aan mezelf werken, eerst van mezelf houden voordat iemand anders van mij kan houden. Dat weet mijn verstand wel, maar gewoon doorgaan naar de volgende man lijkt nu zoveel makkelijker dan met mezelf doorgaan.
Alvast bedankt en sorry voor m'n lange post.
Laat je glimlach de wereld veranderen, maar laat de wereld niet je glimlach veranderen
maandag 23 januari 2012 om 23:08
Heb net een sollicitatie verstuurd voor vakantiewerk deze zomer in Italie. Had niet gedacht van mezelf dat ik dat alleen zou durven doen. Ik en mijn ex hadden plannen ook te gaan reizen.
Het is wel pijnlijk dat ik dit nu alleen ga doen. Het was onze droom. Al ging hij trouwens wel vaak wekenlang werken in het buitenland zonder mij, maar goed..andersom kon ik niet zonder hem.
En het liefst wil ik hem nu vertellen dat ik daar heen ga en vragen of hij ook mee gaat. Want op diezelfde plek was er ook een vacature voor klusjesman..maar dat kan nu helemaal niet meer natuurlijk, want het is uit..maar ben het nog zo gewend hem dan te bellen!!
Het is wel pijnlijk dat ik dit nu alleen ga doen. Het was onze droom. Al ging hij trouwens wel vaak wekenlang werken in het buitenland zonder mij, maar goed..andersom kon ik niet zonder hem.
En het liefst wil ik hem nu vertellen dat ik daar heen ga en vragen of hij ook mee gaat. Want op diezelfde plek was er ook een vacature voor klusjesman..maar dat kan nu helemaal niet meer natuurlijk, want het is uit..maar ben het nog zo gewend hem dan te bellen!!
maandag 23 januari 2012 om 23:32
:
HOi Suesse, fijn dat je je verhaal hier doet. Kan er nu niet heel erg op in gaan, maar wat me opvalt is het aloude man-vrouw idee van een relatie, waarbij de vrouw haar leven "opgeeft" en hem het middelpunt van haar bestaan maakt, en de man zijn leventje niet opgeeft, dus en vriendin en een eigen stuk leventje wil.
Dankjewel voor je antwoord Suzy! Enneh, 'er niet heel erg op in gaan' valt wel mee hoor, ik heb er echt veel aan! Het klopt inderdaad dat ik mijn leven voor een groot deel heb opgegeven. Ik dacht dat dat niet zo was, maar het ís gewoon zo dat hij op dit moment het middelpunt van mijn bestaan is. Nu ik me dit goed realiseer ben ik meteen weer wakker geschud.
Jij hebt het gevoel dat je hem de ruimte geeft, door "je grenzen niet aan te geven", maar onderhuids maak je je tegelijkertijd enorm afhankelijk van hem, van zijn aandacht en tijd voor jou en wil je eigenlijk dat hij hetzelfde voelt en jou het middelpunt van zijn bestaan zou horen te zijn, omdat dat jouw idee van een relatie is.
Dat onderhuidse klopt als een bus. En ik wil ook dat hij hetzelfde voelt en doet als ik. Maar dat is inderdaad mijn idee van een relatie. Mijn verwachtingen kloppen niet en zal moeten openstaan voor zijn manier, om het zo maar even te zeggen.
Ik begin inmiddels wel erachter te komen, dat het idee van een relatie, die die mannen erop na houden, niet eens zo gek is. Het is eigenlijk triest als vrouwen nog maar half functioneren zodra er een man in beeld is, de dagen/ het leven zonder hem geen glans heeft en de eigen bezigheden eigenlijk niet van belang zijn, geen voldoening meer geven..
Het is zeker geen gek idee! Stom, maar nooit zó over nagedacht. Eigenlijk geeft de benadering van de man (wil niet generaliseren hoor) een veel vrijer gevoel. Wij vrouwen willen ons vaak zo vastklampen. Nu ik dit schrijf krijg ik het er benauwd van, haha.
Op die manier gezien noemt het boek wat ik aan het lezen ben het dat jij de "afhankelijkheidsdrager" in de relatie bent. Jij hebt niet het idee dat jouw behoeften worden gehonoreerd, maar hij wel. Vanuit die zekerheid dat jij er bent en "niet zonder hem kan", kan hij veilig de wijde wereld in, zijn behoeften worden wel voldaan. Daar zorgt een man wel voor, maar de vrouw vaak niet.
Nu ben ik wel benieuwd naar welk boek je aan het lezen bentEn ja, hij weet heus wel dat ik er altijd ben en niet zonder hem kan. Dan is het voor hem zeker makkelijker om lekker achterover te leunen. Het wordt tijd dat ik eens achterover ga leunen, lekker m'n gang gaan en er niet al te veel bij nadenken of ik bijvoorbeeld geen afspraken plan terwijl ik eigenlijk ook met hem zou kunnen afspreken.
Jij durft dat nauwelijks van hem te verwachten, hem tot last te zijn, je wil je niet claimerig opstellen, en in die zin bepalen zijn ideeen van een relatie (de grenzen en behoeften van) jullie relatie. En dat voelt scheef.
Klopt wederom! Heb altijd het gevoel dat hij bepaalt hoe onze relatie loopt. Maar dat is onzin, want ik heb wel degelijk invloed daarop. Hoe doet het ook 9 van de 10 keer niet bewust, het is gewoon zo dat ik het 9 van de 10 keer toelaat door hem niet voor de voeten te willen lopen. Ik denk dat ik dat alleen maar kan rechttrekken door gewoon te zeggen wat ik zou willen.
Vaak ben je je er niet eens van bewust waarom je bepaalde behoeften hebt.. je bent boos en teleurgesteld als jouw verwachtingen en behoeften niet aan de orde komen, hij te weinig samen wil doen, te weinig aandacht voor je heeft. Tot op zekere hoogte mag je dat ook idd van een goede relatie verwachten, net als betrokkenheid, interesse in elkaars leven en bezigheden, ook al zijn die verschillend.
Maar de andere kant is idd: waarom voel je je pas compleet en levend door hem en met hem?! Feit dat je spelletjes moet spelen om zijn aandacht te trekken (hard to get en dergelijke) of voelt dat je je moet inhouden qua eigen behoeften, geeft al aan dat jij niet zeker bent van hem, maar hij wel van jou..
Tja, ik denk omdat ik - vooral in de eerste maanden - niet in mijn behoeften werd voorzien. Ik voelde me niet veilig bij hem omdat ik niet op hem kon bouwen: hij was vooral bezig met feestjes, we zagen elkaar wel maar we gingen nooit een dagje weg ofzo. Verder hadden we niet echt heel veel contact per sms o.i.d... al met al factoren waardoor ik niet echt een 'wij'gevoel had. Inmiddels zijn die behoeften wel grotendeels ingelost, maar ik voel de 'naweeën' van zijn desinteresse nog wel. Ik denk dat als ik me vanaf het begin af aan veilig had gevoeld, ik ook minder afhankelijk van hem zou zijn. Ik hoop maar dat tijd heelt
Je kan wel alsof doen, alsof jij een interessant leven buiten hem om leidt, maar van binnen voelt dat niet zo, je vindt het zelf verre van interessant zonder hem. En daar wringt de schoen, denk ik. Onbewust voelt hij dat toch wel en onbewust ga je hem dit kwalijk nemen. Hij moet jouw bestaan invullen, lijkt het wel.
En dat is niet gezond.. hij leidt nog een ander leven, en dat studentenleven verschilt nogal van huisje -boompje-beestje, wat ie zijn hele leven nog kan doen. Jij bent wat ouder en die wilde haren kwijt (of nooit gehad) en daar wel aan toe.
Het is goed dat je hebt aangegeven dat eea voor jou de betrokkenheid en interesse vermindert. En dat je in een relatie de nodige aandacht en tijd voor elkaar mag verwachten, anders wordt het wel erg los zand/ vrijblijvend. Het is fijn te zien dat ie daar ook op reageert en dat er waarschijnlijk meer een middenweg mogelijk is, waar niet alleen hij de definitie van jullie relatie bepaalt, maar ook oog is voor jouw behoeften.
Dat vrijblijvende gevoel slaat bij mij dus op dat geen 'wij'gevoel hebben, geen verbondenheid. Ik wil graag diepgang in mijn relatie. Gelukkig heeft 'ie inmiddels in de gaten dat hij mij kwijt raakt als hij daarin niet tegemoet komt/daarmee rekening houdt.
Ik denk echt dat je op eoa manier naast een man in je leven toch ook meer echte voldoening zal moeten gaan zoeken om die eenzaamheid en leegte die je voelt op dagen/tijden zonder hem zelf glans te geven. NIet zozeer om hem de ruimte te geven, maar omdat het vroeg of laat op iemand drukt dat je het leven maar weinig inhoud of betekenis geeft of saai vindt zonder hem. Betrokkenheid en iemand nodig hebben is prima, geeft ook uiting aan dat je iemand graag om je heen hebt. Maar wanhopig nodig hebben omdat het zonder hem maar saai en leeg is, is geen goede basis.
Je hebt helemaal gelijk. Ik doe ook absoluut dingen voor mezelf hoor, maar eigenlijk altijd met hem in mijn achterhoofd waardoor ik niet 100% kan genieten van het moment. En dáár wil ik heel graag vanaf. Ik kan het slecht accepteren dat hij zo nadrukkelijk aanwezig is in mijn hoofd. Het wordt echt tijd dat ik voorlopig even 100% de focus op mezelf leg!
Vrouwen denken soms dat ze die ruimte moeten geven en zelf geen enkele behoefte hebben voor zichzelf ook zoveel ruimte te hebben, geven hun dingen graag op. En juist daarin verlies je jezelf op den duur. Die gerichtheid op een ander (gelukkig maken en de verwachting terug dat ie jou gelukkig maakt door aanwezig te zijn en aandacht en een leuk leven te geven) vervreemdt je van jezelf.
Met bovenstaande verwoord je precies waarom ik me zo leeg voel! Maakt nogmaals duidelijk dat ik me de komende tijd op mezelf moet gaan richting om mezelf weer terug te vinden...
De vraag is nu: waarom ervaar je je leven of dagen dat hij er niet is als leeg en eenzaam? Ga zelf na wat jij leuk vindt ter vermaak, heb eigen vriendinnen, ga niet zitten wachten op aandacht of tijd van hem, zorg voor eigen bezigheden die je wel echt inhoud geven, een eigen agenda die niet afhankelijk is van wat hij voorstelt of wil of wil delen met jou.. Stel zelf weekendjes weg voor of iets anders, neem initiatief, en blijf vooral jezelf ontdekken en ontwikkelen.
Gaat zeker gebeuren. Ik deed het dus al, maar durfde mezelf niet die aandacht te geven omdat ik hem dan moest loslaten. Erg eigenlijk, ik heb hem al die tijd op de eerste plek gezet.
Ga ook voor jezelf na of hij dingen moet invullen vanuit gemis, wat je gemist hebt in het leven, bij anderen, bij je ouders, behoeften die er eerder om welke reden ook "niet mochten zijn". Ik bedoel: ken je echte behoeftes en werk er zelf ook aan om die in te vullen, voor zover je zelf betekenis en invulling aan het leven kan geven!
Da's een goeie, zal daar eens over na gaan denken!
maandag 23 januari 2012 om 23:39
@ dreamer: Het is (dus) inderdaad best moeilijk om met zijn hang naar uitgaan te moeten leven. Maar gelukkig zijn er nog genoeg dingen die heel leuk aan hem zijn. Ik vind het wel fijn om te horen dat jij denkt dat er meiden zijn die er ook moeite mee zouden hebben (net als jij). Ik heb vaak het gevoel dat ik de enige hierin ben, en ik denk dat ik me daarom nóg afhankelijker voel. Maar zo gek ben ik dus niet ;)
dinsdag 24 januari 2012 om 11:24
Graag bij iemand willen zijn is toch iets heel anders dan afhankelijk zijn? Zoals ik jouw verhaal lees (en meerdere hier en deels ook dat van mezelf een tijd geleden) is jouw zelfbeeld, jouw eigenwaarde, zelfs de waarde van jouw leven, afhankelijk van een man.. dat lijkt me niet echt de bedoeling en is toch totaal geen fijn gevoel?! Dat iemand zoooooveel invloed heeft op wie jij bent. Jij hoort gewoon jij te zijn, los van die ander, en als dat zo is dan is het fijn om iemand als extra te hebben (een aanvulling) waar je graag bij wilt zijn, maar bij jou lijkt het nu een INvulling van je leven, van je hele bestaan..
Ik herken het deels hoor maar schrik eerlijk gezegd een beetje van jouw verhaal en de nieuwe verhalen hier.. schrikken in de zin van; 'jullie/we zijn toch allemaal sterke vrouwen die de hele wereld aankunnen, waarom dan zo afhankelijk opstellen van een man?! Iedereen heeft die kracht in zich, waarom daar dan niet naar leven en dat voelen?!'
En dat is het eerste stukje, die kracht gaan voelen, weten dat je niemand nodig hebt om compleet te zijn want je BENT al compleet! Wij zijn allemaal van ver gekomen en stap voor stap voelen we ons sterker en gaan we meer op onszelf vertrouwen dus ook jou (en de andere nieuwe) gaat dit lukken!!
dinsdag 24 januari 2012 om 11:37
dinsdag 24 januari 2012 om 12:52
@Italy:
Dat super afhankelijke voelt ook helemaal niet goed. Ik vind het alleen zo lastig om te bepalen wanneer ik nou echt te afhankelijk ben, en wat nou de juiste manier is van 'onafhankelijk' zijn. Ik voel wel degelijk die kracht waar je het over hebt, maar gek genoeg durf ik die kracht niet volledig te voelen/in te zetten? Vreemd eigenlijk, dat ik op de één of andere manier een beetje bang ben voor mijn eigen kunnen. Ik denk dat ik bang ben voor de veranderingen (het uit de comfortzone stappen) die het teweeg zou kunnen brengen.Terwijl het waarschijnlijk juist zulke mooie dingen zal opleveren.
Dat super afhankelijke voelt ook helemaal niet goed. Ik vind het alleen zo lastig om te bepalen wanneer ik nou echt te afhankelijk ben, en wat nou de juiste manier is van 'onafhankelijk' zijn. Ik voel wel degelijk die kracht waar je het over hebt, maar gek genoeg durf ik die kracht niet volledig te voelen/in te zetten? Vreemd eigenlijk, dat ik op de één of andere manier een beetje bang ben voor mijn eigen kunnen. Ik denk dat ik bang ben voor de veranderingen (het uit de comfortzone stappen) die het teweeg zou kunnen brengen.Terwijl het waarschijnlijk juist zulke mooie dingen zal opleveren.
dinsdag 24 januari 2012 om 12:58
@Suesse: ik kom ooit uit een ver verleden ook uit zo'n studentenvereniging. Het is echt een heel ander leventje daar, weet ik. Maar das tijdelijk, na een paar jaar heb je dat ook wel gezien (als het goed is).. Enorm oppervlakkig ook, hoop geblaat over niks, he, haha. In die kringen vindt men alles daarbuiten "burgerlijk". Dus ik vind het heel positief te horen dat je vriend wel luistert en bereid is om wat serieuzer aandacht en tijd aan je te besteden. Er moet wel een gevoel van verbondenheid zijn, heb je helemaal gelijk in.
Maar goed, ik houd zelf ook van diepgang maar ga ook (weer) regelmatig uit, als single. Ik heb zowel een introverte als extraverte kant, dan wil ik onder de mensen zijn en niet altijd 1 op 1 met 1 vriendin afspreken of zo, dan liefst veel mensen tegelijk.
Die behoefte ligt eerder in zijn levenswijze en vrienden van nu, kunnen uiteen lopen en dus toch niks met jou te maken hebben. Ik vind het goed dat je erover begonnen bent, want vaak geldt toch tegenwoordig: "kinderen die niet vragen worden overgeslagen".. Aan jou dan om het idd niet interessant of aantrekkelijk te vinden, als je niet in redelijke mate krijgt wat jij van een relatie verwacht. Dus fijn dat ie het oppakt.
En voor dat andere stukjje eigen leven lekker gaan ontdekken wat jij echt leuk en interessant vindt, puur voor jezelf, en niet om dat het "interessant staat".. Iets waar je echt in op kan gaan en lol uit haalt. Het hoeft niet of-of te zijn, het kan en-en!
Dat boek wat ik aan het lezen ben is: "Wat willen vrouwen eigenlijk?" van Susie Orbach en Louise nog wat (staat ergens in een post aan Aponi hierboven, kan het zo gauw niet vinden).. en gaat over afrekenen met de mythe van de vrouwelijke afhankelijkheid. Daarin oa voorbeelden van reactiepatronen tussen stellen, herhalingen van behoeften vanuit vroeger thuis (die niet ingevuld werden en waarom), misverstanden tussen stellen (in uitgangspunten).
Kort gezegd komt het erop neer dat mannen ook afhankelijk zijn (van liefde en hun geliefde), maar dat vaak niet zo lijkt, ongemerkt blijft, omdat vrouwen de neiging hebben die behoeften automatisch te "lezen" , te weten wat hij nodig heeft en dat allemaal invullen ook. Vanuit die "zekerheid" voelt hij niet eens dat ie dat nodig heeft, snap je? Hij krijgt het vanzelf. Dat geeft de zekerheid om steeds tijdelijk afstand te nemen voor alles buitenshuis (in de zekerheid dat ie steeds kan terugkeren, net als een kind de wereld durft te ontdekken in de wetenschap dat moeder er is als het nodig is).
Omgekeerd "lezen" mannen de emotionele behoeften van vrouwen niet vanzelf. Zij gooit het in die tijd nog op opvoeding (jongens anders opgevoed dan meisjes): een meisje weet dat zij die emotionele steun geacht wordt te geven en dat mensen van haar emotioneel afhankelijk zullen zijn (zoals kinderen krijgen). Inmiddels wordt steeds meer ook weer een biologische aanleg erkend tot zorgen en empathie bij vrouwen tov mannen.
Dus mannen moet je idd "voorkauwen", die zijn veel minder ingesteld op de behoeften van vrouwen aan emotionele steun. En vrouwen durven dat haast niet te verwachten van mannen, hebben sterk het idee dat ze dat zelf moeten kunnen.
Het hele idee dat vrouwen de afhankelijken zijn is omdat hun behoeften vaak niet worden ingevuld (die zekerheid en bevestiging dus ontbreekt) en dan -op het oog- moeten "zeuren" daarom. En we willen vooral geen zeurders en claimers zijn. En nog een misverstand was/is dat de nadruk zo is komen te liggen op financiele afhankelijkheid (en nu uit den boze.. onafhankelijk = eigen inkomen).
Het boek betoogt dat afhankelijkheid normaal is, maar soort vies woord geworden. (als we dat ff doortrekken naar deze tijd helemaal!! Alles is "ieder voor zich" geworden, eigen verantwoordelijkheid op alle gebieden, voor jezelf zorgen).
Vaak als je jezelf terugtrekt, merken mannen pas dat ze je nodig hebben (en denkt de vrouw: oh, nu kan het opeens wel?). Noemt zij de chachacha: de dans van toenadering versus afstand, reactiepatronen van koppels. Zolang jij meer laat merken dat je hem nodig hebt, voelt hij zich nodig "verzekerd" van jou (op de achtergrond die zekerheid). En kan hij zijn eigen behoeften ontkennen (die krijgt ie immers constant, die bevestiging dat jij niet zonder hem kan). Daardoor kan hij zich dus onafhankelijk en zeker voelen.
Ingewikkeld, maar reuze-interessant. Mijn ex liet ik volkomen maar dan ook volkomen vrij (behalve dan seksueel, daarin exclusief). En dat is lekker makkelijk, en ik geloofde daarin: deze man moest in vrijheid en graag bij mij zijn, niet omdat ik dat "eiste", maar uit zichzelf.. en dat werkt lang heel goed. Hij kon erop uit, zichzelf "bewijzen" in de buitenwereld, in zijn werk, vrienden, hobby's. Geen vrouw als "moeder" die hem naar huis "maande" of gedwongen op de bank naast zich nodig had.
En toch op den duur ontaardt dat in het gevoel bij hem dat je afhankelijk van hem bent en zit te wachten op hem om je leven leuk te maken, terwijl hij dat wel zelf kan invullen zonder jou.. wordt het een soort vanzelfsprekendheid, een "moeten", dat er op hem gerekend wordt, geen vrije keuze meer is. Terwijl ik juist geleerd had mezelf te vermaken (geheel eigen leventje met het gezin waar hij buiten kwam te staan), dus het was juist andersom, ik rekende niet meer op hem voor vermaak en mijn behoeften..
En uiteindelijk is dat te vrij laten ook een signaal van onverschilligheid: je doet maar, het maakt me niet uit of je er bent of niet of later komt". In feite heb ik al die tijd lopen bevestigen: "ik heb je niet nodig hoor, ik vermaak me ook zonder jou wel".. met als gevolg dat hij zich ook niet meer geliefd en nodig voelde, je te ver los van elkaar komt te staan, de connectie verdwijnt, geen verbondenheid voelt.
Want onderhuids ontbrak het wel degelijk aan tijd en aandacht voor mij, voor onze man-vrouw-relatie. Aan echte interesse wat de ander deed in de uren dat hij van huis was, aan echte inleving in elkaars dagelijkse wereldje, hij ging zijn gangetje en ik mijne. Laatste jaren voelde ik hem echt als een "indringer" als hij thuiskwam, "wie is die man die het vlees komt snijden op zondag", haha. Je vervreemdt van elkaar als die betrokkenheid/ verbondenheid verdwijnt.. We namen elkaar vanzelfsprekend, leidden ieder een eigen leven en eigenlijk beiden teleurgesteld in elkaar, omdat je "het" niet meer voelde.
Relaties kosten minstens aandacht en tijd voor elkaar. Stukje voor jezelf is gezond, en zeker moet er geen scheefgroei ontstaan tussen de 1 helemaal een eigen leven daarbuiten en de ander niet of nauwelijks. Ik maakte "niks bijzonders mee", was vooral moeder, weinig eigen ontwikkeling, weinig aktie, (met kleine kinderen juist heel geduldig en vrij slow time.. Hij juist veel uitdaging en ontwikkeling, stress, risico's, snel leventje. Het contrast wordt dan te groot: hij ondernemend, ik "saai" of iig "slomer", geen dromen en doelen (meer) buiten gezin happy maken.. veel te weinig aandacht aan mezelf als vrouw, als persoon en inwendig teleurgesteld over het gebrek aan aandacht van hem.
In feite straal je dat ook uit: "doe maar geen moeite voor mij hoor, ik ben blij met alles wat je me geeft, ergens achteraan, achter alles wat jij zo hard nodig hebt om te voelen dat je leeft en ik niet nodig heb".. En dan doen ze op den duur die moeite ook niet meer, zo werkt het (denk ik). En zo kon hij denken dat ie mij niet (meer) nodig had, alleen als moeder voor de kinderen, hij kon (op het oog) zijn leventje prima invullen zonder mij, was steeds verder geraakt van "ons".
In feite heb ik hem in "egoistische" behoeften erkend en gestimuleerd zelfs, vrij grenzeloos, leven als een vrijgezel idd. En dat werd ie dan ook.
Ik zag het destijds heel anders, zo van: "kijk mij zijn behoeften eens fijn invullen, dat is nou onvoorwaardelijke liefde geven, de ruimte geven, gelukkig maken".
Door nooit te zeggen: "hallo, ik ben er ook nog!!" stimuleer je zelf dat iemand niet aan jou denkt, dat hoeft immers niet. Je hoopt en wil dat hij dat uit zichzelf doet, "laat anders maar"..
Maar je zal jezelf en je behoeften op de kaart moeten zetten (en weten wat je echte behoeften zijn. Ik kwam als moeder en financieel enzo niks tekort, maar als vrouw wel en ik vroeg daar niet om, wou geen "zeur" worden. Maar ik deed ook mezelf tekort, zag mezelf niet als interessante vrouw, daar deed ik ook weinig aan om dat te zijn of die rol als partners te blijven ontwikkelen. Op eoa manier denk je dat liefde vanzelf moet gaan, graag of niet, maar na jaren en patronen is dat niet zo simpel.
Als je jezelf gaandeweg niet de moeite waard vindt, al je aandacht naar anderen gaat (man & gezin), en nooit iets andersom vraagt, dan krijg je dat ook niet (meer), anderen gaan jou namelijk ook zo zien (op den duur). Je maakt in feite jezelf dan klein en onbelangrijk, en vind het dan raar dat de ander je ook zo gaat zien?!
Onderhuids woedde de ontevredenheid, dat gaat woekeren, ergernis. Hoe kon ik voor hem zorgen en aandacht geven als ie zo weinig thuis was, laat staan aandacht en tijd voor mij & kids (voor mij het middelpunt en belangrijkste in het leven!)? En dat had ook zijn weerslag op seks en intimiteit: zonder aandacht en dagelijkse intimiteit (echt ff je dag doornemen en eea delen samen) raakt dat ook in het slop. Ook daarin vroeg ik nl niet om wat ik nodig had, voelde me alleen staan in de zorg en opvoeding, altijd maar klaarstaan voor anderen en wat deed hij eigenlijk voor mij, wat ik nodig had?
En zo woekert dat voort, vage onvrede wordt ergernis. Geen betrokkenheid voelen is voor mij dat er ook geen enkele opwinding of behoefte aan seks is. Daarin voelde hij zich dan weer afgewezen, snapte niet waarom. Je gaat dingen over elkaar aannemen, denken dat je elkaar door en door kent. Ik vulde zijn behoeftes niet meer in, (deed ie grotendeels immers zelf), omdat mijne niet aan bod kwamen. Ik had mijn verwachtingen op 0,0 dat mijne nog ingevuld zouden worden en kon dat niet langer "afkopen" met geld, met spullen, shoppen of andere dingen. En op het moment dat je dat realiseert ben je vaak al te ver heen dat de sfeer er ook niet naar is om alsnog open te gaan zijn over wat je nodig hebt. De ander heeft immers ook al (vage) ontevredenheid over jou.
Haha, tis cru, maar dan begint een soort "strijd" om elkaar te laten zien wat echt belangrijk is (projecteren op elkaar van dingen die je zelf (teveel) doet en van de ander meer van verwacht. Dan wil je opeens meer dat de ander meer is zoals jijzelf: ik wou meer zorg(zaamheid) van hem, hij "eiste" meer van mij qua ook een eigen leven voor mijzelf, eigen bezigheden, ambities en doelen. Omdat het zo scheef gegroeid was: hij deed alleen nog maar waar hij goed in was en ik waar ik goed in was. De tegenstellingen, die ooit aantrokken, werden een focus op hoe verschillend we eigenlijk waren.
Waarmee ik wil aangeven: soms zoek je in de ander juist die eigenschappen die je zelf mist of niet zo ontwikkeld zijn. Dan vul je elkaar aan. Dat is handig, makkelijk, dat doet die ander, beiden waar ze goed in zijn en hoeven dat andere niet zelf te ontwikkelen. En toch kies je in feite denk ik onbewust je partner daarop uit. Vaak mag je zelf wel wat meer van die eigenschappen hebben (of je verwerpt ze voor jezelf, maar niet voor de ander).
Ik had dus juist wat egoistischer mogen zijn ipv (uitsluitend) sociaal en voor anderen zorgen (emotioneel, fysiek). In het midden ligt immers een "gezond egoisme", voor jezelf en je behoeften opkomen, jezelf ontwikkelen en kennen en daar om durven vragen. En hij mocht wat socialer zijn, wat grenzen aan die vrijheid buitenshuis. Uiteindelijk voelde hij zich ook niet meer nodig (en dus niet geliefd), alleen maar "goed voor het financiele gedeelte", financiele verantwoordelijkheid.
Hij plaatste zich buiten het gezin (door er niet te zijn) en ik had de hoop dat mijn behoefte aan zorgzaamheid, aandacht en tijd nog ingevuld zouden worden, opgegeven. Ik verwachtte dat niet meer, "hij is nu eenmaal zo" en hij verwachtte ook niet meer dat ik bepaalde dingen zou veranderen "zij is nu eenmaal zo"..
En beiden hebben we dat niet tijdig gecommuniceerd, tot de ergernissen de overhand kregen, te lang binnengehouden, niet meer in overleg kon. Beiden vonden dingen vanzelfsprekend geworden, dachten dat eea niet meer kon of zou veranderen.
De dingen waar je nu moeite mee hebt met je vriend (uitgaan, extravert, dingen beleven buiten de deur, sociaal leven, alcohol, eigen ding doen) daar zou je ook in kunnen zien dat dat precies de dingen zijn die je eigenlijk zelf wat meer zou mogen hebben. Dat je ook in staat bent de tijd zonder hem (net als andersom) je het echt naar je zin hebt. In feite zeg je dat ook: ik wou dat ik dat had en ff aan mezelf kon denken en lol heb in mijn bezigheden.
Echt, er ligt vaak iets voor je in de eigenschappen of gedrag waar je je aan "ergert".. misschien mag jij ook wat meer/ vaker "losser gaan", uitgaan, met anderen, en met elkaar. En hij wat vaker lekker op de bank tegen je aankruipen en ook het samenzijn (wat meer/vaker) waarderen. Een gezonde balans zit toch vaak in het midden: je kan van elkaars verschillen juist leren!
Van mijn scheiding heb ik altijd het idee gehad dat we van elkaar te leren hadden en dat niet gezien/ gedaan hebben tijdens onze relatie. (en nu wel, haha, noodgedwongen). Hij nu meer zorg (voor de kinderen, voor zichzelf), ik meer ambitie en eigen leven.. Goedschiks of kwaadschiks, juist die eigenschappen die hij in overvloed heeft had ik meer van mogen hebben/ ontwikkelen en andersom! Hoe comfortabel ook dat de ander in je "zwakke plekken" voorziet, voor je het weet is het lekker makkelijk dat je die dan zelf niet hoeft te ontwikkelen, immers geen noodzaak voor. (en mensen veranderen of leren juist vaak pas als het echt nodig is).
Juist als je elkaar toestaat de "goede" eigenschappen nog verder te ontwikkelen, worden die uitvergroot en de tegenstelling te groot. Dan groeit er ook een kloof, omdat je in feite alsmaar loopt te "bewijzen" en te vragen om waardering van alles wat jij daarin betekent en de ander mist. En op den duur erger je je dat die ander dat niet oppikt en blijft missen. En geloof je niet meer dat de ander dat oppikt, voel je je niet gewaardeerd in dat jij die dingen doet, omdat de ander dat (voor zichzelf) afwijst, minacht zelfs, vooral gaat letten op wat je zelf belangrijk vindt (en uitgebouwd hebt) en verwacht je van de ander diezelfde eigenschappen te zien (gelijkgestemdheid wordt dan opeens belangrijker).
Doordat de ander dus die eigenschappen niet heeft, lijkt het alsof diegene dat nl niet belangrijk vindt (en dus niet belangrijk dat jij die doet), en dus niet waardeert in jou. En omgekeerd. Kan jaren goed gaan, zolang je die waardering en bewondering enz wel krijgt, maar als het vanzelfsprekend genomen wordt (en dat sluipt erin!!) is het oppassen geblazen (weet ik nu)!
Die mechanismen en reacties op elkaar zie ik pas achteraf, met afstand. Zit je er middenin, dan ben je je daar niet van bewust, denk je nog dat eea vanzelf wel weer komt, word je "lui", geen idee hoe dat te veranderen, je wacht in feite allebei op initiatief vd ander (als hij dit en dat niet verandert, waarom zou ik dan dat en dat veranderen??). Terwijl als 1 vd 2 iets verandert, de ander wel moet meeveranderen.
Daarom zei ik ook: waarom vraag je hem niet mee uit, of stel je niet een weekendje weg voor? Je kan iemand "verwijten" dat ie daar zelf niet mee komt (en -onterecht- aannemen dat ie daar zelf kennelijk geen behoefte aan heeft!), maar hij heeft vertier genoeg buiten jou om en denkt daar gewoon niet aan. Heeft dat minder nodig, je moet je behoeften wel duidelijk maken (zonder verwijten). Zelf onder de aandacht brengen dus. Dat kan op een leuke stimulerende manier: "weet je waar ik nou zin in heb/ me leuk lijkt? zullen we eens.. enz)..
Vrouwen zijn soms te bang om te verwachten, om een zeur gevonden te worden. Maar dat heeft alles te maken met de manier waarop je "dingen aankaart", of veel te lang mee wacht, zodat het beladen wordt (en diegene nooit iets gemerkt heeft en dacht dat het goed ging/zat).. tijdig en open communiceren, een man leest dat vaak niet uit zichzelf, waar jij behoefte aan hebt. En dat is dus niet altijd een teken van "afhankelijkheid", maar soms juist een teken van "betrokkenheid".
Afhankelijkheid is trouwens iets anders dan "het is toch normaal dat je elkaar nodig hebt en graag wil zien". Afhankelijk is dat je niet zonder kan, een negatieve reden eigenlijk.. dat je zonder dat nergens meer bent, je niks waard voelt, niet kan vermaken, zelf niet OOK kan invullen met echt plezier. Dus je zelfgevoel afhangt van een ander. Daarmee word je speelbal van of je dat krijgt of niet, dat is dan bepalend voor je zelfbeeld, je humeur, je plezier in het leven en je gelukkig voelen. Daarmee maak je de ander verantwoordelijk voor je leven, om dat aangenaam te maken. En dat is niet de bedoeling!
Natuurlijk is het normaal en nodig dat je elkaar graag wil zien, bevestigd wordt dat dat andersom ook zo is, dat diegene ook graag tijd met jou doorbrengt, je je gewaardeerd voelt. Maar als een ander dat grotendeels voor je bepaalt hoe jij je voelt, is dat niet goed. Ook los van de liefde van een ander is het zaak een goed basisgevoel te krijgen, zelfsturing over je gevoelens en gedrag te hebben, zelf je leven de moeite waard te vinden, alleen te kunnen zijn, te weten wat je voldoening geeft, kracht geeft, uit jezelf te kunnen putten.
Ook een leuke om te lezen is "De ideale vrouw is een bitch"
Maar goed, ik houd zelf ook van diepgang maar ga ook (weer) regelmatig uit, als single. Ik heb zowel een introverte als extraverte kant, dan wil ik onder de mensen zijn en niet altijd 1 op 1 met 1 vriendin afspreken of zo, dan liefst veel mensen tegelijk.
Die behoefte ligt eerder in zijn levenswijze en vrienden van nu, kunnen uiteen lopen en dus toch niks met jou te maken hebben. Ik vind het goed dat je erover begonnen bent, want vaak geldt toch tegenwoordig: "kinderen die niet vragen worden overgeslagen".. Aan jou dan om het idd niet interessant of aantrekkelijk te vinden, als je niet in redelijke mate krijgt wat jij van een relatie verwacht. Dus fijn dat ie het oppakt.
En voor dat andere stukjje eigen leven lekker gaan ontdekken wat jij echt leuk en interessant vindt, puur voor jezelf, en niet om dat het "interessant staat".. Iets waar je echt in op kan gaan en lol uit haalt. Het hoeft niet of-of te zijn, het kan en-en!
Dat boek wat ik aan het lezen ben is: "Wat willen vrouwen eigenlijk?" van Susie Orbach en Louise nog wat (staat ergens in een post aan Aponi hierboven, kan het zo gauw niet vinden).. en gaat over afrekenen met de mythe van de vrouwelijke afhankelijkheid. Daarin oa voorbeelden van reactiepatronen tussen stellen, herhalingen van behoeften vanuit vroeger thuis (die niet ingevuld werden en waarom), misverstanden tussen stellen (in uitgangspunten).
Kort gezegd komt het erop neer dat mannen ook afhankelijk zijn (van liefde en hun geliefde), maar dat vaak niet zo lijkt, ongemerkt blijft, omdat vrouwen de neiging hebben die behoeften automatisch te "lezen" , te weten wat hij nodig heeft en dat allemaal invullen ook. Vanuit die "zekerheid" voelt hij niet eens dat ie dat nodig heeft, snap je? Hij krijgt het vanzelf. Dat geeft de zekerheid om steeds tijdelijk afstand te nemen voor alles buitenshuis (in de zekerheid dat ie steeds kan terugkeren, net als een kind de wereld durft te ontdekken in de wetenschap dat moeder er is als het nodig is).
Omgekeerd "lezen" mannen de emotionele behoeften van vrouwen niet vanzelf. Zij gooit het in die tijd nog op opvoeding (jongens anders opgevoed dan meisjes): een meisje weet dat zij die emotionele steun geacht wordt te geven en dat mensen van haar emotioneel afhankelijk zullen zijn (zoals kinderen krijgen). Inmiddels wordt steeds meer ook weer een biologische aanleg erkend tot zorgen en empathie bij vrouwen tov mannen.
Dus mannen moet je idd "voorkauwen", die zijn veel minder ingesteld op de behoeften van vrouwen aan emotionele steun. En vrouwen durven dat haast niet te verwachten van mannen, hebben sterk het idee dat ze dat zelf moeten kunnen.
Het hele idee dat vrouwen de afhankelijken zijn is omdat hun behoeften vaak niet worden ingevuld (die zekerheid en bevestiging dus ontbreekt) en dan -op het oog- moeten "zeuren" daarom. En we willen vooral geen zeurders en claimers zijn. En nog een misverstand was/is dat de nadruk zo is komen te liggen op financiele afhankelijkheid (en nu uit den boze.. onafhankelijk = eigen inkomen).
Het boek betoogt dat afhankelijkheid normaal is, maar soort vies woord geworden. (als we dat ff doortrekken naar deze tijd helemaal!! Alles is "ieder voor zich" geworden, eigen verantwoordelijkheid op alle gebieden, voor jezelf zorgen).
Vaak als je jezelf terugtrekt, merken mannen pas dat ze je nodig hebben (en denkt de vrouw: oh, nu kan het opeens wel?). Noemt zij de chachacha: de dans van toenadering versus afstand, reactiepatronen van koppels. Zolang jij meer laat merken dat je hem nodig hebt, voelt hij zich nodig "verzekerd" van jou (op de achtergrond die zekerheid). En kan hij zijn eigen behoeften ontkennen (die krijgt ie immers constant, die bevestiging dat jij niet zonder hem kan). Daardoor kan hij zich dus onafhankelijk en zeker voelen.
Ingewikkeld, maar reuze-interessant. Mijn ex liet ik volkomen maar dan ook volkomen vrij (behalve dan seksueel, daarin exclusief). En dat is lekker makkelijk, en ik geloofde daarin: deze man moest in vrijheid en graag bij mij zijn, niet omdat ik dat "eiste", maar uit zichzelf.. en dat werkt lang heel goed. Hij kon erop uit, zichzelf "bewijzen" in de buitenwereld, in zijn werk, vrienden, hobby's. Geen vrouw als "moeder" die hem naar huis "maande" of gedwongen op de bank naast zich nodig had.
En toch op den duur ontaardt dat in het gevoel bij hem dat je afhankelijk van hem bent en zit te wachten op hem om je leven leuk te maken, terwijl hij dat wel zelf kan invullen zonder jou.. wordt het een soort vanzelfsprekendheid, een "moeten", dat er op hem gerekend wordt, geen vrije keuze meer is. Terwijl ik juist geleerd had mezelf te vermaken (geheel eigen leventje met het gezin waar hij buiten kwam te staan), dus het was juist andersom, ik rekende niet meer op hem voor vermaak en mijn behoeften..
En uiteindelijk is dat te vrij laten ook een signaal van onverschilligheid: je doet maar, het maakt me niet uit of je er bent of niet of later komt". In feite heb ik al die tijd lopen bevestigen: "ik heb je niet nodig hoor, ik vermaak me ook zonder jou wel".. met als gevolg dat hij zich ook niet meer geliefd en nodig voelde, je te ver los van elkaar komt te staan, de connectie verdwijnt, geen verbondenheid voelt.
Want onderhuids ontbrak het wel degelijk aan tijd en aandacht voor mij, voor onze man-vrouw-relatie. Aan echte interesse wat de ander deed in de uren dat hij van huis was, aan echte inleving in elkaars dagelijkse wereldje, hij ging zijn gangetje en ik mijne. Laatste jaren voelde ik hem echt als een "indringer" als hij thuiskwam, "wie is die man die het vlees komt snijden op zondag", haha. Je vervreemdt van elkaar als die betrokkenheid/ verbondenheid verdwijnt.. We namen elkaar vanzelfsprekend, leidden ieder een eigen leven en eigenlijk beiden teleurgesteld in elkaar, omdat je "het" niet meer voelde.
Relaties kosten minstens aandacht en tijd voor elkaar. Stukje voor jezelf is gezond, en zeker moet er geen scheefgroei ontstaan tussen de 1 helemaal een eigen leven daarbuiten en de ander niet of nauwelijks. Ik maakte "niks bijzonders mee", was vooral moeder, weinig eigen ontwikkeling, weinig aktie, (met kleine kinderen juist heel geduldig en vrij slow time.. Hij juist veel uitdaging en ontwikkeling, stress, risico's, snel leventje. Het contrast wordt dan te groot: hij ondernemend, ik "saai" of iig "slomer", geen dromen en doelen (meer) buiten gezin happy maken.. veel te weinig aandacht aan mezelf als vrouw, als persoon en inwendig teleurgesteld over het gebrek aan aandacht van hem.
In feite straal je dat ook uit: "doe maar geen moeite voor mij hoor, ik ben blij met alles wat je me geeft, ergens achteraan, achter alles wat jij zo hard nodig hebt om te voelen dat je leeft en ik niet nodig heb".. En dan doen ze op den duur die moeite ook niet meer, zo werkt het (denk ik). En zo kon hij denken dat ie mij niet (meer) nodig had, alleen als moeder voor de kinderen, hij kon (op het oog) zijn leventje prima invullen zonder mij, was steeds verder geraakt van "ons".
In feite heb ik hem in "egoistische" behoeften erkend en gestimuleerd zelfs, vrij grenzeloos, leven als een vrijgezel idd. En dat werd ie dan ook.
Ik zag het destijds heel anders, zo van: "kijk mij zijn behoeften eens fijn invullen, dat is nou onvoorwaardelijke liefde geven, de ruimte geven, gelukkig maken".
Door nooit te zeggen: "hallo, ik ben er ook nog!!" stimuleer je zelf dat iemand niet aan jou denkt, dat hoeft immers niet. Je hoopt en wil dat hij dat uit zichzelf doet, "laat anders maar"..
Maar je zal jezelf en je behoeften op de kaart moeten zetten (en weten wat je echte behoeften zijn. Ik kwam als moeder en financieel enzo niks tekort, maar als vrouw wel en ik vroeg daar niet om, wou geen "zeur" worden. Maar ik deed ook mezelf tekort, zag mezelf niet als interessante vrouw, daar deed ik ook weinig aan om dat te zijn of die rol als partners te blijven ontwikkelen. Op eoa manier denk je dat liefde vanzelf moet gaan, graag of niet, maar na jaren en patronen is dat niet zo simpel.
Als je jezelf gaandeweg niet de moeite waard vindt, al je aandacht naar anderen gaat (man & gezin), en nooit iets andersom vraagt, dan krijg je dat ook niet (meer), anderen gaan jou namelijk ook zo zien (op den duur). Je maakt in feite jezelf dan klein en onbelangrijk, en vind het dan raar dat de ander je ook zo gaat zien?!
Onderhuids woedde de ontevredenheid, dat gaat woekeren, ergernis. Hoe kon ik voor hem zorgen en aandacht geven als ie zo weinig thuis was, laat staan aandacht en tijd voor mij & kids (voor mij het middelpunt en belangrijkste in het leven!)? En dat had ook zijn weerslag op seks en intimiteit: zonder aandacht en dagelijkse intimiteit (echt ff je dag doornemen en eea delen samen) raakt dat ook in het slop. Ook daarin vroeg ik nl niet om wat ik nodig had, voelde me alleen staan in de zorg en opvoeding, altijd maar klaarstaan voor anderen en wat deed hij eigenlijk voor mij, wat ik nodig had?
En zo woekert dat voort, vage onvrede wordt ergernis. Geen betrokkenheid voelen is voor mij dat er ook geen enkele opwinding of behoefte aan seks is. Daarin voelde hij zich dan weer afgewezen, snapte niet waarom. Je gaat dingen over elkaar aannemen, denken dat je elkaar door en door kent. Ik vulde zijn behoeftes niet meer in, (deed ie grotendeels immers zelf), omdat mijne niet aan bod kwamen. Ik had mijn verwachtingen op 0,0 dat mijne nog ingevuld zouden worden en kon dat niet langer "afkopen" met geld, met spullen, shoppen of andere dingen. En op het moment dat je dat realiseert ben je vaak al te ver heen dat de sfeer er ook niet naar is om alsnog open te gaan zijn over wat je nodig hebt. De ander heeft immers ook al (vage) ontevredenheid over jou.
Haha, tis cru, maar dan begint een soort "strijd" om elkaar te laten zien wat echt belangrijk is (projecteren op elkaar van dingen die je zelf (teveel) doet en van de ander meer van verwacht. Dan wil je opeens meer dat de ander meer is zoals jijzelf: ik wou meer zorg(zaamheid) van hem, hij "eiste" meer van mij qua ook een eigen leven voor mijzelf, eigen bezigheden, ambities en doelen. Omdat het zo scheef gegroeid was: hij deed alleen nog maar waar hij goed in was en ik waar ik goed in was. De tegenstellingen, die ooit aantrokken, werden een focus op hoe verschillend we eigenlijk waren.
Waarmee ik wil aangeven: soms zoek je in de ander juist die eigenschappen die je zelf mist of niet zo ontwikkeld zijn. Dan vul je elkaar aan. Dat is handig, makkelijk, dat doet die ander, beiden waar ze goed in zijn en hoeven dat andere niet zelf te ontwikkelen. En toch kies je in feite denk ik onbewust je partner daarop uit. Vaak mag je zelf wel wat meer van die eigenschappen hebben (of je verwerpt ze voor jezelf, maar niet voor de ander).
Ik had dus juist wat egoistischer mogen zijn ipv (uitsluitend) sociaal en voor anderen zorgen (emotioneel, fysiek). In het midden ligt immers een "gezond egoisme", voor jezelf en je behoeften opkomen, jezelf ontwikkelen en kennen en daar om durven vragen. En hij mocht wat socialer zijn, wat grenzen aan die vrijheid buitenshuis. Uiteindelijk voelde hij zich ook niet meer nodig (en dus niet geliefd), alleen maar "goed voor het financiele gedeelte", financiele verantwoordelijkheid.
Hij plaatste zich buiten het gezin (door er niet te zijn) en ik had de hoop dat mijn behoefte aan zorgzaamheid, aandacht en tijd nog ingevuld zouden worden, opgegeven. Ik verwachtte dat niet meer, "hij is nu eenmaal zo" en hij verwachtte ook niet meer dat ik bepaalde dingen zou veranderen "zij is nu eenmaal zo"..
En beiden hebben we dat niet tijdig gecommuniceerd, tot de ergernissen de overhand kregen, te lang binnengehouden, niet meer in overleg kon. Beiden vonden dingen vanzelfsprekend geworden, dachten dat eea niet meer kon of zou veranderen.
De dingen waar je nu moeite mee hebt met je vriend (uitgaan, extravert, dingen beleven buiten de deur, sociaal leven, alcohol, eigen ding doen) daar zou je ook in kunnen zien dat dat precies de dingen zijn die je eigenlijk zelf wat meer zou mogen hebben. Dat je ook in staat bent de tijd zonder hem (net als andersom) je het echt naar je zin hebt. In feite zeg je dat ook: ik wou dat ik dat had en ff aan mezelf kon denken en lol heb in mijn bezigheden.
Echt, er ligt vaak iets voor je in de eigenschappen of gedrag waar je je aan "ergert".. misschien mag jij ook wat meer/ vaker "losser gaan", uitgaan, met anderen, en met elkaar. En hij wat vaker lekker op de bank tegen je aankruipen en ook het samenzijn (wat meer/vaker) waarderen. Een gezonde balans zit toch vaak in het midden: je kan van elkaars verschillen juist leren!
Van mijn scheiding heb ik altijd het idee gehad dat we van elkaar te leren hadden en dat niet gezien/ gedaan hebben tijdens onze relatie. (en nu wel, haha, noodgedwongen). Hij nu meer zorg (voor de kinderen, voor zichzelf), ik meer ambitie en eigen leven.. Goedschiks of kwaadschiks, juist die eigenschappen die hij in overvloed heeft had ik meer van mogen hebben/ ontwikkelen en andersom! Hoe comfortabel ook dat de ander in je "zwakke plekken" voorziet, voor je het weet is het lekker makkelijk dat je die dan zelf niet hoeft te ontwikkelen, immers geen noodzaak voor. (en mensen veranderen of leren juist vaak pas als het echt nodig is).
Juist als je elkaar toestaat de "goede" eigenschappen nog verder te ontwikkelen, worden die uitvergroot en de tegenstelling te groot. Dan groeit er ook een kloof, omdat je in feite alsmaar loopt te "bewijzen" en te vragen om waardering van alles wat jij daarin betekent en de ander mist. En op den duur erger je je dat die ander dat niet oppikt en blijft missen. En geloof je niet meer dat de ander dat oppikt, voel je je niet gewaardeerd in dat jij die dingen doet, omdat de ander dat (voor zichzelf) afwijst, minacht zelfs, vooral gaat letten op wat je zelf belangrijk vindt (en uitgebouwd hebt) en verwacht je van de ander diezelfde eigenschappen te zien (gelijkgestemdheid wordt dan opeens belangrijker).
Doordat de ander dus die eigenschappen niet heeft, lijkt het alsof diegene dat nl niet belangrijk vindt (en dus niet belangrijk dat jij die doet), en dus niet waardeert in jou. En omgekeerd. Kan jaren goed gaan, zolang je die waardering en bewondering enz wel krijgt, maar als het vanzelfsprekend genomen wordt (en dat sluipt erin!!) is het oppassen geblazen (weet ik nu)!
Die mechanismen en reacties op elkaar zie ik pas achteraf, met afstand. Zit je er middenin, dan ben je je daar niet van bewust, denk je nog dat eea vanzelf wel weer komt, word je "lui", geen idee hoe dat te veranderen, je wacht in feite allebei op initiatief vd ander (als hij dit en dat niet verandert, waarom zou ik dan dat en dat veranderen??). Terwijl als 1 vd 2 iets verandert, de ander wel moet meeveranderen.
Daarom zei ik ook: waarom vraag je hem niet mee uit, of stel je niet een weekendje weg voor? Je kan iemand "verwijten" dat ie daar zelf niet mee komt (en -onterecht- aannemen dat ie daar zelf kennelijk geen behoefte aan heeft!), maar hij heeft vertier genoeg buiten jou om en denkt daar gewoon niet aan. Heeft dat minder nodig, je moet je behoeften wel duidelijk maken (zonder verwijten). Zelf onder de aandacht brengen dus. Dat kan op een leuke stimulerende manier: "weet je waar ik nou zin in heb/ me leuk lijkt? zullen we eens.. enz)..
Vrouwen zijn soms te bang om te verwachten, om een zeur gevonden te worden. Maar dat heeft alles te maken met de manier waarop je "dingen aankaart", of veel te lang mee wacht, zodat het beladen wordt (en diegene nooit iets gemerkt heeft en dacht dat het goed ging/zat).. tijdig en open communiceren, een man leest dat vaak niet uit zichzelf, waar jij behoefte aan hebt. En dat is dus niet altijd een teken van "afhankelijkheid", maar soms juist een teken van "betrokkenheid".
Afhankelijkheid is trouwens iets anders dan "het is toch normaal dat je elkaar nodig hebt en graag wil zien". Afhankelijk is dat je niet zonder kan, een negatieve reden eigenlijk.. dat je zonder dat nergens meer bent, je niks waard voelt, niet kan vermaken, zelf niet OOK kan invullen met echt plezier. Dus je zelfgevoel afhangt van een ander. Daarmee word je speelbal van of je dat krijgt of niet, dat is dan bepalend voor je zelfbeeld, je humeur, je plezier in het leven en je gelukkig voelen. Daarmee maak je de ander verantwoordelijk voor je leven, om dat aangenaam te maken. En dat is niet de bedoeling!
Natuurlijk is het normaal en nodig dat je elkaar graag wil zien, bevestigd wordt dat dat andersom ook zo is, dat diegene ook graag tijd met jou doorbrengt, je je gewaardeerd voelt. Maar als een ander dat grotendeels voor je bepaalt hoe jij je voelt, is dat niet goed. Ook los van de liefde van een ander is het zaak een goed basisgevoel te krijgen, zelfsturing over je gevoelens en gedrag te hebben, zelf je leven de moeite waard te vinden, alleen te kunnen zijn, te weten wat je voldoening geeft, kracht geeft, uit jezelf te kunnen putten.
Ook een leuke om te lezen is "De ideale vrouw is een bitch"
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 24 januari 2012 om 13:05
@Italy: hier net zo, hahaha. Ik voel, dus ik leef!
(en tja, dat houdt in dat negatieve dingen ook tijd kosten, meer dan vroeger, toen dat zo van me afgleed. Alleen zo kan je ook die pieken meemaken, als alle gevoelens welkom zijn!).
Onderdrukken komt toch vaak voort uit niet willen voelen van teleurstellingen en pijn. En dan ga je je verwachtingen ook bijstellen, dus ook de fijne en goede niet meer zo voor jezelf verwachten.
Maar geloven en verwachten en verlangen en dromen en jezelf wel die pieken gunnen in het leven, erop durven vertrouwen dat ook jij dat "verdient", en durft te vragen van het leven en van anderen, voor jezelf, om te durven stralen, maakt eea de moeite waard! Je voelt alles of alles is afgevlakt. Tussenin kan niet (alleen de leuke dingen willen voelen en niet de vervelende).
Alleen al daarom is onze "pijn-werende maatschappij" al niet goed bezig. Onderdrukken van pijn is alle gevoel onderdrukken en "onder controle willen houden". Toelaten is ruimte maken voor gevoel, en dus ook openstaan voor de fijnere gevoelens.
(en tja, dat houdt in dat negatieve dingen ook tijd kosten, meer dan vroeger, toen dat zo van me afgleed. Alleen zo kan je ook die pieken meemaken, als alle gevoelens welkom zijn!).
Onderdrukken komt toch vaak voort uit niet willen voelen van teleurstellingen en pijn. En dan ga je je verwachtingen ook bijstellen, dus ook de fijne en goede niet meer zo voor jezelf verwachten.
Maar geloven en verwachten en verlangen en dromen en jezelf wel die pieken gunnen in het leven, erop durven vertrouwen dat ook jij dat "verdient", en durft te vragen van het leven en van anderen, voor jezelf, om te durven stralen, maakt eea de moeite waard! Je voelt alles of alles is afgevlakt. Tussenin kan niet (alleen de leuke dingen willen voelen en niet de vervelende).
Alleen al daarom is onze "pijn-werende maatschappij" al niet goed bezig. Onderdrukken van pijn is alle gevoel onderdrukken en "onder controle willen houden". Toelaten is ruimte maken voor gevoel, en dus ook openstaan voor de fijnere gevoelens.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 24 januari 2012 om 13:14
Hoi Allemaal ,
Indrukwekkend om met jullie mee te mogen lezen en om te zien hoe andere het ervaren.
Wat Suesse vertelt in haar verhaal dat ze eigenlijk bang is voor veranderingen en daarom niet uit de comfortzone wil stappen is ook het geen wat een vriend mij schreef.
Er was een vriendschap tussen ons maar hij durfde ook niet uit zijn comfort zone te stappen omdat hij zich dan op glad ijs voelde beweging.
Nu te weten waartussen en waarin hij zich kan bewegen dus een stukje zekerheid.
Hij was daarin in het experimenteren waardoor hij dingen deed die hij normaal nooit deed en dat heeft hem uit balans gebracht.
Hij heeft daardoor ons vriendschap/contact/relatie opgegeven werd te moeilijk voor hem.
Hij laat zijn gevoel niet toe stapt erover heen en slaat een andere weg in.
Dat doet pijn omdat ik hem nu kwijt ben en ik vraag me af hoedat het zo komt dat ik me dat heel erg aantrek.
Het gevoel krijg dat mijn leven zonder zijn bevestiging , aandacht niets meer waard is.
Ik weet dat ik een laag zelfbeeld heb en niet voldoende van mezelf hou , dat het er niet om gaat wat de ander vind maar wat ik vind.
Nogmaals weet ik niet hoe ik kan bewerkstellige om alleen gelukkig te kunnen zijn.
Tips?
Indrukwekkend om met jullie mee te mogen lezen en om te zien hoe andere het ervaren.
Wat Suesse vertelt in haar verhaal dat ze eigenlijk bang is voor veranderingen en daarom niet uit de comfortzone wil stappen is ook het geen wat een vriend mij schreef.
Er was een vriendschap tussen ons maar hij durfde ook niet uit zijn comfort zone te stappen omdat hij zich dan op glad ijs voelde beweging.
Nu te weten waartussen en waarin hij zich kan bewegen dus een stukje zekerheid.
Hij was daarin in het experimenteren waardoor hij dingen deed die hij normaal nooit deed en dat heeft hem uit balans gebracht.
Hij heeft daardoor ons vriendschap/contact/relatie opgegeven werd te moeilijk voor hem.
Hij laat zijn gevoel niet toe stapt erover heen en slaat een andere weg in.
Dat doet pijn omdat ik hem nu kwijt ben en ik vraag me af hoedat het zo komt dat ik me dat heel erg aantrek.
Het gevoel krijg dat mijn leven zonder zijn bevestiging , aandacht niets meer waard is.
Ik weet dat ik een laag zelfbeeld heb en niet voldoende van mezelf hou , dat het er niet om gaat wat de ander vind maar wat ik vind.
Nogmaals weet ik niet hoe ik kan bewerkstellige om alleen gelukkig te kunnen zijn.
Tips?
dinsdag 24 januari 2012 om 13:21
:
[...]
Graag bij iemand willen zijn is toch iets heel anders dan afhankelijk zijn? Zoals ik jouw verhaal lees (en meerdere hier en deels ook dat van mezelf een tijd geleden) is jouw zelfbeeld, jouw eigenwaarde, zelfs de waarde van jouw leven, afhankelijk van een man.. dat lijkt me niet echt de bedoeling en is toch totaal geen fijn gevoel?! Dat iemand zoooooveel invloed heeft op wie jij bent. Jij hoort gewoon jij te zijn, los van die ander, en als dat zo is dan is het fijn om iemand als extra te hebben (een aanvulling) waar je graag bij wilt zijn, maar bij jou lijkt het nu een INvulling van je leven, van je hele bestaan..
Ik herken het deels hoor maar schrik eerlijk gezegd een beetje van jouw verhaal en de nieuwe verhalen hier.. schrikken in de zin van; 'jullie/we zijn toch allemaal sterke vrouwen die de hele wereld aankunnen, waarom dan zo afhankelijk opstellen van een man?! Iedereen heeft die kracht in zich, waarom daar dan niet naar leven en dat voelen?!'
En dat is het eerste stukje, die kracht gaan voelen, weten dat je niemand nodig hebt om compleet te zijn want je BENT al compleet! Wij zijn allemaal van ver gekomen en stap voor stap voelen we ons sterker en gaan we meer op onszelf vertrouwen dus ook jou (en de andere nieuwe) gaat dit lukken!!
Ja, je raakt wel de zere plek..
maar mijn ex wilde me bijvoorbeeld in het weekend vaak alleen zien. Doordeweeks alleen zijn vond hij heerlijk. Ik kon hier niet goed mee omgaan. Ik wilde ook zo graag dat hij eens het gevoel had dat hij niet zonder me kon en me z.s.m weer moest zien. Gewoon eens spontaan voor de deur stond.. En ik heb heel lang geprobeerd me aan te passen aan zijn 'rooster'.. maar het werkte niet voor mij. Ik kon me niet helemaal aan hem binden en me veilig voelen, omdat hij zichzelf ook niet helemaal leek willen te binden aan mij. Hij kon me niet liefhebben op de manier waarop ik het in m'n hoofd had..
En ik heb t geprobeerd, sprak veel met vriendinnen af en ging sporten, maar ik kon er toch niet goed tegen als ik hem dan doordeweeks niet zag.
Aan de ene kant dacht ik dat het goed was, dat hij onafhankelijk was, zodat ik wel voor mezelf móest zorgen, maar aan de andere kant had ik er vaak ook heel veel verdriet van. :( en nu nog als ik er aan terugdenk..
Soms sliep ik dan zaterdag bij hem en zondagavond "'wilde hij dan graag even lekker alleen zijn", dus kon ik weer vertrekken..terwijl ik het liefst die zondag dan ook nog bij 'm sliep..
dinsdag 24 januari 2012 om 17:56
Lees het hele topic door zou ik zeggen, veel werk maar daar vind je heel veel tips! De belangrijkste voor mij was;
'Elke keer dat je werkelijk naar jezelf luistert en voor jezelf kiest, sterk je jezelf.. daarmee groeit je eigenliefde en eigenwaarde!'
Dus niet meer jezelf wegcijferen, lief zijn voor jezelf, luisteren naar wat je nodig hebt en dat doen/daarom vragen, de dingen doen die je energie geven ipv kosten, tijd voor jezelf nemen met een boek op de bank en kaarsjes aan, sauna, massage, even lekker egoïstisch zijn en niet teveel met anderen bezig zijn. En wat veel scheelt is niet daten, geen man die je hiervan af kan leiden, het went en je zal je steeds stabieler voelen zonder!
dinsdag 24 januari 2012 om 18:06
Ik denk dat afhankelijk zijn nooit goed is, hoogstens voor het plakken van je fietsband
Dus weet niet of je je moet af vragen wanneer je té afhankelijk bent maar op welke manier/momenten je afhankelijk bent, en misschien kan je beginnen met dat te toetsen aan of het je zelfbeeld/je eigenwaarde aantast. Als je jezelf het ene moment leuk vind en hij doet iets waardoor je jezelf niet meer leuk vind, dat soort dingetjes. Je kan je wel rot voelen over iets wat hij doet of iets niet leuk vinden, maar het zou niets moeten veranderen aan hoe jij over jezelf denkt of je hele dag moeten verpesten. Probeer op die kracht te gaan vertrouwen die jij in je hebt, steeds daarnaar te gaan luisteren, dingen te gaan doen die je altijd hebt willen doen maar niet durft, enz.
dinsdag 24 januari 2012 om 20:16
Maar dat kan toch helemaal niet? Als je vriend je kwetst, doet dat pijn en is het logisch dat je er mee 'gaat zitten' en je rot voelt..
Het is degene van wie je het meeste houdt.. als je er niet mee zit, dan zou je alles wat je niet leuk vind aan de ander niet meer uitmaken? Of wat de ander zegt? Ik snap die redenering niet. Dan zouden er veel minder relaties stuk gaan en zou niemand zich meer gekwetst voelen.. want iedereen is onafhankelijk.
dinsdag 24 januari 2012 om 20:57
@ Suzy
Je stuk schept over afhankelijkheid/onafhankelijkheid schept een hoop duidelijkheid! Het is inderdaad zo dat vrouwen geneigd zijn om mannen meteen in hun behoeften te voorzien, waardoor mannen pas weten wat ze missen als ze weg is. Ik merk dat ook wel in mijn relatie: als ik even niks van me laat horen, dan vraagt hij wel eens wat ik aan het doen ben. Omdat ik er normaalgesproken wel ben. Daarom zou ik wat meer achterover moeten leunen. Je uitspraak dat hij de weide wereld in kan trekken omdat hij weet dat zijn moeder er hoe dan ook wel is, zal ik onthouden
Maar wat je zegt: het is ook weer niet goed om elkaar zoveel vrijheid te geven dat je vanzelfsprekend wordt voor elkaar, elkaar voor lief gaat nemen. Ik wil wel geïnteresseerd in hem blijven, dingen met hem doen om een band te hebben. En wat je zegt: ik zal daarin wat meer initiatief moeten nemen. Iets wat ik best eng vind, want ik heb bestwel een traditioneel man-vrouw beeld in mijn hoofd: de man die zijn vrouw verrast, haar mee uitvraagt, haar een bos bloemen geeft. Ik denk dat ik dat romantische beeld wat meer los moet laten, omdat ik anders teveel wordt teleurgesteld door die verwachtingen.
Ohja, over eigenschappen: ik denk dat ik die 'jaloerse' gevoelens heb omdat ik inderdaad graag wat 'losbandiger' zou willen zijn. Misschien moet ik dat de komende tijd maar eens een beetje in de praktijk gaan brengen. Niet dat ik dan meteen helemaal los zal gaan tijdens uitgaan hoor. Maar ik wil kijken wat me leuk lijkt en dat hoeft niet perse uitgaan te zijn.
Je stuk schept over afhankelijkheid/onafhankelijkheid schept een hoop duidelijkheid! Het is inderdaad zo dat vrouwen geneigd zijn om mannen meteen in hun behoeften te voorzien, waardoor mannen pas weten wat ze missen als ze weg is. Ik merk dat ook wel in mijn relatie: als ik even niks van me laat horen, dan vraagt hij wel eens wat ik aan het doen ben. Omdat ik er normaalgesproken wel ben. Daarom zou ik wat meer achterover moeten leunen. Je uitspraak dat hij de weide wereld in kan trekken omdat hij weet dat zijn moeder er hoe dan ook wel is, zal ik onthouden
Maar wat je zegt: het is ook weer niet goed om elkaar zoveel vrijheid te geven dat je vanzelfsprekend wordt voor elkaar, elkaar voor lief gaat nemen. Ik wil wel geïnteresseerd in hem blijven, dingen met hem doen om een band te hebben. En wat je zegt: ik zal daarin wat meer initiatief moeten nemen. Iets wat ik best eng vind, want ik heb bestwel een traditioneel man-vrouw beeld in mijn hoofd: de man die zijn vrouw verrast, haar mee uitvraagt, haar een bos bloemen geeft. Ik denk dat ik dat romantische beeld wat meer los moet laten, omdat ik anders teveel wordt teleurgesteld door die verwachtingen.
Ohja, over eigenschappen: ik denk dat ik die 'jaloerse' gevoelens heb omdat ik inderdaad graag wat 'losbandiger' zou willen zijn. Misschien moet ik dat de komende tijd maar eens een beetje in de praktijk gaan brengen. Niet dat ik dan meteen helemaal los zal gaan tijdens uitgaan hoor. Maar ik wil kijken wat me leuk lijkt en dat hoeft niet perse uitgaan te zijn.
dinsdag 24 januari 2012 om 21:34
@Dreamer: jij projecteert nogal je eigen beeld van een relatie. Dwz jij hebt nogal een sterk beeld van hoe een relatie eruit hoort te zien en dat de ander dat dus dan ook zo moet vinden/ voelen/ doen. Zo niet, ben je teleurgesteld.
Een relatie is er niet om dingen die de ander "fout" aan je vindt of jij aan hem te moeten verbeteren, om je aan te passen en aan elkaars beeld van een geliefde te voldoen. Dus als hij over iets anders denkt, voel jij je gekwetst en zit je daar stuk over, verdriet van enz. Je bent met 2 mensen met elk hun eigen opvattingen van wat zij "normaal" vinden en verwachten van de ander en van een relatie. Dat heet de "normaalwaarde".. die ander kan wel heel andere ideeen hebben.
Dat kan je als afwijzing zien of je gekwetst voelen, dus dat op jezelf betrekken.. maar waarom moeten jouw ideeen van een relatie gelden? Of de zijne? Kijk, als het wezenlijke dingen zijn waar je zelf achter staat (dus niet overtuigingen hoe het "hoort") dan moet je niet "inleveren" of aanpassen. Andersom kan je misschien ook kijken of er iets in zit, wat hij vindt, als dat verschilt van jouw opvattingen. Niemand heeft gelijk hierin (vaak).. ieders opvatting telt evenveel.
Sommige dingen kan je misschien een andere kijk op krijgen, ipv als afkeuring te zien. En andere niet. Als het steeds dezelfde is die bepaalt of aanpast, dan groeit het scheef.
Maar soms ben je eerder gekwetst/ teleurgesteld door je eigen verwachtingen. Soms moet je ook kijken hoe reeel die zijn, hoe overtuigd je ook van je eigen gelijk bent...
Een relatie is er niet om dingen die de ander "fout" aan je vindt of jij aan hem te moeten verbeteren, om je aan te passen en aan elkaars beeld van een geliefde te voldoen. Dus als hij over iets anders denkt, voel jij je gekwetst en zit je daar stuk over, verdriet van enz. Je bent met 2 mensen met elk hun eigen opvattingen van wat zij "normaal" vinden en verwachten van de ander en van een relatie. Dat heet de "normaalwaarde".. die ander kan wel heel andere ideeen hebben.
Dat kan je als afwijzing zien of je gekwetst voelen, dus dat op jezelf betrekken.. maar waarom moeten jouw ideeen van een relatie gelden? Of de zijne? Kijk, als het wezenlijke dingen zijn waar je zelf achter staat (dus niet overtuigingen hoe het "hoort") dan moet je niet "inleveren" of aanpassen. Andersom kan je misschien ook kijken of er iets in zit, wat hij vindt, als dat verschilt van jouw opvattingen. Niemand heeft gelijk hierin (vaak).. ieders opvatting telt evenveel.
Sommige dingen kan je misschien een andere kijk op krijgen, ipv als afkeuring te zien. En andere niet. Als het steeds dezelfde is die bepaalt of aanpast, dan groeit het scheef.
Maar soms ben je eerder gekwetst/ teleurgesteld door je eigen verwachtingen. Soms moet je ook kijken hoe reeel die zijn, hoe overtuigd je ook van je eigen gelijk bent...
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 24 januari 2012 om 21:51
Pff..ik wil geen relatie meer als het allemaal zo moeilijk is en zoveel pijn doet
misschien is het beter als ik hier niet meer kom.. en gewoon met mijn therapeut de dingen bespreek..
want ik word hier erg onzeker van..
Als ik mijn dagboek teruglees, wist ik vanaf het begin al niet wat ik precies voelde en of wat ik dacht, juist was of wanneer ik me aan moest passen of niet..
Ik vertrouw mezelf niet meer dat ik de goede keuzes maak. Alles wat ik doe qua liefde, loopt verkeerd af.
misschien is het beter als ik hier niet meer kom.. en gewoon met mijn therapeut de dingen bespreek..
want ik word hier erg onzeker van..
Als ik mijn dagboek teruglees, wist ik vanaf het begin al niet wat ik precies voelde en of wat ik dacht, juist was of wanneer ik me aan moest passen of niet..
Ik vertrouw mezelf niet meer dat ik de goede keuzes maak. Alles wat ik doe qua liefde, loopt verkeerd af.
dinsdag 24 januari 2012 om 22:00
Maar dreamer, doet het geen pijn omdat je zo graag vast wil houden, of beter gezegd: het moeilijk vindt om jouw ideeën hoe een relatie zou moeten zijn los te laten?
Ik vind het ook heel moeilijk en pijnlijk hoor, om op een andere manier naar mijn relatie te kijken. Het liefst zou ik willen dat mijn vriend zo zou veranderen dat hij precies is zoals ik hem wil hebben. Maar dat gaat nu eenmaal niet. Veranderen begint bij jezelf. Het is mooi om te zien dat als jij dingen anders gaat aanpakken, je (toekomstige) vriend anders op je zal reageren. Dit gaat helaas wel met vallen en opstaan. Kijk maar naar mij, ik zit nu ook even in een dalletje. Maar dat komt omdat ik nog aan het leren ben.
Loop nou niet weg. Probeer open te staan voor veranderingen. Ik weet hoe moeilijk het is om los te laten, dus doe het lekker op je eigen tempo Dat je onzeker wordt is helemaal niet gek hoor!
Ik vind het ook heel moeilijk en pijnlijk hoor, om op een andere manier naar mijn relatie te kijken. Het liefst zou ik willen dat mijn vriend zo zou veranderen dat hij precies is zoals ik hem wil hebben. Maar dat gaat nu eenmaal niet. Veranderen begint bij jezelf. Het is mooi om te zien dat als jij dingen anders gaat aanpakken, je (toekomstige) vriend anders op je zal reageren. Dit gaat helaas wel met vallen en opstaan. Kijk maar naar mij, ik zit nu ook even in een dalletje. Maar dat komt omdat ik nog aan het leren ben.
Loop nou niet weg. Probeer open te staan voor veranderingen. Ik weet hoe moeilijk het is om los te laten, dus doe het lekker op je eigen tempo
Dat je onzeker wordt is helemaal niet gek hoor!
dinsdag 24 januari 2012 om 22:17
ik heb er juist ALLES aan gedaan om te veranderen..om een goede vriendin te zijn. Ik heb me constant aangepast en geprobeerd om te leren..omdat ik wist dat hij niet perfect was en ik dat niet kon verwachten..dus heb ik geprobeerd te accepteren hoe hij was..
Maar wat heeft het me opgeleverd? Op het laatst van de relatie ging hij gewoon over m'n grenzen heen.. hij blowde, floot naar een andere vrouw, praatte respectloos over andere vrouwen, deed weinig aan zijn studie en nog wat dingen..aarom heb ik het moeten uitmaken.. maar ik heb zoveeel voor hem gedaan. Heb zelfs het contact met mijn ouders verbroken een halfjaar. En hij doet nu niet eens moeite om me terug te krijgen.. hij vindt al die slechte dingen die hij doet, belangrijker dan MIJ..
Dan kan ik hier wel leuk kijken naar wat mijn aandeel was en denken dat ik onafhankelijker had moeten zijn, maar ik heb het echt geprobeerd en door dit topic voelt het alleen maar alsof ik degene ben die alles verkeerd heeft gedaan..en ik voel me al zo slecht op het moment
Maar wat heeft het me opgeleverd? Op het laatst van de relatie ging hij gewoon over m'n grenzen heen.. hij blowde, floot naar een andere vrouw, praatte respectloos over andere vrouwen, deed weinig aan zijn studie en nog wat dingen..aarom heb ik het moeten uitmaken.. maar ik heb zoveeel voor hem gedaan. Heb zelfs het contact met mijn ouders verbroken een halfjaar. En hij doet nu niet eens moeite om me terug te krijgen.. hij vindt al die slechte dingen die hij doet, belangrijker dan MIJ..
Dan kan ik hier wel leuk kijken naar wat mijn aandeel was en denken dat ik onafhankelijker had moeten zijn, maar ik heb het echt geprobeerd en door dit topic voelt het alleen maar alsof ik degene ben die alles verkeerd heeft gedaan..en ik voel me al zo slecht op het moment
dinsdag 24 januari 2012 om 23:21
@ Dreamer
Jij bent niet degene die alles verkeerd heeft gedaan meis. Jij deed wat je dacht dat goed was op dat moment. En als ik zo lees wat je vriend deed, dan heb je het ook niet makkelijk gehad. Dan is het ergens logisch dat je je zo opstelt, omdat je onzeker werd van zijn gedrag. Zo'n jongen die over je grenzen heen gaat moet je ook niet willen... Vooral niet als hij geen moeite doet om je terug te krijgen! Dat ligt helemaal niet aan jou, maar aan hem hoor! Hij is gewoon niet in staat om jou die liefde te geven die je verdient. Hoe graag je dat ook zou willen. Zie deze relatie als een les voor de volgende relatie Vind het echt goed dat je je grenzen hebt aangegeven door het uit te maken, dat moet echt vreselijk zijn geweest omdat je zoveel van hem hield. Maar je hebt uiteindelijk wel mooi voor jezelf gekozen, respect!
Jij bent niet degene die alles verkeerd heeft gedaan meis. Jij deed wat je dacht dat goed was op dat moment. En als ik zo lees wat je vriend deed, dan heb je het ook niet makkelijk gehad. Dan is het ergens logisch dat je je zo opstelt, omdat je onzeker werd van zijn gedrag. Zo'n jongen die over je grenzen heen gaat moet je ook niet willen... Vooral niet als hij geen moeite doet om je terug te krijgen! Dat ligt helemaal niet aan jou, maar aan hem hoor! Hij is gewoon niet in staat om jou die liefde te geven die je verdient. Hoe graag je dat ook zou willen. Zie deze relatie als een les voor de volgende relatie
Vind het echt goed dat je je grenzen hebt aangegeven door het uit te maken, dat moet echt vreselijk zijn geweest omdat je zoveel van hem hield. Maar je hebt uiteindelijk wel mooi voor jezelf gekozen, respect!
dinsdag 24 januari 2012 om 23:22
@Dreamer: het sloeg op dit stukje: quote:
"Zou je als je echt verliefd bent niet altijd willen weten wat de ander doet? Het lijkt mij moeilijk om een vriend te hebben die pas geintresseerd is, als jij afstand neemt.. "..
Nee, echte verliefdheid is niet altijd willen weten wat de ander doet.. dat bedoelde ik met eigen projectie. Dit is niet waar het om draait. Je wil graag bij iemand zijn, maar niet altijd willen weten wat de ander doet.. dat lijkt meer op "in control willen zijn"..
Het is nergens gezegd dat je de schuld bij jezelf moet zoeken. Kijk, nu geef je een inkijkje in die relatie, die wij niet wisten. Blowen, beledigen van vrouwen, enz.
Het is ook zeker niet zo dat je de definitie van wat hij wil van een relatie (of hoe het hem uitkomt) als richtsnoer moet nemen voor wat het uiteindelijk wordt en jij je daaraan aanpast.
Het gaat er ook niet om dat hij niet perfect was, die zal je nooit vinden, wat 100% aansluit bij jouw idee en behoeften. Er zijn wel signalen geweest van dingen die jij terecht niet okee vond.
Het scheve is dat jij dingen gedaan hebt voor hem, of over gehad voor hem, daar energie in stak en hij kennelijk niet.Jij probeerde het hem naar de zin te maken, omgekeerd kreeg jij niet wat je zocht. Het is goed dat je het uitgemaakt hebt, dat is voor jezelf opkomen en voor jezelf kiezen, dat heb je goed gedaan dus.
Je schrijft dat je vanaf het begin twijfelde hoe te reageren op hem, hoe het "juiste" te doen, wat het goede gedrag zou zijn. Die twijfels horen juist niet dus. Daarom is het zaak te leren wat je nu echt zelf reeel nodig hebt in een relatie en daaraan te toetsen of de relatie daaraan voldoet. En niet als uitgangspunt hem te nemen en of jij het wel goed doet, snap je het verschil?
Hoe zekerder je van jezelf bent en je werkelijke behoeften kent, hoe minder je zal twijfelen of jezelf kwijtraken/ twijfelen tov een ander. Omdat je dan sterk achter jezelf staat. en meer bezig bent met wat die relatie jou te bieden heeft. Dus niet op wezenlijke dingen inlevert/ aanpast.
Je werkelijke en reele behoeften, dat is iets anders dan eoa subjectief beeld van hoe een goede relatie eruit ziet. Het fijnst is natuurlijk als je precies dat treft. Een signaal dat het niet goed zat of niet goed bij elkaar paste is wel dat je die "onderbuikgevoelens" vanaf het begin gehad hebt bij hem, dat het niet relaxt liep, dat je twijfelde hoe je te gedragen. Dat is al vermoeiend genoeg en dan wil je het in zijn ogen goed doen..
Wat wij hier bedoelen is dat je een basis in jezelf moet zien te vinden, en dat is zoals jij je gedraagt, en bent. En daarbij blijft, ongeacht hoe een vriend het wil dat jij je gedraagt. Als je een rol moet gaan spelen om iemand te behagen en niet zoals jij zelf bent, dan klopt het al niet. Dan wankel je niet meer op gebieden die voor jou belangrijk zijn (maar dan heb ik het over je echte behoeften kennen, niet eoa aangeleerd beeld hoe iets hoort of jij meegekregen hebt).
Je hoeft zeker niet die fouten bij jezelf te zoeken! Er zijn genoeg dingen waar hij niet okee in is geweest of je je terecht teleurgesteld in bent. Dan is de enige conclusie dat het terecht is dat je ermee gestopt bent. En blij mag zijn dat ie niet allerlei moeite doet om je terug te krijgen. Blijf bij je eigen oordeel nu, het is terecht uit, jij hebt een beter exemplaar nodig! Door het uit te maken heb jij (eindelijk) naar jezelf geluisterd!
Het gaat er ook niet om wie de schuld heeft of gelijk heeft, het paste niet, je gunt jezelf meer dan dat en terecht, als ik dat zo lees. Bedenk ook dat dat niet was om jou te kwetsen, maar dat hij bepaalde gewoontes had die al niet goed voor hemzelf zijn en hij die voor zichzelf ook niet kon of wou veranderen. Niet om jou dwars te zitten en ook niet omdat ie niet genoeg om jou gaf. Je kan dat niet zomaar voor een ander wel, als je dat voor jezelf niet kan/doet..
Dat moet je niet als afwijzing zien, hij zorgt niet goed voor zichzelf. En iemand die al niet goed voor zichzelf zorgt, zorgt ook niet beter voor een ander. Hij was teveel met zijn eigen sores bezig, lijkt me? Hij heeft die ruimte niet voor een ander kennelijk, wil aan zijn eigen gewoontes en patronen vasthouden en niet veranderen. Veranderen kan niet voor een ander, dat kan alleen van binnenuit, als ie dat zelf wil.
En zolang iemand niet wil, laat ie ook niet een ander toe die dat verwacht van hem. Het zijn hun eigen processen, dat staat los van of ie om jou geeft. Dat jij daar niks mee kan (drugs enzo) is een ander verhaal en zo te lezen groot gelijk in. En joints enzo daar word je niet bepaald socialer van, eerder in zichzelf gekeerd. Juist dat gebruik zijn signalen dat ie teveel met zichzelf bezig is om echt iets te geven te hebben in een relatie. Dat ligt niet aan jou dus, dat ligt bij hem.
Enige wat jouw evt "aandeel" is, is je afvragen of je teveel gepikt hebt, over je grenzen gegaan en hoe lang en waarom eigenlijk.. En dat is niet je aandeel in het mislukken van de relatie, maar tov jezelf verantwoorden, wanneer en waarom en hoelang je van jezelf hebt ingeleverd. Want inleveren betekent niet luisteren naar je innerlijke zelf, en wat die innerlijke zelf nodig heeft. Waarom vond je hem (toen) belangrijker?
"Zou je als je echt verliefd bent niet altijd willen weten wat de ander doet? Het lijkt mij moeilijk om een vriend te hebben die pas geintresseerd is, als jij afstand neemt.. "..
Nee, echte verliefdheid is niet altijd willen weten wat de ander doet.. dat bedoelde ik met eigen projectie. Dit is niet waar het om draait. Je wil graag bij iemand zijn, maar niet altijd willen weten wat de ander doet.. dat lijkt meer op "in control willen zijn"..
Het is nergens gezegd dat je de schuld bij jezelf moet zoeken. Kijk, nu geef je een inkijkje in die relatie, die wij niet wisten. Blowen, beledigen van vrouwen, enz.
Het is ook zeker niet zo dat je de definitie van wat hij wil van een relatie (of hoe het hem uitkomt) als richtsnoer moet nemen voor wat het uiteindelijk wordt en jij je daaraan aanpast.
Het gaat er ook niet om dat hij niet perfect was, die zal je nooit vinden, wat 100% aansluit bij jouw idee en behoeften. Er zijn wel signalen geweest van dingen die jij terecht niet okee vond.
Het scheve is dat jij dingen gedaan hebt voor hem, of over gehad voor hem, daar energie in stak en hij kennelijk niet.Jij probeerde het hem naar de zin te maken, omgekeerd kreeg jij niet wat je zocht. Het is goed dat je het uitgemaakt hebt, dat is voor jezelf opkomen en voor jezelf kiezen, dat heb je goed gedaan dus.
Je schrijft dat je vanaf het begin twijfelde hoe te reageren op hem, hoe het "juiste" te doen, wat het goede gedrag zou zijn. Die twijfels horen juist niet dus. Daarom is het zaak te leren wat je nu echt zelf reeel nodig hebt in een relatie en daaraan te toetsen of de relatie daaraan voldoet. En niet als uitgangspunt hem te nemen en of jij het wel goed doet, snap je het verschil?
Hoe zekerder je van jezelf bent en je werkelijke behoeften kent, hoe minder je zal twijfelen of jezelf kwijtraken/ twijfelen tov een ander. Omdat je dan sterk achter jezelf staat. en meer bezig bent met wat die relatie jou te bieden heeft. Dus niet op wezenlijke dingen inlevert/ aanpast.
Je werkelijke en reele behoeften, dat is iets anders dan eoa subjectief beeld van hoe een goede relatie eruit ziet. Het fijnst is natuurlijk als je precies dat treft. Een signaal dat het niet goed zat of niet goed bij elkaar paste is wel dat je die "onderbuikgevoelens" vanaf het begin gehad hebt bij hem, dat het niet relaxt liep, dat je twijfelde hoe je te gedragen. Dat is al vermoeiend genoeg en dan wil je het in zijn ogen goed doen..
Wat wij hier bedoelen is dat je een basis in jezelf moet zien te vinden, en dat is zoals jij je gedraagt, en bent. En daarbij blijft, ongeacht hoe een vriend het wil dat jij je gedraagt. Als je een rol moet gaan spelen om iemand te behagen en niet zoals jij zelf bent, dan klopt het al niet. Dan wankel je niet meer op gebieden die voor jou belangrijk zijn (maar dan heb ik het over je echte behoeften kennen, niet eoa aangeleerd beeld hoe iets hoort of jij meegekregen hebt).
Je hoeft zeker niet die fouten bij jezelf te zoeken! Er zijn genoeg dingen waar hij niet okee in is geweest of je je terecht teleurgesteld in bent. Dan is de enige conclusie dat het terecht is dat je ermee gestopt bent. En blij mag zijn dat ie niet allerlei moeite doet om je terug te krijgen. Blijf bij je eigen oordeel nu, het is terecht uit, jij hebt een beter exemplaar nodig! Door het uit te maken heb jij (eindelijk) naar jezelf geluisterd!
Het gaat er ook niet om wie de schuld heeft of gelijk heeft, het paste niet, je gunt jezelf meer dan dat en terecht, als ik dat zo lees. Bedenk ook dat dat niet was om jou te kwetsen, maar dat hij bepaalde gewoontes had die al niet goed voor hemzelf zijn en hij die voor zichzelf ook niet kon of wou veranderen. Niet om jou dwars te zitten en ook niet omdat ie niet genoeg om jou gaf. Je kan dat niet zomaar voor een ander wel, als je dat voor jezelf niet kan/doet..
Dat moet je niet als afwijzing zien, hij zorgt niet goed voor zichzelf. En iemand die al niet goed voor zichzelf zorgt, zorgt ook niet beter voor een ander. Hij was teveel met zijn eigen sores bezig, lijkt me? Hij heeft die ruimte niet voor een ander kennelijk, wil aan zijn eigen gewoontes en patronen vasthouden en niet veranderen. Veranderen kan niet voor een ander, dat kan alleen van binnenuit, als ie dat zelf wil.
En zolang iemand niet wil, laat ie ook niet een ander toe die dat verwacht van hem. Het zijn hun eigen processen, dat staat los van of ie om jou geeft. Dat jij daar niks mee kan (drugs enzo) is een ander verhaal en zo te lezen groot gelijk in. En joints enzo daar word je niet bepaald socialer van, eerder in zichzelf gekeerd. Juist dat gebruik zijn signalen dat ie teveel met zichzelf bezig is om echt iets te geven te hebben in een relatie. Dat ligt niet aan jou dus, dat ligt bij hem.
Enige wat jouw evt "aandeel" is, is je afvragen of je teveel gepikt hebt, over je grenzen gegaan en hoe lang en waarom eigenlijk.. En dat is niet je aandeel in het mislukken van de relatie, maar tov jezelf verantwoorden, wanneer en waarom en hoelang je van jezelf hebt ingeleverd. Want inleveren betekent niet luisteren naar je innerlijke zelf, en wat die innerlijke zelf nodig heeft. Waarom vond je hem (toen) belangrijker?
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 25 januari 2012 om 02:38
Leuk Aponi!
Ik lees mee, maar verder beetje druk (maar da's alleen maar een goed teken in mijn geval hoor. ). Werk-conflict is wel weer redelijk opgelost en heb heeeel gave plannen (reizen!) en alle vertrouwen daarin en dat de situatie van nu wel weer goedkomt.
Dikke kus voor iedereen! Welkom nieuwe lieve mensen!
Ik lees mee, maar verder beetje druk (maar da's alleen maar een goed teken in mijn geval hoor.
). Werk-conflict is wel weer redelijk opgelost en heb heeeel gave plannen (reizen!) en alle vertrouwen daarin en dat de situatie van nu wel weer goedkomt.Dikke kus voor iedereen! Welkom nieuwe lieve mensen!
woensdag 25 januari 2012 om 07:28
